Θα χυθεί αίμα!

Θα χυθεί αίμα και δεν θα είναι των πραγματικών ενόχων. Δεν θα στηθεί κανείς από τους φανερούς υπαίτιους των καθημερινών τραγωδιών εκατομμυρίων Ελλήνων σε κανένα εδώλιο κατηγορουμένου και σε καμία γκιλοτίνα. Το αίμα θα είναι του γείτονα, του συγγενή, του άγνωστου καθημερινού ανθρώπου που μας σπρώχνει αλαφιασμένος στον δρόμο λόγω του οικονομικού του αδιεξόδου. Η μη έγκαιρη αντίδραση του λαού και η μη απονομή δικαιοσύνης θα φέρει το μαχαίρι στο χέρι και από εκεί σε αυτόν που είναι η αφορμή, πολλές φορές η κατά φαντασία αφορμή, και όχι η αιτία. 

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στην λαϊκή βάση της Ελλάδας ζουν πλέον δύο τάξεις και αυτές δημιουργήθηκαν από την συνειδητοποιημένη πολιτική γραμμή της άρχουσας τάξης. Η τάξη αυτών που ακόμη εισπράττουν δουλεύοντας ή έχοντας σίγουρο το μισθό ή την σύνταξη και η τάξη αυτών που τα έχουν χάσει όλα και περιμένουν την ολοκληρωτική καταστροφή τους. Δύο ταχύτητες οικογενειών σε σπίτια που μέχρι πριν 5 χρόνια δεν τους χώριζε τίποτε. Ακόμη και μέσα σε μια 2μελη οικογένεια έχουμε πλέον δύο κοινωνικές τάξεις: Ο φέρων το μεροκάματο και ο φέρων την απραξία. 

Η μη ύπαρξη κοινωνικής συνοχής εδώ και αρκετό καιρό έχει γίνει καθημερινότητα στην συμβίωση σχέσεων, οικογενειών, πολυκατοικιών, γειτονιών, χωριών και πόλεων. Θα χυθεί αίμα και δεν θα είναι αίμα ούτε επανάστασης, ούτε εμφυλίου. Θα είναι αίμα προσωπικό από διένεξη που ξεκίνησε όταν μπήκε η διαχωριστική γραμμή του “θα πάρω καινούργιο αυτοκίνητο” και του “δεν έχω ούτε για τσιγάρα”. 

Ο έχων απέναντι στον αναγκαστικά απεγνωσμένο. Ο εργαζόμενος απέναντι στο τεμπέλη που βρήκε αφορμή την κρίση να επιχειρηματολογήσει. Ο τεμπέλης κρατικοδίαιτος απέναντι στον κατεστραμμένο πρώην επαγγελματία ή εργάτη. Ο ηλίθιος απέναντι στον ρεαλιστή. Τελειώνουν και οι τελευταίες οικονομίες, όπως τελειώνει και η περίοδος χάριτος των κυβερνώντων απέναντι στον λαό. Θα αρχίσουν οι κατασχέσεις κινητών και ακινήτων όπως και οι πλειστηριασμοί με ρυθμούς που δεν τους φανταζόμαστε. Θα αρχίσει το κατέβασμα του διακόπτη του ηλεκτρισμού και της ύδρευσης με ταχύτητα φωτός. Το ένα διαμέρισμα θα πλένει σε σκάφη την στιγμή που από το διπλανό διαμέρισμα θα ακούγεται το νερό να τρέχει, το πλυντήριο να πλένει και τον λέβητα να είναι σε συνεχή λειτουργία. Αυτές θα είναι οι αφορμές που θα χυθεί αίμα. Τόσο απίστευτες, μα τόσο πραγματικές. 

Ο ένας με δανεικό ποδήλατο και ο άλλος με το οικογενειακό αυτοκίνητο με μόνο έναν επιβάτη. Ο ένας μαυρισμένος από τα καλοκαιρινά μπάνια του και ο άλλος κάτασπρος σαν το γάλα λες και πέρασε το καλοκαίρι στην Σιβηρία. Θα βγουν τα μαχαίρια για τόσο ασήμαντες αφορμές που όμως στην βάση είναι η αιτία διότι δεν έπεσε με τη μία αυτό το ανθρώπινο ντόμινο αλλά σταδιακά και μελετημένα. Και όταν έπεσαν τα πρώτα ντόμινο, τα πιο απομακρυσμένα από τον κίνδυνο δεν έδωσαν καμία σημασία. Όσο όμως δεν αντιδρούσαν για την πτώση του διπλανού τόσο οι παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού έσπρωχναν με το δάχτυλο και την διπλανή ανθρώπινη συστάδα. Και το παιχνίδι συνεχίζεται..... Όσο όμως θα κρατιούνται κάποια πιόνια όρθια μόνο και μόνο για την στήριξη του συστήματος τα πεσμένα πιόνια έχουν μπει ήδη στην διαδικασία της ζωώδους επιβίωσης χωρίς όμως δυστυχώς τους αυστηρούς νόμους της ζούγκλας. Με τους νόμους του ανθρώπου, που πέρα από την επιβίωση, έχασε την εγωιστική περηφάνια.Του ανθρώπου που σταμάτησε να βλέπει τον διπλανό με την μάσκα του συνανθρώπου και τον αντιμετωπίζει ως εχθρό του είδους του. 

Ως μονάδα ηττήθηκε, θύμωσε, πείνασε, αδικήθηκε, ζήλεψε και ως μονάδα ενστικτωδώς θα κάνει ο,τιδήποτε για να μείνει ζωντανή. Όσα τα ονόματα των ανέργων και των χρεωμένων τόσα και τα είδη προς εξαφάνιση που θεωρούν ότι ζουν σε ένα περιβάλλον εχθρικό, το ίδιο που πριν λίγο καιρό από δική τους επιλογή το έβλεπαν ως το ιδανικό. Γνωρίζοντας ότι την αιτία της κατάστασής τους δεν μπορεί να την αντιμετωπίσουν θα πάρουν το αίμα τους πίσω από αυτόν που ακόμα με το παρόν σύστημα καταφέρνει να ζει μια ζωή ανάλογη με αυτή της προ “κρίσης” ή έχει την ψυχραιμία να αντιμετωπίζει τον καθημερινό θάνατό του αξιοπρεπώς. 

Θα χυθεί αίμα και δεν θα είναι πάντα αυτό που κυλάει στις φλέβες αλλά και αυτό που κυλάει στην ψυχή. Θα σπάσουν δεσμοί αίματος, δεσμοί συναισθημάτων και ολόκληρων δεκαετιών σχέσεις ανθρώπων. Δεν θα είναι ο πιο δυνατός αυτός που θα κάνει την αρχή αλλά ο πιο αδύναμος που τελικά έβλεπε τις σχέσεις των ανθρώπων αλλά και τον ίδιο τον άνθρωπο ως δεκανίκι για την μέχρι σήμερα ζωή του. Το δεκανίκι πρέπει να πληρώσει το τίμημα αφού τώρα δεν μπορεί να τον στηρίξει. 

Με τις σφουγγαρίστρες θα μαζεύουμε τα υπολείμματα της κάθε σφαγής έχοντας κιλά αποδεικτικών στοιχείων μέσα σε πλαστικούς κουβάδες ότι η αιτία της εθνικής μας κατάντιας ήταν πάντα προσωπική υπόθεση.

πηγή: simplemangreek

Read More

Πόσο έκανε η βασιλόπιτα του Υπουργείου Παιδείας;

Απίστευτο κι όμως αληθινό!!

Δείτε το... πάρτι που πρόσφερε η Υπουργός Παιδείας στους Υπαλλήλους της Κεντρικής Υπηρεσίας του Υπουργείου. (βλεπε εδω)

Η Πρωτοχρονιάτικη πίτα που αγόρασαν από ζαχαροπλαστείο κόστισε 960 ευρώ!!! Τρελά γλέντια εν' όψη κρίσης....

Αθάνατο ΠΑΣΟΚ!

Read More

Η πραότητα των ανικάνων

Η Ελληνική κοινωνία πλέον μπορεί να συγκριθεί με χαρακτηριστική άνεση, με χώρες της ‘’σύγχρονης’’ και ‘’δυτικής’’ Ευρώπης. Ελέγχεται και επίσημα από πρόσωπα του διεθνούς jet set, της Νέας τάξης. Όπως οι ‘’Μεγάλες ‘’ χώρες, έχει πλέον αποδεχτεί πως είναι μια πολυφυλετική και πολυπολιτισμική κοινωνία και για να μη σας κουράζω, όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε τον ορίζοντα και το βάθος της πραγματικότητας και των σημερινών δεδομένων.

Όλο το πολιτικό σύστημα, με κοινοβουλευτικά και μη κόμματα, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, εκδότες και λοιπούς παροικούντες την αυλή της δημοκρατίας, μπορούν να πουν πως βγήκαν κερδισμένοι ή κατά κάτι φθαρμένοι, οπωσδήποτε όμως δεν είναι κανείς ηττημένος. Ούτε καν ο Γ.Α.Π. Ακόμα και η λαϊκίστικη και υπερσυντηρητική ακροδεξιά, μπορεί να πει πως οι κόποι της για μια θέση ή περισσότερες ,στον δημόσιο λόγο, βρήκαν ανταπόκριση. Μάλιστα ο προεδρεύων της ακροδεξιάς, αποτελεί δίχως αντίρρηση τον πλέον επιτυχημένο πολιτικό της χώρας. Η αριστερά κερδίζει από την αντι-μνημονιακή ρητορική, η άκρα αριστερά ομοίως, η κεντροαριστερά διασπάται με αποτέλεσμα την γέννα νέων πολιτικών πόλων κάτι που κάνει κάποια πρόσωπα να κερδίζουν έδαφος, ενώ η δεξιά επίσης λειτουργεί σε όμοιο άξονα, με στελέχη που αποχωρούν και ξαφνικά θυμήθηκαν την κοινωνική δικαιοσύνη, την πατρίδα, ακόμα και τον εθνικισμό.

Σαφέστατα από αυτή την νέα ή σχεδόν νέα πολιτική κατάσταση, εκ της οποίας πηγάζουν τα υπόλοιπα θέματα που συντρέχουν στην χώρα, πλήττεται ισχυρά ο λαός. Ναι ο Ελληνικός λαός ή ας είμαστε ειλικρινείς, οι έως τώρα ψηφοφόροι των κομμάτων. Εδώ μπορούμε να παρατηρήσουμε μια σειρά από φαινόμενα, αντιδράσεις, καταστάσεις και συνθήκες, οι οποίες έχουν ξεπεράσει ακόμα και το στάδιο της γέννας τους, διερχόμενα σε ένα στάδιο εξελίξεως και τριβής με την πολιτική, μάλλον ελαφρά θα έλεγα. Το πολιτικό σύστημα επί παραδείγματι απαξιώνεται, τα σώματα ασφαλείας χάνουν το όποιο κύρος τους, οι πολιτικοί εξισώνονται με το αρνητικό, οι κινούμενοι στα media ομοίως, ο πατριωτισμός επαναπροσδιορίζεται και οι ζυμωτές της σημερινής κατάστασης, ισοδυναμούν πλέον με προδότες τους οποίους αναζητά ένα ''νέο Γουδί'' . Ακόμα και οι μετανάστες, αποτελούν πλέον κόκκινο ή πράσινο ( εκ του ΠΑΣΟΚ) πανί για αρκετούς πολίτες ( πρώην ψηφοφόρους), ακόμα και η Εκκλησία αποτελεί μια βρώμικη υπόθεση για μεγάλο μέρος του λαού. Πεδίο δόξης λαμπρό, θα λέγαμε για τους εθνικιστές. Που είναι όμως;

Αν και πλέον το ζήτημα της ποσότητας θεωρώ πως εξαφανίστηκε από τα πόδια μας, υπάρχει το ουσιώδες και βαθύτατης στρατηγικής και σπουδαιότητας, ζήτημα της ποιότητας. Ναι καλές και άξιες οι διάφορες απόψεις, οι ιδεολογικοί διαξιφισμοί, η διάσπαση της μονολιθικότητας στην έκφραση και την σκέψη, η απαξίωση του μονοπωλιακού κατηχητισμού, οι πρωτοβουλίες ( οι οποίες έχουν σχεδόν μόνο θετικά αποτελέσματα έως τώρα), καλά αυτά και πολλά άλλα. Όμως και πάλι στο μηδέν. Απουσιάζει μια συγκροτημένη δεξαμενή σκέψης, απουσιάζει η πρόταση άμεσης οικονομικής εφαρμογής, πέρα από θεωρητικούρες διαδικτυακών επαναστατών και αγκυλωμένων λαϊκιστών. Απουσιάζει η αλληλεγγύη, η συμπαράσταση παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις, ενώ ζει και βασιλεύει η γραφικότητα, ο θρασύδειλος τραμπουκισμός, η ανικανότητα και το ιδεολογικό παιδιάρισμα. Θέλουμε λύσεις, προτάσεις επί ρεαλιστικών βάσεων και όχι επίδειξη γνώσεων με σκοπό την αυτοπροβολή. Θέλουμε συντονισμένο και αποκεντρωμένο μηχανισμό προβολής προτάσεων. Θέλουμε τεχνογνωσία στην ανάπτυξη πολιτικών πλάνων και στην αναβάθμιση του σχετικού με τον Φυλετισμό λόγου. Θέλουμε νέες προσεγγίσεις με τεκμηριωμένα επιχειρήματα ικανά να επιτύχουν άμεσα αποτελέσματα και πολιτικό κέρδος σε βάθος χρόνου.Χρειαζόμαστε μια στροφή στην ποιότητα διότι έως τώρα έχουμε φανεί ανίκανοι.

Και ενώ όλα αυτά συντρέχουν επί του παρόντος και του παρελθόντος συντριπτική μερίδα των εθνικιστών, πέραν της ιδεολογικής του αυτοικανοποίησης, αδυνατεί να αντιληφθεί το πολιτικό momentum και το συγκυριακό δεδομένο. Πόσο μάλλον να προσεγγίσει την στρατηγική αναγκαιότητα ριζοσπαστικοποίησης και συμμετοχής με ενεργό τρόπο στις πολιτικές εξελίξεις, με ουσιαστικό σκοπό, την αποφυγή του  τετελεσμένου. Της εξαφάνισης μας δηλαδή, από τον πολιτικό χάρτη ανεπιστρεπτί! Εν τέλει με πραότητα και έκδηλη την ανικανότητα του, ο εθνικιστικό χώρος παραμένει παρατηρητής των δραματικών εξελίξεων.

πηγή: Αυτόνομες Σκέψεις

Read More

Απίστευτη δήλωση: "Μετάνιωσα που έριξα τη Χούντα!"

Η Πορτογαλία είναι μία χώρα, που σήμερα αντιμετωπίζει πάνω κάτω τα ίδια προβλήματα με την χώρα μας. Μία χώρα που έχει πέσει στα νύχια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, μία χώρα που αισθάνεται το φάσμα της ανεργίας να καλύπτει τον ουρανό της. Είναι επίσης μία χώρα, η οποία πέρασε από μία δικτατορία, στην "δημοκρατία", δίχως βέβαια μια εθνική τραγωδία όπως στην περίπτωση της χώρας μας.

Φαίνεται όμως ότι η Πορτογαλία έχει κάτι παραπάνω από την Ελλάδα. Έχει τουλάχιστον ανθρώπους ειλικρινείς, οι οποίοι αναγνωρίζουν ότι κάτι πήγε ... στραβά, και δεν προσπαθούν να ρίξουν το βάρος στους πολίτες, κατηγορώντας τους ότι αυτοί έφαγαν τα "λεφτά", όπως κάνει εδώ ο κάθε Πάγκαλος. 

Όπως παραδείγματος χάριν, ο Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο, πρώην στρατιωτικός ηγέτης της επανάστασης των Γαρυφάλλων, η οποία έφερε στην χώρα την δημοκρατία, μετά την δικτατορία του Σαλαζάρ. Ο οποίος δήλωσε ότι εάν ήξερε πού θα έφτανε η Πορτογαλία, ο πρώην "λοχαγός του Απρίλη" Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο "δεν θα είχε κάνει την επανάσταση" το 1974.

Επί της ουσίας ο πρώην επαναστάτης, κατηγορεί ολόκληρο το μεταπολιτευτικό σύστημα της χώρας του, για την κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε η Πορτογαλλία, τολμώντας να μιλήσει για τα 2.000.000 Πορτογάλλους που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Φαίνεται, δεν φρόντισε να διδαχθεί από τους δικούς μας "αντιστασιακούς", οι οποίοι στην μεγάλη τους πλειοψηφία κάνουν καρριέρες είτε στην πολιτική είτε στον συνδικαλισμό, φροντίζουν να στέλνουν τα παιδιά τους σε ακριβά ιδιωτικά κολλέγια και το μόνο που φοβούνται είναι μην τους προσγειωθεί κάποιο γιαούρτι στο κεφάλι. Και φυσικά ούτε κουβέντα αυτοκριτικής. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προάσπιση των "δικαιωμάτων" των λαθρομεταναστών και η μετατροπή της χώρας μας σε πολυπολιτισμική χαβούζα, στα πλαίσια μιας χρεωκοπημένης ιδεολογίας.

Αλλά ποιός έχασε το φιλότιμο, για να το βρούν αυτοί, οι οποίοι έγιναν οι υπέρμαχοι του σημιτικού εκσυγχρονισμού;

πηγή: Ελεύθερος Κόσμος

Read More

Όταν κοιμάται το θεριό..

Η μη συμμετοχή του συγκεκριμένου blog στο κυνήγι των τετριμμένων ειδήσεων που κάποιοι απλά αντιγράφουν ή σχολιάζουν από τα παραδοσιακά ΜΜΕ, είναι δεδομένη. Όσο κι αν κάποιοι δεν το πιστεύουν, η παγίδα της έγκαιρης ενημέρωσης δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην ενημέρωση του κόσμου.

Συγκεκριμένα, ο χρήστης καθημερινά κατακλύζεται από δεκάδες χιλιάδες μικρές και μεγάλες ειδήσεις που όμως στην πλειονότητά τους λίγη σημασία έχουν μπροστά σε 2 ή 3 σημαντικές ειδήσεις. Κι όμως, ο χρήστης θα χάσει χρόνο σκέψης και εμβάθυνσης στο μήνυμα που έλαβε από κάτι σημαντικό, δίνοντας λίγο απ' το χρόνο του για κάθε ανούσια ή χαζή είδηση. Έτσι, έχει χάσει το στόχο που θα πρέπει να επικεντρώσει και βρίσκεται στο περιθώριο.

Για το λόγο αυτό, προτιμούμε να μην επιδιδόμαστε σε ατελέσφορες αναδημοσιεύσεις, αφού κάτι τέτοιο θα περιόριζε και την ευρύτητα της δικής μας κριτικής σκέψης και άποψης. Η γνώμη του καθενός μετράει πολύ περισσότερο και ίσως να είναι και η πιο χρήσιμη για μια τέτοια εποχή όπως αυτή που ζούμε.

Read More

Η Ελλάδα των δυο χωρών!

Η ταυτότητά μου γράφει Υπηκοότητα Ελληνική αλλά δεν ξέρω σε ποια Ελλάδα ανήκω. Στην πουλημένη ή στην απούλητη; Δεν γνωρίζω πια. Κουστουμαρισμένους ηλίθιους μπακάληδες βλέπω να διαχειρίζονται ό,τι μου κληρονόμησαν σκοτωμένοι, προδομένοι, νικημένοι. Δεν κατάφερα να διαχειριστώ την κληρονομιά αλλά ούτε να την παραδώσω στους επόμενους. Δεν ξέρω από ποιο σύνορο εισέβαλλαν τα κατοχικά στρατεύματα του Ράιχ της ποταπότητας. Δεν μας έπιασαν στον ύπνο αλλά εδώ που τα λέμε ούτε ξύπνιοι ήμαστε.

Τώρα είναι συνηθισμένο να διαβάζεις εφημερίδες, να παρακολουθείς τα γεγονότα «να τρέχουν» στον γεωγραφικό χώρο που εθιμοτυπικά ακόμη να λέγεται Ελλάδα και να νιώθεις ότι αφορούν μία άλλη χώρα. Αποστασιοποιηθήκαμε και βλέπουμε τα δρώμενα σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ ή τίποτε πια δε μας διαπερνά; Η Ελλάδα μέσα από πηχυαίους τίτλους, μεσότιτλους και αναλύσεις χωριατών. Κάποιοι, λένε, που «κυβερνάν» δεκαετίες αυτόν τον τόπο έχουν καιρό που ξεκίνησαν να χαρίζουν υπόγειο, εναέριο και επίγειο χώρο. Καρέ-καρέ παρακολουθούμε τις χειραψίες, τα δείπνα σαν να χαζεύουμε, τρώγοντας φιστίκια, μια χολιγουντιανή ταινία εποχής που ο φεουδάρχης δέχεται στο «φτωχικό» του τον βασιλέα να τον φιλέψει πραμάτεια με των δούλων τον ιδρώτα.

Από την άλλη βλέπω και αισθάνομαι μία άλλη Ελλάδα που δεν έχει εκατομμύρια πληθυσμό, που δεν στοιβάζεται και δεν εξαγοράζεται. Μία μειοψηφία, που μόνο και μόνο από πείσμα, αφήνει στην ταυτότητάς της το Υπηκοότητα Ελληνική και δεν το σβήνει με κόκκινο στυλό. Είναι αυτή που δεν πηγαίνει σε Μνημόσυνα Τιμής που τα Μετάλλια Ανδρείας τα έχει στην ψυχή της. Μία Ελλάδα που ντρέπεται τους νεκρούς της. Είναι μια χώρα από μόνη της. Άνευ συνόρων και άνευ πολιτικών εκπροσώπων. Έχει απομείνει χωρίς βοήθεια στα στενά αόρατων Θερμοπυλών και περιμένει τα στρατεύματα του Ράιχ να περάσουν από πάνω της. Θα περάσουν αυτό είναι σίγουρο. Πάντα περνούσαν....

Ανάμεσα σε δύο χώρες ταλαντεύομαι. Πληρώνω την πρώτη σαν τον ραγιά για να μου ταυτοποιήσει την υπηκοότητα. Αντέχω για χάρη της δεύτερης για να επιζήσει η ταυτότητά μου.

πηγή: Simple Man

Read More

Tραγούδι Αντύπα για την Οικονομική Κρίση! Αξίζει

Read More

Η μεζούρα της αδικίας

Tου Πασχου Μανδραβέλη

Μια από τις καταγγελίες των φωνασκούντων συνδικαλιστών είναι ότι την κρίση την πληρώνουν οι εργαζόμενοι και όχι το κεφάλαιο. Δεν εξηγούν ποτέ τι ακριβώς εννοούν με αυτό, αλλά ούτε το τεκμηριώνουν. Απλώς αφήνουν το σύνθημα να πλανάται ως γεγονός. Ετσι δημιουργούν μια αίσθηση αδικίας στον πληθυσμό για να πληθαίνουν οι συγκεντρώσεις τους. Ετσι κι αλλιώς, η αξιολόγηση των συνδικαλιστών, όπως και όλα τα πράγματα στη χώρα, ποτέ δεν γίνεται μακροχρόνια. Ούτε γίνεται με όρους πραγματικής προάσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων ή/και της εθνικής οικονομίας, από την οποία εξάλλου όλοι –και οι εργαζόμενοι– θα ζήσουν. Η αξιολόγηση των συνδικαλιστών είναι βραχυχρόνια και με βάση τα κεφάλια που θα μετρηθούν σε μια διαδήλωση. Νομίζουν ότι όσο πιο ηχηρή είναι η διαμαρτυρία τόσο καλύτερη είναι η συνδικαλιστική δουλειά. Κάπως έτσι δεν έμεινε στην ιστορία ο πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Χρήστος Πολυζωγόπουλος; Τον συνεχάρησαν πολλοί το 2001 που απέτρεψε την ελάφρυνση του ασφαλιστικού διά της πρότασης Γιαννίτση. Ηταν μια νίκη πύρρειος και καταστροφική για τους εργαζομένους. Το ασφαλιστικό θα μπορούσε να είχε εξορθολογιστεί όταν το κράτος είχε λεφτά να εξομαλύνει κάποια από τα προβλήματα που αναγκαστικά κάθε μεταρρύθμιση δημιουργεί. Τώρα, ύστερα από εκείνη τη «μεγαλειώδη νίκη του συνδικαλιστικού κινήματος», επιχειρείται ο βίαιος και βεβιασμένος εξορθολογισμός ακριβώς επειδή «δεν έμεινε σάλιο στα ταμεία».

Ετσι λοιπόν και τώρα, την ώρα της μεγάλης κρίσης, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες επιδεικνύουν αυτό που παρατήρησε ο Ρώσος γιατρός Ιβάν Παβλόφ· τα εξαρτημένα ανακλαστικά που δημιουργούν ψυχωσικές συμπεριφορές. Κάθε φορά που ανακοινώνονται μέτρα, είναι πάντα υπέρ του κεφαλαίου και κατά των εργαζομένων. Τι κι αν επιβλήθηκαν δύο έκτακτες εισφορές στα κέρδη των επιχειρήσεων; Τι κι αν ο συντελεστής φορολογίας των μερισμάτων ανέβηκε στο 45%; Τι κι αν εφαρμόζεται η ενιαία κλίμακα; Τα εξαρτημένα ανακλαστικά έχουν ήδη γίνει ψυχωσική συμπεριφορά: «Οι εργαζόμενοι πληρώνουν την κρίση και όχι το κεφάλαιο».

Εδώ λοιπόν υπάρχει μια απορία. Πώς θα αντιδρούσαν άραγε οι εργατοπατέρες αν το Δημόσιο αποφάσιζε να μην πληρώνει επιδόματα και υπερωρίες μέχρι να ξεκαθαριστεί ποιοι τα δικαιούνται και ποιοι όχι; Ολοι γνωρίζουμε ότι οι περισσότερες υπερωρίες είναι πλασματικές και πολλά επιδόματα (όπως εκείνο της «έγκαιρης προσέλευσης») είναι εξωφρενικά (σ.σ.: το παραδέχεται και η ΑΔΕΔΥ· εμμέσως κι αορίστως, αλλά το παραδέχεται ζητώντας το ενιαίο μισθολόγιο). Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, το υπουργείο Οικονομικών να πει ότι «μέχρι να γίνει έκτακτος ή τακτικός έλεγχος στις πληρωμές του κράτους προς τους δημοσίους υπαλλήλους, η καταβολή επιδομάτων και υπερωριών αναστέλλεται μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου»;

Αν πάλι δεν θα έπρεπε να το κάνει, τότε γιατί το κάνει στις επιχειρήσεις αναστέλλοντας την επιστροφή του ΦΠΑ μέχρι τις 30.9.2010; Και να σκεφτεί κανείς ότι το κράτος δεν πληρώνει τα δικά του λεφτά, όπως γίνεται στην περίπτωση των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά απλώς επιστρέφει τα λεφτά των επιχειρήσεων. Σύμφωνοι! Η κρίση είναι τόσο μεγάλη που απαιτεί έκτακτα και άδικα μέτρα. Απλώς η μεζούρα της αδικίας που κρατούν οι συνδικαλιστές είναι πειραγμένη. Και το κεφάλαιο πληρώνει την κρίση. Μόνο που δεν ακούγεται στις διαδηλώσεις.

πηγή: Καθημερινή

Read More

Ώρα να γίνουμε πολίτες!

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή για την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος, οι συζητήσεις και οι αναλύσεις των Ελλήνων επικεντρώνονται στον οικονομικό τομέα. Κάτι τέτοιο είναι δικαιολογημένο αλλά μάταιο αν δεν ανατρέξουμε στις βάσεις του προβλήματος που λέγεται κρίση.

Μην γελιόμαστε, η απουσία του πολίτη ήταν αυτή που μας έφερε ως εδώ. Αυτή πρέπει να επαναφέρουμε στο προσκήνιο, μια κριτική γόνιμη και παραγωγό αποτελεσμάτων. Θα πρέπει κι εμείς να ζήσουμε προεκλογικές περιόδους που οι πολιτικοί θα σταματήσουν τους μονολόγους και θα αρχίσουν το διάλογο με τους απλούς πολίτες. Ο πολίτης θα αναλάβει πρωτοβουλίες και θα παράγει έργο που θα βοηθά τον πολιτικό να δίνει αναφορά για το τι έπραξε.

Η μίζερη κριτική και η απολυτότητα περι της πολιτικής και των πολιτικών ήταν αυτή που κυριάρχησε και θα συνεχίσει να κυριαρχεί όσο οι πολίτες αυτού του κράτους είναι ημιμαθείς έως αμόρφωτοι πολιτικά. Είναι χρέος της κυβέρνησης και των ιθυνόντων να δώσουν τα κατάλληλα ερεθίσματα στους πολίτες προκειμένου να γίνουν κι εκείνοι κοινωνοί της εξουσίας.

Η κρίση είναι πολιτική! Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Read More

Συμβουλές του χθες πιο επίκαιρες από ποτέ

Όταν ο Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων δίνει συμβουλές στο Μανουήλ Παλαιολόγο

"Το θεωρώ παράλογο, ενώ έχουμε και μπαμπάκι και μαλλιά και λινάρι, να εισάγουμε απ' τον Ατλαντικό ωκεανό ξένα υφάσματα και μαλλιά. Την εισαγωγή, λοιπόν, και την εξαγωγή είναι ορθό να τη ρυθμίζει η Πολιτεία σύμφωνα με τις ανάγκες της."

"Αυτό που προτείνουν μερικοί, για να πληρώνεται από κάθε σπίτι ιδιαίτερος φόρος για να φυλάγεται ο Ισθμός από ξένους μισθοφόρους, μου φαίνεται γελοίο. Γιατί αλλοίμονο αν θα περιμένουμε να μας σώσουν οι ξένοι και θα εξακολουθήσουμε να καταστρέφουμε οικονομικά εκείνους που και τώρα είναι κατεστραμμένοι. Έπειτα σε ώρα κινδύνου θα καταφύγουμε πάλι στους δικούς μας, γιατί οι ξένοι δε θα είναι αρκετοί αλλά τότε θα τους βρούμε άοπλους και ανοργάνωτους..."

τις 2 αυτές επιστολές δημοσίευσε ο ιστορικός Ι. Μαμαλάκης "Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων"

Read More

Μήπως μας συμφέρει να χρεωκοπήσουμε;

Υπάρχει ένα ερώτημα που είναι ανεξάρτητο από το αν η Ελλάδα έχει πτωχεύσει. Το ερώτημα είναι αν θα πρέπει να κάνουμε στάση πληρωμών, ακόμα και αν θεωρητικά μπορούμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας.

Μπορεί οι δηλώσεις από την ΕΕ τον τελευταίο καιρό να είναι καθησυχαστικές όσον αφορά το αν η Ελλάδα θα καταφέρει να τα βγάλει πέρα μόνη της, αλλά η κλιμάκωση των spreads και η πτώση των ελληνικών ομολόγων δείχνουν ότι οι αγορές δεν έχουν πεισθεί. Το 13% έλλειμμα είναι πολύ μεγάλο για να πειστούν οι αγορές ότι μπορεί να μειωθεί στο 3% σε 2-3 χρόνια. Επιπλέον, το χρέος συντηρητικά το 2010 θα φτάσει το 120% του ΑΕΠ (αν δεν είναι ήδη εκεί).

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι το Σχέδιο Σταθερότητας της κυβέρνησης εκτελεστεί στο ακέραιο, το καλύτερο που μπορούμε νε περιμένουμε είναι πολλά χρόνια μηδενικής ανάπτυξης. Ο λόγος είναι ότι οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί σε συνδυασμό με το έλλειμμα στις τρέχουσες συναλλαγές θέλουν πολλές θυσίες για να επανέρθουν στο αρχικό σημείο. Υπολογίζεται ότι η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας έχει μειωθεί, τουλάχιστον κατά 30% από τότε που ενταχτήκαμε στη ζώνη του ευρώ. Πολλοί κάνουν λόγο για το ότι οι μισθοί θα πρέπει να μειωθούν σύμφωνα με αυτό το ποσοστό για να μπορεί η Ελλάδα να ανακτήσει μόνο ένα μέρος της χαμένης ανταγωνιστικότητας.

Το έλλειμμα που θα αναγκαστεί (με τον έναν η τον άλλο τρόπο) να μειώσει η κυβέρνηση, επίσης, θα επιφέρει μια δυσανάλογη μείωση του ΑΕΠ. Αν υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση μειώσει το έλλειμμα κατά 10%, τότε θα πρέπει να αναμένουμε τουλάχιστον μια ανάλογη μείωση του ΑΕΠ. Αυτή η βίαιη προσαρμογή δεν είναι συνταγή για αύξηση των κρατικών εσόδων. Αντιθέτως, τα κρατικά έσοδα θα συνεχίσουν να μειώνονται αντί να αυξάνονται. Από την άλλη πλευρά, αν δεν κάνει τίποτα, δεν είναι καθόλου δύσκολο να δούμε το χρέος να φτάνει στο 150% του ΑΕΠ σε μερικά μόνο χρόνια από τώρα. Η αλήθεια είναι, δυστυχώς, ότι έχουμε φτάσει σε σημείο όπου δεν υπάρχουν λύσεις. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα - ό,τι και να κάνει η ελληνική κυβέρνηση.

Η συνταγή της ήπιας προσαρμογής που πρεσβεύει το Σχέδιο Σταθερότητας δε θα μας οδηγήσει πουθενά. Αν δεν παρθούν τολμηρές αποφάσεις, τότε μάλλον θα βρεθούμε και πάλι στο σημείο που είμαστε σήμερα σε πολύ σύντομο διάστημα. Η όποια βοήθεια από την ΕΕ ή το ΔΝΤ δε θα αποφέρει κανένα όφελος μακροπρόθεσμα, διότι απλά δε θα έχουμε κάνει τις διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται. Όμως, ούτε η ελληνική κοινωνία είναι προετοιμασμένη για τις δύσκολες αποφάσεις που πρέπει να παρθούν. Αν η κυβέρνηση δεν μειώσει τον κρατικό τομέα, όλοι οι Έλληνες θα υποστούν τις επιπτώσεις.

Ενόψει αυτών των εξελίξεων, η απάντηση ίσως να είναι μια στάση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας. Οι επενδυτές που αγοράζουν κρατικά ομολόγα, ενεργούν ακριβώς όπως οι επενδυτές που αγοράζουν εταιρικά ομόλογα. Αν η εταιρεία δεν πάει καλά, τότε η αξία αυτού του ομολόγου πέφτει. Αν η εταιρεία πτωχεύσει, τότε ο επενδυτής τα χάνει όλα.

Οι αγοραστές των ελληνικών ομολόγων ξέρουν πολύ καλά το ρίσκο που έχουν πάρει. Δέχονται το ρίσκο με αντάλλαγμα την καλύτερη απόδοση. Επίσης, ορισμένοι έχουν πάρει και ασφάλεια έναντι μη πληρωμής. Αν η Ελλάδα κηρύξει στάση πληρωμών, δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να διαπραγματευτούν μαζί μας για καλύτερους όρους. Οι όροι αυτοί, σίγουρα, θα συμπεριλαμβάνουν και μια έκπτωση σε σχέση με το σημερινό χρωστούμενο κεφάλαιο.

Η αναδιαπραγμάτευση του χρέους και η στάση πληρωμών για μερικά χρόνια, δε σημαίνει και έξοδο από το ευρώ. Δεν υπάρχει τίποτα σε καμία συνθήκη που να λέει ότι ενόψει μιας τέτοιας εξέλιξης, θα μας δείξουν έξοδο από τη Νομισματική Ένωση. Η έξοδος από το ευρώ είναι η εύκολη λύση για τους Έλληνες πολιτικούς, όχι για τους Έλληνες.

Στο μεταξύ, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτή τη συγκυρία αναδιοργανώνοντας το λειτουργικό μοντέλο της χώρας. Διότι μέχρι να δούμε τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της αναδιοργάνωσης, θα περάσουν μερικά χρόνια. Αν δεν το πράξουμε αυτό, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να σερνόμαστε με υψηλή ανεργία και μηδενική ανάπτυξη για πάρα πολλά χρόνια. Η όποια βοήθεια από την ΕΕ ή το ΔΝΤ σε αυτή τη φάση, εξυπηρετεί μόνο τους πιστωτές μας. Θα είναι από πολύ δύσκολο έως αδύνατον η χώρα να μπορεί να αναδιοργανωθεί με τόσο μεγάλο χρέος. Οι δε κοινωνικές αντιδράσεις θα κάνουν την αναδιοργάνωση του κράτους σχεδόν αδύνατη.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να αρχίσει να σκέπτεται την επόμενη μέρα και όχι το αν τα spreads είναι ψηλά η όχι. Τα spreads (σημειώστε το), αν πέσουν, θα πέσουν μόνο βραχυπρόθεσμα. Σε σύντομο διάστημα μερικών τριμήνων, η χώρα θα βρεθεί και πάλι με τα ίδια προβλήματα. Είναι καιρός η κυβέρνηση να σκεφτεί την επόμενη δεκαετία και όχι την επόμενη μέρα. Τα μέτρα και οι αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν, απαιτούν τολμηρές αποφάσεις και έξυπνους ελιγμούς. Επίσης, απαιτούν πίστωση χρόνου καθώς και ανάσα από τους πιστωτές μας. Μια στάση πληρωμών σε αυτή τη συγκυρία θα βοηθούσε τα μέγιστα προς αυτή την κατεύθυνση.

Γιώργος Καισάριος

ΠΗΓΗ: newstime.gr

Read More

Ψύλλοι, ριψάσπιδες και κοπρίτες

Οφείλουμε να είμαστε δίκαιοι και καθαροί.

Ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Μιλάμε για τον Γιώργο Παπανδρέου. Τον είδαμε στην συνέντευξη τύπου αμέσως μετά το ανακοινωθέν "στήριξης" της χώρας μας από τους λελέδες της Ευρώπης. Παρατηρήσαμε την κόπωση και την θλίψη στο πρόσωπό του. Γνωρίζαμε τον λόγο, περιμέναμε προκαταβολικά πως θα μας αντιμετώπιζαν οι επικυρίαρχοι της ΕΕ.

Αλλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε (απλώς υποθέτουμε και φανταζόμαστε) πως είναι να σε έχουν σε θέση απολογούμενου (και με τις εφημερίδες τους να σε παρουσιάζουν ως επαίτη) και είτε να κατηγορούν (δικαίως...) την χώρα σου, είτε να σε εκβιάζουν προκειμένου να εκδώσουν μια δήλωση φραστικής υποστήριξης, είτε να σε ωθούν σε αντιλαϊκές πολιτικές με το φόβητρο (που είναι πλέον γεγονός) της επιτροπείας του ΔΝΤ, και όχι μόνο.

Και βέβαια να μην αποδέχονται τις ευθύνες τους για το κερδοσκοπικό παιχνίδι στο οποίο σύρθηκε η Ελλάδα, με την ανοχή αν όχι και με την έμμεση καθοδήγησή τους.

Και με τι περισσή ευκολία βγήκε αυτός ο άχρους, άοσμος και άγευστος κ. Ρομπάι, ο Πρόεδρος της ΕΕ, και ζήτησε πρόσθετα μέτρα εξόντωσης των πλέον φτωχών Ελλήνων (κατάργηση 14ου, 13ου, μισθού από συνταξιούχους των 400 ευρώ, αύξηση του ΦΠΑ κλπ);

Και πόσο εύκολα η βλογιοκομμένη Μέρκελ δήλωνε πως: «Δεν πρόκειται να συζητήσουμε σήμερα τον πρακτικό τρόπο βοήθειας στην Ελλάδα».Και εξηγείται η στάση των Γερμανών αλλά και επαληθεύεται η ειλικρίνεια της δήλωσης Παπανδρέου ότι "δεν συζητήσαμε για εξοπλιστικά προγράμματα (Eurofighiters κλπ)

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε όλες τις πιέσεις που ασκήθηκαν στον Έλληνα Πρωθυπουργό.

Ξέρουμε ότι δέχτηκε την τριπλή εποπτεία και ομολόγησε, από εκείνο το βράδυ της 11 του Φλεβάρη, ότι παραχωρήσαμε κομμάτι της Εθνικής μας κυριαρχίας. Και την επομένη στο Υπουργικό Συμβούλιο επετέθη με σφροδότητα σε κύκλους της ΕΕ γιατί δεν στάθηκαν στο πλευρό της Ελλάδας, ώστε να αποκρουσθούν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις (Να είστε σίγουροι ότι τα προσωπικά χαρτοφυλάκια θα έχουν διογκωθεί και οι μελλοντικές μπίζνες κάποιων από τους υπευθύνους της ΕΕ θα έχουν συμφωνηθεί ενδεχόμενα , όμως θα αποκαλυφθούν πολύ αργότερα. Ανάλογο παράδειγμα οι χρυσοπληρωμένες αμοιβές στον Μπλαίρ για ανούσιες διαλέξεις, από γκρουπ τραπεζιτών, ομίλων και "αγορών").

Αλλά ας γυρίσουμε στα καθ' ημάς.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα έπραττε και πως θα χειριζόταν την απελπιστική κατάσταση της χώρας ο ρίψασπις Καραμανλής (αν δεν έφευγε, όπως έφυγε από την αρχηγία του κράτους)

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως θα αντιμετώπιζαν αυτήν την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας οι διάφοροι επαναστάτες , που πολύ εύκολα κατηγορούν για ενδοτικότητα την κυβέρνηση.

Δεν είμαστε εμείς που θα δικαιολογήσουμε την φοροεπιδρομή απέναντι στις λαϊκές μάζες.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΗΘΟΥΝ ΤΑ ΧΑΜΗΛΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ. Γιατί στο κάτω - κάτω της γραφής ΔΕΝ ΤΑ ΚΛΕΨΑΜΕ, ΟΥΤΕ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΜΑΖΙ με τους κοπρίτες τα κλεμμένα που μας φέρανε σ' αυτήν την δεινή κατάσταση ως χώρα.

ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΙΣ ΒΙΛΛΕΣ και ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΡΣΕ, ΛΕΞΟΥΣ, ΚΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΑ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΚΥΠΡΟ ΕΛΒΕΤΙΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ. Εμείς το πολύ - πολύ να βγάλουμε μερικά πενηντάευρα από την τσέπη και να τα ακουμπήσουμε στο σούπερ μάρκετ.

Αλλά δεν μπορούμε παρά να σταθούμε δίπλα στον Γιώργο για την δοκιμασία που πέρασε (και περάσαμε) και το τρόπο που την χειρίστηκε. Και να του πούμε πως οποιαδήποτε προσπάθεια να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ.

Τον πόλεμο που θα έχεις - έτσι κι αλλιώς - να τον ανοίξεις με τα λαμόγια, τους κοπρίτες, τους λαδιάρηδες και τους κάθε είδους ευνοημένους των τελεταίων δεκαετιών, και όχι με τους "της γης τους κολασμένους".

Και μην ξεχνάμε: Η 11η Φλεβάρη για την Ελλάδα, είναι πολύ χειρότερη απ' ότι η 11η Σεπτέμβρη για την Αμερική. Εκεί έπεσαν οι δίδυμοι πύργοι, εδώ χάθηκε η ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και η ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

πηγή: Ακτιβιστής

Read More

Ώρα που βρήκαν για το μεταναστευτικό!

Δεν τα λέει ο φασίστας Karatheodoris, αλλά ένας φιλελεύθερος δημοσιογράφος


Στις δύσκολες μέρες που ζούμε κι ύστερα από τις πρώτες εκατό μέρες της νέας διακυβέρνησης, η Πολιτεία ετοιμάζεται να λύσει το θέμα της ιθαγένειας εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών. Η σπουδή και η βιασύνη μας προβληματίζει κι αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι το κορυφαίο ζήτημα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα. Ασφαλώς και υπάρχει ανθρωπιστικό θέμα και κυρίως για τα παιδιά των μεταναστών που έχουν μεγαλώσει και έχουν πάει σχολείο στην Ελλάδα. Αλλά...

Αν σήμερα δεν είναι ο χρόνος για την επίλυση του θέματος, λόγω των άμεσων λύσεων που απαιτούνται για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, πότε θα είναι, άραγε, ο κατάλληλος χρόνος; Ποιος μας λέει ότι αύριο δεν θα προβληθεί μια άλλη «δικαιολογία» για να παραμείνει το θέμα σε εκκρεμότητα;

Καταρχήν θα πρέπει να πούμε ότι η ιθαγένεια δεν είναι οπωσδήποτε δικαίωμα κάθε παράνομου μετανάστη. Το μήνυμα που περνάμε είναι πέρα για πέρα λαθεμένο και μάλιστα σε εποχές ιδιαίτερα δύσκολες και πονηρές. Επίσης, το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έχει σχέση με το αν η Πολιτεία θα δώσει ή όχι την ελληνική ιθαγένεια σε εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς.

Σε πόσους; Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα που η Πολιτεία δεν μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια. Μόνο εικασίες θα ακούσετε σχετικά. Άλλοι θα σας μιλάνε για μερικές δεκάδες χιλιάδες και άλλοι για μερικά εκατομμύρια. Η υπερβολή έτσι κι αλλιώς είναι στο... αίμα μας.

Όταν όμως δεν γνωρίζεις με ακρίβεια πόσοι άνθρωποι θα πάρουν την ελληνική ιθαγένεια, πώς μπορούμε να μετρήσουμε τις επιπτώσεις; Πώς μπορούμε να πάρουμε θέση για το ζήτημα δίχως να γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους;

Μιλήσαμε για λάθος μήνυμα. Κι έτσι είναι! Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι ο παράδεισος των λαθρομεταναστών. Ο παράνομος μετανάστης γνωρίζει ότι στην Ελλάδα δεν κινδυνεύει από κάτι άλλο πέρα από το να βρει μία κακοπληρωμένη δουλειά. Κατά τα λοιπά έχει δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και πλέον την βεβαιότητα ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να αποκτήσει την ιθαγένεια σε μία χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τι συμβαίνει σε άλλα κράτη; Σίγουρα όχι αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Χώρες με πολύ μικρότερο μεταναστευτικό πρόβλημα από το δικό μας (σε σχέση με τον πληθυσμό τους) και με αδιαπραγμάτευτη την πίστη τους στα δημοκρατικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη, αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα το όλο θέμα.

Το κακό είναι ότι η ελληνική κοινωνία αποφεύγει να συζητά ανοικτά τέτοια ζητήματα. Υπάρχει ένα φοβικό σύνδρομο, μην τυχόν και κατηγορηθεί κάποιος για... ακροδεξιές αντιλήψεις. Λες και είναι «προοδευτικό» να δημιουργούνται γκέτο στην Αθήνα. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε «χαρίσει» όλο αυτό το πεδίο της συζήτησης στην ακροδεξιά.

Οι μετανάστες δεν είναι απόβλητοι, αλλά δεν μπορεί να είναι και ανεξέλεγκτοι. Έχουν προσφέρει στη χώρα, αλλά και η χώρα έχει προσφέρει σε αυτούς. Μπορούμε να συζητήσουμε κάτω από ποιο καθεστώς θα παραμείνουν στην Ελλάδα, όσοι χρειάζεται να παραμείνουν, αλλά δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δίδουμε την ιθαγένεια σε όποιον περνάει έξω από την πόρτα μας. Εκτός και αν αυτό αποφασίσουμε ως χώρα. Το έχουμε όμως αποφασίσει; Τολμά η κυβέρνηση να κάνει ένα δημοψήφισμα για να λάβει την απάντηση; Κι εν πάση περιπτώσει, όλη αυτή η συζήτηση πρέπει να γίνει σήμερα; Δεν έχουμε άλλες προτεραιότητες;

Αναρωτηθήκαμε στην αρχή αν τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε θα είναι πάντοτε μία δικαιολογία για να μην δώσουμε λύση. Όχι! Αυτή τη φορά το οικονομικό πρόβλημα δεν είναι δικαιολογία είναι η ωμή πραγματικότητα. Κι αν δεν δώσουμε όλη μας την ενέργεια σε αυτό, τότε ίσως και οι μετανάστες να μην επιθυμούν να πάρουν την ιθαγένεια σε μία χρεοκοπημένη χώρα. Κι επιπλέον, χρειάζεται μία σοβαρότερη συζήτηση και οπωσδήποτε χρόνος για να γίνει αυτή. Δεν λέμε, λοιπόν, να αφήσουμε το μεταναστευτικό στις καλένδες. Λέμε ότι αυτή τη στιγμή δεν περισσεύει χρόνος. Αμέσως μετά και εφόσον έχουμε ξεπεράσει τις συμπληγάδες, ναι. Αλλά και πάλι έπειτα από μία μεγάλη, σοβαρή και δίχως ταμπού συζήτηση.

Θανάσης Μαυρίδης

πηγή: Capital.gr

Read More

Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΛΩΜΕΝΗ GAY ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ!!

Δεν είναι αστειάκι, αλλά η πραγματικότητα που θα ζήσουν oι Ισλανδοί μέχρι το Μάιο, οπότε και θα γίνουν οι προγραμματισμένες εκλογές στην Ισλανδία! Η 66χρονη, πρώην αεροσυνοδός, υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας, Johanna Sigurdardottir, προερχόμενη από τη Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία, θα οδηγήσει το τιμόνι της Ισλανδίας για λίγους μήνες ως υπηρεσιακή πρωθυπουργός.

Η Ισλανδία, μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, συνταράχθηκε συθέμελα από την κατάρρευση της εθνικής της οικονομίας καθώς οι τράπεζες χρεωκόπησαν ενώ η ισλανδικό νόμισμα καταρρέει με ταυτόχρονη αλματώδη ανεργία και πληθωρισμό.
Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν την συντηρητική κυβέρνηση να οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές. Ακούγονται φωνές ότι η Johanna Sigurdardottir ειναι επιρρεπής στην αύξηση της φορολογίας, μεταξύ αυτών και ο απερχόμενος πρωθυπουργός Geir Haarde.
Η Ισλανδία ζει σ' έναν οικονομικό εφιάλτη καθώς οι Ισλανδοί ζουν με την ανασφάλεια του αύριο. Βγαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται ζητώντας άμεσες λύσεις. Ήδη η Κυβέρνηση της χώρας ζητά 10 δισεκατομμύρια δολλάρια από το ΔΝΤ και από σύμμαχες χώρες. Αυτά καλείται να αντιπαλέψει η νέα Πρωθυπουργός. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά το 1978. Έγινε υπουργός το 1987 ενώ έμεινε στην ίδια θέση μέχρι το 1999. Έγινε περισσότερο γνωστή λόγω της ανεπιτυχούς προσπάθειάς της να εκλεγεί πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος το 1994. Το 1995, θα παραιτηθεί από το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και θα ιδρύσει ένα νέο κόμμα, το Tjodvaki, που μεταφράζεται ως " η Αφύπνιση του Έθνους", το οποίο κέρδισε 4 κοινοβουλευτικές έδρες. Επανήλθε στο παλιό της κόμμα αφού συγχωνεύθηκε με άλλες τρεις κεντρο-αριστερές ομάδες το 1999 και το 2000.
Ζει μαζί με το δεσμό της, την Ισλανδή δημοσιογράφο Jonina Leosdottir, η οποία έγινε η συζυγός της με μια διοικητική πράξη το 2002. Η Johanna Sigurdardottir ήταν προηγουμένως παντρεμένη με άντρα, και έχει δύο γιους.

ΠΗΓΗ: HUFFINGTON POST

Read More

H ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ;; ΩΡΑ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ!!

Τον τελευταίο καιρό όλοι οι Έλληνες γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς κρίσης. Όχι μόνο οικονομικής, πολιτικής και ιδεολογικής αλλά κρίση επιβίωσης! Οι Έλληνες γίνονται μέρα με τη μέρα μειονότητα στην ίδια τους την πατρίδα, με τους περισσότερους να παραμένουν απαθείς, εθισμένοι στην αδράνεια και τη ραστώνη. Ο ρόλος τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή όλων των Ελλήνων εθνικιστών (όσοι ακόμη θέλουν να λέγονται έτσι) είναι ζωτικός και κρίσιμος.

Η επικράτηση των διεθνιστών, όπως θέλουν κομψά να αποκαλούνται οι προδότες, σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής καθώς και η προπαγάνδα στην οποία επιδίδονται, φαίνεται να καρποφορεί. Καλυπτόμενοι από έναν κατ’ όνομα «ανθρωπισμό» κατάφεραν να αλώσουν το εθνικό κράτος, να ποδοπατήσουν τους θεσμούς, να βεβηλώσουν τα ιερά και τα όσια που μας καθαγίαζαν τόσους αιώνες και είναι έτοιμοι να αναλάβουν τα ηνία της εξουσίας (αν δεν τα έχουν ήδη αναλάβει).

Η μεγαλύτερη τους όμως επιτυχία είναι άλλη: Οδήγησαν την κοινωνία και ειδικότερα τους νέους, στην γενική αποξένωση. Με το νέο τρόπο ζωής που πλάσαραν, τους έβαλαν τα ακουστικά στα αυτιά, και την οθόνη στα μάτια, μόνοι σ’ ένα δωμάτιο με την ψευδαίσθηση ενός facebook. Έτσι, απρόσκοπτοι και χωρίς αντιδράσεις κυριάρχησαν στη χώρα μας όλοι αυτοί που σήμερα συνεργάζονται χωρίς ίχνος ντροπής με τον εχθρό.

Απ την άλλη μεριά, οι Εθνικιστές, χαμένοι στην εσωτερική τους έριδα και γεμάτοι εσωστρέφεια, παρέμειναν χρόνια στην αφάνεια. Τα τελευταία χρόνια, η φωνή τους ακούγεται περισσότερο. Και ηχεί σα συναγερμός στα αυτιά όσων ακόμη δεν μήδισαν. Όλο και περισσότεροι νέοι, αφουγκράζονται αυτό τον εκκωφαντικό ήχο. Στο χέρι όλων των Αγωνιστών είναι να περάσουν από την ατέλειωτη θεωρία και τις επαναλαμβανόμενες διαπιστώσεις, στην δράση! Αυτή είναι που θα ρίξει την πρώτη κανονιά για να επέλθουν οι επόμενες.

Το τείχος είναι ψηλό! Ας ξεκινήσουμε να το γκρεμίζουμε λοιπόν! Καλό αγώνα Έλληνες!

Read More