Ο γιος του μεγαλοεκδότη Ψυχάρη, Ανδρέας, δεξί χέρι του Αντ. Σαμαρά ως διπλωματικός του σύμβουλος και υποψήφιος βουλευτής στην Α' Αθηνών, σε πρόσφατο ταξίδι μαζί με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, εμφανίζεται να φοράει τα ακουστικά μετάφρασης.
Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν μεμπτό εάν την ίδια ώρα ο ίδιος ο Πρόεδρος της Ν.Δ., Αντώνης Σαμαράς τα είχε κατεβασμένα...!
Φαίνεται πως ο κύριος Ψυχάρης φρεσκάρει ακόμα τα αγγλικά του!
Η κυπριακή κυβέρνηση προσδοκά και προτιμά τη
συνεκμετάλλευση του φυσικού αερίου με την Τουρκία. Επί του παρόντος οι
συμφωνίες με το Ισραήλ είναι μετέωρες… Οι Ισραηλινοί εκτιμούν ότι τόσο η
συμφωνία της Κύπρου με την Ντέλεκ όσο και η υπόθεση του τερματικού για
την υγροποίηση του φυσικού αερίου βρίσκονται μετέωρες για δύο λόγους:
Πρώτον, ένεκα της δέσμευσης την οποία ανέλαβε η κυβέρνηση προς τη Ρωσία,
μετά την παροχή δανείου ύψους 2,5 δισ. ευρώ με επιτόκιο 4,5%.
Οι Ρώσοι δεν επιθυμούν να δουν το Ισραήλ να
συμμετέχει στην ευρωπαϊκή αγορά, όπου η Μόσχα διατηρεί μονοπωλιακή
σχέση. Δεύτερον, υπάρχουν δεσμεύσεις του Προέδρου Χριστόφια προς τα Ην.
Έθνη και τους Τουρκοκυπρίους να καθυστερήσει όσο το δυνατόν περισσότερο η
εκμετάλλευση του φυσικού αερίου για να διευκολυνθεί και η τουρκική
πλευρά.
Η φόρμουλα των αγωγών
Συναφείς με το θέμα είναι οι δηλώσεις του Προέδρου της Κυπριακής
Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια μετά την επίσκεψή του στην εξέδρα της
Noble την περασμένη Δευτέρα. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν αναφέρθηκε μόνο
σε συνεκμετάλλευση με τους Τουρκοκυπρίους, αλλά και με την Τουρκία.
Πρόκειται για τη φόρμουλα του αγωγού από την Κύπρο προς την Τουρκία,
ειδικά σε περίπτωση λύσης. Την αντίληψη αυτή προωθεί επίσημα η υπουργός
Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, Πραξούλλα Αντωνιάδου και τη
διατυπώνουν ανεπίσημα και παρασκηνιακά και άλλοι υπουργοί της κυβέρνησης
Χριστόφια στο εξωτερικό για να δείξουν την καλή θέληση της Λευκωσίας.
Οι Ισραηλινοί απορρίπτουν την επιλογή να μεταφέρουν αγωγό από τα
οικόπεδα Λεβιάθαν ή και το Ταμάρ στην Τουρκία, επειδή θεωρούν μια τέτοια
κίνηση λανθασμένη. Διότι, όπως εκτιμούν, θα γίνουν εξαρτώμενοι από μια
περιφερειακή δύναμη, όπως είναι η Τουρκία. Για τους ίδιους λόγους το
Ισραήλ δεν προχωρεί σε συμφωνία με την Αίγυπτο.
Και πετρέλαιο και Προεδρία
Οι δηλώσεις του Προέδρου Χριστόφια για συνεκμετάλλευση με την Τουρκία
συνιστούν ακόμη ένα τολμηρό βήμα υπό τη μορφή δέλεαρ προς την Άγκυρα για
λύση του Κυπριακού. Ποια όμως λύση προσφέρει ο Πρόεδρος της Κύπρου;
Δίδει στην τουρκική πλευρά το κίνητρο της συνεκμετάλλευσης, προκειμένου
να αποδεχθεί η Άγκυρα μια μορφή λύσης που θα στηρίζεται σε δύο
συνιστώντα κράτη και εκ περιτροπής Προεδρία με σταθμισμένη ψήφο.
Τόσο η εκ περιτροπής Προεδρία όσο και η σταθμισμένη ψήφος, καθώς και η
ομοσπονδία των συνιστώντων κρατών αποτελούν τουρκικές θέσεις (!), οι
οποίες υιοθετήθηκαν από τον Πρόεδρο Χριστόφια υπό το πρόσχημα του
συμβιβασμού.
Δηλαδή, ο κύπριος Πρόεδρος ρίχνει στο τραπέζι το χαρτί της
συνεκμετάλλευσης για να πείσει την Τουρκία να δεχθεί μια από τις μορφές
λύσης που έχουν διχοτομικό τουρκικό χαρακτήρα.
Οι εναλλακτικές επιλογές
Η κ. Αντωνιάδου διαβεβαιώνει τους Ισραηλινούς ότι μελετώνται οι
προτάσεις τους, όμως, από την άλλη πλευρά, οι Ισραηλινοί διατυπώνουν
επιφυλάξεις. Θεωρούν, βεβαίως, ότι επί του παρόντος δεν έχουν άλλη
επιλογή από την Κύπρο εκτός και αν λύσουν το πρόβλημα:
1. Της υγροποίησης με πλωτές μονάδες. Πρόκειται για επιλογή ιδιαίτερα δαπανηρή.
2. Χώρου και οικολογίας που έχουν οι ίδιοι στη χώρα τους. Το τρίτο και
το τέταρτο σενάριο περιστρέφονται γύρω από την πιθανότητα αλλαγής της
κατάστασης στην Αίγυπτο και την Τουρκία και τη δημιουργία θετικότερων
συνθηκών συνεργασίας με το Ισραήλ. Υπό αυτές, όμως, τις συνθήκες η
Κύπρος θα χάσει το πλεονέκτημα που διαθέτει σήμερα ως προς το Ισραήλ,
προκειμένου να συνάψει μια στρατηγική συμμαχία σε ενεργειακό,
οικονομικό, εμπορικό και ναυτιλιακό επίπεδο.
Μια συμμαχία που είναι πρόδηλο ότι θα λειτουργεί αντισταθμιστικά προς
τους ηγεμονικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας και θα διατηρεί τις ισορροπίες
στην περιοχή.
Η παρουσία του Νικολή Νικολαϊδη στην εκδήλωση του κόμματος του ΛΑ.Ο.Σ. για τον Γρίβα Διγενή, πολύ καλού φίλου του προέδρου Γιώργου Καρατζαφέρη, άναψε πάλι τη συζήτηση στα πηγαδάκια, για τα πολιτικά αλισβερίσια στη Μεγαλόνησο.
Συγκεκριμένα και σύμφωνα με δημοσίευμα του Έθνους:
"Ο Γιώργος Καρατζαφέρης στην τελευταία του επίσκεψη στην Κύπρο, έκατσε λίγο παραπάνω και βρέθηκε στη Λεμεσό, στον παλιό φίλο του Γλαύκου Κληρίδη και δικού του Νικολή Νικολαϊδη. Εκεί τον περίμενε ένας ολόκληρος "στρατός" νεαρών τεχνοκρατών από τις Βρυξέλλες που ασχολούνται με τα ενεργειακά ζητήματα.
Ήταν τα «παιδιά» της Νίκης Τζαβέλα που εργάζονται μαζί της στο Ευρωκοινοβούλιο. Η Νίκη, έχοντας άριστες σχέσεις με το αμερικανοεβραϊκό λόμπι και άρα γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τις συμφωνίες -πάνω και κάτω από το τραπέζι- μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου για το φυσικό αέριο, έσπευσε να βάλει τον αρχηγό της στο παιχνίδι, καθώς του υπέδειξε να συναντηθεί με πρόσωπα «κλειδιά»...
Οι «ενεργειακές» επαφές του Γ. Καρατζαφέρη στην Κύπρο ξεκίνησαν με ινκόγκνιτο συνάντηση με τον Αντώνη Πασχαλίδη, υπουργό της Κύπρου, αρμόδιο και για τα ενεργειακά. Αργότερα ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ παρακάθισε σε γεύμα εργασίας στη Λεμεσό με μία από τις «Επτά Αδελφές» που επιδιώκει να πάρει τη δουλειά εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου. Ομοτράπεζοι ήταν και τα «παιδιά της Νίκης», που πότε μιλούσαν αμερικάνικα και πότε εβραϊκά..."
Δυνατό πόκερ παίζει ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. χωρίς ωστόσο να μαθαίνουμε τα ποσοστά επιτυχίας του!
Ο Τούρκος πρωθυπουργός αύξησε την Παρασκευή τις επικρίσεις του εναντίον του Ισραήλ, κατά την ομιλία του στο Ικόνιο. Ο Τύπος το Σαββατοκύριακο προβάλλει εκτενώς την ομιλία αυτή, κατά την οποία ο Ερντογάν είπε, μεταξύ άλλων, πως η ισραηλινή κυβέρνηση βρίσκεται μέσα σε μια αρρωστημένη ψυχολογία.
Αναλυτικά, ο Ερντογάν, κάνοντας αναφορά στην ιερή εντολή των Εβραίων «ου φονεύσεις», την οποία είπε στην τουρκική, την αγγλική και την εβραϊκή γλώσσα, απευθυνόμενος σε πολυπληθέστατο ακροατήριο είπε: «Για εμάς, η μοίρα της Ιερουσαλήμ είναι ίδια με αυτή της Κων/πολης, όπως και η μοίρα της Γάζας είναι ίδια με αυτή της Άγκυρας.
Έστω και αν ο κόσμος παραβλέψει στις σφαγές, εμείς δεν θα τις παραβλέψουμε. Ρεζιλεύονται προβαίνοντας σε κάθε είδους ζορμπαλίκι. Και στη συνέχεια κάνουν λόγο για Χαμάς και για Αλ Κάιντα. Κάνουν λόγο για αντισημιτισμό. Αυτά πλέον δεν περνούν. Το θέμα αυτό δεν έχει σχέση ούτε με τη Χαμάς, ούτε με την Αλ Κάιντα, ούτε και με τον αντισημιτισμό.
Απευθύνομαι σε όλα τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε., τη Ρωσία, την Κίνα, τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, και πρώτα τις ΗΠΑ. Εάν είστε δίκαιοι, προσεγγίστε με βάση το δίκαιο. Μην οδηγείτε το θέμα αλλού. Ως Τουρκία, θα αναζητήσουμε μέχρι τέλους το δίκιο μας. Και θα αγωνιστούμε. Θα φέρνουμε το θέμα σε κάθε διεθνές φόρουμ και θα κάνουμε ό,τι πρέπει.
Επιτεθήκατε σε ένα πλοίο που είχε αναρτήσει λευκή σημαία. Σκοτώσατε βάναυσα τον Φουρκάν Ντογάν, ο οποίος ήταν 19 ετών. Εκείνος θεωρείται πλέον πεσών. Γιατί τον σκοτώσατε; Είχε στα χέρια του όπλο; Είχε στα χέρια του βόμβα; Έγραφε στο μέτωπό του ότι είναι τρομοκράτης; Άραγε, ποιο νομικό σύστημα, ποια πίστη, ποιο ιερό βιβλίο μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία γι’ αυτές τις πράξεις σας;
Πρόκειται για μια ξεκάθαρη κρατική τρομοκρατία. Η μη αναγνώριση του δικαίου είναι επιθετικότητα. Είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση στο Ισραήλ αντιμετωπίζει μια αρρωστημένη ψυχική κατάσταση, μια παράνοια και ένα τραύμα. Το Ισραήλ λέει ότι ο κόσμος συμπεριφέρεται με διπροσωπία. Όμως, είναι εκείνο το οποίο ψεύδεται και υπερηφανεύεται για άτομα τα οποία κατέσφαξαν κόσμο και τα οποία υποστηρίζει.
Η επίθεση του Ισραήλ είναι μια επίθεση πειρατική, μια επίθεση με την οποία θέλησε να ασκήσει πίεση. Αποτελεί το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα για το ότι η ισραηλινή κυβέρνηση βρίσκεται μέσα σε μια αρρωστημένη ψυχολογία, μέσα σε μια παράνοια. Το επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά. Εσείς ξέρετε καλά να σκοτώνετε.
Η συμπεριφορά του Ισραήλ, αυτό το ζορμπαλίκι, φέρνει σε δύσκολη θέση όχι μόνο την Παλαιστίνη, αλλά και όλη την περιοχή, καθώς και τον ισραηλινό λαό.
Υπάρχουν ορισμένοι που παρομοιάζουν τις επιθέσεις του ΡΚΚ στους στρατιώτες μας με τις επιθέσεις της Χαμάς. Καταρχάς, ΡΚΚ και Χαμάς δεν μοιάζουν σε τίποτε. Η Χαμάς είναι αντιστασιακή οργάνωση που διεξάγει αγώνα για να προστατεύσει τα δικά της εδάφη. Είναι Παλαιστίνιοι και έχουν κερδίσει σε εκλογές στην Παλαιστίνη. Αν και είναι εκλεγμένοι, βρίσκονται φυλακισμένοι σε ισραηλινές φυλακές. Αυτά τα είπα και στους Αμερικανούς αρμοδίους. Τα είπα παντού. Δεν θεωρώ τη Χαμάς τρομοκρατική οργάνωση».
Οι δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν για την Χαμάς, την οποία αρνήθηκε να χαρακτηρίσει «τρομοκρατική οργάνωση» υποστηρίζοντας οτι «απλώς υπερασπίζεται το έδαφος των Παλαιστινίων», σε συνδυασμό με την έντονη κινητικότητα γύρω από το θέμα του αποκλεισμού της Γάζας, συνθέτουν ένα νέο σκηνικό στη Μέση Ανατολή, την επαύριο της ισραηλινής επίθεσης στην ανθρωπιστική νηοπομπή σε διεθνή ύδατα. Επειτα από πολύ καιρό, όλα δείχνουν ότι «ζωηρεύει» η συζήτηση για την προοπτική άρσης του αποκλεισμού που έχει επιβάλει το Τελ-Αβίβ στην Δυτική Οχθη. Θα βγει κάτι από όλα αυτά; Προσωπικά, θεωρώ ότι το Ισραήλ εξακολουθεί να κρατά το «κλειδί» και χωρίς την δική του βούληση πολύ δύσκολα θα ανατραπεί η σημερινή, αδιέξοδη κατάσταση:
• Από τη μία, η Χαμάς αρνείται να αποκηρύξει επισήμως τη βία, να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ ή τις συνθήκες που έχει συνάψει το Τελ-Αβίβ με την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Κατά καιρούς, η Χαμάς υπαινίσσεται ότι θα δεχόταν την ύπαρξη του Ισραήλ εντός των – προ του 1967 – συνόρων του.
• Από την άλλη, το Ισραήλ με την υποστήριξη της Αιγύπτου (που «ανέχεται» τον αποκλεισμό της Γάζας) επιχείρησε ανεπιτυχώς να υποβαθμίσει την Χαμάς. Η οργάνωση κυριάρχησε όμως στις Παλαιστινιακές εκλογές του 2006, με τη βοήθεια του Ιράν και της Συρίας.
Οι πιθανότητες να μετακινηθούν αυτά τα δύο στρατόπεδα – έστω και ένα βήμα – από τις θέσεις τους, είναι ελάχιστες. Ωστόσο, οι ακτιβιστές που το πλήρωσαν με τη ζωή τους, όταν αγνόησαν τις διαταγές των Ισραηλινών, πέτυχαν κάτι: να συγκεντρώσουν έπειτα από πολύ καιρό τεράστια δημοσιότητα σε διεθνές επίπεδο, που μετατρέπεται σε πίεση για το Τελ-Αβίβ.
Ο βρετανικός “Guardian” σε μία ανάλυσή του χαρακτηρίζει ως «καταστροφικό αυτογκόλ» για το Ισραήλ το ρεσάλτο στην ανθρωπιστική νηοπομπή. Νέο στοιχείο – και μάλιστα σημαντικό – αποτελεί η αδιαμφισβήτητη ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή. Η προσπάθεια της Τουρκίας να ανακτήσει ένα ηγετικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, που θεωρεί ότι της ανήκει και ιστορικά, εκδηλώνεται για πρώτη φορά τόσο εντυπωσιακά. Η αιματηρή κατάληξη που είχε το ρεσάλτο των Ισραηλινών κομάντος στο “Navi Marmara” φέρνει τις σχέσεις Αγκυρας – Τελ-Αβίβ σε οριακό σημείο. Ωστόσο, η αρχή έγινε πριν από ενάμισυ χρόνο - τον Ιανουάριο του 2009 - όταν ό Ταγίπ Ερντογάν άνοιξε πυρ εναντίον του Ισραήλ δημόσια, παρουσία του Σιμόν Πέρες στο Νταβός. Ενα χρόνο αργότερα, ήρθε ένα δεύτερο επεισόδιο να ανατροφοδοτήσει την υφέρπουσα δυσπιστία στον άξονα Αγκυρα – Τελ-Αβίβ: ο Ισραηλινός υφυπουργός Εξωτερικών Ντάνι Αγιαλόν κάλεσε στο γραφείο του τον Τούρκο πρεσβευτή και τον υπέβαλε σε μία ταπεινωτική διαδικασία, κάνοντάς του παρατηρήσεις στην Ισραηλινή γλώσσα (που ο Τούρκος διπλωμάτης δεν καταλάβαινε) για το περιεχόμενο μίας τουρκικής τηλεοπτικής σαπουνόπερας, η οποία κατηγορούσε το Ισραήλ για άσκηση βίας εναντίον των Παλαιστινίων.
Το αμερικανικό περιοδικό “TIME” σχολίαζε λίγες ημέρες αργότερα ότι «περαιτέρω εντάσεις είναι αναπόφευκτες. Η αναδυόμενη φιλοδοξία της Τουρκίας να καταστεί μία περιφερειακή υπερδύναμη την ωθεί σε δυναμική σύσφιξη σχέσεων με χώρες του αραβικού κόσμου και της Κεντρικής Ασίας». Και δείτε τί συμβαίνει το τελευταίο 6μηνο στις σχέσεις Τουρκίας – Ιράν. Με συστηματικά «ανοίγματα» και αποκορύφωμα την παρέμβαση Ερντογάν (σε ρόλο συνηγόρου υπεράσπισης) στην υπόθεση των πυρηνικών της Τεχεράνης, η Αγκυρα προκάλεσε δημόσιες αντιδράσεις ηγετικών στελεχών της κυβέρνησης Νετανιάχου, που επεσήμαναν ότι η Τουρκία προσεγγίζει φονταμενταλιστικά στοιχεία του ισλαμικού κόσμου. Τι θέση παίρνει η Αθήνα μπροστά σε αυτό το σκηνικό;
Από τη μία πλευρά, επικρατεί άκρα επιφυλακτικότητα, καθώς στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών διαπιστώνουν ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μία «δοκιμή» της Τουρκίας να θέσει σε εφαρμογή το «νεο-οθωμανικό» μοντέλο που οραματίζεται ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένοι επισημαίνουν ότι η έμμεση εμπλοκή της Αθήνας, λόγω της συμμετοχής ελληνικών ανθρωπιστικών οργανώσεων και ακτιβιστών, ανέδειξε τις παγίδες που κρύβει η άσκηση εξωτερικής πολιτικής από εξωθεσμικά κέντρα. Αρμόδιοι παράγοντες του υπουργείου Εξωτερικών τονίζουν – αντί άλλου σχολίου – ότι την εξωτερική πολιτική της χώρας ασκεί μόνον η κυβέρνηση. Στο ίδιο πλαίσιο, διπλωματικές και στρατιωτικές πηγές διαχωρίζουν σε δύο κατηγορίες τους ακτιβιστές: σε αγνούς και ιδεολόγους που ήθελαν να υψώσουν τη φωνή τους κατά της βίας του Ισραήλ στη λωρίδα της Γάζας (αυτή ήταν και η μεγάλη πλειοψηφία) και σε άλλους που δε δίστασαν να παίξουν ρόλο ακόμη και στο παρασκήνιο, διευκολύνοντας ακραία στοιχεία από την Τουρκία να κάνουν το δικό τους παιχνίδι. Παράλληλα, η Αθήνα εξακολουθεί να επιθυμεί στενή και πολυεπίπεδη συνεργασία με το Τελ-Αβίβ και στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας επισημαίνουν ότι οι κοινές διαδρομές που έγιναν την περασμένη εβδομάδα στο Αιγαίο στο πλαίσιο ελληνο-ισραηλινής άσκησης (που διεκόπη μετά το ρεσάλτο στην ανθρωπιστική νηοπομπή), αποτελούν πολύτιμο «οδηγό» για την ενίσχυση της ελληνικής επιχειρηματολογίας σε μείζονα ζητήματα.
Από την άλλη πλευρά, αποτελεί ειλημμένη απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης η αναβάθμιση των σχέσεων με τον Αραβικό κόσμο. Είναι μία προτεραιότητα που επανέρχεται στο προσκήνιο – όχι μόνο λόγω της ισχυροποίησης του ρόλου της Αγκυρας – αλλά και ενόψει της βαθιάς οικονομικής κρίσης. Στις ημέρες μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσελκύσει κανείς επενδύσεις. Η Δύση μοιάζει να είναι απασχολημένη με τα δικά της προβλήματα. Τί απομένει; Η στροφή σε νέες αγορές, όπως η Κίνα που δίνει ηχηρό «παρών» με την COSCO στην εμπροσθοφυλακή και οι αραβικές χώρες είναι η δεύτερη λογική επιλογή. Το ταξίδι που ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει ο Γιώργος Παπανδρέου στη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, ενώ ο Ελληνας Πρωθυπουργός είχε μία ενδιαφέρουσα τηλεφωνική συνομιλία (την Πέμπτη 3 Ιουνίου) με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικων Μοτακί. Οι εξελίξεις τρέχουν και βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή...
Ο καλύτερος φίλος και σύμμαχος του Ισραήλ φαίνεται πως είναι ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ ονειρεύεται κάποια στιγμή την είσοδο του Ισραήλ στην Ε.Ε. όπως χαρακτηριστικά γράφει η εφημερίδα Haaretz στην οποία έδωσε συνέντευξη επ ευκαιρία του ταξιδιού του στο Ισραήλ.
Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του: "Το Ισραήλ είναι κομμάτι της Ευρώπης. Ανήκει στη Δύση, πιστεύει στις αξίες της δημοκρατίας όπως εμείς. Γι' αυτό το λόγο ήμουν πάντοτε κοντά στο Ισραήλ, ως πρόεδρος της κυβέρνησης έχω αλλάξει την εξωτερική πολιτική, κάνοντας την Ιταλία τον καλύτερο φίλο του Ισραήλ στην Ευρώπη".
Η επίθεση φιλίας της Ιταλίας στο Ισραήλ δεν είναι τυχαία καθώς προσπαθεί να ελέγξει τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου και να αποτελέσει τον τοποτηρητή της περιοχής με κάθε τρόπο. Παράλληλα, γίνεται προσπάθεια να χαμηλώσουν οι τόνοι μεταξύ Ιράν και Ισραήλ καθώς η Ιταλία αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους του πρώτου.
Το ωραίο της υπόθεσης είναι η δακρύβρεχτη παρουσία του γνωστού για το φιλοφασιστικό παρελθόν του, Τζιανφράνκο Φίνι, ο οποίος στα πλαίσια φιλίας με το Ισραήλ μετέβη στο Άουσβιτς και στο Ισραήλ ενώ με δηλώσεις του εναντίον του Μουσολίνι ανάγκασε την εγγονή του μεγάλου δικτάτορα να αποχωρήσει από το κόμμα του!
Την ώρα που η μάχη τελειώνει, που ο καπνός της καταστροφής διαλύεται, τα ερωτηματικά για την καταστροφή στη Γάζα παραμένουν. Mε μια πιο αντικειμενική ματιά, χωρίς συναισθηματισμούς και εξάρσεις εναντίον του θύτη και υπέρ του θύματος βλέπουμε τα πραγματικά περιστατικά.
Οι εκλογές στο Ισραήλ διεξήχθησαν ομαλά και το αποτέλεσμα παρουσιάζει σαφώς την κοινή γνώμη σύμφωνη με την ανευ προηγουμένου επίθεση των Ισραηλινών στην παλαιστινιακή κοινότητα της Γάζας.
Τα θύματα εκατοντάδες. Οι τραυματίες χιλιάδες το ίδιο και οι άστεγοι. Εγκαταστάσεις και υποδομές εκατομμυρίων έγιναν στάχτη μπροστά στα μάτια της διεθνής κοινότητας, χωρίς καμία αντίδραση. Και τα ερωτήματα είναι:
Διεπράχθησαν εγκλήματα πολέμου στην περιοχή της Γάζας και αν ναι ποιος θα δικάσει και ποιον; Η επίθεση αυτή είχε στοιχεία γενοκτονίας;
Η Διεθνής Αμνηστία και άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις βρέθηκαν στην περιοχή και καταγγέλουν εγκλήματα πολέμου και παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου τόσο από το Ισραήλ όσο και από τη Χαμάς, κάτι το οποίο οι δυο πλευρές το αρνούνται κατηγορηματικά. Σε μια κίνηση υποστήριξης της έρευνας, η Παλαιστινιακή Αρχή προχώρησε στην αναγνώριση της αρμοδιότητας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη διερεύνηση πιθανών εγκλημάτων πολέμου και ζήτησε το δικαστήριο να αναλάβει πρωτοβουλίες.
Τα περιστατικά που βαρύνουν τη Χαμάς είναι συγκεκριμένα και δεν είναι άλλα από τη ρίψη ρουκετών σε κατοικημένες περιοχές. Η περίπτωση του Ισραήλ είναι ακαθόριστη καθώς οι οργανώσεις θα πρέπει να αποδείξουν ότι υπήρξε δυσανάλογη χρήση βίας και ότι το Ισραήλ δεν προστάτεψε, ως όφειλε, τους άμαχους πολίτες.
Τα περιστατικά πολλά. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό, όταν το ισραηλινό πυροβολικό άνοιξε πυρ εναντίον σχολείου του Ο.Η.Ε., όπου είχαν βρει καταφύγιο δεκάδες αμαχοι,σκοτώνοντας 42 άτομα. Οι Ισραηλινοί ισχυρίστηκαν ότι απαντούσαν σε πυρά που εξαπολύθηκαν κοντά στο σχολείο. Παρόμοιο περιστατικό συνέβη και σε αποθήκη όπου σκοτώθηκαν 30 περίπου Παλαιστίνιοι. Και σε αυτή την περίπτωση οι Ισραηλινοί αρνούνται την ηθελημένη επίθεση και την δικαιολογούν ως παράπλευρη απώλεια στη δίνη της μάχης. "Έιναι μακριά η λίστα των ενεργειών, υποψήφιων για εγκλήματα πολέμου" δήλωσε η Jesicca Montel, επικεφαλής της ισραηλινής οργάνωσης Β' Tselem.
Βεβαίως, οι επιθέσεις δεν ήταν μονομερείς. Κανείς δεν αμφισβητεί, ότι η Χαμάς διενήργησε τυφλά χτυπήματα σε κατοικημένες περιοχές με χρήση ρουκετών. Το Ισραήλ προχωρά ακόμη περισσότερο και κατηγορεί τη Χαμάς ότι χρησιμοποιησε τους αμάχους ως ασπίδα για την διάσωση των μαχητών της, πράττοντας και αυτή ένα συνειδητό έγκλημα πολέμου εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού.
Η προσπάθεια των διαφορων οργανώσεων όπως η B' Tselem, η Διεθνής Αμνηστία και άλλες, θα πάρει καιρό και τα αποτελέσματα είναι αμφίβολο αν θα φτάσουν στα αρμόδια δικαστήρια. Ο λόγος προφανής: Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης μπορεί να ερευνήσει την υπόθεση και να δικάσει μόνο όταν του ζητηθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. ή όταν κάποια απ' τα εμπλεκόμενα μέρη έχει αναγνωρίσει το δικαστήριο. Η Παλαιστίνη, δεν έχει κρατική οντότητα, με αποτέλεσμα εκ των πραγμάτων να είναι ανίκανη να απευθυνθεί στο δικαστήριο. Αντίθετα, το Ισραήλ δεν έχει αναγνωρίσει ποτε τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
Οι Ισραηλινοί θα προστατεύσουν με κάθε τρόπο τους εμπλεκόμενους στρατιωτικούς με νομική και οικονομική βοήθεια, ενώ αποκρούουν με κάθε τρόπο τις κατηγορίες που τους προσάπτονται, υποστηρίζοντας ότι έλαβαν όλα τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα που προβλέπονται σε τέτοιες περιπτώσεις (αεροπορική ρίψη φέιγ βολαν,ενημερωση αμάχων).
Έχουν ακουστεί πολλές απόψεις. Μια από αυτές είναι πως η καταστροφή στη Γάζα ήταν γενοκτονία. Αν εξετάσουμε το διεθνές δίκαιο περι του τι είναι γενοκτονία, θα βρεθούμε σ' ένα ασαφές πλαίσιο, και είναι λογικό, καθώς δεν καθορίζεται με αυστηρά κριτήρια η γενοκτονία.
Η γενοκτονία (genocide) είναι ένας σχετικά καινούργιος όρος, ο οποίος προήλθε μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τις θηριωδίες των Γερμανών Ναζί. Τα Ηνωμένα Έθνη, υιοθέτησαν στις 9 Δεκεμβρίου του 1948 τη Σύμβαση για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας, ύστερα από την απόφαση της Γ.Σ. το 1946 όπου κηρύχτηκε η γενοκτονία έγκλημα διεθνούς δικαίου, το οποίο είναι αντίθετο με το πνεύμα και τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών και το οποίο ο πεπολιτισμένος κόσμος το καταδικάζει απερίφραστα. Το άρθρο 2 της Σύμβασης αναφέρει ποιες πράξεις συντελούν το έγκλημα γενοκτονίας αλλά η ασάφεια παραμένει καθώς δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε με ασφάλεια τον όρο γενοκτονία, ούτε ποσοτικά ούτε ποιοτικά. Επίσης, με τα δεδομένα που έχουμε, η μόνη περίπτωση εκδίκασης των εγκλημάτων στην Παλαιστίνη, μπορεί να γίνει στα ισραηλινά δικαστήρια!! Όπότε καταλαβαίνουμε, πόσο δύσκολο έως αδύνατο είναι να επιτύχουν κάτι χειροπιαστό οι ανθρωπιστικές οργανώσεις.
Ένα θέμα που επίσης συζητήθηκε ήταν η χρησιμοποίηση λευκού φωσφόρου στις επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα. Δυστυχώς, δεν είναι το μοναδικό περιστατικό ούτε το τελευταίο. Τόσο το Ισραήλ όσο και άλλες χώρες, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τέτοια καταστροφικά όπλα εις βάρος αμάχων, με πολλές επιδράσεις στην υγεία των θυμάτων (για μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση επι του θέματος βλέπε εδώ). Το Ισραήλ, αν και υπέγραψε το Πρωτόκολλο της Γενεύης για την απαγόρευση ή τον περιορισμό των εμπρηστικών όπλων, απέφυγε να ενστερνιστεί παραγράφους του Πρωτοκόλλου, με αποτέλεσμα να δρα ανενόχλητο (βλέπε εδώ).
Τέτοια θέματα, σίγουρα δεν μπορεί να τα λύσει μια αναφορά στο διεθνές δίκαιο ή ένα βίντεο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο προβληματισμός παραμένει και η εξέταση των στοιχείων συνεχίζεται. Το θέμα αυτό επισημάνθηκε αυτες τις μέρες στο blog για να υπενθυμίσει σε όλους αυτούς τους φιλοΠαλαιστίνιους, ότι τα προβλήματα παραμένουν και μετά την μάχη και ότι η φιλίες φαίνονται μετά το πέρας των καταστροφών. Υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν όποιον ασχολείται με τέτοια θέματα, με την κοντόφθαλμη λογική ότι καλύτερα να κοιτάς τα του οίκου μας, τα δικά μας μεγάλα προβλήματα, με τους εγκληματίες πολέμου στην Κύπρο, τις παραβάσεις της Τουρκίας, τον σοβινισμό των Σκοπίων. Η απάντηση άμεση: Yποστηρίζουμε κάθε λαό που ζητά εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία. Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς!
