Πόσες διορισμένες θυγατέρες μέχρι να χαθεί το ηθικό πλεονέκτημα;

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Τις τελευταίες ημέρες, η είδηση για τον διορισμό των θυγατέρων των νέων ευρωβουλευτών Επιτήδειου και Συναδινού, στα γραφεία όχι των ιδίων – αφού αυτό απαγορεύεται από τους κανονισμούς του Ευρωκοινοβουλίου – αλλά του ενός στο γραφείο του άλλου ευρωβουλευτή κάνει τον γύρο των ελληνικών μήντια. Δεν γνωρίζω αν πρόκειται για... πάγια τακτική των Ελλήνων ευρωβουλευτών. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι μία εβδομάδα πρίν, ο μισός ελληνικός λαός κορόιδευε την Μαρία Σπυράκη, ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, επειδή "κληρονόμησε" ως συνεργάτη στην Ευρωβουλή τον – γνωστό από την περιπέτεια με την Τζούλια Αλεξανδράτου – Γεράσιμο Ζαγορίτη, γιό του υψηλόβαθμου στελέχους της ΝΔ. Τώρα όμως μπορούν όσοι δηλώνουν εθνικιστές να το κάνουν αυτό; Έχουν το απαραίτητο ηθικό πλεονέκτημα που θα τους επιτρέψει να ασκήσουν πολιτική κριτική στα διεφθαρμένα κόμματα του παλαιού συστήματος;

Είναι πραγματικά περίεργο το πώς άνθρωποι οι οποίοι επέλεξαν την δεδομένη χρονική στιγμή να ριψοκινδυνεύσουν το να εκτεθούν πολιτικά με την Χρυσή Αυγή, μια γενναία σίγουρα απόφαση δεδομένου και του υποβάθρου τους ως στρατιωτικών την στιγμή που το κόμμα κατηγορείται ως εγκληματική οργάνωση, να επιλέξουν να προβούν σε μία τέτοια πράξη η οποία αν μη τι άλλο εκθέτει όχι μόνον τους ίδιους αλλά και το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν. Όταν εμείς ως εθνικιστές κάνουμε κριτική στα παλαιά κόμματα τα κριτήρια για τους εκπροσωπούντες μας πολιτικά θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρότερα. Και αυτό διότι αυτοί οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για την διαφύλαξη του Ηθικού μας πλεονεκτήματος έναντι του παλαιού συστήματος.

Θα μπορούσε κανείς να πεί "και τι έγινε, όλοι το κάνουν" και να προχωρήσει παρακάτω. Αυτή η στάση όμως είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πρεσβεύουμε και δίνει το δικαίωμα σε κάθε εκπρόσωπο του διεφθαρμένου "συνταγματικού τόξου" να εξομοιώνει τον εαυτό του με εμάς. Πώς μπορεί κάτι τόσο "μεγάλο" να σπιλωθεί για κάτι τόσο "μικρό"; Πώς μπορεί μία τόσο γενναία απόφαση ψυχής να "μαυριστεί" για έναν εξτρά μισθό που θα μπαίνει στο σπίτι;

Πώς μπορεί με τέτοιου είδους "τρίπλες" να δικαιώνουν οι στρατηγοί στην πράξη την Βουλγαράκειο ρήση "ηθικό είναι ότι είναι νόμιμο" παρακάμπτοντας με αλληλοδιορισμούς την απαγόρευση για τον διορισμό συγγενών; Πώς μπορούν αυτοί οι άνθρωποι επί της ουσίας να αφήνουν να θολώνουν με τέτοιο τρόπο τα ίδια τους τα παράσημα και η ιστορία αυτή να τους εξομοιώνει με τον κάθε πολιτικάντη; Πού είναι η στρατιωτική τους αξιοπρέπεια, που είναι είναι η ευθιξία τους, πώς να νοιώθουν που κάθε φυλλάδα - που πρακτορεύει ό,τι το αντεθνικό και αντικοινωνικό - τους ειρωνεύεται για αυτή τους την επιλογή;

Και δυστυχώς, όντας εκπρόσωποί μας, όλα αυτά αντικατοπτρίζονται και σε εμάς. Σε εμάς που παίρνουμε προσωπικά κάθε ειρωνεία προς αυτούς, διότι δεν φύτρωσαν στις Βρυξέλλες, αλλά στάλθηκαν εκεί από ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Πού σε ένα μεγάλο ποσοστό ψήφισε την Χρυσή Αυγή, ενάντια σε όλη την καθεστωτική προπαγάνδα διότι δεν είναι διεφθαρμένοι, διότι δεν γλυκάθηκαν από τα της εξουσίας.

Ως στρατιωτικοί οι ίδιοι θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι το "φαίνεσθαι" έχει την δική του σημασία και ως εκ τούτου ακόμη και εάν οι θυγατέρες τους ήταν οι πλέον κατάλληλες με τα απόλυτα αξιοκρατικά κριτήρια, με διδακτορικά επί μεταπτυχιακών και πτυχίων ξένων γλωσσών και πάλι δεν θα έπρεπε να τις προσλάβουν. Δεν θα έπρεπε να τις προσλάβουν επειδή ακριβώς είναι συγγενείς τους. Να τις αδικήσουν αν χρειασθεί. Να τις αδικήσουν για να διατηρήσουν ακριβώς αυτό το ηθικό πλεονέκτημα.

Το οποίο στην πολιτική, και ειδικά στην πολιτική αυτή που πρέπει να κάνει η Χρυσή Αυγή, είναι η βάση. Είναι η βάση από την οποία μπορεί να αμφισβητηθεί το πολιτικό σύστημα, η βάση από την οποία μπορεί να ξεκινήσει η εφόρμηση για την ανατροπή του. Η αριστερά εδώ και χρόνια αγωνίζεται για να το διατηρήσει. Την βοηθά ο απόλυτος έλεγχός της στα ΜΜΕ. Η Χρυσή Αυγή όμως δεν έχει αυτού του είδους την συμπαράσταση. Και γι' αυτό ακόμη και τα πλημμελήματα ηθικού χαρακτήρα μετατρέπονται σε... κακουργήματα όπως ακριβώς και στην ποινική διαδικασία κατά της. Και όπως ακριβώς ένα στέλεχος της Χρυσής Αυγής πρέπει να είναι άμεμπτο για να μην καταλήξει στην φυλακή για γελοίες κατηγορίες, έτσι και στον πολιτικό στίβο είναι απαραίτητο να είναι το ίδιο άμεμπτο. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε στο συγκεκριμένο σημείο. Και έτσι έχουμε το λυπηρό γεγονός κάθε γραφίδα που στηρίζει το σύστημα της σαπίλας να μπορεί να πιάνει στο στόμα του και να ειρωνεύεται τους εθνικιστές.

Όπως το βλέπω δύο είναι οι πιθανές εξηγήσεις. Είτε οι συγκεκριμένοι άνθρωποι αισθάνονται σαν... τουρίστες στον εθνικιστικό χώρο και ως εκ τούτου δεν έχουν συναίσθηση των απαιτήσεων απ' αυτούς, είτε πρόκειται περί ενός απλού λάθους. Και τα λάθη διορθώνονται ή τουλάχιστον δεν... επαναλαμβάνονται! Γιατί αλλιώς θα μείνουμε απλά να αναρωτιόμαστε πόσες διορισμένες θυγατέρες θα αντέξει πριν υποχωρήσει το ηθικό πλεονέκτημα των εθνικιστών!

πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Read More

Χτίζοντας το Έθνος των Εθνικιστών

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Η διοργάνωση του τουρνουά “White Rex” στην Ρώμη, τον μήνα που πέρασε, ήταν για μία ομάδα ανθρώπων ιδιαίτερα σημαντική. Το ίδιο χρονικό διάστημα και με βάση άλλες εθνικιστικές ομάδες πραγματοποιήθηκε στην Ρώμη μία εκδήλωση διαμαρτυρίας για τα γεγονότα στην Συρία. 

Κοινή συνιστώσα και στις δύο εκδηλώσεις, πέρα από τον “εθνικιστικό” πολιτικό λόγο και την ιδεολογική κατεύθυνση των συμμετεχόντων ήταν ο πανευρωπαϊκός τους χαρακτήρας. Και στις δύο εκδηλώσεις συμμετείχαν εθνικιστές από μία πλειάδα χωρών της Ευρώπης, σε σημείο που και οι δύο εκδηλώσεις μπορούν άνετα να χαρακτηρισθούν ως πανευρωπαϊκές και όχι ιταλικές, παρόλο που έλαβαν χώρα σε ιταλικό έδαφος. Εάν εγώ π.χ. βρισκόμουν σε κάποια από αυτές τις εκδηλώσεις, ως Έλληνας εθνικιστής δεν θα αισθανόμουν ότι βρίσκομαι μεταξύ ξένων. Θα αισθανόμουν ότι βρίσκομαι μεταξύ συμπατριωτών μου. Γιατί; 

Εδώ προκύπτει ένα θέμα με τον ορισμό του “εθνικιστή” φυσικά. Σύμφωνα με τον προερχόμενο από τον γαλλικό διαφωτισμό όρο του εθνικιστή με την έννοια του υπερασπιζόμενου το έθνος κράτος στο οποίο ανήκει έναντι όλων των υπολοίπων εθνών-κρατών, φαίνεται να προκύπτει ένα οξύμωρο. Το οποίο πολλές φορές εκμεταλλεύεται η αριστερά στην χώρα στην οποία ζούμε. Έχω συζητήσει πολλές φορές με ιδεολογικά προσκείμενους σε αυτό που αποκαλούμε εθνικιστικός χώρος το πώς αντιλαμβάνεται ένας Έλληνας εθνικιστής έναν Ιταλό εθνικιστή, έναν Ρώσο εθνικιστή, έναν Τσέχο ή έναν Δανό εθνικιστή. Σύμφωνα με την κρατούσα στην ελληνική κοινωνία άποψη, αλλά και σύμφωνα με την κρατούσα στον εθνικιστικό χώρο άποψη που υιοθετούν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και οι οργανώσεις του ελληνικού κράτους ο Έλληνας εθνικιστής καλείται πάντα να υπηρετήσει τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους σε προτεραιότητα. Τι είναι όμως το “έθνος” σύμφωνα με τον κλασσικό ορισμό του; Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο: “το ελληνικόν εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα” (Ηρόδοτος, Ουρανία 144). Δηλαδή: “Υπάρχει και το ελληνικό έθνος από το ίδιο αίμα και με την ίδια γλώσσα μ΄ εμάς, με το οποίο έχουμε κοινά ιερά των θεών και κοινές θυσίες και ήθη κοινά”. 

Ας το αναλύσουμε λίγο και ας το πάρουμε ανάποδα. Ήθη κοινά. Με ποιους έχω περισσότερα ήθη κοινά; Με το έθνος στο οποίο ανήκω βιολογικά; Τον ελληνικό λαό; Που αποτελείται από όλους αυτούς των οποίων τα ήθη μπορούν να συμπιεστούν στο τρίπτυχο φραπέ – δουλειά – ποτό; Ή με αυτούς με τους οποίους χωρίς να έχω ποτέ γνωριστεί μπορώ να φανταστώ την καθημερινότητά τους, ιδωμένη μέσα από τον εθνικιστικό λόγο και την βιωματική εμπειρία του εθνικιστικού αγώνα; Με ποιόν μπορώ να επικοινωνήσω ουσιαστικότερα και βαθύτερα; Με έναν Ιταλό εθνικιστή που έχει βιώσει λίγο πολύ τις ίδιες αγωνίες και σκέψεις με εμένα, τις ίδιες ίσως διώξεις, που βλέπει καθαρά τα ίδια προβλήματα που βλέπω κι εγώ; Ή με έναν αποχαυνωμένο Έλληνα είτε αυτός είναι μπολσεβίκος είτε είναι από το κομμάτι των χαζοχαρούμενων γιάπηδων που λατρεύει με συνοπτικές διαδικασίες το εγώ του; Ακόμη και τα... ρούχα που φοράμε, ο τρόπος που περπατάμε ή κουρευόμαστε είναι πιο πιθανόν να ομοιάζουν. Νομίζω οι δικές μου τουλάχιστον απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα επαρκούν για να ξεκαθαρίσουν το ζήτημα των ηθών. 

Ας πάμε στις κοινές θυσίες. Και θα αυθαιρετήσω εδώ, απομακρύνοντας την έννοια των θυσιών όπως τις εννοούσε ο Ηρόδοτος ως θρησκευτική τελετή, παρόλο που είμαι βέβαιος ότι ο τρόπος που βιώνουμε την θρησκεία είναι κοινός. Θα αναφερθώ στην θυσία με την έννοια που αυτή λαμβάνει ως προσωπικό κόστος για κάτι μεγαλύτερο. Και σε αυτό το σημείο τα κοινά μου με έναν Ισπανό, έναν Γάλλο ή έναν Νορβηγό είναι και πάλι πολύ περισσότερα από ότι με έναν Έλληνα. Το γεγονός ότι τόσο εγώ όσο και αυτός μπορούμε να καυχώμεθα ότι θυσιάζουμε κάτι από εμάς – ό,τι και εάν είναι αυτό ιδιοκτησία μας ή κομμάτι του εαυτού μας για κάτι καλύτερο - μας κάνει από μόνο του συμμετέχοντες στις ίδιες θυσίες, στις οποίες ποτέ δεν θα μπορούν να μπουν αυτοί οι μη μετέχοντες στην διαδικασία του ιδεολογικού και πολιτικού αγώνα. 

Εδώ προκύπτει το ζήτημα του “ομόγλωσσου”. Στο οποίο πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να πει κάτι προς υπεράσπιση αυτού που ισχυρίζομαι. Οι γλώσσες μας είναι διαφορετικές. Ή μήπως όχι και τόσο; Η ελληνική καθώς και όλες οι Ευρωπαϊκές γλώσσες γλωσσολογικά ανήκουν σε μία κοινή συνισταμένη. Την Ινδοευρωπαϊκή. Και είναι συγγενείς μεταξύ τους. Αλλά αυτό δεν έχει τόσο νόημα. Η ουσία είναι ότι πάντα – όποτε έχω βρεθεί με Ευρωπαίους εθνικιστές – έχω καταφέρει να συνεννοηθώ μαζί τους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και να πούμε πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι λέω με τον διπλανό μου στην πολυκατοικία ή στο λεωφορείο!

Όσο για το όμαιμον, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μέσα στον κυκεώνα της παγκοσμιοποίησης που βιώνουμε οι Ευρωπαίοι μπορούν να γίνουν αντιληπτοί ως φυλετικά μας αδέλφια αν όχι ξαδέλφια. Γνωρίζω ότι πολλοί θα αντιδράσουν σε αυτό. Λίγη σημασία έχει. Το “Έθνος Ανάδελφον” του Σαρτζετάκη αποτελεί για μένα προσωπικά μία λανθασμένη προσέγγιση. Όχι ότι δεν υπάρχουν διαφοροποιήσεις, αλλά αυτές είναι πολύ μικρές μπροστά στην πλημμυρίδα ασιατών και αφρικανών που μετατρέπεται στους νέους κατοίκους της Ευρώπης. 

Πέραν αυτού όμως πολύ περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα, αυτό που με δένει με τους Ευρωπαίους εθνικιστές είναι το ότι έχουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα με εμένα. Οι χώρες τους καθοδηγούνται από τις ίδιες διεφθαρμένες ελίτ, αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα εκχώρησης του φυσικού τους χώρου στους εισβολείς και δέχονται την ίδια πίεση από τα κατεστημένα των χωρών τους. Όλα αυτά για τι τα λέω; 

Γιατί είναι πεποίθησή μου πλέον ότι για να επιβιώσουν τα έθνη της Ευρώπης, βιολογικά, πολιτισμικά και ως κυρίαρχα στην ήπειρο της Ευρώπης, είναι ανάγκη τα Ευρωπαϊκά Έθνη να λειτουργήσουν από κοινού. Πώς θα γίνει αυτό; Μέσω των συμφωνιών των διεφθαρμένων ελίτ που τυραννούν τις χώρες μας; Σαφώς και όχι! Ή μήπως των κλασσικών “εθνικιστών – κρατιστών”, οι οποίοι δεν θέλουν να χάσουν ευκαιρία για να προωθήσουν τα συμφέροντα του Έθνους – κράτους εις βάρος κάποιου άλλου, συνεργαζόμενοι μάλιστα γι' αυτό και με εξωευρωπαϊκά έθνη-κράτη; 

Ο μοναδικός τρόπος που μπορεί να συμβεί αυτό, είναι το να χτίσουμε το Έθνος των Εθνικιστών. Δεν είναι εύκολη δουλειά. Η διαδικασία όμως έχει ήδη αρχίσει. Διανοούμενοι του εθνικιστικού χώρου όπως ο Faye αλλά και άλλοι μιλούν είτε για Ευρωπαϊκό Εθνικισμό, είτε για λευκό εθνικισμό περιλαμβάνοντας και τους λευκούς πληθυσμούς εκτός Ευρώπης. Ομάδες και κινήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη συνεργάζονται μεταξύ τους στην καθημερινότητα και μιλώντας για προάσπιση του συλλογικού μας πολιτισμού και του συνόλου των λαών μας ως κοινού. Γάλλοι πατριώτες υιοθετούν ως κληρονομιά τους το Λάμδα των Σπαρτιατών, όπως είδατε σε προηγούμενα τεύχη. Έτσι και εγώ θεωρώ κληρονομιά μου μαζί με την Ακρόπολη και το Κολοσσιαίο και τον Γκαίτε και τον Pound. Και αυτό συνεχίζεται. Είμαστε κληρονόμοι ενός πολιτισμού χιλιετιών. 

Ως Ευρωπαίος ο κάθε Έλληνες έχει μία κληρονομιά να υπερασπιστεί. Θα το κάνει; Οι καμπάνες του Ευρωπαϊκού εθνικισμού σημαίνουν σε όλη την Ευρώπη. Τις χτυπούν οι νέοι εθνικιστές. Έχει σημασία αν είναι Γάλλοι, Ρουμάνοι, Ιταλοί η Σουηδοί; Ανήκουν στο έθνος των εθνικιστών. 

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου 

Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Πάτρια, τεύχος 36 (Ιούλιος – Αύγουστος 2013) 

Read More

Η θεωρία των δυο άκρων και το τρίτο (και μακρύτερο) άκρο

Του Δ. Παπαγεωργίου

Η θεωρία των δύο άκρων που η Νέα Δημοκρατία χρησιμοποιεί εδώ και καιρό, προκειμένου να μπορεί να πλήττει ταυτόχρονα τους δύο σημαντικότερους αντιπάλους της, τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και την Χρυσή Αυγή, προσπαθώντας να ταυτίσει συγκεκριμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους, όπως π.χ. ο ακτιβισμός των στελεχών τους αλλά και η βία που υποτίθεται ότι χρησιμοποιείται από τα μέλη της αλλά και πολιτικές συμπτώσεις από διαφορετική αφετηρία όπως π.χ. η αντίδραση στις οικονομικο-πολιτικές συμφωνίας της χώρας μας με τους δανειστές της (δηλαδή το Μνημόνιο), είναι γνωστή σε όλους. 

Και σε ομαλές πολιτικές συνθήκες, εάν σε αυτή την κοινωνία όλα κυλούσαν όπως έπρεπε, θα μπορούσε αυτή η θεωρία των δύο άκρων να έχει μία βάση και να ακουμπά με βάση την λογική στο μυαλό αρκετών Ελλήνων πολιτών. Εάν υπήρχε ένας διπολισμός ανάμεσα σε δεξιές και αριστερές λογικές, λύσεις και συνθήματα, τότε όντως θα υπήρχαν τα δύο άκρα.Όταν όμως βιώνουμε στιγμές όπου καταστρατηγείται η ομαλή κοινωνική ζωή, όπου αρχηγοί κομμάτων οδηγούνται στις φυλακές, όπου άνθρωποι συλλαμβάνονται λόγω του τι μπλουζάκι φορούσαν, όταν διαπομπεύονται υπηρετούντες σε σώματα ασφαλείας επειδή είχαν... παράνομο καπνό και ούτω καθ' εξής, τότε η θεωρία των δύο άκρων σίγουρα δεν ισχύει. Και σίγουρα δεν ισχύει όταν διάφοροι τύποι εισβάλλουν στις επίλεκτες δυνάμεις της αστυνομίας και κάνουν... παρατηρήσεις στα μέλη της ΕΚΑΜ, επειδή βρήκαν ελληνικές σημαίες σε φοριαμούς. 

Παραθέτουμε σχετικό δημοσίευμα: “Οι εκνευρισμοί, η απογοήτευση και η δικαιολογημένη αγανάκτηση στους κόλπους της ΕΚΑΜ, κορυφώθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου, όταν πολυμελές κλιμάκιο (18 άνδρες) των Εσωτερικών Υποθέσεων διενήργησαν «έλεγχο» στην έδρα της Μονάδος. Το μοτίβο της έρευνας κινήθηκε στα όρια της γελοιότητος, με τους αστυνομικούς των Εσωτερικών Υποθέσεων να απευθύνουν ερωτήσεις στα στελέχη της ΕΚΑΜ, του τύπου αν έχουν τατουάζ, μέχρι έναν ανεκδιήγητο ο οποίος εξετάζοντας ένα ατομικό locker, στο οποίο υπήρχε κολλημένη η Ελληνική Σημαία, έκρινε σκόπιμο να ρωτήσει «τί είναι αυτό»; Για να λάβει την απάντηση «Έλληνας δεν είσαι; Δεν ξέρεις τί είναι αυτό;».

Ένα είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά. Ότι υπάρχει ένα τρίτο άκρο. Ένα τρίτο άκρο το οποίο για να φέρει τα πολιτικά πράγματα εκεί ακριβώς που θέλει και το βολεύει, δεν διστάζει να καταφύγει σε κάθε είδους μέθοδο. Να χρησιμοποιήσεις τους θεσμούς, πιθανόν απαξιώνοντας τους, να υποσκάψει τα ίδια τα θεμέλια πάνω στα οποία βασίζονται οι ισορροπίες που επιτρέπουν την ύπαρξη οργανωμένων, μεγάλων κοινωνιών.

Και είναι αυτό το τρίτο άκρο το οποίο είναι τελικά το πιο επικίνδυνο για την Δημοκρατία μας. Γιατί δεν της επιτίθεται απ' έξω. Γιατί δεν χρησιμοποιεί μια λογοτεχνικού είδους πολεμική εναντίον της. Αλλά αντιθέτως την διαρρηγνύει από μέσα, καταστρατηγώντας στην πράξη όλα όσα αυτά πρεσβεύει. Είναι το τρίτο άκρο που απλά τώρα κάνει την παρουσία του φανερή, πετώντας από πάνω του τα ιμάτια ενός “ήρεμου κοινοβουλευτισμού”. Είναι αυτό ακριβώς το άκρο που κουρέλιασε τα τελευταία απομεινάρια αξιοπιστίας των θεσμών, τις τελευταίες ημέρες. Αλλά που είχε ξεκινήσει να τα ξηλώνει εδώ και δεκαετίες, με τις μίζες, την διαφθορά, τα σκάνδαλα και τελικά την υποταγή σε “ξένα κέντρα”. 

Με την αποφασή της να “διαβεί τον Ρουβικώνα” η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και το απορροφημένο σ' αυτήν και κατ΄ όνομα μόνον υφιστάμενο ΠΑΣΟΚ, έδειξε ξεκάθαρα ότι είναι αυτό το πιο επικίνδυνο άκρο. Το τρίτο άκρο. Και όπως χαριτολογώντας κάποιοι θα έλεγαν – εννοώντας το πιο επικίνδυνο – το μακρύτερο!  

Read More

Χρυσή Αυγή & Εθνικός Χώρος: Μια διαφορετική προσέγγιση

του Δ. Ζαφειρόπουλου

Μετά την αναμενόμενη και όχι αναπάντεχη εκλογική επιτυχία της Χρυσής Αυγής, νομίζουμε ότι έχει έλθει ο καιρός για μία κριτική απέναντι σε αυτό το πολιτικό σχήμα, μία εξέταση των σχέσεών του με το ευρύτερο πατριωτικό κίνημα και το κατά πόσο θέλει ή μπορεί να παίξει ρόλο στις διαμορφούμενες κοινωνικές εξελίξεις. Προτιμήσαμε να το κάνουμε αυτό μετά τις εκλογές, ακριβώς για να μην μπούμε στο προεκλογικό κυνήγι ψήφων, αλλά κυρίως γιατί μετά την είσοδό της στην Βουλή, η ΧΑ εμφανίζεται πλέον χωρίς το πέπλο μυστηρίου που η ίδια αλλά και μερίδα των ΜΜΕ είχε καλλιεργήσει.

Προσοχή όμως, όταν αναφερόμαστε σε κριτική μην περιμένετε να ακούσετε τα πολυφορεμένα φληναφήματα περί ναζισμού κλπ. Πολύ απλά, πιστεύουμε ότι ειλικρινώς ο Νίκος Μιχαλολιάκος απαρνήθηκε τον εθνικοσοσιαλισμό, εδώ κοτζάμ Άγιος Πέτρος αρνήθηκε τρεις φορές το όνομα του Κυρίου, ένας γενικός γραμματέας δεν μπορεί να απαρνηθεί τον Χίτλερ; Πριν προχωρήσουμε όμως καλό θα ήταν να δούμε ορισμένους από τους βασικούς λόγους της εκλογικής αυτής επιτυχίας της ΧΑ. Κατά την γνώμη μας, ο κυριότερος από αυτούς είναι η στάση των ΜΜΕ, τα οποία δημιούργησαν έναν "μύθο" γύρω της, αποδίδοντάς της πράξεις που τις περισσότερες φορές καμία σχέση δεν είχαν μαζί της. Αποκορύφωμα αυτών, η ενασχόληση των μελών της με το βάψιμο σπιτιών που είχαν πρότερα οι μετανάστες. Πολύ απλά, τα media βρήκαν ένα θέμα που πουλάει, το φούσκωσαν και το σέρβιραν σε μία κοινωνία που ταπεινωμένη από τα μνημόνια και αγχωμένη για το οικονομικό της μέλλον, έψαχνε να βρει έναν μύθο για να καλύψει τις ανασφάλειές της. Επίσης και ο πατριωτικός χώρος αλλά και το σύνολο του πολιτικού κόσμου, αντιμετώπιζε με μία ανοχή τη ΧΑ, με την εξαίρεση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Ειδικά η ΝΔ, καθόλου δεν στενοχωριόταν που αυτή έπαιρνε ψήφους από τον ΛΑΟΣ, απλά δεν σκέφτηκε ότι καμία φορά και το σκυλί που ταΐζεις μπορεί να σε δαγκώσει. Τέλος, ακριβώς λόγω του "μύθου" που προαναφέραμε και της ανοχής ή μη ενασχόλησης μαζί της, η ΧΑ.

Μπόρεσε με ένα ξερό καταγγελτικό λόγο, χωρίς ουσία και πρόγραμμα, να ανταποκριθεί στον ρόλο του κακού που ήθελε μερίδα των Ελλήνων σε αυτές τις εκλογές για να τιμωρήσει τον πολιτικό κόσμο. Ας πάμε να δούμε όμως τώρα, τις σχέσεις της με τον εθνικό χώρο, το ποιές ήταν μέχρι σήμερα και το πώς διαμορφώνονται για το μέλλον. Είπαμε και προηγουμένως ότι και ο πατριωτικός χώρος έβλεπε την ΧΑ κάπως σαν ένα παιδί, με προτερήματα και ελαττώματα. Επειδή ακριβώς απείχε από την κεντρική πολιτική σκηνή, πολλοί έβλεπαν στην ΧΑ μια αγνή ιδεολογική προσπάθεια, με την οποία μπορεί να διαφωνούσαν, αλλά τέλος πάντων, δεν ενοχλούνταν από την ύπαρξή της. 

Και όπως στα παιδιά, συγχωρείς τα στραβοπατήματά τους, έτσι και ο χώρος ξεχνούσε συχνά τις επιθέσεις της κατά μελών του. Δεν αναφέρθηκε στην επίθεση που δέχθηκε ο γράφων, μαζί με την σύζυγό του το 2008, αλλά σε επιθέσεις κατά του Γιάννη Σχοινά, του Θεόδωρου Δράκου, των μελών του Ελληνικού Μετώπου στο Βίτσι, σε απειλές κατά πρώην μελών της, στην αναφορά από φερέφωνά της ως προβοκάτορα του Δημήτρη Παπαγεωργίου, όταν αυτός φυλακιζόταν και ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι ακόμα μακρύτερος. Όπως επίσης, οφείλει να σημειωθεί η βροντώδης σιωπή του σχήματος αυτού, του σκληρού και άσπιλου, στα πολλά δικαστήρια που είχε η εφημερίδα μας και ο Κων/νος Πλεύρης με τους διάφορους Εβραίους και λοιπούς αντιρατσιστές, την οποία δικαιολόγησε λόγω... προσωπικών διαφορών. Όλα αυτά ο χώρος τα ξεχνούσε ή τα προσπερνούσε γιατί έλεγε ότι η ΧΑ κάνει αγώνες στο πεζοδρόμιο και επί της ουσίας αδιαφορούσε όσο αυτή βρισκόταν μακριά από την κεντρική πολιτική σκηνή. 

Επίσης, επειδή ο χώρος τον τελευταίο καιρό είχε ανακαλύψει ότι το κόμμα του Γ. Καρατζαφέρη αποτελεί το "υπέρτατο κακό" της Ελλάδας, καθόλου δεν ενοχλούνταν από την μονοθεματική επίθεση σε αυτό από την ΧΑ, η οποία μαζί με κάποια χαμένα ταλέντα του ΛΑΟΣ, είχαν βρει στο κόμμα αυτό την αιτία κάθε κακοδαιμονίας της πατρίδας.

Τώρα που εισήλθε σε αυτήν, νομίζουμε ότι ήλθε και ο καιρός να κριθεί, ακριβώς με πολιτικά κριτήρια. Να μας εξηγήσει το πώς θα ξεβρωμίσει την Ελλάδα. Βάζοντας ο Ν. Μιχαλολιάκος το μισό του σόι στην Βουλή και ζητώντας προκαταβολικά τις παραιτήσεις των υποψηφίων του; Θέλουμε να δούμε την πρότασή της για το όχι στα μνημόνια και το πώς θα βγούμε από την κρίση. Να εξετάσουμε τα κοινοβουλευτικά επιτεύγματά της, γιατί αν είναι σαν αυτά τα ανύπαρκτα στο συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, τότε το πράγμα θα αγγίξει την κωμωδία. Να δούμε τον τρόπο λειτουργίας της, τις εκλογές των οργάνων της, το πώς διαμορφώνονται οι θέσεις της, γιατί μέχρι τώρα αυτό που φαίνεται είναι μία αντιγραφή του ΚΚΕ σε δεξιό φόντο.

 Η Χρυσή Αυγή έχει τώρα πραγματικά την ευκαιρία να δείξει το τί θέλει να πράξει στην ελληνική κοινωνία. Το ποσοστό της, της δίνει αυτή την δυνατότητα. Θα είναι ένας ευκαιριακός κομήτης, παραφουσκωμένος από τα ΜΜΕ, εξάντλησης μίας λαϊκής οργής; Θα παραμείνει ένα στεγανό σύστημα που θα θέλει να κάνει τον νταβατζή στον χώρο; Θα γίνει ένα δεξιό ΚΚΕ που θα έχει το ποσοστό του και τις οικονομικές επιδοτήσεις του και θα αναπαράγει τον εαυτό του, κλεισμένο στην ακροδεξιά γωνία του; Η έκθεση στον κοινοβουλευτισμό και η εμφάνιση του προσώπου, είναι σίγουρο ότι μπορεί να βοηθήσει κάποιον να πάρει τις αποφάσεις του.

πηγή: elkosmos.gr

Read More

Η απόφαση του Ναυτοδικείου της 20ης Δεκεμβρίου

Σήμερα στις 12:00 η εκπομπή Propaganda είναι στον αέρα με όλες τις λεπτομέρειες και το παρασκήνιο μέσα και έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου για την χτεσινή απόφαση του ναυτοδικείου. Επίσης σχολιάζουμε και αναλύουμε τις εξελίξεις για τον νέο αντιρατσιστικό νόμο με πληροφορίες για το τι λέγεται και γίνεται στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, η οποία τον επεξεργάζεται. Και όπως πάντα σχόλια και ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ από Ελεύθερη Ώρα


 Ένοχους βρήκε τελικά το ναυτοδικείο δύο από τους 39 κατηγορούμενους, ενώ αθώωσε τους υπόλοιπους 37. Οι δύο κατηγορούμενοι Αγραφιώτης και Χατζηεμμανουήλ καταδικάστηκαν σε 3,5 μήνες φυλάκιση. Ο λόγος ήταν ότι φαινόντουσαν στο περίφημο βίντεο του δημοσιογράφου της “Ε” Αγγελίδη, να φωνάζουν τα συνθήματα, για τα οποία κατηγορήθηκαν.

Επί της ουσίας το ελληνικό κράτος καταδίκασε τον ίδιο του τον εαυτό και μάλιστα ένα από τα υγιέστερα κομμάτια του – όχι από αυτά που παίρνουν μίζες και κάνουν “νταβατζιλίκια” με τα λεφτά του δημοσίου - μετά από μία πρωτοφανή εκστρατεία πίεσης από τους επαγγελματίες ανθρωπιστές. Οι οποίοι μάλιστα το πρωί, στην αρχή της διαδικασίας, φρόντισαν να δώσουν ένα ακόμη... ρεσιτάλ με αποχώρηση από την δίκη.

Η αποχώρηση των κατηγόρων

Τι συνέβη; Οι συνήγοροι της πολιτικής αγωγής δήλωσαν την παραίτησή τους, λόγω - όπως υποστήριξαν - απειλών που δέχτηκαν μέσω του διαδικτύου αλλά και του "εχθρικού κλίματος" στην αίθουσα του δικαστηρίου. Οι δικαστές διέκοψαν την δίκη προκειμένου να αποφασίσουν περί αυτού, αφού η παραίτηση πρέπει να εγκριθεί από αυτό.

Επιπρόσθετα στο δικαστήριο δεν παρουσιάστηκαν οι μάρτυρες κατηγορίας Π. Δημητράς και Αγγελίδης. Ο μεν πρώτος απέστειλε χαρτί-ανακοίνωση του ΕΠΣΕ σύμφωνα με το οποίο ο κ. Δημητράς δεν προσέρχεται, διότι απειλείται η ζωή του.

Ο δεύτερος απλά δεν εμφανίστηκε ποτέ με το δικαστήριο να εξετάζει την βίαιη προσαγωγή του. Η οποία παρόλο που διατάχθηκε, τελικά δεν πραγματοποιήθηκε καθώς ο μάρτυρας προσήλθε μόνος του στο δικαστήριο, όταν έμαθε την συγκεκριμένη εξέλιξη. Κάτι που προκάλεσε τον σχολιασμό του εισαγγελέα, ο οποίος τόνισε ότι, δεν σεβάστηκε την μη τήρηση αυτοφώρου διαδικασίας (κάτι που προφανώς έγινε “χαριστικά” στην προηγούμενη συνεδρία όταν το δικαστήριο δεν διέταξε τελικά την κράτηση του Αγγελίδη μετά από μήνυση που του υπεβλήθη, καθώς έπεφτε σε αντιφάσεις..

Ενώ επετράπη στον Παναγιώτη Δημητρά να καταθέσει, δεν επιτράπηκε στον Πάνο Καμμένο που επικαλέσθηκε ζωτικής σημασίας πληροφορίες, να καταθέσει (υπήρξε υπ. Ναυτιλίας). Αυτό προκάλεσε σε αρκετούς παριστάμενους στην δίκη την εντύπωση ότι η έδρα φέρεται εχθρικά στους κατηγορούμενους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η παρατήρηση του εισαγγελέα, σχετικά με την επιστολή του Παναγιώτη Δημητρά. Συγκεκριμένα ο εισαγγελέας είπε για την δήλωση του ΕΠΣΕ ότι θεωρεί άδικα τα όσα αναφέρονται και είναι σαφές ότι θέλουν να επικαλεστούν την επιστολή σε διεθνή φόρουμ. Η υπεράσπιση τόνισε και αυτή, ότι θέλουν να παρουσιάσουν την Ελλάδα, ως ελλειμματική στα διεθνή φόρουμ.

Τι είπαν οι συνήγοροι των κατηγορουμένων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν και τα όσα είπε η μία εκ των συνηγόρων υπεράσπισης Χρ.Τσαμπάζη: "Δεν δικαιούται να μιλά η πολιτική αγωγή, πρόκειται για προσχηματική αποχώρηση, για να επικαλεστούν τρομοκράτηση για την αποχώρησή τους".

Παρέμβαση έκανε και ένας ακόμη δικηγόρος ο Σ. Πυλιώτης ο οποίος έκανε συγκεκριμένη αναφορά στον Σόρος και άφησε σαφέστατα υπονοούμενα κατά εχθρών της Ελλάδος και μυστικών υπηρεσιών για τα όσα συνέβησαν.

Οι καταθέσεις των Μαρτύρων υπερασπίσεως

Σημαντικά ήταν και τα όσα κατέθεσαν οι μάρτυρες υπερασπίσεως στο δικαστήριο κατά την διάρκεια της εξέτασής τους.

Ο μάρτυρας Θεοφανίδης (υποστράτηγος ε.α) που έχει υπάρξει τετράκις διοικητής της ΜΥΚ κατέθεσε: “Έχω γνώσι του ήθους των ανθρώπων που παρέλασαν", "δεν παραβαίνουν τις εντολές, έχω εκπαιδεύσει τους περισσότερους", "βρίσκονται κατηγορούμενοι εξ ατόμων που δεν ήταν παρόντες, δεν μπορεί να υπάρξει κατηγορία για κάτι που κανείς δεν ξέρει αν είπαν ή έκαναν", "εδώ υπάρχουν παραδόσεις, οι παραδόσεις τηρούνται και τηρούνται ευλαβικά".

Ενώ επιπρόσθετα ο κ. Θεοφανίδης είπε: "έχουν επιδείξει ανθρωπιά, σε βαθμό υπέρμετρο, βάζοντας σε κίνδυνο την ζωή τους, για να σώσουν ανθρώπους". Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι αυτοί που συνήθως σώζονται από την συγκεκριμένη ομάδα και γενικά το λιμενικό είναι λαθρομετανάστες.

Άλλος μάρτυρας υπεράσπισης ήταν ο Κώστας Πολίτης (αρχιπλοίαρχος ε.α.) ο οποίος μίλησε συγκεκριμένα για τον κ. Δημητρά: "Έχω υπηρετήσει σε γραφεία υπουργών και θέλω να σας πω το εξής: ο κ. Δημητράς κατέθετε πάντα αναφορές, μετά από κάθε παρέλαση. Ενώ οι προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες τις έβαζαν στο αρχείο, η κυβέρνηση του 2010, τις προώθησε σε ακροαματική διαδικασία". Αναφέρθηκε στον ρόλο Δημητρά, Τάρτη και Βοσκόπουλου και τα πάρε δώσε με Σκόπια, λέγοντας ότι οι παραπάνω δεν έδειξαν την ίδια ευαισθησία, όταν οι Σκοπιανοί παρήλαυναν στα Σκόπια και φώναζαν "Η Θεσσαλονίκη είναι δική μας". Μάλιστα γύρισε και είπε ότι οι αναφορές που έστελνε ετησίως ο Δημητράς ήταν "προ-κατ".

Επόμενος ήταν ο νυν επίτιμος Α/ΓΕΣ Φραγκούλης Φράγκος που ήταν στην κερκίδα των επισήμων ως Α/ΓΕΣ κατά την διάρκεια της επίμαχης παρέλασης. Αναφέρθηκε στις ειδικές δυνάμεις λέγοντας ότι τα βατράχια προσφέρουν ανθρωπιστικό έργο και το μόνο που έχουν δώσει είναι θυσία "είμαι περήφανος που τους γνωρίζω" ενώ συμπλήρωσε: "Και δεν νομίζω ότι ένα δικαστήριο δικάζει με βίντεο."

Στο βήμα του μάρτυρα υπεράσπισης βρέθηκε και ο κ. Χαραλαμπόπουλος, διοικητής της συγκεκριμένης μονάδας του λιμενικού όταν είχε συμβεί το περιστατικό της παρέλασης. Όταν του είπαν τι λέει ο μάρτυρας κατηγορίας Αγγελίδης απάντησε: "Και εγώ μπορώ να πώ ότι είμαι αστροναύτης".

Το πολιτικό συμπέρασμα

Κατά την διάρκεια της δίκης, ένας από τους κατηγορούμενους ζήτησε τον λόγο. Και τόνισε ότι ο πρώτος που βγήκε δημοσίως να μιλήσει κατά των λιμενικών ήταν ο τότε υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ Χρυσοχοϊδης. Ο οποίος καταδίκασε τον εθνικισμό και τα γνωστά... καλά των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, προκαταλαμβάνοντας το αποτέλεσμα της δίκης.

Ο ίδιος όμως τόνισε ότι για τον ίδιο η άποψη του υπουργού δεν μετράει, καθώς όταν έγινε υπουργός η πρώτη του εντολή ήταν να αφαιρεθούν τα εθνόσημα από τις στολές των ανδρών των σωμάτων ασφαλείας.

Αυτή πρέπει να είναι και η δική μας στάση έναντι των όσων διεξήχθησαν. Είναι σαφές ότι στην χώρα υπάρχουν δυνάμεις που δρούν με μόνο σκοπό την εξαφάνιση κάθε μικρού θύλακα ελληνικότητας μέσα στο ελληνικό κράτος. Και οι δυνάμεις αυτές κατάφεραν να αποσπάσουν την συμβολική καταδίκη δύο μελών των επίλεκτων δυνάμεων του λιμενικού σώματος. Είναι ακριβώς αυτές οι δυνάμεις που θα πρέπει να μας βρουν απέναντί τους. Με κάθε τρόπο.

Το καλό από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι αποδείχθηκε ότι υπάρχουν ακόμη αντιστάσεις καθώς δεκάδες χιλιάδες Έλληνες στήριξαν τους άνδρες του λιμενικού σώματος σε αυτή τους την περιπέτεια. Και σε μια εποχή σαν την σημερινή, αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Δημήτρης Παπαγεωργίου για την Ελεύθερη Ώρα

Read More

Όλους εμάς ενώνουν ο καυγάς...και το Patria!

Ποικιλόχρωμες αντιδράσεις για την αυριανή ημερίδα στην Παλιά Βουλή, με θέμα την εθνική οικονομία

Οι εκδόσεις κυκλοφόρησαν ένα βιβλίο με τίτλο «Χρυσός και εργασία στη νέα οικονομία», το οποίο επιμελήθηκε ο γνωστός ιστορικός Δημήτρης Μιχαλόπουλος. Με αφορμή την έκδοση, προχωρήσαμε στη διοργάνωση μιας Ημερίδας, με θέμα την εθνική οικονομία. Στην εκδήλωση, αναγγελία της οποίας δημοσιεύσαμε, θα μιλήσουν ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης, με θέμα «Εθνική Οικονομία, σκέψεις και προτάσεις», ο δημοσιογράφος Σπύρος Χατζάρας, με θέμα, «Οι τοκογλύφοι του Θεού», ο εκδότης Μάνος Κώνστας, με θέμα «Η εθνική σκέψη απέναντι στις οικονομικές εξελίξεις» και ο ιστορικός Δημήτρης Μιχαλόπουλος, με θέμα «Χρυσός και Εργασία», ενώ θα συντονίσει ο εκδότης Δημήτρης Ζαφειρόπουλος.

Πρόθεσή μας, ήταν και παραμένει να δοθούν απαντήσεις για αυτό που πολλοί προσδιορίζουν σήμερα ως «οικονομική» κρίση και στο πως αυτή μπορεί να αντιμετωπιστεί. Το βιβλίο, καταδεικνύει ότι ο χρυσός, σε φιλοσοφικό επίπεδο η αιτία του κακού, μπορεί να αντικατασταθεί από την παραγωγική εργασία. Θεωρούμε ότι η εκδήλωση αυτή είναι επίκαιρη, καθώς θα δώσει σε όσους συμπολίτες μας δραστηριοποιούνται στον εθνικό χώρο, χρήσιμες προσεγγίσεις αλλά και απαντήσεις όσον αφορά στην εναλλακτική λύση που θα μπορούσε να καταθέσει στον ελληνικό λαό ως πρόταση, ο εθνικός χώρος.

Η λογική μας στο Patria και στις εκδόσεις του, ήταν πάντα και παραμένει πολυσυλλεκτική. Όλοι όσοι συνεισέφεραν και συνεισφέρουν στην έκδοση του περιοδικού αλλά και στη γενικότερη εκδοτική προσπάθεια που καταβάλλεται, αν και ορμώμενοι από διαφορετικές κομματικές αφετηρίες ή ανένταχτοι, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: κινούνται στον ευρύτερο εθνικό ή πατριωτικό χώρο και έχουν έντονες εθνικές ευαισθησίες, τις οποίες δεν φοβούνται να εκφράσουν δημόσια.Και έτσι, είπαμε να ενώσουμε κάποιες από αυτές τις φωνές, ώστε να ακουστεί πιο συλλογικά μια εθνική άποψη και να πάψει να μονοπωλείται ο δημόσιος διάλογος από την αριστερά. Δυστυχώς, όμως, μια ακατάσχετη παραφιλολογία, εγγενές χαρακτηριστικό του πατριωτικού χώρου, που καταδεικνύει όμως και την παθογένειά του, έκανε πάλι την εμφάνισή της.

Κάποιοι ενοχλούνται ή ψάχνουν αφορμή για να ενοχληθούν. Είτε από την παρουσία στο πάνελ του βουλευτή του ΛΑΟΣ, Ηλία Πολατίδη. Είτε από την παρουσία του δημοσιογράφου Σπύρου Χατζάρα, λόγω της πολιτικής προέλευσής του από το ΠΑΣΟΚ. Είτε, κάποιοι άλλοι, από την παρουσία του εκδότη Μάνου Κώνστα, που εκφράζει ένα φορέα ριζοσπαστικού εθνικισμού, το «Εθνικό Μέτωπο». Πάντως, δεν είναι η πρώτη φορά που εκδηλώνονται ανάλογα φαινόμενα. Φυσικά, δεν θα μας αποθαρρύνει στην προσπάθειά μας να σπάσουμε στεγανά και λογικές κατακερματισμού, πρόταξης του ατομικού και του «οπαδικού», ώστε να προβάλλουμε μια πιο συλλογική άποψη του πατριωτικού χώρου, που θα ακουστεί από την κοινωνία.

Ο δημόσιος λόγος του πατριωτικού χώρου, είναι καιρός να υπερβεί τη στείρα «αρνησιολογία» που επί δεκαετίες τον περιθωριοποίησε πολιτικά και δεν του επέτρεψε να ακουστεί, ώστε να διεκδικήσει και πάλι την ιδεολογικοπολιτική κυριαρχία από τους εθνομηδενιστές της αριστεράς και τους φιλελεύθερους και να καταστεί αξιόπιστη πολιτική εναλλακτική πρόταση. Και αυτό πρέπει να γίνει σύντομα, καθώς η κατάρρευση των αστικών κομμάτων θα δημιουργήσει ένα μεγάλο κενό, το οποίο δεν πρέπει να καλυφθεί από την αριστερά. Θα σας δούμε αύριο λοιπόν, Κυριακή, στην Παλιά Βουλή, στις 10:30 πμ.

Πηγή: elkosmos.gr

Read More

Τα δικά μας Πολυτεχνεία

γράφει ο Τάσος Δημητρακόπουλος

Το μεταπολιτευτικό κομματικό σύστημα θα γιορτάσει την επέτειο του πολυτεχνείου. Την επέτειο που ουσιαστικά οριοθέτησε την ίδια την μεταπολίτευση. Δεν θα αναφερθώ στο τι ήταν το πολυτεχνείο, τι έγινε εκεί, τι δεν έγινε. Αν έπαιξε κάποιο ρόλο στην ανατροπή του απριλιανού καθεστώτος, αν ήταν σκηνοθετημένο, αν οι ξένες μυστικές υπηρεσίες το ήθελαν, αν η αριστερά το χαρακτήριζε ή όχι προβοκάτσια. Αν οι νεκροί ήταν ή όχι εντός του χώρου του ιδρύματος, τι ρόλο είχαν οι πρωτεργάτες της «εξέγερσης».

Όλα αυτά θα κριθούν τελικά από τον ιστορικό του μέλλοντος, χωρίς κομματικές προκαταλήψεις, χωρίς υποκειμενισμούς. Και μέχρι να γίνει αυτό, κάθε χρόνο θα βλέπουμε το ίδιο σκηνικό: τις καταθέσεις στεφάνων, τις πορείες, άλλοτε με επεισόδια και άλλοτε χωρίς, τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών, τα επετειακά αφιερώματα των καναλιών. Η αριστερά, με επιδέξιο τρόπο, δημιούργησε μία επέτειο, έφτιαξε έναν μύθο. Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους. Έφτιαξε έναν μύθο που κράτησε μέχρι σήμερα, αν και αρχίζει κάπως να ξεθωριάζει. Τον μύθο της αντίστασης, της οργάνωσης, της δημιουργίας ενός μαζικού νεολαιίστικου κινήματος, που έγινε εξέγερση και έριξε τον Παπαδόπουλο. Τον μύθο της αυτό, την επέτειο της αυτή, η αριστερά την προστάτευσε και την ανέδειξε. Βοήθησε και σε αυτό η δήθεν «δεξιά» με τις γνωστές ιδεολογικές της παραχωρήσεις. Γνωστή η ιστορία αυτή...

Έτσι έκανε η αριστερά. Έφτιαξε τα πολυτεχνεία της. Κάτι που ποτέ η άλλη πλευρά δεν έκανε, ενώ θα μπορούσε. Θα απορήσει κανείς. Τι πολυτεχνεία λες; Τι είναι αυτά. Και όμως: και για όσους ήταν απέναντι από τους αριστερούς, υπήρχαν «πολυτεχνεία». Για όσους δεκαετίες τώρα, αντιστάθηκαν στο "κόκκινο" κατεστημένο. Μέσα σε πανεπιστήμια, σχολεία και άλλους μαζικούς χώρους. Για όσους ήταν φοιτητές και δεν ήταν μαρξιστές, δεν ήταν κνίτες ή ρηγάδες, δεν ήταν στο ΕΚΚΕ ή στο Μ-Λ ΚΚΕ. Για όσους πήγαιναν να δώσουν μάθημα και έπρεπε να πλακωθούν στο ξύλο για να φτάσουν στην είσοδο του αμφιθεάτρου. Για όσους οι συμφοιτητές τους, τους κόβανε ακόμα και την καλημέρα, απλά και μόνο επειδή δεν ήταν αριστεροί. Για όσους μπήκαν ακόμα και σε παρατάξεις που δεν συμφωνούσαν απόλυτα με το ιδεολογικό τους στίγμα, μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελαν "κόκκινα" πανεπιστήμια και σχολεία. Για όσους αφισοκολλούσαν στην Σόλωνος, την Κάνιγγος και την Ακαδημίας και δέχονταν επιθέσεις, με κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή. Για όσους τραυματίστηκαν, για όσους κινδύνεψαν. Για όσους έπαιξαν ξύλο επειδή ήθελαν να κάνουν μία εκδήλωση για την Κύπρο ή την Βόρειο Ήπειρο στις σχολές τους. Για όσους αποβλήθηκαν από τα σχολεία τους επειδή τους τράβαγαν φωτογραφίες στου Μακρυγιάννη. Για όλους αυτούς που δεν μπόρεσαν να πάρουν πτυχίο από τις σχολές τους, εξ' αιτίας της ιδεολογικής τους άποψης.

Για όλους αυτούς που αγωνίστηκαν απλά για να μην κάνουν ό,τι θέλουν οι αριστεροί μέσα στα πανεπιστήμια. Για όλους όσους αγωνίστηκαν ενάντια στην "κόκκινη" βία και την ιδεολογική τρομοκρατία. Για όλους αυτούς, τους καθημερινούς ανθρώπους, τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που τους είπαν φασίστες, που τους χαρακτήριζαν ακραίους και περιθωριακούς. Που όμως σε κάποια στιγμή της ζωής τους όρθωσαν το ανάστημά τους και έδωσαν τον δικό τους αγώνα. Τον οποίο μπορεί πολιτικοί να τον πρόδωσαν ή να τον έστρεψαν αλλού. Εκείνοι όμως έκαναν το ιδεολογικό τους χρέος. Για όλους εκείνους λοιπόν που έφτιαξαν τα δικά μας «πολυτεχνεία». Για όλους εκείνους, που πάντα είχαν μία Σημαία να υπερασπίζονται...

πηγή: elkosmos.gr

Read More

Ο Αριστοτέλης Καλέντζης στην εκπομπή Propaganda!

Αυτό που περίμεναν κάποιοι καιρό θα γίνει πραγματικότητα αύριο. Ο Αριστοτέλης Καλέντζης, γνωστός στον ευρύτερο εθνικιστικό χώρο για τις αιρετικές κατά πολλούς απόψεις του, θα βρίσκεται στο Studio του Axis Radio, καλεσμένος στην εκπομπή του Δημήτρη Ζαφειρόπουλου "Propaganda".

Περιμένουμε με ενδιαφέρον την εκπομπή για να ακούσουμε την άποψη του ανδρός για τα παρόντα και τα παρελθόντα!

Read More

Ο φασισμός του Μεταξά στην Ελλάδα του σήμερα!

γράφει ο Δ. Ζαφειρόπουλος

Άλλη μια επέτειος της 28ης Οκτωβρίου πλησιάζει εν μέσω οικονομικής κρίσης και ξεδιάντροπης πια παραχώρησης της εθνικής κυριαρχίας. Είναι λογικό η σκέψη πολλών να κατευθυνθεί στον ηγέτη του "Όχι" Ιωάννη Μεταξά. Ελπιδοφόρο είναι ότι φέτος θα διεξαχθούν αρκετές εκδηλώσεις αφιερωμένες σε αυτόν, στον γενικότερο βίο του και στην συμβολή του στο έπος του '40. Όπως επίσης δεν αποτελεί αξιοπερίεργο το ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει και εκδίδονται πολλά βιβλία αφιερωμένα σε αυτόν, γραμμένα μάλιστα με τρόπο αντικειμενικό. Καταργώντας έτσι τον αριστερό μανδύα ο οποίος κάλυπτε συνήθως μέχρι προολίγου τις όποιες αναφορές στον Ιωάννη Μεταξά και στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Ο γράφων θα έχει την τιμή την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου, στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής να συντονίσει μία από τις εκδηλώσεις, τις αφιερωμένες στον εθνικό κυβερνήτη. Σε αυτήν θα αναπτυχθούν πολλές από τις πτυχές της προσωπικότητάς του και του πολυτάραχου βίου του ξεκινώντας από τις στρατηγικές του ικανότητες και την συμβολή του στην προπαρασκευή και διεξαγωγή και φτάνοντας στα ερωτηματικά που προκύπτουν από τον περίεργο θανατό του. Στα πλαίσια επίσης αυτής της εκδήλωσης θα γίνει και αναφορά στις πολιτικές ιδέες του και στον χαρακτήρα ιδεολογικό και πολιτικό που είχε η 4η Αυγούστου. Ειδικά αυτή η αναφορά θεωρούμε ότι σήμερα είναι ιδιαίτερα επίκαιρη καθώς μέσα σε όσα λέγονται και γράφονται τα τελευταία χρόνια γι' αυτόν, γίνεται μία προσπάθεια ιδεολογικής αποψιλωσής του. Προσπαθούν δηλαδή κάποιοι να τον παρουσιάσουν πιο εύπεπτα στο ευρύ κοινό, κάτι όμως που τις περισσότερες φορές δεν συνάδει με την αλήθεια. 

Ο Ιωάννης Μεταξάς είτε αρέσει αυτό σε ορισμένους είτε όχι, υπήρξε ο εκφραστής του φασισμού στην Ελλάδα. Ενός ιδιότυπου αν θέλετε φασισμού ο οποίος περιείχε πολλά χαρακτηριστικά τα οποία οφείλονται στην προσωπικότητά του και μόνο. Αλλά φασισμός ήταν, ελληνικός φασισμός και μάλιστα η εγκόλπωση η ιδεολογική αυτή του Μεταξά δεν ξεκίνησε την δεκαετία του '30 αλλά πολύ νωρίτερα. Όπως διεξοδικότερα θα αναπτυχθεί στην εκδήλωση της 26ης Οκτωβρίου, το κίνημα των επιστράτων, του οποίου δημιουργός και ηγέτης υπήρξε ο Μεταξάς, την διετία 1916-1917 περιείχε όλα όσα αργότερα απετέλεσαν ίδια των υπόλοιπων ευρωπαϊκών φασιστικών κινημάτων. Ήταν κίνημα λαϊκό, που εξέφραζε την κατώτερη αστική τάξη και τους μικροϊδιοκτήτες της περιφέρειας. Ήταν κίνημα αυταρχικό που προέβαλλε την μοναδικότητα ενός ηγέτη, αυτή του Κωνσταντίνου του στρατηλάτη και δεν είχε κανένα ηθικό ή πολιτικό πρόβλημα να προσφύγει σε βίαιες μεθόδους για την επίτευξη των σκοπών του. Φυσικά, οι πολιτικές απόψεις του Ιωάννη Μεταξά, διαμορφώθηκαν περαιτέρω και από τον εθνικό διχασμό που ακολούθησε αλλά και φυσικά από το πλήθος των καθεστώτων και κινημάτων τα οποία κυρίως την δεκαετία του '30 εμφανίσθηκαν στην Ευρώπη και στον κόσμο. Σε καμία περίπτωση η 4η Αυγούστου δεν έπαιξε με τον φασισμό ούτε προσπάθησε να μιμηθεί κάποια εξωτερικά χαρακτηριστικά του. Ήταν κι' αυτό ένα κίνημα της μεσαίας τάξης, σε αντίθεση με το μεγαλοαστισμό των τότε κοινοβουλευτικών κομμάτων και είχε μάι σαφέστατη κοινωνική πολιτική υπέρ των εργατών και των αγροτών. Είχε ακόμη χαρακτήρα στρατιωτικό γι' αυτό και το θαύμα του '40, αλλά επίσης και φυλετικό, μιας και ο Μεταξάς μιλώντας για τον τρίτο ελληνικό πολιτισμό ήταν ο μοναδικός πολιτικός εκφραστής, ο οποίος ενστερνίστηκε την θεωρία της αδιάλειπτης συνέχειας του ελληνισμού από την αρχαιότητα στο Βυζάντιο και μετά στην σύγχρονη εποχή.

Στην εποχή μας που ακριβώς τα κοινωνικά φαινόμενα με την διάλυση της κοινωνικής συνοχής και ειδικά της μεσαίας τάξης, αυτές οι ιδέες και πρακτικές δεν μπορούν να έχουν μόνο ιστοριογραφικό ενδιαφέρον. Όχι απλά γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά γιατί από την πολιτική και κοινωνική κρίση που υπάρχει στην πατρίδα μας σήμερα, δεν έχει δοθεί κάποια πειστική απάντηση και λύση εκτός από τα παιχνίδια με την επανάσταση που ονειρεύεται ότι θα κάνει η αριστερά του ΠΑΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ.

πηγή: elkosmos.gr

Read More

Ο Γραμματέας του Εθνικού Μετώπου στην εκπομπή Propaganda

Η νέα πολιτική οργάνωση του "Εθνικοπατριωτικού Χώρου" έχει όνομα: Εθνικό Μέτωπο. Στην εκπομπή "Propaganda" του Δημήτρη Ζαφειρόπουλου στο Axis Radio, ο γραμματέας του κινήματος, Μάνος Κώνστας παρουσίασε την προσπάθεια για ένα ακηδεμόνευτο εθνικιστικό κίνημα.

Το εγχείρημα αυτό ξεκίνησε το καλοκαίρι με την πρωτοβουλία παλιών Εθνικιστών, απογοητευμένοι από την παρουσία του ΛΑ.Ο.Σ. και της Χρυσής Αυγής, προσπαθώντας να αναδείξουν μια εναλλακτική πρόταση.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τη συνέντευξη του γραμματέα του Εθνικού Μετώπου στον Ελεύθερο Κόσμο εδώ

Read More

AXIS RADIO: Δυναμική αρχή!

πατήστε την εικόνα για να μπείτε στο site του ραδιοφώνου

Απ την πρώτη στιγμή σας είχαμε ενημερώσει για το ξεκίνημα ενός νέου διαδικτυακού ραδιοφώνου, το οποίο "λέει δυνατά αυτό που ψιθυρίζεις". Το AXIS RADIO με ουσιαστικό τρόπο και πολλές εκπομπές φιλοδοξεί να γίνει ο πόλος της εναλλακτικής μας ενημέρωσης και διασκέδασης σε μια εποχή κατήφειας  και εθνικού διασυρμού.

Σημ: Η ενημέρωση που κάνουμε για σημαντικές δράσεις και προσπάθειες ατόμων για την αναβάθμιση του αγώνα μας για την πατρίδα μας από κάποιους παρεξηγούνται. Η διαφορά μας με αυτούς είναι ότι εμείς δεν διαφημίζουμε για την κονόμα, αλλά για την Ελλάδα!

Read More

Η σάρκα και το πνεύμα της Μεγάλης Ιδέας

γράφει ο Δ. Ζαφειρόπουλος

Αποτελεί ιστορική νομοτέλεια,ο Σεπτέμβριος να είναι ο μήνας των μεγάλων καταστροφών. Είτε πρόκειται γι'αυτές που έχουν φυσικά αίτια είτε κυρίως προερχόμενες από ανθρώπινες πράξεις. Δυστυχήματα, εγκλήματα, μάχες, πόλεμοι, γενοκτονίες, από όλα έχει ο σεπτεμβριάτικος μπαξές. Ο Ελληνισμός αυτόν τον μήνα θρηνεί για το ξεπάτωμα του 1922, του μικρασιατικού κομματιού του, μία γενοκτονία και ανείπωτη καταστροφή που ολοκληρώθηκε ,πάλι τον Σεπτέμβριο, το 1955 με τα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης.

Η μικρασιατική καταστροφή θεωρήθηκε και ως η επίσημη ταφόπλακα που βάλθηκε στο όραμα της Μεγάλης Ιδέας του γένους, όσον αυτή τουλάχιστο αφορούσε την επίσημη κρατική πολιτική, την μέθεξη και έμπνευση των διανοούμενων αλλά και τον πόθο του λαού μας.

Οι πρώτοι που βιάστηκαν να βγάλουν από πάνω τους σαν πολυφορεμένο σακάκι, το όραμα της Μεγάλης Ιδέας, ήταν οι άνθρωποι του πνεύματος. Εξαιρώντας τους θρήνους του Μάμελη, τη μελαγχολία του Καρυωτάκη, τον περιθωριακό ιστορικισμό του Καβάφη, την προκλητικότητα ενός Εγγονόπουλου, την επιμονή του Σικελιανού και το φως του Ελύτη. Οι υπόλοιποι διανοητές από την δεκαετία του 20 και μετέπειτα, βιάστηκαν να ανακαλύψουν τον άνθρωπο και μέσα από τον υλισμό τους (αστικό ή μαρξιστικό), να ικανοποιήσουν τα εγώ τους.

Και ο πολιτικός κόσμος με ιδιαίτερη ανακούφιση απέβαλε την Λεοντή του Μεγαλοιδεατισμού, ο μεν μαρξιστικός για να πραγματώσει τον διεθνισμό του, ο δε αστικός, με τις όποιες δεξιές ή κεντρώες αποκλίσεις του για να μπορέσει να διαχειριστεί τα ηνία της κρατικής μηχανής και να εγκολπωθεί τα ανάλογα ωφέλη.

Και ο λαός;Ο απλός Έλληνας απέβαλε αυτό το αταβιστικό όνειρο που συνόδευε την ψυχή του και θέρμαινε την μιζέρια της καθημερινότητάς του;Μάλλον όχι. Γιατί πάντα υπήρχαν και κάποιοι περιθωριακοί τρελλοί να του θυμίζουν και να του μιλούν για την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσσου, την απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου, την Ένωση της Κύπρου. Και τα μεν Δωδεκάνησσα τα πήραμε ελέω πατερούλη Στάλιν. Την δε Βόρειο Ήπειρο, αφού την μάτωσε ο Χότζα, την κατέστρεψε έπειτα το νεοελληνικό πρότυπο του super market.Όσο για την Κύπρο, την ξεπουλήσαμε μονάχοι μας στους Τούρκους. Στους Τούρτκους, που ο λαός μας ποτέ δεν τους συμπάθησε γιατί πάντα υπήρχε κάτι να του θυμίζει τα κλεμμένα αλλά και τα εγκλήματα.

Όχι, τελικά η Μεγάλη Ιδέα, κρυμμένη, εν υπνώσει, έμεινε στο φυλετικό ασυνείδητο του λαού μας. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Γι'αυτό και οι διάφορες Ρεπούσηδες μιλούν κατά καιρούς για "συνωστισμούς", γι'αυτό και οι Λιάκοι, και οι Δραγώνες και οι διάφοροι Skaiδες, γι'αυτό και τα κακόγουστα τουρκικά σήριαλ. Όλα καμωμένα για να ξεκολλήσουν από τον Έλληνα αυτή την επιμονή του να ιστορίζει, να μην ξεκόβει από το παρελθόν του, να συνεχίζει να υπάρχει με τα ίδια γνωρίσματα, καλά και κακά, στον χώρο και στον χρόνο.

Στην Ελλάδα του σήμερα όμως, πώς μπορούμε να προσδιορίσουμε την Μεγάλη Ιδέα, αυτόν τον πολύποδα που έχει εγκολπώσει το εθνικό DNA μας;Ποιά είναι, ποιά μπορεί να είναι η Μεγάλη Ιδέα στην εποχή του ΔΝΤ, του εθνικού ξεπουλήματος, της φτώχειας, της διάλυσης του κοινωνικού κορμού, της Ελλάδας των gay parade και του μεταναστευτικού κατακλυσμού;Η απάντηση δεν μπορεί παρά να μας θυμίζει την κραυγή των Ισπανών που ξεκινούσαν να διώξουν τους άραβες από την πατρίδα τους:Reconquista. Επανάκτηση! Επανάκτηση της χώρας μας, των τρόπων μας, την γλώσσας, των εθίμων μας. Επανάκτηση του δικαιώματος να υπάρχουμε όπως είμαστε, χωρίς να "σκουρήνουμε" μορφικά ή να μεταλλαχθούμε πολιτισμικά. 

Η Μεγάλη Ιδέα σήμερα δεν ψάχνει αλύτρωτα εδάφη να απελευθερώσει. Έχει πρώτα να δώσει στην εθνική κυκλοφορία τις πλατείες των πόλεων και τα χωριά μας. Πριν φτάσει στην Κωνσταντινούπολη ή στα Σκόπια, οφείλει πρώτα να περάσει από την Ομόνοια, τον Βοτανικό και τον Βαρδάρη.

Γιατί, αφού δεν μπόρεσαν αλλιώς, χτυπούν την Μεγάλη Ιδέα, δηλαδή την εθνική μας βούληση, στην σάρκα της, που είναι η εθνική ομοιογένεια, και στο πνεύμα της, που είναι ο πολιτισμός, η γλώσσα, οι όποιες παραδόσεις. Ένα Έθνος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την βούληση την Εθνική, το ένστικτο δηλαδή της επιβίωσης, της διάθεσης για ξεχώρισμα, της διαφύλαξης της ιδιοπροσωπίας. Και η βούληση όμως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το αντικείμενο αυτής, τον βιολογικά αυθύπαρκτο πληθυσμό που φέρει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά πολιτισμού.

Γι'αυτό και η επιμονή στην πολυπολιτισμική σούπα, στον πόλεμο της εθνικής-φυλετικής ιδιαιτερότητας, στην αλλοίωση του χαρακτήρα μας με την υποταγή σε έναν ξενόφερτο οικονομισμό και σε έναν απάνθρωπο μοντερνισμό.

Διακόσια χρόνια μετά το 1821, ο Ελληνισμός δίνει την πιο κρίσιμη μάχη του: αυτή της εθνικής του αυθυπαρξίας. Όχι μόνο για την εξασφάλιση ενός κρατικού μορφώματος, αλλά κυρίως για την διατήρηση μίας βιολογική πραγματικότητας, μίας πνευματικής συνέχειας. Αυτό είναι ο Μεγαλοϊδεατισμός του σήμερα, που δεν πέθανε ποτέ κανένα '22 στην συνείδηση του λαού μας, ο αγώνας μας για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε.

πηγή: elkosmos.gr

Read More

Εθνικιστής: Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας

γράφει ο Δ. Ζαφειρόπουλος  Το γεγονός της κρίσης του παγκόσμιου εξουσιαστικού συστήματος συνεπώς και του ελλαδικού, είναι μια παραδοχή που την διαπιστώνουν πρώτοι απ' όλους οι ίδιοι οι διαμορφωτές και υποστηριχτές αυτού. Η συνακόλουθη λαϊκή οργή που δημιουργείται από την αποτυχία αυτού του συστήματος να δώσει λύσεις, ελπίδες αλλά και να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή είναι επίσης μια οφθαλμοφανής πραγματικότητα. οι ίδιοι δε άνθρωποι και τα πλέγματα διακυβέρνησης τους κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για μια μετατροπή αυτής της λαϊκής αγανάκτησης σε ένα κίνημα με εθνικιστικά, ξενοφοβικά και λαϊκίστικα χαρακτηριστικά, όπως λένε. Και πολύ σωστά μιλούν για κίνδυνο γιγάντωσης του εθνικισμού γιατί πραγματικά μόνο αυτός μπορεί να δώσει λύσεις για τα προβλήματα του σήμερα. Μιλούν όμως για αυτόν ως ένα μελλοντικό ενδεχόμενο, το οποίο σήμερα δεν υπάρχει αλλά αύριο μπορεί. Αυτή η διαπίστωση είναι και η μεγάλη τραγωδία του ελληνικού πατριωτικού κινήματος αλλά συνάμα και η μεγαλύτερη πρόσκληση. Με το πολιτικό σύστημα απαξιωμένο, με την αριστερά εγκλωβισμένη στους δογματισμούς της, με το μεταναστευτικό να έχει εξοργίσει την ελληνική κοινωνία σε όλες τις διαστρωματώσεις της, ο εθνικισμός είναι δυστυχώς ακόμα υπό...διαμόρφωση. Τα αίτια αυτά της αδυναμίας δημιουργίας ενός κυρίαρχου ρεύματος ανατροπής είναι πολλά και εδράζονται κυρίως στην λογική που έχει υπάρξει και εξακολουθεί να διέπει το πατριωτικό κίνημα. Μια λογική εφήμερη, χωρίς σχεδιασμό για το μέλλον και εγκλωβισμένη είτε σε δογματισμούς είτε σε προσωπικές λογικές. Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε μπορέσει να διαμορφώσουμε μια πολιτική αλλά αντίθετα σερνόμαστε πίσω από τις θεματικές που θέτουν οι αντίπαλοί μας. Για παράδειγμα, τον τελευταίο καιρό ασχολούμαστε με το ζήτημα των δημοσίων υπαλλήλων με τρόπο γηπεδικό, χωριζόμενοι σε υποστηρικτές ή καταγγέλοντες αυτούς. Αντί δηλαδή να καταγγείλουμε το κομματικό κράτος που με την συνενοχή της αριστεράς, κατέστρεψε την οικονομία και σήμερα ξεπουλά την εθνική κυριαρχία, προσπαθούμε να παίξουμε μπάλα στο γήπεδο που έχουν στήσει οι παραπάνω. Ακόμα και στο μεταναστευτικό, προνομιακό πεδίο για εμάς, αφού καταγγείλαμε το πρόβλημα, φωνάξαμε, χτυπηθήκαμε με τους αντιρατσιστές γι' αυτό, τώρα καθόμαστε και περιμένουμε τα «κουκιά» που θα μας αποφέρει. Αυτή είναι η λογική του εφήμερου την οποία προαναφέραμε. Η θέαση δηλαδή της πολιτικής μας με τρόπο και στόχο που έχει να αποφέρει μονάχα ψήφους ή οπαδού. Ψήφους που θα φύγουν μόλις το σύστημα κάνει ότι ασχολείται λίγο με το πρόβλημα και οπαδούς που θα απογοητευθούν και θα κουραστούν αφού έχουν εκτονωθεί πρώτα. Χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, αυτή η λογική και αυτή η πολιτική έχει επικρατήσει γιατί το πατριωτικό κίνημα έχει ιδωθεί ως μέσο χαϊδέματος του εγώ κάποιων αυτοπροσδιορισμένων «ηγετών» ή ως όχημα για την συνδιαλλαγή και την συμμετοχή στο πολιτικό κατεστημένο. Αυτή είναι η λογική ανυπαρξίας σχεδιασμού για το μέλλον και της δημιουργίας στελεχών αφού επικρατεί η ανάγκη της ύπαρξης μόνο χειροκροτητών ή υπηρετών των διαφόρων φιλοδοξιών. Οι παθογένειες αυτές είναι δύσκολο να εξαλειφθούν με ευχολόγια ή την απλή θέληση ορισμένων. Το εθνικιστικό κίνημα θα μπορέσει να γιγαντωθεί και στην ουσία να υπάρξει ως τέτοιο μόνο με την δημιουργία μιας πραγματικής πολιτικής. Μιας πολιτικής που θα πάψει να σέρνεται πίσω από την ονοματοδοσία που δίνει στην πραγματικότητα το σύστημα και θα αρχίσει να θέτει τα δικά του ζητήματα στην λαϊκή κρίση. Μιας πολιτικής που θα σχεδιάζει για το μέλλον και όχι για την επόμενη εκλογική διαδικασία. Μια πολιτική που θα τα βλέπει όλα, εκλογές, συγκεντρώσεις, φυλλάδια, ακτιβισμό ως μέσα και ως σκοπούς. Μια πολιτική που θα επιτρέπει επιτέλους να προτείνει λύσεις για το τώρα και ελπίδα για το αύριο και όχι μόνο αφορισμούς και αρνήσεις. Μια πολιτική που δεν θα γίνεται από ψηλά, αποστειρωμένα, αλλά θα «βρωμίζει» τα χέρια της δοσμένη στις πολλές κοινωνικές ανάγκες. Μια πολιτική που δεν θα υπάρχει μονάχα στα κανάλια ή σε μια αποκλεισμένη πλατεία αλλά θα γίνεται δίπλα στους Έλληνες, μαζί με τους Έλληνες οι οποίοι είναι και το πραγματικό υποκείμενο της ιδεολογίας μας. Ο εθνικιστής δεν μπορεί να είναι εκτός κοινωνίας αλλά ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που έχει τους ίδιους προβληματισμούς με τους άλλους, τις ίδιες ανάγκες αλλά με την στάση του και τις προτάσεις του έχει να δώσει την πραγματική εναλλακτική. δεν ζούμε σε μια εποχή παχιών αγελάδων, δεν μπορούμε αν θέλετε να υπάρξουμε σε μια τέτοια. Οι μέρες αυτές είναι εποχές ανάγκης και κατάρρευσης δεδομένων. Λύσεις και προτάσεις για ένα διαφορετικό αύριο θέλει ο κόσμος, όχι θεωρητικολογίες, ιδεολογικούς δογματισμούς και καθωσπρεπισμούς. Αλλά για να μπορέσουμε να του τα δώσουμε οφείλουμε να αλλάξουμε ριζικά πρώτα εμείς. Εκτός κα αν περνάμε την ώρα μας, φαντασιωνόμαστε ότι είμαστε «αρχηγοί» ή απλά θέλουμε να μπούμε και να φάμε από την πίτα του πολιτικού συστήματος. πηγή: elkosmos.gr

Read More

Ούτε ευρωλιγούρηδες, ούτε αμερικανόπληκτοι!

Γράφει ο Δ. Ζαφειρόπουλος

Στον απόηχο των μνημονίων, των μέτρων και των επεισοδίων, αναδείχθηκε δειλά - δειλά και ένα θέμα εξαιρετικής σημασίας, αυτό που αφορά την προοπτική της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή ένωση αλλά και την ίδια την βιωσιμότητα της τελευταίας. Επίσης η συζήτηση για την επιστροφή στην δραχμή πέρα από τις όποιες οικονομικές επιπτώσεις, θα έπρεπε να μας κάνει να δούμε και να σκεφτούμε τον ρόλο που έχουν, αν έχουν πλέον, τα έθνη - κράτη.Η ΕΕ μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και κατά πόσο θα πρέπει εμείς να το θέλουμε αυτό; Μία Ευρώπη η οποία μετά από χρόνια οικονομικής κρίσης ανεκάλυψε προ ημερών "τον ύποπτο ρόλο των διεθνών χρηατοπιστωτικών ιδρυμάτων", τα οποία αφού ρήμαξαν την οικονομία της Ελλάδας αλλά και της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, τώρα θυμήθηκαν οι ιθύνοντες των Βρυξελλών να τα αντιμετωπίσουν.

Είναι πλέον ξεκάθαρο και στους μη ειδικούς, ότι η Ελλάδα και η οικονομική κρίση της, ξεκίνησε επειδή η χώρα μας βρέθηκε στην δίνη του οικονομικού πολέμου δολαρίου και ευρώ, ΗΠΑ και ΕΕ. Οι Αμερικανοί επέλεξαν την Ελλάδα ως Δούρειο Ίππο της επίθεσής τους στους ανταγωνιστές Ευρωπαίους τους, επειδή ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος. Υπερχρεωμένη, με διεφθαρμένους πολιτικούς, δυσλειτουργικό διοικητικό σύστημα αλλά και με μία κυβερνητική ηγεσία έτοιμη και δεκτική να ακολουθήσει τις εντολές των διεθνών κερδοσκόπων τύπου Goldman Sachs που στην συγκεκριμένη περίπτωση εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της αμερικανικής κυβέρνησης. Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θύμωσαν με την Ελλάδα, ζήτησαν μέτρα και αφού είδαν ότι με την κατάρρευση αυτής θα κατέρρεαν και οι ίδοι, αποφάσισαν να "βοηθήσουν" παίρνοντας όμως σε αντάλλαγμα όλα τα ασημικά. Χρεωκοπία ή λεηλασία ήταν το δίλλημα που έθεσαν στην αμερικανόπληκτη κυβέρνηση μας, η οποία δείχνει να αποφάσισε τελικά να γίνει ευρωλιγούρικη.

Είναι όμως αυτό το δίλημμα που αξίζει η πατρίδα μας; Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να επιλέξουμε την συμπόρευση μας με αυτή την Ευρώπη ή να γίνουμε το παιχνιδάκι των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή; Φτάσαμε στο σημείο οι υπέρμαχοι του ευρώ να θεωρούνται ως οι αντιαμερικάνοι και αυτοί που υποστηρίζουν την επιστροφή στην δραχμή ως οι εξυπηρετούντες τα υπερατλαντικά συμφέροντα. Πάντα οι Έλληνες κόπτονται στον βωμό αλλότριων συμφερόντων. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος όμως από την υποταγή της χώρας μας στα συμφέροντα των Βρυξελλών ή της Ουάσιγκτον;

Φυσικά και υπάρχει. Πριν τον ψάξουμε όμως οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως η μορφή των εθνικών κρατών, όπως αυτή διαμορφώθηκε τον 190 αιώνα, έχει πια ξεπεραστεί. Απειλές όπως η τριτοκοσμική μετανάστευση, ο τουρκικός και βορειοαφρικανικός ιμπεριαλισμός, η πολιτισμική εξάπλωση του american way of life δεν αντιμετωπίζονται μεμονωμένα από όσους δέχονται την επίθεσή τους. Όμως η λύση δεν είναι σε καμία περίπτωση το γραφειοκρατικό κατασκεύασμα που δημιουργήθηκε στις Βρυξέλλες, κακέκτυπο σε ιδέες, πρακτικές και αξίες των ΗΠΑ, νάνος σε πολιτική και στρατιωτική ισχύ.

Ναι, η Ελλάδα μπορεί να υπάρξει ως μέλος μιας Ευρασίας που θα ξεκινά από τον Ατλαντικό και ενσωματώνοντας την Ρωσία θα φτάνει στον Ειρηνικό. Με οικονομική συνεργασία των μελών του, στρατιωτική ισχύ και συμμαχίες με χώρες που θα επιβάλλουν τα συμφέροντά της και όχι τα καπρίτσια του κάθε ενοίκου του Λευκού Οίκου ή τα συμφέροντα για την σωτηρία του Ισραήλ. Μία ένωση που θα σέβεται τις εθνικές ιδιαιτερότητες και θα τις αναδεικνύει σε αντίθεση με το σήμερα, όπου η οικονομικιστική σκέψη επιβάλλει ένα συνονθύλευμα λαών και πολιτισμών προς όφελος πάντα των αγορών.

Κλειδί για όλα αυτά, είτε μας αρέσει, είτε όχι, είναι η Ρωσία. Αυτή η χώρα που ιστορικά επιθυμεί να γίνει μέλος της Ευρώπης και μπορεί να δώσει στην τελευταία όσα δεν έχει: γεωγραφικό βάθος, ενεργειακές πηγές, στρατιωτική ισχύ και γειτνίαση με αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ινδία και το Ιράν. Η Ρωσία διαθέτει ακόμη και κάτι άλλο που λείπει από την υπόλοιπη Ευρώπη: έναν μεγάλο λευκό πληθυσμό, ενεργό και όχι γερασμένο, αντίβαρο στη τριτοκοσμική εισβολή που υφίστανται οι χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.

Η ύπαρξη της χώρας μας σε αυτή την προοπτική μπορεί να είναι πολύ σημαντικότερη από αυτήν του τουριστικού προορισμού που μας έχει επιβληθεί σήμερα. Με τους ειδικούς πολιτισμικούς δεσμούς που έχει, μπορεί να είναι η γέφυρα με την Ρωσία. Αλλά και σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν θα τρέμει να αναδείξει την στρατιωτική ισχύ του, η Ελλάδα με την γεωγραφική της θέση, καθίσταται το προπύργιο της Ευρώπης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Χίμαιρες ίσως θεωρηθούν από κάποιους τα παραπάνω. Ίσως, γιατί αυτοί προτιμούν την μίζερη πραγματικότητα μιας Ευρώπης - επιχείρησης στην οποία η Ελλάδα έχει τον ρόλο του κυλικιάρχη ή επιθυμούν την παγκόσμια διακυβέρνηση των κερδοσκοπικών αγορών, ώστε να προσφέρουν την χώρα μας all inclusive. Είναι πράγματι, τα πάντα, θέμα επιλογών.

Πηγή: elkosmos.gr

Read More

Η παρουσία μας στους δρόμους θα γκρεμίσει τους εθνομηδενιστές

Του Νίκου Χιδίρογλου

Κέρδισε λίγο χρόνο το εθνομηδενιστικό ΠΑΣΟΚ. Έτσι απλά... Λίγο όμως, τίποτα παραπάνω. Προσπαθούν οι «πράσινοι» εξουσιαστές να βγάλουν έτσι, με ανασχηματισμούς και άλλα τερτίπια, το καλοκαίρι. Κι όμως... Η γαλλική εφημερίδα «Le Monde», μίλησε για πρόωρες εκλογές, την ώρα μάλιστα που η γαλλική κυβέρνηση προσπαθεί να βγάλει την αντίστοιχη της Αθήνας, χέρι-χέρι με το Βερολίνο, από τη στενωπό. Διαβλέπουν οι Γάλλοι δημοσιογράφοι, ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν θα πάει μακριά, λόγω των κοινωνικών αντιδράσεων.

Πάντως, η απόπειρα του Γιώργου Παπανδρέου να βάλει στο παιχνίδι τον Ευάγγελο Βενιζέλο (δεν ξεχνάμε την κατάργηση της προϋπόθεσης του ελληνικού γένους για την ένταξη υποψηφίων στις στρατιωτικές σχολές) και το περιβάλλον του, το οποίο καθυβριζόταν χυδαία μία μόλις μέρα πριν, με υπονοούμενα για «νέα Ιουλιανά» καθώς η ΚΟ του ΠΑΣΟΚ «κόχλαζε», στέφθηκε με επιτυχία. Όπως στέφθηκε και με επιτυχία η προσπάθεια του πρωθυπουργού να βάλει στο κάδρο τον Θεσσαλονικιό πολιτικό. Φυσικά, ο πρωθυπουργός παραδέχεται έτσι την ίδια την αποδυνάμωσή του, αλλά και τη συνθηκολόγηση του με την εσωκομματική αντιπολίτευση. Αλλά, αυτά αφορούν στο ΠΑΣΟΚ και όχι στον κόσμο...

H επιθυμία για την «καρέκλα», αποδεικνύεται παντοδύναμη... Μην την υποτιμάτε σε καμία περίπτωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο βουλευτής Παντελής Οικονόμου. Μόλις ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, «σβήστηκαν» δια μαγείας από την προσωπική του ιστοσελίδα, κάτι σχόλια, επικριτικά για το μνημόνιο. Η υπόθεση είναι για γέλια! Κι όμως... Κάπως έτσι, με την ανακατανομή της τράπουλας, το ΠΑΣΟΚ θα περάσει αλώβητο από την ψήφο εμπιστοσύνης (αυτή που δεν παίρνει πια στην κοινωνία, ούτε και στα ίδια τα προπύργιά του) και θα καταφέρει να επιτύχει και την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Άρα, μην περιμένετε πολλά από «διαφωνούντες»...

Ο μόνος τρόπος λοιπόν για να ηττηθεί η κυβέρνηση του μνημονίου και της Νέας Τάξης Πραγμάτων, είναι στο δρόμο. Την Κυριακή, έχει πάλι πανευρωπαϊκό κάλεσμα. Πρέπει όλοι να είμαστε εκεί, να διαδηλώσουμε κατά της κυβέρνησης του μνημονίου, της ολοκληρωτικής παγκόσμιας διακυβέρνησης και της επέλασης των κερδοσκόπων κατά του εθνικού μας πλούτου. Και όχι μόνο αύριο. Κάθε μέρα, επίμονα, μαχητικά, ώσπου το σύστημα να λυγίσει. Σκεφτείτε το: έχουν γίνει προβλέψιμοι, έχουν ξεμείνει από κόλπα και άσσους στο μανίκι.

πηγή: elkosmos.gr

Read More

Πατριωτικός χώρος: Από τα δέντρα στα σπήλαια

Ο ύπνος του δικαίου για κάθε "Πατριώτη"

Η συζήτηση που δημιουργεί πάντοτε εντάσεις και περιχαρακώσεις τα τελευταία χρόνια αφορά τον λεγόμενο "χώρο" που προσδιορίζεται άλλοτε ως πατριωτικός άλλοτε ως εθνικιστικός πάντοτε με διαφορετικούς συμμετέχοντες, ανάλογα την πολιτική τοποθέτηση του καθενός.

Αυτό όμως που δημιουργεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια θεωρήθηκε ότι ξεπεράστηκαν ορισμένες παιδικές αρρώστιες των μικρομάγαζων που εκμεταλλεύονταν το πατριωτικό αίσθημα και ότι μπήκαμε στη φάση της ωρίμανσης ενός "κινήματος". Ειδικά μετά τις πολιτικές μάχες που δόθηκαν με την είσοδο του ΛΑ.Ο.Σ. στη Βουλή και της Χρυσής Αυγής στο Δημοτ. Συμβούλιο αλλά και το τηλεοπτικό βήμα που πλέον είναι ανοικτό και για τον "χώρο" κάποιοι πίστεψαν ότι γύρισε ο τροχός.

Όμως, οι πολιτικοί πίθηκοι δεν κατέβηκαν ακόμη απ' τα δέντρα. Μετά τα όσα με κόπο και βάσανα πέτυχε όλα αυτά τα χρόνια, ο "χώρος" συνεχίζει όχι μόνο να διχάζεται και να περιθωριοποιείται αλλά και να ετεροκαθορίζεται αφού ακόμη και στις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που συντελούνται με την οικονομική κρίση, βρίσκεται στη γωνία πετώντας πέτρες, συντασσόμενος με το Κ.Κ.Ε. και άλλα απολιθώματα.

Μέχρι να ανακαλύψουν τα σπήλαια και τη φωτιά, οι πολιτικοί πιθηκάνθρωποι θα συνεχίσουν να πιθηκίζουν στα δέντρα, φωνάζοντας και βρίζοντας τον άλλο που δεν συντάσσεται στην ιδεολογική του καθαρότητα. Αλλά δεν θα περιμένει για πολύ ή ιστορία για να ρθουν οι ξυλοκόποι και να κόψουν τα δέντρα και να βάλουν τον πιθηκο στο κλουβί της ιστορίας!

Read More

Βίντεο-Απάντηση για τους λασπολόγους των Αγανακτισμένων Ελλήνων

Όλοι στο Σύνταγμα με Ελληνικές Σημαίες

Οι συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων στην Πλατεία Συντάγματος μαρτυρούν όλο και περισσότερο την βούληση του ελληνικού λαού να παραμείνει ενωμένος και συσπειρωμένος γύρω από το εθνικό μας σύμβολο, αλλά και ότι τα βαθύτερα αίτια της αγανάκτησης δεν είναι οικονομικά αλλά κυρίως ηθικά και εθνικά. Μάταια κάποιοι προσπαθούν να δώσουν στην αυθόρμητη διαμαρτυρία των Ελλήνων χαρακτήρα ταξικό και διεθνή, παραμένοντας πιστοί στις χρεοκοπημένες ιδέες τους και αρνούμενοι να συμπορευτούν με την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, η οποία θέλει η χώρα να προχωρήσει και όχι να παραμείνει στάσιμη για να διαφυλαχθούν τα προκλητικά προνόμια των ευνοουμένων του δικομματικού μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Το γαλάζιο χρώμα που σκέπασε το Σύνταγμα, αλλά και τα πατριωτικά συνθήματα, μαρτυρούν τον πραγματικό χαρακτήρα αυτού του κινήματος και καμμία οργανωμένη και υποκινούμενη δομή, όσο κι αν προσπαθεί δεν θα μπορέσει να τον αλλοιώσει.

Πηγή: Ελεύθερος Κόσμος

Read More

Διεθνής Ημερίδα στις 15 Ιουνίου: Αίμα ενάντια στον Χρυσό

Μία πολύ σημαντική εκδήλωση λαμβάνει χώρα την ερχόμενη Τετάρτη 15 Ιουνίου και ώρα 7 μ.μ. στο ξενοδοχείο President. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη προσπάθεια να ορθωθεί από πατριωτικής πλευράς ένας πολιτικός λόγος σε σχέση με την οικονομική κρίση που εδώ και τόσο καιρό ταλαιπωρεί την χώρα μας και λειτουργεί ως αφετηρία για την δημιουργία μιας νέου τύπου κοινωνίας.

Διεθνής Ημερίδα στην Αθήνα με τον Κ. Πλεύρη και Ευρωπαίους Εθνικιστές ενάντια στους κερδοσκόπους

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, τον τελευταίο καιρό αναδύεται ολοένα και με μεγαλύτερο σφοδρότητα, το ερώτημα που σφράγισε και τους προηγούμενους αιώνες της Γηραιάς Ηπείρου. Αίμα ή Χρυσός; Έστω και με άλλο πλέον προσωπείο. Οι αντίπαλοι της παγκοσμιοποίησης απαντούν Αίμα ενάντια στον Χρυσό που κραυγάζουν οι αγορές. Στο πλαίσιο της πραγματικής και σοβαρής πολιτικής κουβέντας γύρω από αυτό το δίλημμα, ο Ελεύθερος Κόσμος και το Ελλήνιον διοργανώνουν στις 15 Ιουνίου, στο ξενοδοχείο President, στις 7 μμ μία ημερίδα, με την συμμετοχή εκπροσώπων ομάδων που υποστηρίζουν την απάντηση Αίμα σε αυτό το δίλημμα από όλη την Ευρώπη. Στην εκδήλωση θα παρευρεθούν ως ομιλητές οι Roberto Fiore από την Forza Nuova της Ιταλίας, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βυρηττού, Agostino Sanfratello, ο Ρώσσος συγγραφέας και πρόεδρος του "Ρωσικού Ινστιτούτου" Oleg Platonov. Από ελληνικής πλευρά θα μιλήσουν οι Κώστας Πλεύρης και Δημήτρης Ζαφειρόπουλος.

Read More

Εθνικισμός ή Αυνανισμός

του Δημήτρη Ζαφειρόπουλου

Είναι τραγικό! Την ώρα που οι ντόπιοι εντολοδόχοι της παγκοσμιοποίησης κοιτούν ανήμποροι τα αφεντικά τους, περιμένοντας λύσεις που δεν τους «βγαίνουν». Την ώρα που η διεθνής του σιωνιστικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου έχει πετάξει κάθε μάσκα και ολοένα ζητάει περισσότερα από τους λαούς. Την στιγμή που τα κόμματα του μεταπολιτευτικού κατεστημένου είναι εντελώς απαξιωμένα. Την στιγμή που η Αριστερά δεν έχει να προτείνει τίποτα παρά υπάρχει απλά στο πεζοδρόμιο. Τώρα που και η κάθε «κυρά Μαρία» κατεβαίνει στην Βικτώρια για να φωνάξει εναντίον των μεταναστών ή στο Σύνταγμα για να μουντζώσει τους πολιτικούς. Είναι τραγικό λοιπόν τώρα, «εμείς» να είμαστε απλά ο εαυτός μας και να κάνουμε αυτό που κάναμε πάντα. Δηλαδή;

Να σεχταρίζουμε και να ψάχνουμε να βρούμε αυτά που μας χωρίζουν. Να ιδεολογίζουμε και να πολιτικολογούμε χωρίς να προτείνουμε λύσεις. Να γράφουμε βιβλία, να κάνουμε ομιλίες, να εκτονωνόμαστε ενίοτε και στο πεζοδρόμιο και άμα τα σώματα ασφαλείας καμιά φορά μας πειράζουν να μυξόκλαιμε για το «σύστημα που κυνηγάει τους εθνικιστές». Και μετά να πηγαίνουμε σπίτια μας ευχαριστημένοι ότι κάναμε το καθήκον μας για σήμερα.

Ένας περιμένει ψήφους, ο άλλος θέλει να πάρει τις ψήφους του προηγούμενου, ο τρίτος μετράει πόσα κεφάλια είχε ο τέταρτος στην συγκέντρωσή του και αν έχει έναν παραπάνω είναι ευτυχισμένος. Α! συγνώμη ξέχασα, υπάρχουν και αυτοί που περιμένουν τον λοχία, μόνο που ο τελευταίος από το 74΄ φαίνεται να έχει χάσει την στάση του λεωφορείου ενώ οι υπόλοιποι ετοιμάζουν τις επαναστατικές ελίτ για την στιγμή που δεν λέει να έρθει ποτέ.

Με τσιτάτα, σχέδια συντάγματος, μπροσούρες, βιβλία και κραυγές χάνουμε την ουσία. Χάνουμε την κοινωνική αναστάτωση που έχει προκληθεί γιατί είμαστε το ίδιο μπερδεμένοι με αυτούς που θέλουμε να «σώσουμε». Είμαστε φοβικοί έναντι των εξελίξεων γιατί είτε θέλουν ορισμένοι μία εφήμερη επιτυχία ή απλά οι υπόλοιποι δεν ξέρουν τι θέλουν να προτείνουν για το αύριο.

Νομίζουν πολλοί ότι ο εαυτός τους και κατά προέκταση η Ελλάδα είναι το κέντρο του σύμπαντος και όλοι θα έπρεπε να ασχολούνται μαζί μας. Επειδή κάποτε οι πρόγονοί μας υπήρξαν σπουδαίοι, αυτό, δεν μας καθιστά εμάς σήμερα αντάξιούς τους. Εμείς σήμερα, είμαστε βουτηγμένοι στα σκατά και το παρελθόν το βλέπουμε ως καταφύγιο της αποτυχίας μας ή σαν μουσειακό έκθεμα περιβεβλημένο με οσμές από «σουβλάκι και μουζάκας».

Και το ερώτημα παραμένει, ποιόν εθνικισμό έχουμε να προτείνουμε; Ένα ερώτημα που στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε καν να τίθεται γιατί ο εθνικισμός δεν είναι στην ουσία σύστημα ιδεών αλλά συναίσθημα. Το συναίσθημα ότι ανήκεις σε μία ομάδα με κοινή καταγωγή και ιστορία και έχεις την βούληση να συνεχίσεις να υπάρχεις με τα ίδια χαρακτηριστικά. Με βάση αυτή την συνειδητοποίηση αναζητάς λύσεις για την πραγματικότητα και ψάχνεις τους φίλους και τους εχθρούς σου. Εθνικισμός σημαίνει να είσαι δημιουργικός για το σήμερα και όχι ένα μνήμα κατάλληλο μόνο για μνημόσυνα.

Ας καταλάβουμε λοιπόν ότι η Ελλάδα, όπως και όλες οι χώρες της Ευρώπης, βρίσκονται υπό εισβολή. Από την μία η πολιτική και πολιτιστική επίθεση των ΗΠΑ που αλλοιώνει τις ψυχές και τον πολιτισμό και από την άλλη οι ορδές των αλλόφυλων από τον τρίτο κόσμο που αλλοιώνουν το γένος μας. Οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος της παγκοσμιοποίησης που θέλει έναν κόσμο ομογενοποιημένων πολιτισμικά μπάσταρδων.

Ήρθε ο καιρός λοιπόν να σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που πράττουμε εδώ και πολλά χρόνια, να είμαστε απλά ο εαυτός μας και να αυτοικανοποιούμαστε βλέποντας την φάτσα μας σε μία εφημερίδα, ακούγοντας την φωνή μας ή διαβάζοντας τα όποια κείμενά μας. Ας καβαλήσουμε επιτέλους τον τίγρη της πραγματικότητας και ας γίνουμε πρωτότυποι και δημιουργικοί. Ας υπερβούμε το εγώ μας, τον περίγυρό μας, τη φαντασιακή υπεροχή μας και ας λερώσουμε επιτέλους τα χέρια παράγοντας δράση και όχι σκέτη τεστοστερόνη.

Πηγή: elkosmos.gr

Read More

Η πολιτική ανικανότητα του "χώρου"

Βλέποντας την απραξία και την πολιτική ηλιθιότητα του ''πατριωτικού χώρου'', ο οποίος με ύφος ανωτερότητας τολμά και χλευάζει τις χιλιάδες των αγανακτισμένων στις πλατείες της χώρας, μένω εξαιρετικά εντυπωσιασμένος από την αριστερά. Την στιγμή που οι Ελληναράδες του Εθνικού πολιτικού χώρου, γκρινιάζουν και αδυνατούν να καταλάβουν την σπουδαιότητα των σημερινών συνθηκών, η αριστερή πολιτική στρατιά, έχει ξεκινήσει ένα πανέξυπνο καπέλωμα ή τουλάχιστον μια προσπάθεια καπελώματος , των εκδηλώσεων στο Σύνταγμα. Από την light αριστερά με τις trendy κοπελίτσες και τους νεαρούς φερέλπιδες άντρες να φοράνε μπλουζάκια του σφαγέα Στάλιν, μέχρι μέλη της συμμορίας antifa και των αναρχικών, οι αριστερές συνιστώσες έκαναν την διαφορά. Καπέλωσαν το οργανωτικό της εκδήλωσης, οργάνωσαν μια δήθεν ''συνέλευση'', στην οποία αγοράκια και κοριτσάκια των αριστερών κομμάτων λένε την άποψη τους, αυτοπαρουσιαζόμενοι ως αγανακτισμένοι και έγιναν χρήσιμοι στην εκδήλωση μιας και πλέον προσφέρουν υπηρεσίες όπως καθαριότητας, πρώτων βοηθειών κλπ.Σαφέστατα το να μοιράζεις φυλλάδια του κόμματος σου, σε αντικομματική εκδήλωση είτε είναι ανοησία, είτε είναι προσβολή προς τα αιτήματα των αγανακτισμένων. ''Ψήφους ζητάνε και τα κοινοβουλευτικά κόμματα, ψήφους και τα εξωκοινοβουλευτικά''. Αυτό είπε ο κόσμος στους αριστεριστές του ΚΚΕ(Μ-Λ) και έτσι έκαναν κάτι εξυπνότερο. Άφησαν τους διάφορους αγανακτισμένους να ανεμίζουν τις Ελληνικές σημαίες, μπροστά από τους βαριεστημένους άντρες των ΜΑΤ, και αφού είδαν πως δεν μπορούν να μοιράσουν με ευκολία φυλλάδια της εργατικής αλληλεγγύης, του ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων ''προοδευτικών'' δυνάμεων , έκαναν κάτι άλλο. Έβαλαν μπλουζάκια με αριστερά σύμβολα, κρέμασαν σημαίες με τον κομαντάτε Τσε, έφεραν φίλους μετανάστες ώστε να μπει και το κατάλληλο διεθνιστικό χρώμα και συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Δείχνουν πως έχουν βάθος στην οργάνωση καταστάσεων και φυσικά στην καπηλεία. Αν μάλιστα ''την πάτησαν'' στην Κερατέα, εδώ παίζουν εξυπνότερα. Το αστείο της υπόθεσης δεν βρίσκεται στην προσπάθεια που κάνει η αριστερά. Βρίσκεται στην ανικανότητα της πατριωτικής πολιτικής σκέψης και στην δήθεν ρήξη και ανατροπή που ευαγγελίζονται οι διάφοροι πολιτικοί του ''εθνικού χώρου''. Έχει δίκιο ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος όταν γράφει (βλέπε εδώ) Ή στο αρέσει να βλέπεις δεκάδες χιλιάδες να μουντζώνουν την βουλή και κυρίως ότι αυτή αντιπροσωπεύει ή απλά θέλεις να αντικαταστήσεις τους ενοίκους της. Τελικά κάποιοι δεν επιθυμούν να σταθούν δίπλα στον λαό μα πάνω από αυτόν;

Γκουρνέλος Αθανάσιος

Πηγή: elkosmos.gr

Read More