Η “εθνικιστική” οικονομική πολιτική της Χρυσής Αυγής

Η “εθνικιστική” οικονομία κατά την Χρυσή Αυγή , σύμφωνα με τον λόγο του αρχηγού της που εκφώνησε στη Βουλή των Ελλήνων, εδράζεται στην επιστροφή στον προστατευτισμό. Δηλαδή σύμφωνα με την Χρυσή Αυγή , το κράτος πρέπει να προστατεύει διάφορες ομάδες είτε αυτοί θα είναι οι βιομήχανοι , είτε οι αγρότες , είτε οι εργάτες. 

Όμως η οικονομία της Ελλάδος και γενικά του σοσιαλκαπιταλιστικού συστήματος στηρίζεται στην αρχή του προστατευτισμού. Η αρχή αυτή δημιουργεί στρεβλώσεις , ανισότητες , ανισορροπίες , παρασιτισμό , υπανάπτυξη και στο τέλος τα έξοδα τα πληρώνει ο λαός στο σύνολο του. Το σύστημα που αναγγέλλει ο αρχηγός της Χ.Α δεν είναι κάτι καινούριο . 

Υπάρχει προ πολλού και ευθύνεται για την τωρινή κατάσταση της Ελλάδος. Είναι ένα σύστημα προστατευτισμού που κινείται από την προστασία του εργάτη ή του αγρότη μέχρι την προστασία του καταθέτη και του τραπεζίτη , ανάλογα με την φατρία που ανεβαίνει στην εξουσία. 

Με λίγα λόγια η Χρυσή Αυγή κινείται αυστηρά στα πλαίσια του συστήματος που υποτίθεται ότι καταγγέλλει. Το ζητούμενο είναι να σταματήσει κάθε εύνοια του κράτους προς διάφορες ομάδες είτε εργατών είτε τραπεζιτών και να αφεθεί η οικονομία να αναδείξει υγιείς και νέες δυνάμεις μέσα σε πλαίσια αναπτυξιακά. Ένα εθνικοκοινωνικό κράτος δεν ταΐζει κανένα χαραμοφάη και δεν προστατεύει καμιά οικονομική ομάδα. Δημιουργεί όμως τις προϋποθέσεις , τοποθετεί τις ράγες πάνω στις οποίες θα τρέξει το τρένο της εθνικής οικονομίας. Θέλουμε ένα κράτος που θα νομοθετεί υπέρ του γενικού συμφέροντος και όχι ένα κράτος που θα προστατεύει το ασθενικό και το οπισθοδρομικό ή που μέσα από τον προστατευτισμό του θα προκαλεί την καχεξία και την οπισθοδρόμηση. 

Να δώσουμε στις παραγωγικές δυνάμεις της ιδιωτικής οικονομίας , ενέργεια με χαμηλό κόστος και χρηματοδότηση μέσα από την κρατική αναπτυξιακή τράπεζα , να δώσουμε δωρεάν ίντερνετ , παιδεία παραγωγική , να κατασκευάσουμε δρόμους , λιμάνια κλπ , κλπ. Αυτός πρέπει να είναι ο ρόλος του κράτους. Να μεριμνά για την βάση πάνω στην οποία θα δομείται η εθνική παραγωγή στο σύνολο της χωρίς ευνοιοκρατικές αντιλήψεις και προστασίες διαφόρων παρασίτων. 

Λουκάς Σταύρου 

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ


Πηγή: axisradio.gr

Read More

Ο Τρελός που κάρφωνε βομβιστές!

Μιχάλης Νικολαϊδης: Νεοφασίστας με διαταραγμένη ψυχική υγεία, προέβη σε "αποκαλύψεις" σε εφημερίδες για τη δράση νεοφασιστικών εθνικιστικών οργανώσεων που είχαν σαν αποτέλεσμα την σύλληψη υπόπτων για βομβιστικές ενέργειες. Πιάστηκε από την Ασφάλεια και εντελώς τυχαία το έσκασε από τη Μεσογείων. Τελικά, δεν δικάστηκε ποτέ. Λέγεται ότι μπήκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα και το έσκασε πολλές φορές. Στον εθνικιστικό χώρο της εποχής θεωρούνταν από άλλους απλά τρελός ενώ ορισμένοι τον υποπτεύονταν ότι δρούσε υπό την κάλυψη των μυστικών υπηρεσιών της χώρας.

Read More

Δριμύ κατηγορώ στον Ζουράρι για την παρουσία του στη Βουλή

Από Ιωάννη Κόντο
 Ομότιμο Καθηγητή ΕΚΠΑ

Αγαπητέ Πανεπιστημιακέ συνάδελφε Κώστα

Μετά την σημερινή Κυριακάτικη τηλεοπτική σου εμφάνιση που διήρκεσε εις χρόνον πολύ περισσότερον από ότι δίδεται εις πολλούς άλλους πανεπιστημιακούς, υποθέτω λόγω της βουλευτικής σου ιδιότητας, οφείλω να εκφράσω την απογοήτευσή μου. Το οφείλω αυτό στους άλλους συναδέλφους μας διότι εκών ή άκων δια της εμφανίσεώς σου είναι δυνατόν να δημιουργήσεις την εντύπωση στους μη πανεπιστημιακούς θεατές ότι τα λεγόμενά σου αποτελούν τυπική συμπεριφορά όλων των ομοτέχνων μας.

Ιδού λοιπόν οι αντιρρήσεις μου για τις οποίες ελπίζω η δημοκρατικότητά σου να σε ωθήσει να τις σχολιάσεις:

1. Τα μέλη του Κοινοβουλίου αμοίβονται για να εργάζονται και να προωθούν τις προτασεις τους που υποτίθεται ότι προέρχονται από τους ψηφοφόρους τους και δεν άκουσα καμία πρόταση από σένα.

2. Όπως ορθά δήλωσες δεν είσαι αρμόδιος για θέματα οικονομίας αλλά δεν μπορεί να μην είσαι αρμόδιος για θέματα παιδείας, πολιτισμού και πολιτειακής δομής.

3. Για την Ελληνική παιδεία και την ανάγκη να καταπολεμηθεί η αρχαιο-δυσανεξία των θολοκουλτουριάρηδων δεν είχες καμία πρόταση.

4. Για τις προσφατες συμφωνίες του κ. Κουράκη με τους Τούρκους πάλι τίποτα δεν είπες.

5. Η ανάγκη εισαγωγής των λογικών έργων του Αριστοτέλη (το παγκοσμίως γνωστόν ΟΡΓΑΝΟΝ) στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση φαίνεται ότι δεν σε απασχολεί.

6. Για τον κίνδυνο αλλοίωσης του πολιτισμού μας από την αθρόα εισβολή αλλοδαπών με ποκιλία ασήμαντων «πολιτιστικών» εφοδίων πάλι τίποτα δεν είπες.

7. Πρόταση για την βελτίωση του πολιτεύματός μας προς το αμεσώτερον πάλι καμία. Σταματώ εδώ επειδή δεν γνωρίζω μήπως ομιλώ προς μη ακούοντα, οπότε το πράττω επί ματαίω.

πηγή: olympia.gr

Read More

Όταν ο Φασισμός ανήκε στην αριστερά

Φωτογραφία του ακραίου αναρχικού (τότε) Μπενίτο Μουσολίνι

Το παραδοσιακό αριστερό – δεξιό μοντέλο του πολιτικού τόξου παρουσιάζει τον φασισμό και τον μαρξισμό ως διαμετρικά αντίθετες ιδεολογίες. Ο μαρξισμός θεωρείται ως μια ιδεολογία της άκρας αριστεράς ενώ ο φασισμός υποθετικά αντιπροσωπεύει μια προοπτική που είναι περίπου όσο πιο άκρα στη δεξιά μπορεί κανείς να πάει. Ένα άρθρο που πρόσφατα μεταφράστηκε στα αγγλικά από την πορτογαλική Finis Mundis Press, του Eric Norling «Επαναστατικός Φασισμός» κάνει πολλά στο να αποκαλύψει την οπτική του φασισμού όπως τον θεωρούσε αυτόν ο Μουσολίνι και οι κοορτές του και θέτει το θέμα της ιδεολογίας της άκρας δεξιάς υπό αμφισβήτηση. 

Το έργο αυτό αρχικά εκδόθηκε το 2001 και ο συγγραφές Norling, είναι ένας ιστορικός και δικηγόρος Σουηδός που τώρα ζει μόνιμα στην Ισπανία. Ο Norling παρατηρεί ότι καθ όλη τη διάρκεια της νεανικής ζωής του από τα παιδικά χρόνια μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ο Μουσολίνι ήταν όπως κάθε τυπικός αριστερός, όπως πχ ο Eugen V. Debs. Ήταν αυτό που αργότερα θα γινόταν γνωστό ως «Μωρό με κόκκινες πάνες» (το οποίο σημαίνει ότι ήταν παιδί επαναστατών σοσιαλιστών γονιών). Σαν νεαρός ο ίδιος ο Μουσολίνι ήταν μαρξιστής, φανατικά ενάντια στον κλήρο, πήγε στην Ελβετία για να αποφύγει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και είχε συλληφθεί και φυλακισθεί επειδή προέτρεπε σε απεργίες. Τελικά έγινε αρχηγός στο σοσιαλιστικό κόμμα της Ιταλίας και φυλακίσθηκε ξανά το 1911 για τις αντιπολεμικές ενέργειές του που σχετίζονταν με την Ιταλική εισβολή στη Λιβύη. Ο Μουσολίνι ήταν τόσο ελπιδοφόρος σαν σοσιαλιστής σε εκείνο το σημείο της καριέρας του που κέρδισε τον έπαινο του Λένιν, ο οποίος τον θεωρούσε τον φυσικό ηγέτη ενός μελλοντικού ιταλικού σοσιαλιστικού κράτους. 

Όταν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε το 1914, ο Μουσολίνι αρχικά υποστήριζε την αντιπολεμική θέση του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά τους επόμενους μήνες άλλαξε σε μια θέση υπέρ του πολέμου, θέση που του «πρόσφερε» την διαγραφή του από το κόμμα. Μετά κατατάχτηκε στον Ιταλικό στρατό και πληγώθηκε στη μάχη. Η λόγοι για την αλλαγή στάσης του Μουσολίνι υπέρ του πολέμου είναι απαραίτητοι για την κατανόηση της πραγματικής προέλευσης και φύσης του φασισμού και της θέσης του μέσα στο πλέγμα της πολιτικής και θεωρητικής ιστορίας του 20ου αιώνα. Ο Μουσολίνι έφτασε να βλέπει τον πόλεμο σαν μια αντι ιμπεριαλιστική πάλη ενάντια σε συντηρητικές δυνάμεις όπως οι Αψβούργοι, οι Οθωμανοί Τούρκοι και η Γερμανία των Hohenzollern που επιτίθονταν σε αυτά τα καθεστώτα σαν αντεπαναστάτες εχθρούς που είχαν καταπιέσει τον σοσιαλισμό. Ο Μουσολίνι επίσης προφητικά πίστευε ότι η συμμετοχή της Ρωσίας στον πόλεμο θα ξυπνούσε αυτό το έθνος στον βαθμό που να είναι ανοιχτό σε μια σοσιαλιστική επανάσταση (που είναι ακριβώς ότι έγινε). Με άλλα λόγια, ο Μουσολίνι θεώρησε τον πόλεμο σαν μια ευκαιρία για να αναπτυχθούν αριστεροί επαναστατικοί αγώνες στην Ιταλία και αλλού.

Όταν το Ιταλικό φασιστικό κίνημα ιδρύθηκε το 1919, τα περισσότερα από τα ηγετικά στελέχη και τους θεωρητικούς του ήταν, όπως και ο ίδιος ο Μουσολίνι πρώην μαρξιστές και γενικότερα ριζοσπάστες αριστεροί όπως οι ακόλουθοι του επαναστάτη συνδικαλιστή George Sorel. Τα επίσημα προγράμματα που έβγαλαν οι φασίστες ,μεταφράσεις των οποίων περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Norling, αντανακλούν μια μίξη δημοκρατικών και σοσιαλιστικών ιδεών που θα ήταν κοινή σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ομάδα της εποχής. Εάν πράγματι τα στοιχεία είναι συντριπτικά ότι ο φασισμός έχει τις ρίζες του στην άκρα αριστερά τότε από πού πήρε ο φασισμός τη φήμη του ως ιδεολογία προερχόμενη από τη δεξιά;

Η απάντηση φαίνεται να είναι ένας συνδυασμός τριών βασικών παραγόντων. Η μαρξιστική προπαγάνδα η οποία δυστυχώς βρήκε τον δρόμο της στην mainstream ιστοριογραφία, η αναθεώρηση των ίδιων των αριστερών επαναστατικών αρχών από τους ηγέτες του φασισμού και η αναπόφευκτη συμβιβασμοί και υποχωρήσεις που έγιναν από τον φασισμό προκειμένου να πετύχει τον στόχο του να ελέγχει πραγματικά το κράτος. Σχετικά με τα πρώτα αυτά ο David Ramsey Steele περιέγραψε την κλασσική μαρξιστική θεώρηση του φασισμού σε ένα σημαντικό άρθρο σχετικά με την ιστορία του φασισμού 

Το 1930 η έννοια του «φασισμού» στον αγγλόφωνο κόσμο είχε μετασχηματιστεί από μια εξωτική, ίσως σικ, ιταλική αριστοκρατία σε ένα σύμβολο του κακού για κάθε χρήση. Κάτω από την επιρροή αριστερών συγγραφέων επιβλήθηκε μια θεώρηση του φασισμού που παρέμεινε κυρίαρχη ανάμεσα στους διανοούμενους μέχρι σήμερα. Και πάει έτσι:

Ο Φασισμός είναι καπιταλισμός χωρίς τη μάσκα. Είναι ένα εργαλείο του μεγάλου κεφαλαίου, ο οποίος κυβερνά μέσω της δημοκρατίας μέχρι να νιώσει ότι απειλείται θανάσιμα, μετά «απελευθερώνει» τον Φασισμό. Ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ πήραν την εξουσία από το μεγάλο κεφάλαιο επειδή το μεγάλο κεφάλαιο προκλήθηκε από την επαναστατική εργατική τάξη. Φυσικά πρέπει να εξηγήσουμε, μετά, πως ο Φασισμός μπορεί να είναι ένα μαζικό κίνημα και ένα κίνημα που ούτε οδηγείται ούτε οργανώνεται από το μεγάλο κεφάλαιο. Η εξήγηση είναι ότι ο Φασισμός το κάνει αυτό με έξυπνη χρήση τελετουργικών και συμβόλων. Ο Φασισμός σαν ιδεολογική κατήχηση είναι κενός σοβαρού περιεχομένου ή εναλλακτικά το περιεχόμενό του είναι ασυνάρτητος. Η επιρροή του Φασισμού είναι θέμα συναισθημάτων περισσότερο παρά ιδεών. Βασίζεται σε τραγούδισμα ύμνων, κούνημα σημαιών και άλλα μικροπράγματα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά παράλογα μέσα που χρησιμοποιούνται από τους φασίστες ηγέτες που έχουν πληρωθεί από το μεγάλο κεφάλαιο για να ποδηγετούν τις μάζες.



Αυτή η αντίληψη συνεχίζει να είναι η κυρίαρχη αριστερή ανάλυση του Φασισμού και χρειάζεται αρκετή προσπάθεια για να εξηγηθεί γιατί για παράδειγμα αμερικανικά πολιτικά κινήματα ή φιγούρες που δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό με τον ιστορικό Φασισμό όπως για παράδειγμα το Tea Party ή οι νεοσυντηριτικοί (ασυνάρτητοι σχολιαστές) του Fox News ή των συντηρητικών ραδιοφωνικών σχολιαστών, συνεχίζουν να είναι αποδέκτες της «φασιστικής» ταμπέλας από αταβιστές φιλελευθέρους και αριστερούς.

Η πραγματικότητα της προέλευσης του Φασισμού είναι εντελώς διαφορετική. Οι δημιουργοί του ήταν μια ομάδα αριστερών διανοητών και πολιτικών αντρών των οποίων κοινό σημείο αναφοράς ήταν η κοινή συνειδητοποίηση ότι ο μαρξισμός ήταν μια αποτυχημένη ιδεολογία. Όπως παρατηρεί ο Στιλ:

Ο Φασισμός ξεκίνησε ως μια αναθεώρηση του μαρξισμού από μαρξιστές, μια αναθεώρηση που αναπτύχθηκε σε διαδοχικά στάδια, ώστε τελικά αυτοί οι μαρξιστές σταδιακά σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους σαν μαρξιστές και τελικά σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους ως σοσιαλιστές. Ποτέ δεν σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους σαν αντιφιλελεύθερους επαναστάτες.

Η ΚΡΙΣΗ του μαρξισμού συνέβη στη δεκαετία του 1890. Οι μαρξιστές διανοούμενοι μπορούσαν να ισχυριστούν ότι μιλούν εκ μέρους μαζικών σοσιαλιστικών κινημάτων σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη, και όμως έχει γίνει ξεκάθαρο εκείνα τα χρόνια ότι ο μαρξισμός είχε επιβιώσει σε έναν κόσμο για τον οποίο ο Μαρξ πίστευε ότι δεν ήταν δυνατό να υπάρξει. Οι εργάτες γίνονταν πλουσιότεροι, η εργατική τάξη είχε χωριστεί σε τομείς με διαφορετικά ενδιαφέροντα, η τεχνολογική πρόοδος επιταχύνονταν αντί να έρχεται αντιμέτωπη με ένα οδόφραγμα, το «ποσοστό του κέρδους» δεν έπεφτε, ο αριθμός των πλούσιων επενδυτών («μεγιστάνες του κεφαλαίου») δεν έπεφτε αλλά αυξανόταν η βιομηχανική συγκέντρωση δεν μεγάλωνε, και σε όλες τις χώρες οι εργάτες έβαζαν τη χώρα πάνω από τις τάξεις τους.

Η πρώιμοι φασίστες ήταν πρώην μαρξιστές που είχαν φτάσει σε σημείο να αμφισβητούν την επαναστατική δυνατότητα του ταξικού αγώνα, αλλά είχαν επανειλημμένως φτάσει στο σημείο να θεωρούν τον επαναστατικό εθνικισμό ως δείχνοντα αξιοσημείωτες πιθανότητες. Όπως ο Μουσολίνι είχε σημειώσει σε έναν λόγο στις 5 Δεκεμβρίου του 1914:

Το Έθνος δεν εξαφανίστηκε. Συνηθίζαμε να πιστεύουμε ότι ήταν κενό περιεχομένου. Αντίθετα βλέπουμε το Έθνος να υψώνεται σαν μια συνταρακτική πραγματικότητα μπροστά μας…! Η τάξη δεν μπορεί να καταστρέψει το Έθνος. Η τάξη αποκαλύπτει εαυτόν ως μια συλλογή ενδιαφερόντων – αλλά το έθνος είναι μια ιστορία συναισθημάτων, παραδόσεων, γλώσσας, κουλτούρας και φυλής. Η τάξη μπορεί να γίνει ένα βασικό κομμάτι του Έθνους, αλλά το ένα δεν μπορεί να εξαλείψει το άλλο. Ο ταξικός αγώνας είναι ένας άσκοπος δρόμος, με αποτελέσματα και συνέπειες οπουδήποτε κάποιος βρίσκει ανθρώπους που δεν έχουν αναδείξει αυτούς στα σωστά γλωσσικά και φυλετικά πρότυπα – όπου το εθνικό πρόβλημα δεν έχει λυθεί οριστικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ταξικό κίνημα βρίσκεται να συντροφεύετε από ένα δυσοίωνο ιστορικό κλίμα.
Ο Φασισμός υποδόρια εγκατέλειψε τον ταξικό αγώνα για μια επαναστατική εθνικιστική έκβαση που εξέφραζε την ταξική συνεργασία κάτω από την ηγεσία ενός ισχυρού κράτους που ήταν ικανό να ενώσει το έθνος και να επιταχύνει την βιομηχανική πρόοδο. Πράγματι, ο Στιλ έκανε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση σχετικά με τις ομοιότητες ανάμεσα στην Ιταλία και τα μαρξιστικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του 3ου κόσμου το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα:

Η λογική που υπογράμμιζε την αλλαγή της θέσης τους ήταν ότι δυστυχώς θα γινόταν επανάσταση όχι της εργατικής τάξης είτε στα ανεπτυγμένα κράτη είτε σε λιγότερα ανεπτυγμένα κράτη όπως η Ιταλία. Η Ιταλία ήταν μόνη της και το πρόβλημά της ήταν το χαμηλό βιομηχανικό της ισοζύγιο. Η Ιταλία ήταν ένα έθνος εκμεταλλευόμενων προλεταρίων ενώ οι πλουσιότερες χώρες ήταν κορεσμένα έθνη μπουρζουάδων. Το Έθνος ήταν ο μύθος που θα ένωνε τις παραγωγικές τάξεις πίσω από έναν αγώνα για να μεγεθύνουν τις εξαγωγές. Αυτές οι ιδέες επικάλυψαν την προπαγάνδα του 3ου Κόσμου τις δεκαετίες ’50 ’60 στις οποίες εμπνευσμένες ελίτ σε οικονομικά χαμηλές χώρες εκπροσωπούσαν λιγότερο τις δικές τους αλλά με σχολαστικό ανθρωπιστικό ρόλο σαν «προοδευτικές» γιατί αυτό θα επιτάχυνε την ανάπτυξη του 3ου Κόσμου. Από τον Nkrumah μέχρι τον Κάστρο οι δικτάτορες του 3ου Κόσμου θα ακολουθούσαν τα βήματα του Μουσολίνι. Ο Φασισμός ήταν μια πλήρης «πρόβα κουστουμιού» για τον μεταπολεμικό 3ο Κόσμο.

Κατά τη διάρκεια των 23ων χρόνων στην εξουσία το καθεστώς του Μουσολίνι σίγουρα έκανε αξιοσημείωτους συμβιβασμούς με τα παραδοσιακά συντηρητικά συμφέροντα όπως τη μοναρχία, το μεγάλο κεφάλαιο και την καθολική εκκλησία. Αυτοί οι πραγματιστικοί συμβιβασμοί γεννημένοι από την πολιτική ανάγκη είναι ανάμεσα στα στοιχεία που τυπικά αναφέρουν οι αριστεροί σαν δείγματα της δεξιάς φύσης του Φασισμού. Όμως υπάρχουν αρκετά στοιχεία ότι ο Μουσολίνι βασικά παρέμεινε ένας σοσιαλιστής καθ όλη τη διάρκεια της πολιτικής ζωής του. Έως το 1935, δεκατρία χρόνια αφού ο Μουσολίνι πήρε την εξουσία με την πορεία προς τη Ρώμη , το 75% της ιταλικής βιομηχανίας είχε ήδη ή κατευθείαν εθνικοποιηθεί ή βρεθεί κάτω από αυστηρό κρατικό έλεγχο. Πράγματι ήταν κυρίως προς το τέλος τόσο της ζωής του όσο και της ζωής του καθεστώτος του που η οικονομική πολιτική του Μουσολίνι ήταν κατά τον κύριο λόγο αριστερή.

Αφού έχασε για λίγο την εξουσία, για μερικούς μήνες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1943 ο Μουσολίνι επέστρεψε στην ηγεσία του Ιταλικού κράτους με γερμανική βοήθεια και έστησε αυτό που ονομάστηκε «Ιταλική Σοσιαλιστική Δημοκρατία». Το καθεστώς επίμονα εθνικοποίησε όλες τις εταιρίες που απασχολούσαν περισσότερους από 100 εργάτες, αναδιένειμε τα σπίτια που προηγουμένως άνηκαν στους εργοδότες, προχώρησε σε αναδασμό της γης και είδε έναν αριθμό προεξέχων μαρξιστών να ενώνονται με την κυβέρνηση του Μουσολίνι, ανάμεσα στους οποίους και ο Nicola Bombacci, ο ιδρυτής του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και προσωπικός φίλος του Λένιν. Αυτά τα γεγονότα περιγράφονται με αξιοσημείωτες λεπτομέρειες στο έργο του Norling.

Φαίνεται ότι η ιστορική πικρή αντιδικία ανάμεσα στους μαρξιστές και τους φασίστες είναι λιγότερο μια αντιδικία μεταξύ δεξιάς και αριστεράς και περισσότερο μια διαμάχη μεταξύ πρότερων παιδιών της αριστεράς. Αυτό δεν θα έπρεπε να δημιουργήσει κάποια ιδιαίτερη έκπληξη δεδομένης της συνήθειας των ριζοσπαστικών αριστερών γκρουπών για αιματηρές σεχταριστικές έριδες. Πράγματι θα μπορούσε να γίνει φανερό με επιχειρήματα ότι ο αριστερός «αντιφασισμός» έχει τις ρίζες του στη ζήλια ενός πιο πετυχημένου συγγενή περισσότερο παρά σε κάτι άλλο. Όπως επισήμανε ο Στιλ:

Ο Μουσολίνι πίστευε ότι ο Φασισμός είναι ένα διεθνές κίνημα. Περίμενε ότι και οι παρηκμασμένη μπουρζουάζικη δημοκρατία και ο δογματικός μαρξισμός – λενινισμός παντού θα υποχωρούσαν μπροστά στον Φασισμό, ότι ο 20ος αιώνας θα ήταν ένας αιώνας του Φασισμού. Όπως και οι αριστεροί ανταγωνιστές του υποτίμησε την αντοχή τόσο της δημοκρατίας όσο και του φιλελευθερισμού της ελεύθερης αγοράς. Αλλά στην ουσία η πρόβλεψη του Μουσολίνι εκπληρώθηκε: Το μεγαλύτερο κομμάτι του ανθρωπίνου πληθυσμού κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα κυβερνήθηκαν από κυβερνήσεις που επι του πρακτέου ήταν πιο κοντά στον Φασισμό απ ότι ήταν είτε στον φιλελευθερισμό είτε στον μαρξισμό – λενινισμό. Ο 20ος αιώνας ήταν πράγματι ο φασιστικός αιώνας. 

Alternative Right

Μετάφραση : στο antistasi.info

Read More

Πανηγυρισμοί Μεταναστών στο Facebook για την ψήφιση του Νόμου περί Ιθαγένειας!

Πανηγυρικό το κλίμα στις τάξεις των μεταναστών που περιμένουν πως και πως από την κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ την ψήφιση του νέου νόμου περί ιθαγένειας.

Συγκεκριμένα, η ομάδα Generation 2.0, μια ομάδα στο Facebook για τα παιδιά μεταναστών δεύτερης γενιάς ανήρτησε το tweet του πρωθυπουργού για τον στόχο της Κυβέρνησής του.

Κάτι τέτοιο φυσικά προξένησε κύμα αισιοδοξίας και πανηγυρισμών από μετανάστες οι οποίοι στα σχόλια τους τόνιζαν το πόσο σημαντικό είναι ο Τσίπρας να το εφαρμόσει. 

Read More

Η παρεούλα της Χρυσής Αυγής διόριζε κατα ριπάς τους "δικούς της"!

Την ιδέα της αντισυστημικής οργάνωσης, που είναι «εναντίον όλων», πλασάρει η ηγεσία της Χρυσής Αυγής στις δημόσιες τοποθετήσεις της. Ωστόσο, οι πρακτικές του φασιστικού μορφώματος αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο. Οπως αποκαλύπτει σήμερα το «Εθνος της Κυριακής», η Χρυσή Αυγή έχει διορίσει παιδιά, ανίψια και λοιπούς συγγενείς στη Βουλή και την Ευρωβουλή.

Μόνο τα «ρουσφέτια» του προφυλακισμένου αρχηγού της οργάνωσης Νίκου Μιχαλολιάκου, φθάνουν τα πέντε, ενώ ο υπαρχηγός Χρήστος Παππάς έχει «βολέψει» τρεις δικούς του! Μάλιστα, οι διορισμοί των συγγενικών προσώπων, οι οποίοι συνοδεύονται από παχυλούς μισθούς, έγιναν κρυφά από τους «πιστούς συναγωνιστές». Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και τα άτομα που εργάζονται για τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή, δεν ξέρουν ποιοι άλλοι είναι διορισμένοι. Η οικογενειοκρατία που επικρατεί στη Χρυσή Αυγή δεν έχει προηγούμενο, με τον Νίκο Μιχαλολιάκο να έχει «τακτοποιήσει» τρία ανίψια του στη Βουλή και την Ευρωβουλή. Μάλιστα, έχει διορίσει ακόμα και την εξ απορρήτων γραμματέα και λογίστρια της οργάνωσης, η οποία είναι σύζυγος του υπεύθυνου για τα διοικητικά της Χρυσής Αυγής. Το ζευγάρι διατηρεί φιλικές σχέσεις με τον Μιχαλολιάκο και τη Ζαρούλια.

Βαλίτσες για Ευρωβουλή

Και ενώ η ηγεσία της Χρυσής Αυγής κατακεραυνώνει το «σάπιο σύστημα», διορίζει κατά... ριπάς τα δικά της παιδιά. Σκάνδαλο αποτελεί στις τάξεις της οργάνωσης το γεγονός ότι η Ουρανία Μιχαλολιάκου του Ιωάννη, ανιψιά του Ν. Μιχαλολιάκου, ετοιμάζει τις βαλίτσες της για Στρασβούργο και Βρυξέλλες. Την περασμένη εβδομάδα διορίστηκε επιστημονική συνεργάτιδα σε ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, από τα έγγραφα που έχει στη διάθεσή του το «Εθνος της Κυριακής», προκύπτει ότι η ανιψιά του Μιχαλολιάκου ήταν διορισμένη και στο γραφείο του Ηλία Κασιδιάρη στη Βουλή. Πλέον, ο προφυλακισμένος εκπρόσωπος Τύπου έχει μόνο έναν επιστημονικό συνεργάτη διορισμένο στο γραφείο του. Πρόκειται για τον ανιψιό του αρχηγού και γιο του δικηγόρου της οργάνωσης Παναγιώτη (Τάκη) Μιχαλόλια. Ωστόσο και ο δεύτερος γιος του γνωστού ποινικολόγου έχει διοριστεί στη Βουλή και συγκεκριμένα στο γραφείο του Νικόλαου Μίχου. Γεώργιος και Νικόλαος Μιχαλόλιας, αμφότεροι δικηγόροι, εκ των οποίων ο ένας είναι σπουδαγμένος στην Ιταλία, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη Χρυσή Αυγή, απολαμβάνοντας τα μοναδικά προνόμια της Βουλής.

Στο παιχνίδι των διορισμών έχουν μπει και οι βουλευτές της ΧΑ, οι οποίοι έχουν διορίσει τις γυναίκες τους στη Βουλή. Η Ευγενία Χρήστου, σύζυγος του προφυλακισμένου Γιώργου Γερμενή, «βολεύτηκε» στη Βουλή όπως και η σύζυγος του Χρήστου Παππά.

Καραμπινάτη υπόθεση οικογενειοκρατίας ήταν η «διαταγή» του αρχηγού στον Νικήτα Σιώη, που είχε εκλεγεί το 2012 βουλευτής Ν. Σερρών, να παραιτηθεί. Τότε, είχε πάρει τη θέση του ο... εκλεκτός της οικογένειας, Αρτέμης Ματθαιόπουλος. Ως αντάλλαγμα, ο Ν. Σιώης είχε διοριστεί στη Βουλή...

Ιδιαίτερη αξία λαμβάνει και η ανακοίνωση παραίτησης του πρώτου σε ψήφους χρυσαυγίτη στον Ν. Ιωαννίνων, Ιάσονα Μπίμπου. «Πατριωτισμός είναι να προσφέρεις στη μητέρα πατρίδα και όχι με το πρόσχημα του πατριωτισμού να χτίζεις, με τις πλάτες του λαού, πολιτικές καριέρες στα αθηναϊκά σαλόνια», έγραφε στην επιστολή - κόλαφο που είχε στείλει στον Μιχαλολιάκο ο πρώην χρυσαυγίτης. Ο νεποτισμός που διατρέχει το φασιστικό μόρφωμα, φαίνεται ξεκάθαρα και από την επιλογή των προσώπων για τα ψηφοδέλτια. Γυναίκες, παιδιά, αδέρφια και «κολλητοί» είναι οι μόνιμοι που επιλέγονται - εντελώς αξιοκρατικά - για να κατέβουν στις εκλογές.

Συνολικά 31 άτομα έχουν διοριστεί ως επιστημονικοί συνεργάτες της Χρυσής Αυγής, ενώ μπορεί να διορίσει ακόμη τρία άτομα. Ωστόσο, εκτός από τους επιστημονικούς συνεργάτες, η οργάνωση έχει το δικαίωμα να διορίζει στη Βουλή και μετακλητούς υπαλλήλους...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ

Εκανε δεξί του χέρι την ανιψιά του αρχηγού

Την Ουρανία Μιχαλολιάκου, κόρη του Ιωάννη Μιχαλολιάκου, «επέλεξε» για επιστημονική συνεργάτιδά του ο απόστρατος αντιστράτηγος και ευρωβουλευτής της ΧΑ. Είναι η ανιψιά του αρχηγού Νίκου Μιχαλολιάκου και γι' αυτό έχει το ίδιο ονοματεπώνυμο με την κόρη του. Αν και άγνωστος στο ευρύ κοινό, ο αδελφός του αρχηγού της ΧΑ είναι επίσης απόστρατος στρατιωτικός. Παράλληλα, η κόρη του Γ. Επιτήδειου διορίστηκε στον συνάδελφό του Λάμπρο Φουντούλη και η κόρη του Συναδινού διορίστηκε στο γραφείο του Επιτήδειου. «Δεν συνιστά παρανομία, ούτε παραβιάζει κάποια τυπική διαδικασία», ισχυρίσθηκε ο ευρωβουλευτής για τους διορισμούς, ενώ για τις υψηλές αμοιβές δήλωσε ότι η Χρυσή Αυγή τού παρακρατεί σεβαστό ποσό του μισθού του.

ΗΛΙΑΣ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ
Ειδικότητά του οι μυστικοί διορισμοί

Στο γραφείο του Ηλία Κασιδιάρη στη Βουλή εργαζόταν πριν από την «απόσπασή» της στην Ευρωβουλή η ανιψιά του Μιχαλολιάκου. Μάλιστα, όπως προκύπτει από τις καταστάσεις, την περασμένη εβδομάδα αποφασίστηκε η μετακίνησή της. Η ηγεσία της Χρυσής Αυγής αγνόησε επιδεικτικά την κοινωνική κατακραυγή που προκλήθηκε από τις αποκαλύψεις για διορισμούς συγγενικών προσώπων των ευρωβουλευτών και προχώρησε σε ακόμα έναν «μυστικό» διορισμό, αυτόν της ανιψιάς. Ομως, στο γραφείο του Κασιδιάρη στη Βουλή έχει παραμείνει ένας επιστημονικός συνεργάτης που είναι επίσης ανιψιός του Μιχαλολιάκου. Είναι ο Νικόλαος Μιχαλόλιας, γιος του γνωστού ποινικολόγου Παναγιώτη (Τάκη) Μιχαλόλια.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΜΕΝΗΣ
Στον... Καιάδα η σύζυγος του παρουσιαστή

Εξυπηρέτηση στον υπαρχηγό του φαίνεται πως έχει κάνει και ο Γιώργος Γερμενής, γνωστός και ως «Καιάδας». Διόρισε επιστημονική συνεργάτιδά του στη Βουλή την Ελευθερία Σταύρου-Τσάγκα. Είναι η σύζυγος του δικηγόρου Χριστόφορου Τσάγκα, ο οποίος παρουσιάζει τις εκπομπές της ΧΑ στο Διαδίκτυο. Ομως οι χρυσαυγίτες των Ιωαννίνων τον θυμούνται καλά από την περίοδο που η ΧΑ είχε μικρά ποσοστά και «περπατούσε στο απέναντι πεζοδρόμιο» να μην τον δουν με τους «συναγω-νιστές» του. H Eυγενία Χρήστου, σύζυγος του Γιώργου Γερμενή, βρήκε τη θέση της ως επιστημονική συνεργάτιδα του Γ. Λαγού.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΓΟΣ
Σύμβουλός του η γυναίκα του Γερμενή

Από την οικογενειοκρατία δεν ξεφεύγει ούτε η οικογένεια του βουλευτή Β' Αθηνών Γιώργου Γερμενή, καθώς η γυναίκα του, Ευγενία Χρήστου, τακτοποιήθηκε και αυτή στη Βουλή. Είναι επιστημονική συνεργάτιδα στο γραφείο του Ιωάννη Λαγού, ενώ ήταν και υποψήφια αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής. Η Ευγενία Χρήστου είναι και πολύ καλή φίλη της Νικόλ Μπενέκη, της συντρόφου του Ι. Λαγού, και μαζί ήταν και υπεύθυνες του Μετώπου Γυναικών της ΧΑ.

ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΟΣ
Νομικός του σύμβουλος ο άλλος ανιψιός

Το δεύτερο παιδί του Παναγιώτη Μιχαλόλια, ο Γιώργος, έχει διοριστεί στη Βουλή στο γραφείο του βουλευτή Νίκου Μίχου. Εχει υπογράψει σύμβαση αορίστου χρόνου ως επιστημονικός συνεργάτης και φέρεται να παρέχει νομικές συμβουλές. Η οικογενειοκρατία καλά κρατεί στη Χρυσή Αυγή...

ΕΛΕΝΗ ΖΑΡΟΥΛΙΑ
Προσέλαβε τη σύζυγο του Χρ. Παππά

Τη γυναίκα του προφυλακισμένου βουλευτή και φερόμενου «υπαρχηγού» της Χρυσής Αυγής Χρήστου Παππά έχει πάρει στο γραφείο της στη Βουλή η Ελένη Ζαρούλια. Η Γεωργία-Ειρήνη Δημοπούλου είναι επίσης αρχισυντάκτρια της χρυσαυγίτικης εφημερίδας «Εμπρός», αλλά καταφέρνει να είναι και επιστημονική συνεργάτιδα της γυναίκας του Νίκου Μιχαλολιάκου. Επίσης, ήταν και υποψήφια ευρωβουλευτής με την οργάνωση.

ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ
Εβαλε στη Βουλή μέχρι και τη... λογίστρια της ΧΑ

Ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής επέλεξε να διορίσει στη Βουλή τη γραμματέα του, Αγγελική Γεννατά. Είναι η σύζυγος του Δημήτριου Βλαχόπουλου, υπεύθυνου της Κεντρικής Διοίκησης της ΧΑ, ενώ η ίδια εκτελεί και χρέη λογίστριας της οργάνωσης. Είναι τα πλέον έμπιστα άτομα του Ν. Μιχαλολιάκου, αλλά κυρίως έχουν φιλικές, σχεδόν οικογενειακές σχέσεις μεταξύ τους. Πέρυσι το καλοκαίρι, ο φωτογραφικός φακός τούς είχε απαθανατίσει όλους μαζί να κάνουν τα μπάνια τους στη Μάνη...

Λευτέρης Μπιντέλας - Γιώργος Πίκουλας

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Read More

Πατρίς, θρησκεία και ...οικογένεια!

Αφορμή για το άρθρο αυτό στάθηκαν οι πρόσφατοι διορισμοί συγγενικών προσώπων των ευρωβουλευτών της Χρυσής Αυγής ως συνεργατών τους, σε συνδυασμό με το ότι υπάρχουν ακόμα καλόπιστοι στις τάξεις του εν λόγω πολιτικού σχηματισμού που πιστεύουν ότι αποτελεί το αντίπαλον δέος στο "κόμμα των πολιτικών κομμάτων".

 Δεν είναι η πρώτη φορά που γινόμαστε δέκτες αυτής της πρακτικής, τόσο σε ό,τι αφορά τη Χρυσή Αυγή, όσο και σε ό,τι αφορά γενικότερα το πολιτικό σύστημα. Η αναξιοκρατία και η αδιαφάνεια μπορεί να εξοργίζουν τον καθένα (ακόμα και τα υποκριτικά ΜΜΕ!), ειδικά όταν προέρχονται από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν τις βλέπουμε στο σύνολο των κομμάτων. Ίσως στην περίπτωση των κυβερνητικών σχηματισμών να είναι περισσότερο εμφανείς, λόγω του ότι οι καρέκλες είναι περισσότερες. Αποτελούν δε πάγια τακτική ανθρώπων - μελών οργανωμένων ομάδων αυτού του τύπου προκειμένου να διατηρηθούν τα κεκτημένα τους σε έναν κλειστό κύκλο "έμπιστων" ανθρώπων, διασφαλίζοντας την ίδια στιγμή τα προνόμια (κυρίως οικονομικού τύπου) που απορρέουν από τη διατήρηση και εκμετάλλευση της εκάστοτε θέσης. Μην σας φαίνεται παράξενο. Και το γράφω αυτό διότι άκουσα τελευταία κάποιους να εκπλήσσονται από την κίνηση αυτή των ευρωβουλευτών της Χρυσής Αυγής. Πρώτιστα, οι κύριοι αυτοί, κρατικοί λειτουργοί ήταν, κρατικοί λειτουργοί παρέμειναν. Αρχικά με την ιδιότητα του αξιωματικού του κρατικού στρατού, στον οποίο επίσης βασιλεύει η αναξιοκρατία, η διαπλοκή και τα ανάλογα συμφέροντα, αργότερα με αυτήν του (ευρω)βουλευτή, εκπροσωπώντας μια απρόσωπη μάζα μισού εκατομμυρίου σταβλισμένων εν τη δημοκρατία όντων. Είναι ποτέ δυνατόν να γίνουν πολέμιοι της φαυλοκρατίας;

 Η κίνηση αυτή, ο διορισμός δηλαδή δύο προσώπων από το στενό οικογενειακό περιβάλλον των δύο γαλονάτων της Χρυσής Αυγής, ας προβληματίσει όχι εμάς, αλλά όσους θεωρούν ότι οι απεσταλμένοι της Χρυσής Αυγής επιζητούν την όποια κάθαρση. Και κάτι τέτοιο δεν έχει σχέση με την political correct κριτική που ασκείται, η οποία κινείται στα πλαίσια του "οι άλλοι ας κάνουν ό,τι γουστάρουν, ας κυνηγήσουμε εμείς τη Χρυσή Αυγή". Στους δε πιο ...επαναστατημένους νέους, που πιστεύουν ότι το εν λόγω κόμμα είναι τα μέγιστα ...αντιεξουσιαστικό, επειδή υπάρχουν στελέχη του στη φυλακή, να τους πούμε ότι η Χρυσή Αυγή στέκεται φαινομενικά απέναντι στην κυβέρνηση, απλώς και μόνο εξυπηρετώντας πολτικούς σκοπούς, διότι στόχος της είναι η κατάληψη της εξουσίας, και η αποθέωση αργότερα του δικού της κρατισμού, του δικού της σκληρού δόγματος. Ακόμα δηλαδή και να δεχτούμε ως πολιτική τη δίωξη των στελεχών της, αυτό δεν παύει να σημαίνει ότι δεν αναπτύσσονταν - όταν αυτό βόλευε - υπόγειες σχέσεις μεταξύ αυτών και της κυβέρνησης, ή ότι αφού φυλακίζουν τη Χρυσή Αυγή οι εχθροί μας, που είναι η κυβέρνηση, σημαίνει ότι είμαστε με τη Χρυσή Αυγή, επειδή τυγχάνει να υφίστανται πολιτικού τύπου δίωξη. Αυτή άλλωστε είναι και η "χαρά" της πολιτικής. Το πλαίσιο των συσχετισμών, του πολιτικού παιχνιδιού που περιλαμβάνει κάθε μέσο, των λυκοφιλιών και των συγκρούσεων, είναι πάντα μέσα στο κόλπο. Δείτε τη σχέση της Χρυσής Αυγής μέσα σε αυτά τα χρόνια με διάφορους μικροσχηματισμούς, πολιτικά πρόσωπα που μέχρι και οι ίδιοι το ομολογούν ότι είχαν, και πόσες άλλες σχέσεις επίσης που δεν γνωρίζουμε και βγάλτε συμπέρασμα.

 "Και όλα αυτά τα εξάγετε από το διορισμό της κόρης του Επιτήδειου;'' Θα αναρωτηθεί κανείς. Σαφώς και όχι. Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, το συγκεκριμένο αποτελεί απλά ένα περιστατικό ανάμεσα σε τόσα άλλα συμβάντα, που δείχνουν ότι αυτό το άμορφο σχήμα δεν διαφοροποιείται ουσιαστικά από τα υπόλοιπα, και όλα ξεκινούν ασφαλώς από τον ίδιο τον χαρακτήρα του ως πολιτικού σχηματισμού. Στην πολιτική η έννοια της διαχείρισης είναι δεδομένη και αποτελεί και την κινητήρια δύναμή της, που τελικά ωθεί στην εκμετάλλευση και στα κάθε λογής προβλήματα στις κοινωνίες. Ο κάθε Επιτήδειος (με "ε" κεφαλαίο ή μικρό), εφ' όσον του δίνεται η δυνατότητα μέσα από μια συστημική διαδικασία να εκλεγεί, είναι επόμενο να επιλέγει έπειτα τον τρόπο με τον οποίο θα διαχειριστεί τη δυνατότητα που του δόθηκε. Και αν ο νόμος στην περίπτωσή του απαγορεύει το να διορίσει ο ίδιος συγγενικό πρόσωπο, μπορεί να το κάνει ο άλλος κύριος επιτήδειος, και να ανταλλάξουν τις επιλογές τους. Και φυσικά αυτή η επιλογή μπορεί να απλωθεί στα μέσα τα οποία ελέγχει ο εκάστοτε πολιτικός, άλλοτε με μικρή, άλλοτε με μεγαλύτερη επιρροή, και να μην έχει πραγματικά κανένα όριο. Το μόνο σίγουρο μέσα σε όλα αυτά είναι ότι στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, είναι δεδομένη η απόλυτη πίστη στο τρίπτυχο "Πατρίς - θρησκεία - οικογένεια", με την τρίτη έννοια να βρίσκει την εφαρμογή της στην οικογενειοκρατία.

 Αργύρης Στρατής

πηγή: EXIT AREA

Read More

Απάντηση του ευρωβουλευτή Επιτήδειου για το διορισμό της κόρης του!

Προς αποκατάσταση της αλήθειας και από σεβασμό προς όσους με τίμησαν με την ψήφο τους, θα ήθελα να σας ενημερώσω τα εξής σχετικά με άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» και με αφορά:

Η επιλογή συγγενικού προσώπου Ευρωβουλευτού από άλλον Ευρωβουλευτή ως συνεργάτη, σύμφωνα με τον κανονισμό του Ευρωκοινοβουλίου δεν συνιστά παρανομία, ούτε παραβιάζει κάποια τυπική διαδικασία. Η κόρη μου δεν κατέλαβε κάποια θέση παρακάμπτοντας επιτυχόντες σε διαγωνισμό ή ανθρώπους που ανέμεναν να διοριστούν με σειρά προτεραιότητας, χρησιμοποιώντας ανήθικα μέσα. Επίσης είναι πτυχιούχος του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς, κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο του Kent της Αγγλίας και ομιλεί τρεις γλώσσες πλέον της μητρικής.

Οι βοηθοί των Ευρωβουλευτών αμείβονται από κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Επομένως από τους μισθούς τους δεν διασπαθίζεται το δημόσιο χρήμα. Ο Ευρωβουλευτής επιδιώκει να οργανώσει το γραφείο του κατά τρόπο ο οποίος θα εγγυάται την απρόσκοπτη εκτέλεση των καθηκόντων του. Είναι λογικό λοιπόν να επιλέξει άτομα έμπιστα και εχέμυθα. Για τον λόγο αυτόν επιλέγει κυρίως άτομα του κόμματός του.

Σχετικά με τις αμοιβές το δημοσίευμα δεν αληθεύει ως προς το ύψος των αποδοχών. Επειδή έχει περικοπεί παρανόμως η κρατική χορήγηση που έπρεπε να λαμβάνει η Χρυσή Αυγή, οι Ευρωβουλευτές της δίνουν στο κόμμα σεβαστό ποσό του μισθού τους, ώστε να έχει αυτό τη δυνατότητα να υλοποιήσει μέρος της κοινωνικής του πολιτικής.

Αντιλαμβάνεσθε συνεπώς ότι το θέμα προβάλλεται προς δημιουργία αρνητικών εντυπώσεων και μόνο, προκειμένου να κλονίσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων απέναντι στους Ευρωβουλευτές, οι οποίοι μάχονται με σθένος και αποτελεσματικότητα για να προβάλουν στην Ευρωβουλή τα εθνικά θέματα και τα προβλήματα που έχει προκαλέσει στη χώρα μας η επιβολή του μνημονίου.

Read More

Ίων Δραγούμης – Ο Ρομαντικός Εθνικιστής – Ο Ελεύθερος Έλλην

Γράφει η Κορίνα Πενέση.

Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα

(Πώς έπεσες, γραφή να μην το λέει)

Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα

Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,

Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!

«Περί την 4ην απογευματινήν ανέμενον μεθ’ ομάδας εκ τριών ή τεσσάρων προσώπων την άφιξιν του τραμ παρά την γωνίαν της λεωφόρου Κηφισίας και της οδού Ιωάννου Παπαδιαμαντοπούλου, πλησίον του υπ’ αριθμόν 907 στύλου των ηλεκτρικών συρμάτων. Την προσοχή μου επέσυρεν ομάς στρατιωτών αγόντων εν συνοδεία έναν πολίτην καλού παρουσιαστικού και βαδίζοντος μετά πολλής αξιοπρεπείας. Δεξιόθεν και αριστερά αυτού εβάδιζον δύο στρατιώται, δεκάς δε ετέρων στρατιωτών είπετο εκ του σύνεγγυς. Πάντες έφερον ντουφέκια. Μόλις το απόσπασμα επλησίασεν εις τον υπ’ αριθμόν 905 στύλον του τραμ μετέβαλεν κατεύθυνσιν προς αριστερά και εσταμάτησε παρά το πεζοδρόμιον, αφήνοντας τον αιχμάλωτον πολίτην εις απόστασιν τεσσάρων βημάτων.

Οι στρατιώται αφού εσταμάτησαν, επυροβόλησαν. Ερρίφθησαν παρ’ αυτών περί τους δέκα πυροβολισμοί. Ουδέν πρόσταγμα ηκούσθη. Ο πυροβοληθείς πολίτης κατέπεσεν άπνους, χωρίς να βγάλει κραυγή, χωρίς να είπη τι…» (Αυτόπτης μάρτυρας).

31 Ιουλίου του 1920, ένα καυτό απομεσήμερο στην Αθήνα, όχι μόνο από την ζέστη, αλλά και από τον αναβρασμό που είχε προξενήσει η απόπειρα δολοφονίας του Ελευθέριου Βενιζέλου, στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών, από δύο φανατικούς βασιλόφρονες. Οι Έλληνες και πάλι διχασμένοι. Όπως σχεδόν πάντοτε μετά από κάθε μεγαλούργημα. Όπως πάντοτε πριν από κάθε καταστροφή…

Οκτώ παιδιά των ταγμάτων ασφαλείας του Παύλου Γύπαρη, με έναν λοχία που κρατούσε το περίστροφο στο χέρι. Ο λευκοντυμένος άντρας, ο Ίων Δραγούμης, είχε γνωρίσει τον Γύπαρη στα χρόνια του Μακεδονικού αγώνα. Τότε πολεμούσαν μαζί τους Βούλγαρους, είχαν γίνει κουμπάροι, και σίγουρα δεν φαντάζονταν πως 12 χρόνια μετά, το νήμα της ζωής του ενός, θα έκοβαν οι σφαίρες των στρατιωτών του άλλου…

Είθισται να ονομάζουμε τον Ίωνα Δραγούμη «κίονα του εθνικισμού».

Ποιες συνθήκες όμως στην ζωή ενός ανθρώπου διαμορφώνουν την προσωπικότητα του σε τέτοιο σημείο που να μπορεί να σκέφτεται και να γράφει μέσα από την ψυχή του εκείνα τα λόγια, που μιλάνε ευθεία στην καρδιά του έθνους και που πολλοί σήμερα χρησιμοποιούν, δυστυχώς αρκετές φορές επιδερμικά, ως status στα social media:

“Αν το κράτος είναι ενάντια στο έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθή. Το κράτος, που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό.”

Πώς στήνει κάποιος έτσι τις λέξεις που να δεσμεύουν και να ξυπνούν κάποιον από όποιο λήθαργο έχει πέσει:

“Ο καθένας πρέπει να φαντάζεται ότι αυτός πρέπει να σώσει το Έθνος του. Ο καθένας γεννήθηκε σωτήρας του Έθνους του, λίγοι όμως ξέρουν ότι γεννήθηκαν τέτοιοι, δηλαδή πως αυτοί θα το σώσουν, αν θέλουν. Πρέπει να φαντάζομαι πως απο μένα μόνο εξαρτάται η σωτηρία του Έθνους μου και πώς, αν δεν ήμουν εγώ, δεν θα υπήρχε κανένας άλλος που να το σώσει, ή να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι, αλλά να φαντάζομαι, μόνο πώς εγώ, έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας.”

Πού βρίσκει τα πυρωμένα από Έθνος και Ελλάδα λόγια για να πει:

“Δέ μέ μέλει ἄν βάλω σέ δύσκολη θέση μιά κυβέρνηση πού δέν τήν σέβομαι, δέν εἶμαι καμωμένος γιά τήν κυβέρνηση ἤ γιά τό κράτος, ἔγινα γιά τό Ἔθνος καί τόν Ἕλληνισμό”.

Σίγουρα το περιβάλλον, ο τρόπος ζωής, οι επιλογές σου παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο! Αν φυγοπονείς, δεν μπορείς να σκεφτείς, να γράψεις, να αναλύσεις και εντέλει να δεις τις κρυμμένες έννοιες στα γεγονότα δίπλα σου.

Όταν όλοι γύρω σου άγονται και φέρονται από αδιαφορία για τα πάντα, ή ενδιαφέρονται για θέματα ανούσια δεν γίνεται να λογάσαι Εθνικιστής. Γιατί πολύ απλά:

«Ο εθνικισμός είναι μορφή ενέργειας. Όλοι λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι είναι εθνικιστές, είτε το ξέρουν είτε όχι. Ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το έθνος του».

Ίων Δραγούμης… Ο ιδεολόγος που μετέφερε μαχητικά τις ιδέες του στην πράξη, που εξορίστηκε και εντέλει δολοφονήθηκε κοιτώντας τους εκτελεστές του ίσια στα μάτια για αυτές τις ιδέες…

Ο άνθρωπος που ως προξενικός αντιπρόσωπος της Ελλάδος, στις Σέρρες, τη Φιλιππούπολη, τον Πύργο, την Ανδριανούπολη, την Αλεξανδρούπολη και την Κωνσταντινούπολη συνέβαλλε τα μέγιστα στην πολιτική οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα.

Ο άνθρωπος που συμμετείχε στην επιτροπή που διαπραγματεύτηκε την παράδοση της Θεσσαλονίκης μας στον Ελληνικό στρατό και που ύψωσε με τα χέρια του πρώτος την Ελληνική σημαία στο Δημαρχείο της πόλης.

Ο άνθρωπος που παύθηκε από τα καθήκοντά του γιατί ενέκρινε την ένωση του Καστελόριζου με την Ελλάδα χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τον αρμόδιο υπουργό.

Αυτός που συνεχώς έλεγε πως : “Δουλεύω για τον Ελληνισμό. Δουλεύοντας για τον Ελληνισμό, δουλεύω για τον εαυτό μου. Γιατί μήπως εγώ είμαι διαφορετικός από τον ελληνισμό μου; Δεν δουλεύω για την κυβέρνηση, δουλεύω για τον Ελληνισμό. Άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση πέφτω, σηκώνομαι όταν νοιώθω τον Ελληνισμό.”

Το 1907 στο «Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα» έγραφε με το αίμα της αθάνατης Ελληνικής ψυχής του την μεγάλη διαχρονική αλήθεια:

«Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει από την βρώμα όπου κυλιούμαστε, θα μας σώσει από την μετριότητα και από την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»

Και μόνο το όνομα του προκαλεί δέος!… Ζυμώθηκε με τα πρόσωπα της εποχής του μέσα από μια σειρά γεγονότων πολύ σημαντικών όσο και τραγικών, μιας περιόδου ταραγμένης και ασταθούς!

Ο ΄Ιων ήταν βαθιά πατριώτης, που δεν περιορίζονταν στα ευχολόγια και τη θεωρία, διότι κατά αυτόν τον τρόπο όλοι είναι “πατριώτες”. Ο πατριωτισμός του Ίωνα ήταν έμπρακτος και εκδηλωνόταν σε κάθε φάση της ζωής του. Προείχε γι΄ αυτόν η Ιδέα της Πατρίδος και θυσίαζε για αυτήν την Ιδέα αδίστακτα τα προσωπικά οφέλη. “Τα πρόσωπα δεν παίζουν κανένα ρόλο όταν πρόκειται να σώσουμε την Πατρίδα” έλεγε πάντα…

Ένας άνθρωπος με ανησυχίες, με αρκετά όνειρα ζωής, άλλα τεκμηριωμένα, άλλα πάλι όχι...

Με έναν ατεκμηρίωτο πλατωνικό έρωτα. Αυτόν που έζησε στην Αλεξάνδρεια με την Πηνελόπη, η οποία αφού δεν μπορούσε να ζήσει μαζί του γιατί ήταν παντρεμένη, έμαθε για την σχέση του με την Μαρίκα Κοτοπούλη και από τότε μαυροφορέθηκε και αργότερα έζησε την δολοφονία του, στιγματίζοντας ολόκληρη την ζωή της…

Τι τραγικότητα! Εντολέας της δολοφονίας του Δραγούμη, ήταν ο Βενιζελικός Εμμανουήλ Μπενάκης. Ο πατέρας της τραγικής Πηνελόπης Δέλτα!

Η μοίρα χαράζει ανεξίτηλα εκείνους που την προκαλούν. Δε γίνεται αλλιώς!

Γιος πρώην πρωθυπουργού, με κοινωνικά υψηλές γνωριμίες, και με αδιαμφισβήτητες ικανότητες, σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και το 1899 μπήκε στο διπλωματικό σώμα, υπηρετώντας ως προξενικός υπάλληλος, με ένα «καλό» γάμο θα μπορούσε να λύσει για πάντα το οικονομικό πρόβλημα που τον ταλάνιζε ως την τελευταία μέρα της ζωής του και να αναδειχθεί σε ηγετική μορφή των αντιβενιζελικών που χρειάζονταν τότε τέτοια στελέχη.

Όμως δεν το έκανε. Προτίμησε να εγκαταλείψει τα σαλόνια, για τους βάλτους της Μακεδονίας, το χρέος και την θυσία, το «μαρτύρων και ηρώων αίμα». Αφιέρωσε την ζωή του στο Έθνος. Δεν βολεύτηκε, δεν συμβιβάστηκε.

«Αν μπορούσα να καταστρέψω μόνος μου το κράτος το Ελληνικό, θα το έκανα αμέσως. Τι χρησιμεύει ένα κράτος Ελληνικό, που αντί κάθε άλλη εξωτερική πολιτική, διορίζει προξένους στην Ανατολή και πρέσβεις στη Δύση και τους ξεπροβαδίζει με την μονάκριβη ευχή και οδηγία προσέχετε να μην γεννάτε ζητήματα. Αν το κράτος δεν νοιώθει τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει, δεν αξίζει να ζει. ».

Φύση και πνεύμα που αποζητούσε την πρόκληση. Άνθρωπος που απεχθανόταν το βόλεμα.

«…Οι κουρασμένοι κάνουν κοινωνίες εβραίικες με μόνο σκοπό τη γενική αλληλοβοήθεια, οι κουρασμένοι, που δεν έχουν πια ορμές, παρά μόνο γούστα, οι κουρασμένοι, που μόνο τη ζωούλα τους κοιτάζουν, που αλτρουίζουν μόνο για να υπηρετήσουν καλλίτερα το μικροσυμφέρο τους, οι κουρασμένοι, που βαστιούνται από τα χέρια σε μιαν αλληλεγγύη, γιατί φοβούνται να περπατήσουν μοναχοί τους, μην τύχη και κοπιάσουν πάρα πολύ, οι κουρασμένοι, που το στρατιωτικό γι’ αυτούς είναι βάσανο, γιατί δεν υπηρετεί τη ζωούλα τους, οι κουρασμένοι, που εχθρούς δεν έχουν…»

Είχε σημαντικούς φίλους, όσο και εχθρούς και αυτό δείχνει και την ποιότητα του ανδρός.

Φίλος του επιστήθιος, ο Περικλής Γιαννόπουλος ο άλλος μεγάλος στοχαστής και οπλίτης του ελληνισμού, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Στην οικογένειά του αργότερα προστέθηκε, ως σύζυγος της αδερφής του, ο Παύλος Μελάς! Σημαντικός φίλος και σύμμαχος που όμως αργότερα εξελίχθηκε σε θανάσιμο εχθρό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

            Για τον Δραγούμη προείχε η ιδέα της Πατρίδας και ήταν πρόθυμος να θυσιάσει κάθε προσωπικό όφελος. «Τα πρόσωπα δεν παίζουν κανένα ρόλο όταν πρόκειται να σώσουμε την Πατρίδα», έλεγε…

Η βάση του Ελληνικού Λαϊκού Εθνικισμού που πρότεινε ο Δραγούμης ήταν:

• η ελευθερία: ως εθνική ελευθερία εννοούσε την αυτοδιάθεση των υποδούλων τότε Ελλήνων
• ο πολιτισμός: ως «νομιμοποιητική» βάση της αξίας του έθνους:

«Ακουμπώντας στο έθνος μου να γίνω πιο άνθρωπος. Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε. Μου αρέσει να βλέπει κανείς τους δεσμούς του. Αυτό θα πει ελευθερία».

Για την σύνδεση του έθνους με τον πολιτισμό:

«Ποιος είναι ο τελικός των εθνών, πες τον προορισμό, πες τον αποστολή; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα και να που έσφαλε ο Μαρξ πολεμώντας τα έθνη. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Δεν φθάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει να είναι πολιτισμένο και από δικό του πολιτισμό. Σε αυτό λοιπόν χρησιμεύουν τα έθνη. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω από αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός».

Αν ο Δραγούμης ζούσε σήμερα, ίσως να τον ακούγαμε να λέει στην Ρεπούση: «Τα Ελληνικά σχολεία είναι για 2 σκοπούς: να ανοίγουν τα μυαλά και να φουσκώνουν το παιδί με τον εθνισμό του. Η παράδοση είναι ο σύνδεσμος των ατόμων μίας φυλής, τωρινών και περασμένων, που τα κάνει έθνος. Ιστορία είναι η συνείδηση του συνδέσμου αυτού. Να νοιώθεις την καταγωγή σου, την συνέχεια του εθνικού εγώ σου, την ιστορία που σου κάνει συνειδητό το πέρασμα του έθνους σου μέσα στους αιώνες».

Για τους φιλοοθωμανούς και για όσοι περιμένουν να δουν τον Σουλεϊμάν εκφράζοντας τον νεοραγιαδισμό τους, θα τους έλεγε: «Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».

Για την «Ενωμένη Ευρώπη» της Μέρκελ και του Σόιμπλε: «Ναι, το βλέπω πως η Ευρώπη ενώνεται, πως τα έθνη και οι φυλές ζυγώνουν η μία την άλλη. Αλλά εγώ είμαι ένας και εγώ θα ακουμπήσω επάνω στους γύρω μου ανθρώπους. Και αυτοί είναι οι Έλληνες».

Για την παγκόσμια δημοκρατία: «Τόσο αγαπώ την Ελληνική ύπαρξη, που αν ήταν να γίνουμε όλοι οι άνθρωποι κοσμοπολίτες, θα έλεγα να μην ονομαζόμασταν Έλληνες. Δεν χρειάζεται η λέξη Έλληνες όταν όλοι οι άνθρωποι της γης γίνουν κοσμοπολίτες μίας απέραντης δημοκρατίας».

Για τον «πολυπολιτισμό» που προσπαθούν να μας επιβάλλουν: «Μόνο εμείς, όσοι νοιώθουμε την δική μας την πατρίδα, μπορούμε να νοιώσουμε και των άλλων τις πατρίδες. Πρώτα πρέπει να νοιώσω τον εαυτό μου καλά, έπειτα καλά το έθνος μου και έτσι φθάνω στην ανθρωπότητα. Όσοι λένε πως είναι κοσμοπολίτες και δεν περνούν από όλα αυτά τα στάδια δεν μπορούν να νοιώσουν την ανθρωπότητα».

Για τους πολιτικάντηδες που ψηφίζουν χωρίς ντροπή προς το έθνος μνημόνια εξόντωσής του «γιατί είναι μονόδρομος»: «Μας επιβουλεύονται οι idees modernes, ο σύγχρονος πολιτισμός με τον μασωνισμό του, με τη φιλανθρωπία του, με την αλληλοβοήθειά του, με τον κοινοβουλευτισμό του»… «Ας λείψη το κράτος, που θα της είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνη την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρή το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξη μορφή ή να χαθή. Το κράτος, που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό.» «Αν είμαστε ζωντανό γένος, δε θα κολλήσωμε στο πολιτικό σύστημα που μας κάθισαν. Το σύνταγμα και οι βουλευτές είναι μια αρρώστεια. Και θα ζήσουμε τότε με άλλο σύστημα πολιτικό, που να μας έρχεται καλλίτερα. Πώς χωρίς να μας μελετήσουν, χωρίς να μάθουν καλά το φυσικό μας, μας κόλλησαν βουλευτές και συντάγματα;»

Για όλους αυτούς τους άχρηστους βουλευτές του Κ(υ)νοβουλίου:

«Το Σύνταγμα θέλησε να δώσει στο έθνος αντιπροσώπους και είπε να υπάρχουν βουλευτές. Επρόκειτο αυτοί οι βουλευτές να αντιπροσωπεύσουν το έθνος. Αλλά η πραγματικότητα τα χάλασε και οι βουλευτές δεν είχαν κανένα συμφέρον να καταγίνουν με το έθνος. Τέτοιοι μια φορά δεν είναι. Για όνομα του Θεού, βρείτε άλλους να αντιπροσωπεύσουν το έθνος».

Ο Ίων Δραγούμης ανέβηκε μέχρι την Κηφισιά να αφήσει την Μαρίκα Κοτοπούλη για να είναι ασφαλής λόγω του ξεσηκωμού από την πληροφορία πως κάποιοι αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Βενιζέλο και ξανακατέβηκε μέχρι την Αθήνα για να γράψει ένα άρθρο καταδίκης της απόπειρας. Ο εμφύλιος σπαραγμός και η διχόνοια ερχόταν να συναντήσει το έθνος και έπρεπε οπωσδήποτε να σταματήσει. Έτσι, ο Δραγούμης παραμέρισε την προσωπική διαμάχη που είχε με τον Βενιζέλο.

Αυτό, όμως, δεν το ανέφερε στους στρατιώτες που τον σταμάτησαν και τον ρωτούσαν επίμονα τι κάνει τέτοια ώρα εκεί. Ποιος θα τον πίστευε, άλλωστε…

Θα το έπαιρναν σαν δικαιολογία και παράκληση να τον αφήσουν. Και ο Ίων δεν παρακαλούσε ποτέ… Έμεινε σιωπηλός ως το τέλος, που ήξερε πως ήταν πολύ κοντά. Τον θάνατο είχε μάθει να τον μυρίζει στον αέρα, ήδη από τα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα.

Το πτώμα του Δραγούμη έμεινε σκυλευμένο στο πεζοδρόμιο για πολλές ώρες. Αργά το απόγευμα μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο, όπου μετά από ειδοποίηση αργά το βράδυ, προσήλθε ο γηραιός πατέρας του Στέφανος Δραγούμης, για να αναγνωρίσει τον νεκρό γιο του. Η οικογένεια του νεκρού απαίτησε νεκροψία που έδειξε ότι ο άτυχος άνδρας έφερε 9 σφαίρες στο κορμί του, έντεκα λογχισμός διαμπερείς δια ξιφολόγχης και κάταγμα του αριστερού μηρού δια υποκοπάνου όπλου.

Τόσο ήταν το μίσος του καθεστώτος για τον ΄Ιωνα Δραγούμη. Του ανθρώπου που αποτελεί για τους Έλληνες Εθνικιστές, τον κυριότερο εκφραστή της ιδεολογικής μας θεώρησης… Για τον άνθρωπο που ότι έλεγε με τα λόγια, το υποστήριζε μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος του…

«Όταν ένας του γένους δεν φοβάται, πώς μπορεί να φοβάται το γένος; Όταν ένας του γένους δε θέλει να χαθεί το γένος, πώς μπορεί το γένος να χαθεί; Οι δικοί μας οι αντάρτες είμαστε εμείς, συ και εγώ, και ο άλλος, φθάνει να το θέλουμε. Η επιτυχία θα έλθει άμα δεν την συλλογίζεστε. Θα έλθει άμα συλλογίζεσθε πάντα το σκοπό: Μας φτάνουν πια οι μάρτυρες. Χρειάζονται ήρωες. Γενείτε ήρωες».

πηγή: ethnikismos.net

Read More

Πόσες διορισμένες θυγατέρες μέχρι να χαθεί το ηθικό πλεονέκτημα;

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Τις τελευταίες ημέρες, η είδηση για τον διορισμό των θυγατέρων των νέων ευρωβουλευτών Επιτήδειου και Συναδινού, στα γραφεία όχι των ιδίων – αφού αυτό απαγορεύεται από τους κανονισμούς του Ευρωκοινοβουλίου – αλλά του ενός στο γραφείο του άλλου ευρωβουλευτή κάνει τον γύρο των ελληνικών μήντια. Δεν γνωρίζω αν πρόκειται για... πάγια τακτική των Ελλήνων ευρωβουλευτών. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι μία εβδομάδα πρίν, ο μισός ελληνικός λαός κορόιδευε την Μαρία Σπυράκη, ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, επειδή "κληρονόμησε" ως συνεργάτη στην Ευρωβουλή τον – γνωστό από την περιπέτεια με την Τζούλια Αλεξανδράτου – Γεράσιμο Ζαγορίτη, γιό του υψηλόβαθμου στελέχους της ΝΔ. Τώρα όμως μπορούν όσοι δηλώνουν εθνικιστές να το κάνουν αυτό; Έχουν το απαραίτητο ηθικό πλεονέκτημα που θα τους επιτρέψει να ασκήσουν πολιτική κριτική στα διεφθαρμένα κόμματα του παλαιού συστήματος;

Είναι πραγματικά περίεργο το πώς άνθρωποι οι οποίοι επέλεξαν την δεδομένη χρονική στιγμή να ριψοκινδυνεύσουν το να εκτεθούν πολιτικά με την Χρυσή Αυγή, μια γενναία σίγουρα απόφαση δεδομένου και του υποβάθρου τους ως στρατιωτικών την στιγμή που το κόμμα κατηγορείται ως εγκληματική οργάνωση, να επιλέξουν να προβούν σε μία τέτοια πράξη η οποία αν μη τι άλλο εκθέτει όχι μόνον τους ίδιους αλλά και το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν. Όταν εμείς ως εθνικιστές κάνουμε κριτική στα παλαιά κόμματα τα κριτήρια για τους εκπροσωπούντες μας πολιτικά θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρότερα. Και αυτό διότι αυτοί οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για την διαφύλαξη του Ηθικού μας πλεονεκτήματος έναντι του παλαιού συστήματος.

Θα μπορούσε κανείς να πεί "και τι έγινε, όλοι το κάνουν" και να προχωρήσει παρακάτω. Αυτή η στάση όμως είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πρεσβεύουμε και δίνει το δικαίωμα σε κάθε εκπρόσωπο του διεφθαρμένου "συνταγματικού τόξου" να εξομοιώνει τον εαυτό του με εμάς. Πώς μπορεί κάτι τόσο "μεγάλο" να σπιλωθεί για κάτι τόσο "μικρό"; Πώς μπορεί μία τόσο γενναία απόφαση ψυχής να "μαυριστεί" για έναν εξτρά μισθό που θα μπαίνει στο σπίτι;

Πώς μπορεί με τέτοιου είδους "τρίπλες" να δικαιώνουν οι στρατηγοί στην πράξη την Βουλγαράκειο ρήση "ηθικό είναι ότι είναι νόμιμο" παρακάμπτοντας με αλληλοδιορισμούς την απαγόρευση για τον διορισμό συγγενών; Πώς μπορούν αυτοί οι άνθρωποι επί της ουσίας να αφήνουν να θολώνουν με τέτοιο τρόπο τα ίδια τους τα παράσημα και η ιστορία αυτή να τους εξομοιώνει με τον κάθε πολιτικάντη; Πού είναι η στρατιωτική τους αξιοπρέπεια, που είναι είναι η ευθιξία τους, πώς να νοιώθουν που κάθε φυλλάδα - που πρακτορεύει ό,τι το αντεθνικό και αντικοινωνικό - τους ειρωνεύεται για αυτή τους την επιλογή;

Και δυστυχώς, όντας εκπρόσωποί μας, όλα αυτά αντικατοπτρίζονται και σε εμάς. Σε εμάς που παίρνουμε προσωπικά κάθε ειρωνεία προς αυτούς, διότι δεν φύτρωσαν στις Βρυξέλλες, αλλά στάλθηκαν εκεί από ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Πού σε ένα μεγάλο ποσοστό ψήφισε την Χρυσή Αυγή, ενάντια σε όλη την καθεστωτική προπαγάνδα διότι δεν είναι διεφθαρμένοι, διότι δεν γλυκάθηκαν από τα της εξουσίας.

Ως στρατιωτικοί οι ίδιοι θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι το "φαίνεσθαι" έχει την δική του σημασία και ως εκ τούτου ακόμη και εάν οι θυγατέρες τους ήταν οι πλέον κατάλληλες με τα απόλυτα αξιοκρατικά κριτήρια, με διδακτορικά επί μεταπτυχιακών και πτυχίων ξένων γλωσσών και πάλι δεν θα έπρεπε να τις προσλάβουν. Δεν θα έπρεπε να τις προσλάβουν επειδή ακριβώς είναι συγγενείς τους. Να τις αδικήσουν αν χρειασθεί. Να τις αδικήσουν για να διατηρήσουν ακριβώς αυτό το ηθικό πλεονέκτημα.

Το οποίο στην πολιτική, και ειδικά στην πολιτική αυτή που πρέπει να κάνει η Χρυσή Αυγή, είναι η βάση. Είναι η βάση από την οποία μπορεί να αμφισβητηθεί το πολιτικό σύστημα, η βάση από την οποία μπορεί να ξεκινήσει η εφόρμηση για την ανατροπή του. Η αριστερά εδώ και χρόνια αγωνίζεται για να το διατηρήσει. Την βοηθά ο απόλυτος έλεγχός της στα ΜΜΕ. Η Χρυσή Αυγή όμως δεν έχει αυτού του είδους την συμπαράσταση. Και γι' αυτό ακόμη και τα πλημμελήματα ηθικού χαρακτήρα μετατρέπονται σε... κακουργήματα όπως ακριβώς και στην ποινική διαδικασία κατά της. Και όπως ακριβώς ένα στέλεχος της Χρυσής Αυγής πρέπει να είναι άμεμπτο για να μην καταλήξει στην φυλακή για γελοίες κατηγορίες, έτσι και στον πολιτικό στίβο είναι απαραίτητο να είναι το ίδιο άμεμπτο. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε στο συγκεκριμένο σημείο. Και έτσι έχουμε το λυπηρό γεγονός κάθε γραφίδα που στηρίζει το σύστημα της σαπίλας να μπορεί να πιάνει στο στόμα του και να ειρωνεύεται τους εθνικιστές.

Όπως το βλέπω δύο είναι οι πιθανές εξηγήσεις. Είτε οι συγκεκριμένοι άνθρωποι αισθάνονται σαν... τουρίστες στον εθνικιστικό χώρο και ως εκ τούτου δεν έχουν συναίσθηση των απαιτήσεων απ' αυτούς, είτε πρόκειται περί ενός απλού λάθους. Και τα λάθη διορθώνονται ή τουλάχιστον δεν... επαναλαμβάνονται! Γιατί αλλιώς θα μείνουμε απλά να αναρωτιόμαστε πόσες διορισμένες θυγατέρες θα αντέξει πριν υποχωρήσει το ηθικό πλεονέκτημα των εθνικιστών!

πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Read More