O Μεϊμαράκης ξεβράκωσε τους τζάμπα μάγκες: "Απαρνηθείτε την βουλευτική αποζημίωση που δεν θέλετε, μπορείτε!"

Να ανοίξει αύριο συζήτηση για το θέμα της βουλευτικής αποζημίωσης εφόσον ομοφωνήσει η Ολομέλεια, κάλεσε ο πρόεδρος της Βουλής, Ευάγγελος Μεϊμαράκης, σημειώνοντας ότι πρέπει επίσης να εξετασθεί πώς θα συντονιστεί με τη συζήτηση που πρέπει να ανοίξουν όλα τα κόμματα και για την αναθεώρηση του Συντάγματος για το πολιτικό χρήμα.

Από του βήματος της Ολομέλειας κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού δαπανών της Βουλής για το 2014, αφού ο κ. Μεϊμαράκης τόνισε πως επιθυμεί τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, απηύθυνε προτροπή στους βουλευτές που δεν επιθυμούν να λαμβάνουν τη βουλευτική αποζημίωση και αρνούνται τα εργαλεία που παρέχει η Βουλή για την εκτέλεση των καθηκόντων τους, να ζητήσουν να μην τους παρέχονται.

Με αιχμή την καταψήφισή του προϋπολογισμού της Βουλής από τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και την κριτική για τις βουλευτικές αποδοχές, ο κ. Μεϊμαράκης κάλεσε: «Αν κάποιος το θέλει μπορεί από μόνος του να απαρνηθεί τα όποια προνόμια. Με μια απλή δήλωση να παρακρατηθεί το επιπλέον ποσό που θεωρεί ο ίδιος και να δοθεί σε οργανώσεις». «Δεν υπάρχει καμία διάταξη που ορίζει να εισπράττονται με το ζόρι, ούτε θα πάει στον εισαγγελέα επειδή δεν τα εισπράττει» προσέθεσε.

«Πρέπει να δώσουμε το δικαίωμα όλοι να εκπροσωπηθούν στο Κοινοβούλιο, είτε έχουν εισόδημα, είτε δεν έχουν, είτε έχουν επάγγελμα, είτε δεν έχουν» τόνισε χαρακτηριστικά.

Ο πρόεδρος της Βουλής, αναφορικά με τα ζητήματα που τίθενται κατά καιρούς για τις απολαβές των βουλευτών, ξεκαθάρισε ότι:

- Η βουλευτική αποζημίωση είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη από το Ζ Ψήφισμα και δεν είναι μισθός αλλά αποζημίωση για όσο καιρό διαρκεί η βουλευτική θητεία. Η αποζημίωση καθορίζεται με βάση τον μισθό του προέδρου του Αρείου Πάγου καθώς η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία είναι ισότιμες.

- Τα λεγόμενα «προνόμια» (γραφείο, μετακινήσεις, συνεργάτες) αποτελούν εργαλεία για την εκπλήρωση των καθηκόντων των βουλευτών.

- Το αφορολόγητο, το οποίο έχει μειωθεί από το 2009 έως σήμερα, ισχύει διότι στην αποζημίωση περιλαμβάνονται και τα έξοδα. «Θα μπορούσαμε να πάμε οι βουλευτές σε βιβλίο εσόδων - εξόδων, αρκεί να αναγνωρίζονται τα έξοδα».

«Προς τι η υποκριτική αυτή στάση;» διερωτήθηκε και εμμέσως αναφέρθηκε στη Χρυσή Αυγή λέγοντας ότι λέει άλλα σήμερα, ζήτησε την κρατική χρηματοδότηση, τους οδηγούς, την ασφάλεια και τους υπαλλήλους της, τα αυτοκίνητα, τα τηλέφωνα κ.α.

Ξεκαθάρισε ότι το Κοινοβούλιο λειτουργεί με υποδειγματικό τρόπο και σε ώρες πολύ περισσότερες από τις υπερωρίες που αναγνωρίζονται.

Επιπλέον, προανήγγειλε την πρόβλεψη κονδυλίου για έξοδα κίνησης υπαλλήλων και αστυνομικών εφόσον ο προϋπολογισμός της Βουλής είναι εντός του Μεσοπρόθεσμου και των στόχων.

Τέλος, ο κ. Μεϊμαράκης, σχετικώς με την κριτική που ασκήθηκε για την ατελή διέλευση των βουλευτών από τα διόδια, είπε πως η Βουλή εξοικονομεί από το πρόσφατο αυτό μέτρο σημαντικό ποσό, καθώς υπάρχουν βουλευτές που σταμάτησαν να ταξιδεύουν αεροπορικώς στις περιφέρειές τους και προτιμούν το ταξίδι με το αυτοκίνητο ή το πλοίο.

«Είναι σωστό να πληρώνει η Βουλή το αεροπορικό εισιτήριο ενός βουλευτή και να μην καταβάλλει το αντίτιμο των διοδίων όποιου δεν χρησιμοποιεί το αεροπλάνο; Και μην δώσουμε αυτό το κίνητρο στους βουλευτές και να γλυτώσουμε τα αεροπορικά έξοδα;» ρώτησε χαρακτηριστικά ο κ. Μεϊμαράκης, επικαλούμενος παράδειγμα βουλευτή ο οποίος παραιτήθηκε του δικαιώματός του να ταξιδεύει αεροπορικώς προτιμώντας να πηγαίνει με το πλοίο στην Κρήτη.

Ο προϋπολογισμός δαπανών της Βουλής για το 2014 ψηφίστηκε από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ενώ καταψηφίστηκε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Τα κόμματα

Ο εισηγητής της ΝΔ για τον προϋπολογισμό της Βουλής, Μάξιμος Σενετάκης, ανέφερε ότι το 2014 ο προϋπολογισμός ανέρχεται σε 141.898 εκατ. ευρώ, έναντι των 221.919.100 ευρώ πιστώσεις το 2009. Μάλιστα, σημείωσε ότι το 2014 ο προϋπολογισμός είναι μειωμένος κατά 4,61% σε σχέση με το 2013.

Εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ ο Δημήτρης Γελαλής αιτιολογώντας την αρνητική ψήφο του κόμματός του στον προϋπολογισμό της Βουλής για το 2014, ανέφερε ότι δεν υπάρχει εξορθολογισμός των δαπανών. Όπως επεσήμανε, ενώ προϋπολογισμός της Βουλής μειώθηκε την τελευταία πενταετία περίπου κατά 85 εκατ. ευρώ, οι βουλευτικές αποδοχές περικόπηκαν πάνω από 35% και οι υπάλληλοι απώλεσαν το 40% των εισοδημάτων τους, δεν είναι αρκετό και υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω μειώσεις. Ζήτησε δε, να επανεξεταστούν οι βουλευτικές αποζημιώσεις και διευκολύνσεις που παρέχονται.

Εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, ο Δημήτρης Σαλτούρος είπε πως το Κοινοβούλιο υιοθετεί μια οικονομική προσέγγιση όσον αφορά τις δαπάνες του (εξοικονομεί ακόμη 6,7 εκατ. ευρώ και μάλιστα ενόψει της Προεδρίας της ΕΕ) αντικατοπτρίζοντας τη δύσκολη συγκυρία. Υπογράμμισε πως πρέπει να εφαρμοστεί η ορθολογική διαχείριση της Βουλής στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Ο Βασίλης Καπερνάρος (ΑΝΕΛ) τόνισε πως πρέπει να αλλάξει μαζί με τον Κανονισμό της Βουλής και «αυτή η τετριμμένη συνήθεια να έρχεται με αοριστολογίες ο προϋπολογισμός της Βουλής», ενώ προανήγγειλε την υποβολή ειδικής πρότασης εκ μέρους του κόμματός του.

Από την ΧΑ, ο Ηλίας Κασιδιάρης ανακοίνωσε πως το κόμμα του θα φέρει τροπολογία με την οποία θα εισηγείται να εξομοιωθεί η βουλευτική αποζημίωση με τον μισθό του πρέσβη. Προσέθεσε δε ότι την ώρα που ο κόσμος «πέφτει από τα μπαλκόνια», δεν προβλέπεται μείωση στους μισθούς των βουλευτών.

Η Ασημίνα Ξηροτύρη - Αικατερινάρη (ΔΗΜΑΡ) υποστήριξε ότι ο προϋπολογισμός της Βουλής είναι σωστός με εξορθολογισμένες δαπάνες, αλλά εισηγήθηκε να περικοπούν επιπλέον η βουλευτική αποζημίωση και άλλα προνόμια για να καταδειχτεί στην πράξη ότι οι βουλευτές ζουν τη σκληρή πραγματικότητα του Έλληνα πολίτη και αγωνίζονται προς όλες τις κατευθύνσεις για την αντιμετώπιση της μεγάλης κρίσης.

Από το ΚΚΕ ο Σπύρος Χαλβατζής κατέστησε σαφές πως το κόμμα του υποστηρίζει τη λογική σταθερής μείωσης του προϋπολογισμού, τη μείωση της αποζημίωσης, την κατάργηση της αμοιβής από επιτροπές και την κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης.

Ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Απόστολος Κακλαμάνης είπε ότι πρώτιστη υποχρέωση του βουλευτή είναι να στέκεται όρθιος, να μην κλαίγεται και με το ήθος του να παραδειγματίζει τον απλό πολίτη. «Θα πρέπει να εκλέγονται και όσοι δεν έχουν χρήματα» υπογράμμισε, τέλος.

πηγή: ΕΘΝΟΣ

Read More

"Κοινωνία": Ο προϋπολογισμός αποκαλύπτει απάτες, ψέματα και τραγικά αδιέξοδα

Το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2013 δείχνει τους στόχους της κυβέρνησης. Υποταγή στις απαιτήσεις των δανειστών, κανένας οίκτος για τους Έλληνες.

Η «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» την περασμένη Άνοιξη απεκάλυψε την απάτη του περιβόητου PSI. Διέλυσαν με το κούρεμα τα Ασφαλιστικά ταμεία, εξαθλίωσαν τον Ελληνικό λαό, υπέγραψαν μεταξύ των άλλων, το ανοσιούργημα της υπαγωγής στο Αγγλικό Δίκαιο, των όποιων διαφορών με τους δανειστές, υποθήκευσαν τη Χώρα, με αντάλλαγμα δήθεν, τη μείωση του χρέους κατά 105 δις €.

Ας δούμε λοιπόν τους αριθμούς:

Χρέος τη Κεντρικής Κυβέρνησης (κατά τα λογιστικά πρότυπα της Eurostat)

2009	323 δις  €
2010	354 δις €
2011	368 δις €	τον Μάρτιο του 2012 έγινε το PSI
2012	348 δις €
2013 (εκτίμηση)	357 δις €

Επίσης, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα, το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώνεται δραματικά, ενώ το χρέος αυξάνει, ακόμη και σε απόλυτους αριθμούς!!!

	ΑΕΠ σε δις €	Το δημόσιο χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ
2009	231,6	139,5%
2010	227,3	155,7%
2011	215,1	171,1%
2012	200,9	173,2%
2013 (εκτίμηση)	193	185,0% (τα στοιχεία προέρχονται από το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2013)

Ας σημειωθεί ότι μετά το PSI, η αποπληρωμή του χρέους θα εκτεινόταν μέχρι το 2042. Τώρα σύμφωνα με το νέο προσχέδιο, εκτείνεται έως το 2057!!!

Συγχρόνως, τα στοιχεία για την ανεργία τον Ιούλιο του 2012 σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ήταν:

Γενική ανεργία	25,1%
Ανεργία στους νέους 15-24 ετών	54,2%
Ανεργία στους νέους 25-34 ετών	31,4%

Η κατάσταση είναι τραγική…

Πρόκειται λοιπόν για απάτη κατ’ εξακολούθηση, από τους κυβερνώντες. Όλα αυτά για ένα «πρόγραμμα» που είναι μαθηματικώς αδύνατο να υλοποιηθεί, πράγμα που αναγνωρίζεται από κάποιους δανειστές (ΔΝΤ).

Το προσχέδιο δείχνει τους στόχους. Με προφάσεις τα περί σωτηρίας της Χώρας, προωθείται η ολοσχερής καταστροφή του κοινωνικού ιστού. Οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού (άνεργοι, πολύτεκνοι, χρονίως άρρωστοι, χαμηλοσυνταξιούχοι) οδηγούνται στην εξαθλίωση. 30.000 νέοι άνεργοι προστίθενται κάθε μήνα, ενώ πάνω από 50 συνάνθρωποί μας αυτοκτονούν κάθε μήνα. Βαδίζουμε σε ένα ολοκαύτωμα. Η κοινωνία μετατρέπεται σε κινητή δουλεία (chattel slavery).

Οι στόχοι τους είναι πλέον προφανείς. Δεν ψάχνουν για χρήματα. Πλήρη εξαθλίωση και υποταγή του λαού μας θέλουν, πολιτισμική αλλοτρίωση και εξαγορά της Δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων για ένα κομμάτι ψωμί.

Η μόνη λύση είναι η άμεση στάση πληρωμών προς τους δανειστές και η έναρξη διαπραγματεύσεων, ενώ παραμένουμε για όσο χρειαστεί στην Ευρωζώνη, τόσο για το πραγματικό μέγεθος του χρέους, όσο και για πολλά και σημαντικά ζητήματα ακόμα, όπως εδώ και μήνες τα έχει θέσει η «ΚΟΙΝΩΝΙΑ».

Ο Ελληνικός λαός πλήρωσε 30 δις € για τόκους το 2011 και 2012 (17 + 13) στους τοκογλύφους. Αυτό είναι τουλάχιστον ανήθικο και πρέπει να σταματήσει άμεσα. Από την άλλη μεριά, ο προϋπολογισμός αυτός, ο χειρότερος όλων, προβλέπει περικοπές άνω των 9 δις € για το 2013 (περίπου 18 δις € για την διετία 2013 – 2014). Πού οδηγούμαστε πλέον;

Ας αντισταθούμε Έλληνες στη βαρβαρότητα που εισβάλλει στην Πατρίδα μας, στις ζωές μας. Με όπλο τις παραδόσεις του λαού μας ας δώσουμε τη μάχη αποφασιστικά, ώστε να αποτινάξουμε το υπάρχον, αποκλειστικά υπεύθυνο για τη σημερινή κατάσταση, πολιτικό σύστημα.

Γραφείο Τύπου

Πολιτικής Παράταξης "ΚΟΙΝΩΝΙΑ"

Read More

Ο Φρίντριχ Λιστ και το "Εθνικό Σύστημα της Πολιτικής Οικονομίας"

του Νίκου Δούκα

Οι οικονομικές συζητήσεις και αναλύσεις στην Ελλάδα κυριαρχούνται εδώ και πολλά έτη από τις διαμάχες μεταξύ των οπαδών του Σοσιαλισμού και του Φιλελευθερισμού. Οι αντίστοιχες σχολές οικονομικής σκέψης έλκουν τις ρίζες τους στον Γερμανο-Εβραίο Καρλ Μαρξ και στον Σκωτσέζο Άνταμ Σμιθ. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο σχολών είναι η σχετική έως πλήρης αδιαφορία για το εθνικό συμφέρον στην Οικονομία. Απέναντι σε αυτές τις δύο κοσμοπολιτικές σχολές σκέψης βρίσκεται το λεγόμενο Εθνικό Σύστημα, του οποίου η ονομασία οφείλεται στον Γερμανό οικονομολόγο Φρίντριχ Λιστ (1789-1846) και στο κύριο έργο του «Το Εθνικό Σύστημα της Πολιτικής Οικονομίας» (πρώτη έκδοση 1841).

Η θεωρία του Λιστ για την «εθνική οικονομία» διαφέρει από τα δόγματα της «προσωπικής οικονομίας» και της «κοσμοπολιτικής οικονομίας». Ο Λιστ αντιπαραθέτει την οικονομική συμπεριφορά του ατόμου με αυτή του έθνους. Ένα άτομο προωθεί μόνο τα προσωπικά του συμφέροντα, αλλά ένα κράτος καλλιεργεί την ευημερία όλων των πολιτών του. Ένα άτομο μπορεί να επιτύχει από δραστηριότητες που βλάπτουν το έθνος. «Η δουλεία είναι μία δημόσια καταστροφή για μία χώρα, ωστόσο μερικοί άνθρωποι μπορεί να πηγαίνουν πολύ καλά ως έμποροι ή ιδιοκτήτες σκλάβων» γράφει χαρακτηριστικά ο Λιστ. Επίσης δραστηριότητες ωφέλιμες για την κοινωνία μπορεί να βλάπτουν τα συμφέροντα συγκεκριμένων ατόμων. «Τα κανάλια και οι σιδηρόδρομοι ωφελούν ένα έθνος, αλλά οι αμαξάδες θα διαμαρτυρηθούν για αυτή την βελτίωση. Κάθε νέα εφεύρεση προκαλεί ενοχλήσεις σε μερικά άτομα και παρ’ όλα αυτά είναι μία δημόσια ευλογία».

Ο Λιστ υποστηρίζει ότι, αν και κάποια κυβερνητική δράση είναι απαραίτητη για να ενθαρρύνει την οικονομία, μία υπέρ το δέον παρεμβατική κυβέρνηση μπορεί να κάνει περισσότερο κακό από καλό. «Είναι κακή πολιτική η ρύθμιση των πάντων και η προώθηση των πάντων με την χρήση κρατικής δύναμης, όταν τα πράγματα μπορούν να ρυθμιστούν καλύτερα από μόνα τους και μπορούν να προωθηθούν καλύτερα με ιδιωτικές προσπάθειες. Αλλά δεν είναι λιγότερο κακή πολιτική να αφήνουμε στην τύχη τους τα πράγματα που μπορούν να προωθηθούν μόνο την παρέμβαση της κρατικής δύναμης».

Ο Λιστ προειδοποίησε έγκαιρα και προφητικά εναντίον της Παγκοσμιοποίησης. «Το αποτέλεσμα ενός γενικού ελεύθερου εμπορίου δεν θα είναι μία παγκόσμια δημοκρατία, αλλά αντιθέτως η παγκόσμια υποδούλωση των λιγότερο ανεπτυγμένων εθνών στην κυρίαρχη βιομηχανική, εμπορική και ναυτική δύναμη». Καθώς η ανθρωπότητα είναι διηρημένη σε ανεξάρτητα κράτη «ένα έθνος θα ήταν άφρον να προωθήσει την ευημερία όλης της ανθρώπινης φυλής σε βάρος της δικής του ισχύος, ευημερίας και ανεξαρτησίας».

Σύμφωνα με τον Λιστ τα έθνη της εύκρατης ζώνης μπορούν να περάσουν από τα ακόλουθα στάδια οικονομικής ανάπτυξης: α) ποιμενική ζωή β) γεωργία και γ) γεωργία σε συνδυασμό με την βιομηχανία και το εμπόριο. Η οικονομική αποστολή του κράτους είναι να δημιουργήσει με νομοθετικά και διοικητικά μέτρα τις απαραίτητες συνθήκες για την πρόοδο ενός έθνους από αυτά τα στάδια. Από αυτή την ανάλυση προκύπτουν οι προτάσεις του Λιστ. «Κάθε υπανάπτυκτο έθνος θα πρέπει να αρχίσει με ελεύθερο εμπόριο, ενθαρρύνοντας και βελτιώνοντας την γεωργία με συναλλαγές με πλουσιότερα και πιο καλλιεργημένα έθνη, εισάγοντας ξένα βιομηχανικά προϊόντα και εξάγοντας αγροτικά προϊόντα. Όταν το έθνος γίνει αρκετά ανεπτυγμένο ώστε να παράγει βιομηχανικά προϊόντα, τότε ένα σύστημα προστασίας πρέπει να δημιουργηθεί για να επιτρέψει στις εγχώριες βιομηχανίες να αναπτυχθούν πλήρως και να αποτρέψει την εξαφάνισή τους από τον ανταγωνισμό στην εγχώρια αγορά με πιο προηγμένες ξένες βιομηχανίες. Όταν οι εθνικές βιομηχανίες θα είναι αρκετά ισχυρές ώστε να μην φοβούνται τον ανταγωνισμό, τότε το υψηλότερο στάδιο προόδου έχει επιτευχθεί και το ελεύθερο εμπόριο μπορεί να γίνει ο κανόνας πάλι. Ότι χάνει ένα έθνος σε αξία προϊόντων κατά την διάρκεια της προστατευτικής περιόδου, το κερδίζει πολλαπλάσια σε παραγωγική αξία».

Η θεωρία του Λιστ ήταν αντίθετη με το απόλυτο δόγμα του ελεύθερου εμπορίου, το οποίο προωθούσε εκείνη την εποχή (αρχές του 19ου αιώνα) η Μεγάλη Βρετανία. Ο Λιστ υποστήριξε πως η Γερμανία πρέπει να ακολουθήσει τις πράξεις της Βρετανίας και όχι τα αφηρημένα δόγματα του Άνταμ Σμιθ. «Αν η Αγγλία τα είχε αφήσει όλα ελεύθερα (laissez faire, laissez aller), οι Γερμανοί έμποροι της Χανσεατικής Λίγκας θα συνέχισαν το εμπόριο τους στο Λονδίνο, οι Βέλγοι θα κατασκεύαζαν στις βιομηχανίες τους ρούχα για τους Άγγλους και η Αγγλία θα ήταν ακόμα ένας απέραντος βοσκότοπος, όπως η Πορτογαλία έγινε το αμπέλι της Αγγλίας και παραμένει μέχρι σήμερα. Είναι πολύ πιθανό ότι χωρίς την άκρως προστατευτική εμπορική πολιτική της, η Αγγλία δεν θα είχε ποτέ φθάσει σε τόσο υψηλό βαθμό πολιτικής ελευθερίας, γιατί αυτή η ελευθερία είναι κόρη της βιομηχανίας και του πλούτου».

Το πρακτικό συμπέρασμα που έβγαλε ο Λιστ είναι πως η κατακερματισμένη τότε σε κρατίδια Γερμανία χρειαζόταν για την οικονομική της πρόοδο μία ενιαία περιοχή με έξοδο στην θάλασσα για το εμπόριό της και μία δραστική ανάπτυξη της βιομηχανίας και του εμπορίου. Για να γίνει αυτό απαιτείτο μία έξυπνη προστατευτική νομοθεσία σε συνδυασμό με την τελωνιακή ένωση όλων των γερμανικών εδαφών και η δημιουργία γερμανικού εμπορικού ναυτικού. Το βιβλίο του Λιστ προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στην Γερμανία και οι ιδέες του αναμφίβολα αποτέλεσαν τα οικονομικά θεμέλια της σύγχρονης Γερμανίας και εφαρμόστηκαν από την πρακτική ιδιοφυΐα του Βίσμαρκ. Παράλληλα η επέκταση και η ενοποίηση του σιδηροδρομικού δικτύου της Γερμανίας οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στις προτάσεις του Λιστ.

Αλλά και στα αναπτυσσόμενα έθνη του εξωτερικού η επιρροή του Λιστ ήταν και είναι σημαντική. Η Ιαπωνία του 19ου αιώνα ακολούθησε το οικονομικό μοντέλο του. Οι πολιτικές της Κίνας στην μετά τον Μάο εποχή είναι εμπνευσμένες από την θεωρία του Λιστ. Αλλά και αρκετοί σύγχρονοι οικονομολόγοι όταν προτείνουν οικονομικές πολιτικές για τις αναπτυσσόμενες χώρες παραπέμπουν συχνά στον Λιστ.

Δυστυχώς ο Φρίντριχ Λιστ και η οικονομική του θεωρία είναι παντελώς άγνωστος στην Ελλάδα, παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλοί κλάδοι της ελληνικής Οικονομίας από τον ανταγωνισμό ξένων επιχειρήσεων. Ως αποτέλεσμα οι εθνοκεντρικές οικονομικές προτάσεις είναι από ασθενείς έως ανύπαρκτες και οι οικονομικές συζητήσεις μονοπωλούνται από σοσιαλιστές και φιλελευθέρους. Ελπίζω το παρόν άρθρο να αποτελέσει την αρχή μίας εντονότερης και συστηματικότερης ενασχόλησης του πατριωτικού χώρου με την οικονομική θεωρία και την Οικονομία γενικότερα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 13 (Σεπτέμβριος 2008) του μηνιαίου περιοδικού Patria.

Read More

Το κίνημα του "έλα μωρέ"

του Σταύρου Θεοδωράκη

Τελικά παρά τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις (!) των περισσοτέρων Ελλήνων η κακοκαιρία ήρθε! Η ΕΜΥ βέβαια μας είχε προειδοποιήσει ότι από την Δευτέρα χαλάει επικίνδυνα ο καιρός αλλά ποιος έχει εμπιστοσύνη σε μια Εθνική Υπηρεσία; Πάντως όχι οι Έλληνες. Ο ήλιος μάλιστα που αχνοφάνηκε το μεσημέρι της Δευτέρας ήταν αρκετός για να γυρίσουμε εντελώς την πλάτη στις δραματικές προειδοποιήσεις της ΕΜΥ. «Έλα μωρέ που θα χιονίσει Μάρτη μήνα». Η αμφισβήτηση ξεκίνησε από την Παρασκευή. Η μαζική έξοδος μάλιστα των Αθηναίων θεωρήθηκε και ως πράξη αντίστασης στις μαύρες προβλέψεις των μετεωρολόγων. Στο καλάθι των αχρήστων πέταξαν τα δελτία καιρού, ακόμη και οι εταιρίες που διαχειρίζονται τις δύο Εθνικές οδούς. Καμία πρόβλεψη ούτε καν στην Μαλακάσα που έχει έφεση στους αποκλεισμούς. «Μπάτε σκύλοι αλέστε» και στην Αθηνών Λαμίας και στην Αθηνών Κορίνθου. Τα διόδια άλλωστε είναι η κύρια έγνοια των εταιριών, όλα τα άλλα τα αφήνουν στον καλό Θεούλη. Τη συνέχεια έδωσαν οι δοξασμένοι μας φορτηγατζήδες. Βγήκαν στις Εθνικές, έκαναν πατινάζ, δίπλωσαν ή έμειναν στις ανηφόρες και μετά περίμεναν τους γερανούς της τροχαίας για να ξεκολλήσουν. Μετά ήταν το κίνημα αντίστασης στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Εκατοντάδες «έξυπνοι» οδηγοί κατέλαβαν τις Λωρίδες Έκτακτης Ανάγκης, μποτιλιαρίστηκαν και κράτησαν έτσι μακριά, για ώρες, τους γερανούς και τα εκχιονιστικά. Οι διάλογοι από το «μέτωπο της κακοκαιρίας» σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, ήταν σπαρταριστοί.

«Που είναι το κράτος;».
- Εσείς που είσθε κύριε;
«Εμείς είμαστε στη Μαλακάσα κολλημένοι στα χιόνια. Που είναι το κράτος;».
- Συγνώμη εσείς δεν έχετε αλυσίδες;
«Μα γιατί να έχουμε αλυσίδες; Ποιος το περίμενε ότι όντως θα χιονίσει; Που είναι το κράτος;».
- Και πώς να φτάσει το κράτος αφού είναι κλειστές και οι Λωρίδες Έκτακτης Ανάγκης;
«Θα μπορούσαν να είχαν ακροβολιστεί οι γερανοί και τα εκχιονιστικά κατά μήκος του δρόμου. Που είναι το κράτος;».

Γιατί ο Έλληνας ακόμη και ακινητοποιημένος στην Μαλακάσα, έχει τη λύση. Μπορεί ο ίδιος να μην πίστεψε την ΕΜΥ, οι υπηρεσίες όμως έπρεπε να την πιστέψουν και να ακροβολίσουν (!) τα οχήματα τους.

«Δεν φταίμε εμείς. Οι εταιρίες που έχουν την διαχείριση των Εθνικών Οδών», άκουσα να λέει στον Σκάι ο υπουργός Δημήτρης Ρέππας. Και βεβαίως θα αποδοθούν ευθύνες μπλα μπλα μπλα θα επιβληθούν πρόστιμα μπλα μπλα μπλα. Στις μποτιλιαρισμένες Εθνικές καθρεφτίστηκε για άλλη μια φορά το πρόβλημα της χώρας. Οι αρχές αδιαφορούν, οι επιχειρηματίες αισχροκερδούν και οι πολίτες εκδικούνται με τις δικές τους μικρές παρανομίες. Όλοι εναντίον όλων και ευθύνη μηδέν.

Αλλά σας είπα όλα ξεκίνησαν από την βεβαιότητα ότι η κακοκαιρία δεν θα έρθει. Κάτι θα γίνει τη τελευταία στιγμή και θα την γλυτώσουμε. Αυτή η ελπίδα ενώνει αρχές - επιχειρηματίες - πολίτες. Από την κακοκαιρία μέχρι την οικονομία. «Έλα μωρέ που δεν θα περάσω τη Μαλακάσα – έλα μωρέ που δεν θα βρούμε να δανειστούμε». «Έλα μωρέ που θα αποκλειστούμε – έλα μωρέ που θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε». Με την κακοκαιρία δεν τα καταφέραμε. Με την οικονομία;

πηγή: protagon.gr

Read More

Βγάζει τα κάστανα απ' τη φωτιά ο Λαζαρίδης

Ποιος να το λεγε πως η Νέα Δημοκρατία δεν διαθέτει ούτε έναν βουλευτή που να μπορεί να ανταπεξέλθει σε δημοσιογραφικές ερωτήσεις σχετικά με τις θέσεις της Νέας Δημοκρατίας επί συγκεκριμένων ζητημάτων, όπως η πώληση δημόσιας περιουσίας και δη γης.

Είχαν συνηθίσει φαίνεται στην πολιτική κενολογία όλα αυτά τα χρόνια και τώρα που τα πολιτικά πράγματα έχουν γίνει πιο συγκεκριμένα και οι αποφάσεις που παίρνονται πιο κρίσιμες, εκείνοι παραμένουν προσκολλημένοι στην κασέτα.

Έτσι, μετά τις τραγικές εμφανίσεις πρώην υπουργών και βουλευτών με τομέα την Οικονομία, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, σύμβουλος του πρωθυπουργού (γνωστός από τη δράση του στο Δίκτυο 21) αναγκάστηκε να βγει ο ίδιος στα ΜΜΕ και να ξεκαθαρίσει μια και καλή το τοπίο.

Το πρόβλημα όμως παραμένει και η Νέα Δημοκρατία καλείται να ανανήψει προτού αναλάβει, αν ποτέ αναλάβει, γιατί αν βρεθεί σε θέση ευθύνης οι ανίκανοι θα τα κάνουν μούσκεμα. Όσο γι αυτούς που δεν μπορούν, καλό είναι ο κόσμος να τους θυμάται για να μην τους ξαναψηφίσει ή ακόμη καλύτερα, καλό είναι να πάνε μια και καλή σπίτι τους.

Read More

Νεκρώσαμε

Δώστε μου ένα κομμάτι αέρα να αναπνεύσω και ένα κομμάτι γης να ξαπλώσω το κορμί. Σε αυτόν τον τόπο που είχε γεμίσει από φωνές καταπιεσμένων ο αέρας του και αμέτρητα κυβικά αίματος η γη του, ένα τετραγωνικό και από τα δύο ζητάω. Να βάλω στα πνευμόνια μου το κουράγιο των φαντασμάτων που κάποτε ανέπνεαν εδώ και να νιώσω στο δέρμα μου πώς είναι να πεθαίνεις για το ιδανικό. Οι ζωντανοί σε αυτόν τον τόπο πια δεν ζουν, απλά κυκλοφορούν. Στριμώχνονται σε ουρές και δημόσια ταμεία, σπρώχνονται στον δρόμο νομίζοντας ότι έτσι σπρώχνουν το κακό μακριά τους, βουτούν σε θάλασσες κατακαλόκαιρο και ποτέ δεν δροσίζονται.

Κι όμως σε όλον αυτόν τον τόπο σπαρμένο από βουνά και κάμπους, ένα κομμάτι γης θα έχει απομείνει αμόλυντο να γίνει η κολυμπήθρα της συνείδησής μου. Έτσι απλά να φυτευτεί σε ένα κύτταρο της κινούμενης ύπαρξής μου, ότι το να ζεις, έστω και λίγο, παλεύοντας, δεν μετριέται ούτε με δέκα αιωνιότητες ζωής. Να σφίξει η πλαδαρότητα της καθημερινότητας και να αστράψει το βλέμμα ποθώντας ένα καλύτερο αύριο για αυτούς που θα ακολουθήσουν. Διότι σε αυτόν τον τόπο έχουν ξεχαστεί αυτοί που θα ακολουθήσουν. Έχουμε γίνει όλοι μας Βασιλιάδες αρχαίου δράματος που σκοτώνουμε τους απογόνους για να μην χαθεί η δική μας κυριαρχία. Η μικρή, θλιβερή, κυριαρχία μας.

Όλα τα κομμάτια γης αυτού του τόπου δοθήκαν αντιπαροχή. Εγκλώβισαν τον αέρα και οι φωνές μπήκαν στο χαρμάνι που στερεώνει τις γερές βάσεις των προσωπικών μας παλατιών. Ούτε ένα τετραγωνικό γης δεν ξέμεινε να πατήσεις το πόδι σου και να νιώσεις ότι ο σπόρος του ιδανικού είναι μία σταγόνα αίματος κάποιου τρελού που κάποια στιγμή έβαλε την ελπίδα πάνω από την ασήμαντη ζωή του. Τρελοί δεν υπάρχουν πια σε αυτή την γη. Οι ασήμαντες ζωές πολλαπλασιάστηκαν και το αίμα μας το φυλάμε σαν κάτι πολύτιμο ξεχνώντας ότι πολύτιμο γίνεται όταν το δίνεις.

Ένα κομμάτι γης να προσκυνήσω τους μικρούς άγνωστους θεούς που περπάτησαν εδώ και που έφυγαν σε μια στιγμή απόλυτης ελευθερίας. Για μια στιγμή που δεν συγκρίνεται με τις αμέτρητες στιγμές εκατομμυρίων νεκροζώντανων.

πηγή: Simple man

Read More

Ώρα να γίνουμε πολίτες!

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή για την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος, οι συζητήσεις και οι αναλύσεις των Ελλήνων επικεντρώνονται στον οικονομικό τομέα. Κάτι τέτοιο είναι δικαιολογημένο αλλά μάταιο αν δεν ανατρέξουμε στις βάσεις του προβλήματος που λέγεται κρίση.

Μην γελιόμαστε, η απουσία του πολίτη ήταν αυτή που μας έφερε ως εδώ. Αυτή πρέπει να επαναφέρουμε στο προσκήνιο, μια κριτική γόνιμη και παραγωγό αποτελεσμάτων. Θα πρέπει κι εμείς να ζήσουμε προεκλογικές περιόδους που οι πολιτικοί θα σταματήσουν τους μονολόγους και θα αρχίσουν το διάλογο με τους απλούς πολίτες. Ο πολίτης θα αναλάβει πρωτοβουλίες και θα παράγει έργο που θα βοηθά τον πολιτικό να δίνει αναφορά για το τι έπραξε.

Η μίζερη κριτική και η απολυτότητα περι της πολιτικής και των πολιτικών ήταν αυτή που κυριάρχησε και θα συνεχίσει να κυριαρχεί όσο οι πολίτες αυτού του κράτους είναι ημιμαθείς έως αμόρφωτοι πολιτικά. Είναι χρέος της κυβέρνησης και των ιθυνόντων να δώσουν τα κατάλληλα ερεθίσματα στους πολίτες προκειμένου να γίνουν κι εκείνοι κοινωνοί της εξουσίας.

Η κρίση είναι πολιτική! Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Read More

Συμβουλές του χθες πιο επίκαιρες από ποτέ

Όταν ο Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων δίνει συμβουλές στο Μανουήλ Παλαιολόγο

"Το θεωρώ παράλογο, ενώ έχουμε και μπαμπάκι και μαλλιά και λινάρι, να εισάγουμε απ' τον Ατλαντικό ωκεανό ξένα υφάσματα και μαλλιά. Την εισαγωγή, λοιπόν, και την εξαγωγή είναι ορθό να τη ρυθμίζει η Πολιτεία σύμφωνα με τις ανάγκες της."

"Αυτό που προτείνουν μερικοί, για να πληρώνεται από κάθε σπίτι ιδιαίτερος φόρος για να φυλάγεται ο Ισθμός από ξένους μισθοφόρους, μου φαίνεται γελοίο. Γιατί αλλοίμονο αν θα περιμένουμε να μας σώσουν οι ξένοι και θα εξακολουθήσουμε να καταστρέφουμε οικονομικά εκείνους που και τώρα είναι κατεστραμμένοι. Έπειτα σε ώρα κινδύνου θα καταφύγουμε πάλι στους δικούς μας, γιατί οι ξένοι δε θα είναι αρκετοί αλλά τότε θα τους βρούμε άοπλους και ανοργάνωτους..."

τις 2 αυτές επιστολές δημοσίευσε ο ιστορικός Ι. Μαμαλάκης "Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων"

Read More

Χειροκρότημα αντί αποδοκιμασίας

Tου Σταυρου Λυγερου

Η εικόνα των στελεχών της Ν. Δ. να χειροκροτούν μαζικά προχθές τον Κ. Καραμανλή είναι κραυγαλέα απόδειξη πολιτικής υπανάπτυξης. Η Ν. Δ. δεν είναι οργάνωση φανατικών. Είναι κόμμα εξουσίας. Θα είχε ενδιαφέρον κάποιος από τους χειροκροτητές να εξηγήσει το λόγο για τον οποίον ο προηγούμενος πρωθυπουργός δικαιούται τον έπαινο.

Ο Κ. Καραμανλής παρέλαβε μια προβληματική οικονομία. Αντί να την ανατάξει, την οδήγησε στο χείλος της χρεοκοπίας. Οι ευθύνες του είναι πολιτικές, αλλά είναι και συντριπτικές. Και δεν μειώνονται από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου χειρίστηκε τη δημοσιονομική βόμβα σαν μαθητευόμενος μάγος.

Αντί για χειροκρότημα στον Κ. Καραμανλή θα άρμοζε η δημόσια αποδοκιμασία και μάλιστα από τα στελέχη της Ν. Δ. Αυτό, όμως, θα μπορούσε να συμβεί σε ένα κόμμα, που αφ’ ενός έχει συναίσθηση των ευθυνών του έναντι της κοινωνίας και αφ’ ετέρου έχει ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης. Τόσο η Ν. Δ. όσο και (με διαφορετικό τρόπο) το ΠΑΣΟΚ, όμως, έχουν πάψει να είναι ζωντανοί πολιτικοί οργανισμοί. Εχουν εκφυλιστεί σε μηχανισμούς νομής της εξουσίας.

Τα στελέχη τους είναι εν ενεργεία ή εν αναμονή κρατικοί αξιωματούχοι, ή παράγοντες, που επωφελούνται ή αναμένουν να επωφεληθούν από την κομματική τους ιδιότητα. Το χειροκρότημά τους προς τον Κ. Καραμανλή είναι μια αταβιστική εκδήλωση απολίτικων οπαδών και ταυτοχρόνως πονηρών «υπαλλήλων» προς τον παλιό «αφέντη», προς το όνομα και τη δυναστεία.

Η κοινωνική βάση της Ν. Δ. ψήφισε για αρχηγό τον Αντ. Σαμαρά και επειδή δεν είχε ευθύνη για το πολιτικό έγκλημα, αφού στην κυβέρνηση συμμετείχε μόνο για μερικούς μήνες. Η εκλογή του αντανακλούσε τη συλλογική βούληση των κεντροδεξιών πολιτών για γύρισμα σελίδας. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει, το ποσοστό της Ν. Δ. θα είχε καταβαραθρωθεί.

Το ζήτημα αυτό γίνεται επίκαιρο με την Εξεταστική Επιτροπή για την οικονομία. Η σύστασή της είναι περιττή, επειδή οι ευθύνες για το δημοσιονομικό κατάντημα είναι πολιτικές και όχι ποινικές. Η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων μπορεί να είναι ποινικό αδίκημα, αλλά είναι κοινό μυστικό πως ήταν και αυτή προϊόν πολιτικής εντολής. Εκτός αυτού, υπάρχει και η πρόκληση εθνικής βλάβης.

Πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ την επικαλούνται για να τεκμηριώσουν τη διαφωνία τους, αλλά ο Γ. Παπανδρέου θα τη συστήσει επειδή πιστεύει ότι έχει μόνο να κερδίσει. Εάν ο Αντ. Σαμαράς γίνει απολογητής της κυβέρνησης Καραμανλή θα εξουδετερωθεί πολιτικά. Εάν, αντιθέτως, διαχωρίσει τη θέση του, στο Μαξίμου ελπίζουν ότι θα προκληθεί ρήγμα στη Ν. Δ. Με άλλα λόγια, μονά - ζυγά κερδισμένοι.

Το καθήκον του Αντ. Σαμαρά δεν είναι να καλύψει πολιτικά τον Κ. Καραμανλή, αλλά να καταστήσει τη Ν. Δ. αξιόπιστο κόμμα. Οχι μόνον επειδή δεν έλαβε κανένα «δαχτυλίδι» και ως εκ τούτου δεν χρωστάει, αλλά και επειδή προϋπόθεση για να αποκτήσει η αξιωματική αντιπολίτευση αξιόπιστο λόγο είναι να κάνει την αυτοκριτική της γι’ αυτό που όλη σχεδόν η κοινωνία τής καταλογίζει.

πηγή: citypress-gr

Read More

Ώρα που βρήκαν για το μεταναστευτικό!

Δεν τα λέει ο φασίστας Karatheodoris, αλλά ένας φιλελεύθερος δημοσιογράφος


Στις δύσκολες μέρες που ζούμε κι ύστερα από τις πρώτες εκατό μέρες της νέας διακυβέρνησης, η Πολιτεία ετοιμάζεται να λύσει το θέμα της ιθαγένειας εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών. Η σπουδή και η βιασύνη μας προβληματίζει κι αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι το κορυφαίο ζήτημα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα. Ασφαλώς και υπάρχει ανθρωπιστικό θέμα και κυρίως για τα παιδιά των μεταναστών που έχουν μεγαλώσει και έχουν πάει σχολείο στην Ελλάδα. Αλλά...

Αν σήμερα δεν είναι ο χρόνος για την επίλυση του θέματος, λόγω των άμεσων λύσεων που απαιτούνται για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, πότε θα είναι, άραγε, ο κατάλληλος χρόνος; Ποιος μας λέει ότι αύριο δεν θα προβληθεί μια άλλη «δικαιολογία» για να παραμείνει το θέμα σε εκκρεμότητα;

Καταρχήν θα πρέπει να πούμε ότι η ιθαγένεια δεν είναι οπωσδήποτε δικαίωμα κάθε παράνομου μετανάστη. Το μήνυμα που περνάμε είναι πέρα για πέρα λαθεμένο και μάλιστα σε εποχές ιδιαίτερα δύσκολες και πονηρές. Επίσης, το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έχει σχέση με το αν η Πολιτεία θα δώσει ή όχι την ελληνική ιθαγένεια σε εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς.

Σε πόσους; Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα που η Πολιτεία δεν μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια. Μόνο εικασίες θα ακούσετε σχετικά. Άλλοι θα σας μιλάνε για μερικές δεκάδες χιλιάδες και άλλοι για μερικά εκατομμύρια. Η υπερβολή έτσι κι αλλιώς είναι στο... αίμα μας.

Όταν όμως δεν γνωρίζεις με ακρίβεια πόσοι άνθρωποι θα πάρουν την ελληνική ιθαγένεια, πώς μπορούμε να μετρήσουμε τις επιπτώσεις; Πώς μπορούμε να πάρουμε θέση για το ζήτημα δίχως να γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους;

Μιλήσαμε για λάθος μήνυμα. Κι έτσι είναι! Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι ο παράδεισος των λαθρομεταναστών. Ο παράνομος μετανάστης γνωρίζει ότι στην Ελλάδα δεν κινδυνεύει από κάτι άλλο πέρα από το να βρει μία κακοπληρωμένη δουλειά. Κατά τα λοιπά έχει δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και πλέον την βεβαιότητα ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να αποκτήσει την ιθαγένεια σε μία χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τι συμβαίνει σε άλλα κράτη; Σίγουρα όχι αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Χώρες με πολύ μικρότερο μεταναστευτικό πρόβλημα από το δικό μας (σε σχέση με τον πληθυσμό τους) και με αδιαπραγμάτευτη την πίστη τους στα δημοκρατικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη, αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα το όλο θέμα.

Το κακό είναι ότι η ελληνική κοινωνία αποφεύγει να συζητά ανοικτά τέτοια ζητήματα. Υπάρχει ένα φοβικό σύνδρομο, μην τυχόν και κατηγορηθεί κάποιος για... ακροδεξιές αντιλήψεις. Λες και είναι «προοδευτικό» να δημιουργούνται γκέτο στην Αθήνα. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε «χαρίσει» όλο αυτό το πεδίο της συζήτησης στην ακροδεξιά.

Οι μετανάστες δεν είναι απόβλητοι, αλλά δεν μπορεί να είναι και ανεξέλεγκτοι. Έχουν προσφέρει στη χώρα, αλλά και η χώρα έχει προσφέρει σε αυτούς. Μπορούμε να συζητήσουμε κάτω από ποιο καθεστώς θα παραμείνουν στην Ελλάδα, όσοι χρειάζεται να παραμείνουν, αλλά δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δίδουμε την ιθαγένεια σε όποιον περνάει έξω από την πόρτα μας. Εκτός και αν αυτό αποφασίσουμε ως χώρα. Το έχουμε όμως αποφασίσει; Τολμά η κυβέρνηση να κάνει ένα δημοψήφισμα για να λάβει την απάντηση; Κι εν πάση περιπτώσει, όλη αυτή η συζήτηση πρέπει να γίνει σήμερα; Δεν έχουμε άλλες προτεραιότητες;

Αναρωτηθήκαμε στην αρχή αν τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε θα είναι πάντοτε μία δικαιολογία για να μην δώσουμε λύση. Όχι! Αυτή τη φορά το οικονομικό πρόβλημα δεν είναι δικαιολογία είναι η ωμή πραγματικότητα. Κι αν δεν δώσουμε όλη μας την ενέργεια σε αυτό, τότε ίσως και οι μετανάστες να μην επιθυμούν να πάρουν την ιθαγένεια σε μία χρεοκοπημένη χώρα. Κι επιπλέον, χρειάζεται μία σοβαρότερη συζήτηση και οπωσδήποτε χρόνος για να γίνει αυτή. Δεν λέμε, λοιπόν, να αφήσουμε το μεταναστευτικό στις καλένδες. Λέμε ότι αυτή τη στιγμή δεν περισσεύει χρόνος. Αμέσως μετά και εφόσον έχουμε ξεπεράσει τις συμπληγάδες, ναι. Αλλά και πάλι έπειτα από μία μεγάλη, σοβαρή και δίχως ταμπού συζήτηση.

Θανάσης Μαυρίδης

πηγή: Capital.gr

Read More