Όταν ο Φασισμός ανήκε στην αριστερά

Φωτογραφία του ακραίου αναρχικού (τότε) Μπενίτο Μουσολίνι

Το παραδοσιακό αριστερό – δεξιό μοντέλο του πολιτικού τόξου παρουσιάζει τον φασισμό και τον μαρξισμό ως διαμετρικά αντίθετες ιδεολογίες. Ο μαρξισμός θεωρείται ως μια ιδεολογία της άκρας αριστεράς ενώ ο φασισμός υποθετικά αντιπροσωπεύει μια προοπτική που είναι περίπου όσο πιο άκρα στη δεξιά μπορεί κανείς να πάει. Ένα άρθρο που πρόσφατα μεταφράστηκε στα αγγλικά από την πορτογαλική Finis Mundis Press, του Eric Norling «Επαναστατικός Φασισμός» κάνει πολλά στο να αποκαλύψει την οπτική του φασισμού όπως τον θεωρούσε αυτόν ο Μουσολίνι και οι κοορτές του και θέτει το θέμα της ιδεολογίας της άκρας δεξιάς υπό αμφισβήτηση. 

Το έργο αυτό αρχικά εκδόθηκε το 2001 και ο συγγραφές Norling, είναι ένας ιστορικός και δικηγόρος Σουηδός που τώρα ζει μόνιμα στην Ισπανία. Ο Norling παρατηρεί ότι καθ όλη τη διάρκεια της νεανικής ζωής του από τα παιδικά χρόνια μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ο Μουσολίνι ήταν όπως κάθε τυπικός αριστερός, όπως πχ ο Eugen V. Debs. Ήταν αυτό που αργότερα θα γινόταν γνωστό ως «Μωρό με κόκκινες πάνες» (το οποίο σημαίνει ότι ήταν παιδί επαναστατών σοσιαλιστών γονιών). Σαν νεαρός ο ίδιος ο Μουσολίνι ήταν μαρξιστής, φανατικά ενάντια στον κλήρο, πήγε στην Ελβετία για να αποφύγει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και είχε συλληφθεί και φυλακισθεί επειδή προέτρεπε σε απεργίες. Τελικά έγινε αρχηγός στο σοσιαλιστικό κόμμα της Ιταλίας και φυλακίσθηκε ξανά το 1911 για τις αντιπολεμικές ενέργειές του που σχετίζονταν με την Ιταλική εισβολή στη Λιβύη. Ο Μουσολίνι ήταν τόσο ελπιδοφόρος σαν σοσιαλιστής σε εκείνο το σημείο της καριέρας του που κέρδισε τον έπαινο του Λένιν, ο οποίος τον θεωρούσε τον φυσικό ηγέτη ενός μελλοντικού ιταλικού σοσιαλιστικού κράτους. 

Όταν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε το 1914, ο Μουσολίνι αρχικά υποστήριζε την αντιπολεμική θέση του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά τους επόμενους μήνες άλλαξε σε μια θέση υπέρ του πολέμου, θέση που του «πρόσφερε» την διαγραφή του από το κόμμα. Μετά κατατάχτηκε στον Ιταλικό στρατό και πληγώθηκε στη μάχη. Η λόγοι για την αλλαγή στάσης του Μουσολίνι υπέρ του πολέμου είναι απαραίτητοι για την κατανόηση της πραγματικής προέλευσης και φύσης του φασισμού και της θέσης του μέσα στο πλέγμα της πολιτικής και θεωρητικής ιστορίας του 20ου αιώνα. Ο Μουσολίνι έφτασε να βλέπει τον πόλεμο σαν μια αντι ιμπεριαλιστική πάλη ενάντια σε συντηρητικές δυνάμεις όπως οι Αψβούργοι, οι Οθωμανοί Τούρκοι και η Γερμανία των Hohenzollern που επιτίθονταν σε αυτά τα καθεστώτα σαν αντεπαναστάτες εχθρούς που είχαν καταπιέσει τον σοσιαλισμό. Ο Μουσολίνι επίσης προφητικά πίστευε ότι η συμμετοχή της Ρωσίας στον πόλεμο θα ξυπνούσε αυτό το έθνος στον βαθμό που να είναι ανοιχτό σε μια σοσιαλιστική επανάσταση (που είναι ακριβώς ότι έγινε). Με άλλα λόγια, ο Μουσολίνι θεώρησε τον πόλεμο σαν μια ευκαιρία για να αναπτυχθούν αριστεροί επαναστατικοί αγώνες στην Ιταλία και αλλού.

Όταν το Ιταλικό φασιστικό κίνημα ιδρύθηκε το 1919, τα περισσότερα από τα ηγετικά στελέχη και τους θεωρητικούς του ήταν, όπως και ο ίδιος ο Μουσολίνι πρώην μαρξιστές και γενικότερα ριζοσπάστες αριστεροί όπως οι ακόλουθοι του επαναστάτη συνδικαλιστή George Sorel. Τα επίσημα προγράμματα που έβγαλαν οι φασίστες ,μεταφράσεις των οποίων περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Norling, αντανακλούν μια μίξη δημοκρατικών και σοσιαλιστικών ιδεών που θα ήταν κοινή σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ομάδα της εποχής. Εάν πράγματι τα στοιχεία είναι συντριπτικά ότι ο φασισμός έχει τις ρίζες του στην άκρα αριστερά τότε από πού πήρε ο φασισμός τη φήμη του ως ιδεολογία προερχόμενη από τη δεξιά;

Η απάντηση φαίνεται να είναι ένας συνδυασμός τριών βασικών παραγόντων. Η μαρξιστική προπαγάνδα η οποία δυστυχώς βρήκε τον δρόμο της στην mainstream ιστοριογραφία, η αναθεώρηση των ίδιων των αριστερών επαναστατικών αρχών από τους ηγέτες του φασισμού και η αναπόφευκτη συμβιβασμοί και υποχωρήσεις που έγιναν από τον φασισμό προκειμένου να πετύχει τον στόχο του να ελέγχει πραγματικά το κράτος. Σχετικά με τα πρώτα αυτά ο David Ramsey Steele περιέγραψε την κλασσική μαρξιστική θεώρηση του φασισμού σε ένα σημαντικό άρθρο σχετικά με την ιστορία του φασισμού 

Το 1930 η έννοια του «φασισμού» στον αγγλόφωνο κόσμο είχε μετασχηματιστεί από μια εξωτική, ίσως σικ, ιταλική αριστοκρατία σε ένα σύμβολο του κακού για κάθε χρήση. Κάτω από την επιρροή αριστερών συγγραφέων επιβλήθηκε μια θεώρηση του φασισμού που παρέμεινε κυρίαρχη ανάμεσα στους διανοούμενους μέχρι σήμερα. Και πάει έτσι:

Ο Φασισμός είναι καπιταλισμός χωρίς τη μάσκα. Είναι ένα εργαλείο του μεγάλου κεφαλαίου, ο οποίος κυβερνά μέσω της δημοκρατίας μέχρι να νιώσει ότι απειλείται θανάσιμα, μετά «απελευθερώνει» τον Φασισμό. Ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ πήραν την εξουσία από το μεγάλο κεφάλαιο επειδή το μεγάλο κεφάλαιο προκλήθηκε από την επαναστατική εργατική τάξη. Φυσικά πρέπει να εξηγήσουμε, μετά, πως ο Φασισμός μπορεί να είναι ένα μαζικό κίνημα και ένα κίνημα που ούτε οδηγείται ούτε οργανώνεται από το μεγάλο κεφάλαιο. Η εξήγηση είναι ότι ο Φασισμός το κάνει αυτό με έξυπνη χρήση τελετουργικών και συμβόλων. Ο Φασισμός σαν ιδεολογική κατήχηση είναι κενός σοβαρού περιεχομένου ή εναλλακτικά το περιεχόμενό του είναι ασυνάρτητος. Η επιρροή του Φασισμού είναι θέμα συναισθημάτων περισσότερο παρά ιδεών. Βασίζεται σε τραγούδισμα ύμνων, κούνημα σημαιών και άλλα μικροπράγματα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά παράλογα μέσα που χρησιμοποιούνται από τους φασίστες ηγέτες που έχουν πληρωθεί από το μεγάλο κεφάλαιο για να ποδηγετούν τις μάζες.



Αυτή η αντίληψη συνεχίζει να είναι η κυρίαρχη αριστερή ανάλυση του Φασισμού και χρειάζεται αρκετή προσπάθεια για να εξηγηθεί γιατί για παράδειγμα αμερικανικά πολιτικά κινήματα ή φιγούρες που δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό με τον ιστορικό Φασισμό όπως για παράδειγμα το Tea Party ή οι νεοσυντηριτικοί (ασυνάρτητοι σχολιαστές) του Fox News ή των συντηρητικών ραδιοφωνικών σχολιαστών, συνεχίζουν να είναι αποδέκτες της «φασιστικής» ταμπέλας από αταβιστές φιλελευθέρους και αριστερούς.

Η πραγματικότητα της προέλευσης του Φασισμού είναι εντελώς διαφορετική. Οι δημιουργοί του ήταν μια ομάδα αριστερών διανοητών και πολιτικών αντρών των οποίων κοινό σημείο αναφοράς ήταν η κοινή συνειδητοποίηση ότι ο μαρξισμός ήταν μια αποτυχημένη ιδεολογία. Όπως παρατηρεί ο Στιλ:

Ο Φασισμός ξεκίνησε ως μια αναθεώρηση του μαρξισμού από μαρξιστές, μια αναθεώρηση που αναπτύχθηκε σε διαδοχικά στάδια, ώστε τελικά αυτοί οι μαρξιστές σταδιακά σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους σαν μαρξιστές και τελικά σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους ως σοσιαλιστές. Ποτέ δεν σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους σαν αντιφιλελεύθερους επαναστάτες.

Η ΚΡΙΣΗ του μαρξισμού συνέβη στη δεκαετία του 1890. Οι μαρξιστές διανοούμενοι μπορούσαν να ισχυριστούν ότι μιλούν εκ μέρους μαζικών σοσιαλιστικών κινημάτων σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη, και όμως έχει γίνει ξεκάθαρο εκείνα τα χρόνια ότι ο μαρξισμός είχε επιβιώσει σε έναν κόσμο για τον οποίο ο Μαρξ πίστευε ότι δεν ήταν δυνατό να υπάρξει. Οι εργάτες γίνονταν πλουσιότεροι, η εργατική τάξη είχε χωριστεί σε τομείς με διαφορετικά ενδιαφέροντα, η τεχνολογική πρόοδος επιταχύνονταν αντί να έρχεται αντιμέτωπη με ένα οδόφραγμα, το «ποσοστό του κέρδους» δεν έπεφτε, ο αριθμός των πλούσιων επενδυτών («μεγιστάνες του κεφαλαίου») δεν έπεφτε αλλά αυξανόταν η βιομηχανική συγκέντρωση δεν μεγάλωνε, και σε όλες τις χώρες οι εργάτες έβαζαν τη χώρα πάνω από τις τάξεις τους.

Η πρώιμοι φασίστες ήταν πρώην μαρξιστές που είχαν φτάσει σε σημείο να αμφισβητούν την επαναστατική δυνατότητα του ταξικού αγώνα, αλλά είχαν επανειλημμένως φτάσει στο σημείο να θεωρούν τον επαναστατικό εθνικισμό ως δείχνοντα αξιοσημείωτες πιθανότητες. Όπως ο Μουσολίνι είχε σημειώσει σε έναν λόγο στις 5 Δεκεμβρίου του 1914:

Το Έθνος δεν εξαφανίστηκε. Συνηθίζαμε να πιστεύουμε ότι ήταν κενό περιεχομένου. Αντίθετα βλέπουμε το Έθνος να υψώνεται σαν μια συνταρακτική πραγματικότητα μπροστά μας…! Η τάξη δεν μπορεί να καταστρέψει το Έθνος. Η τάξη αποκαλύπτει εαυτόν ως μια συλλογή ενδιαφερόντων – αλλά το έθνος είναι μια ιστορία συναισθημάτων, παραδόσεων, γλώσσας, κουλτούρας και φυλής. Η τάξη μπορεί να γίνει ένα βασικό κομμάτι του Έθνους, αλλά το ένα δεν μπορεί να εξαλείψει το άλλο. Ο ταξικός αγώνας είναι ένας άσκοπος δρόμος, με αποτελέσματα και συνέπειες οπουδήποτε κάποιος βρίσκει ανθρώπους που δεν έχουν αναδείξει αυτούς στα σωστά γλωσσικά και φυλετικά πρότυπα – όπου το εθνικό πρόβλημα δεν έχει λυθεί οριστικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ταξικό κίνημα βρίσκεται να συντροφεύετε από ένα δυσοίωνο ιστορικό κλίμα.
Ο Φασισμός υποδόρια εγκατέλειψε τον ταξικό αγώνα για μια επαναστατική εθνικιστική έκβαση που εξέφραζε την ταξική συνεργασία κάτω από την ηγεσία ενός ισχυρού κράτους που ήταν ικανό να ενώσει το έθνος και να επιταχύνει την βιομηχανική πρόοδο. Πράγματι, ο Στιλ έκανε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση σχετικά με τις ομοιότητες ανάμεσα στην Ιταλία και τα μαρξιστικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του 3ου κόσμου το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα:

Η λογική που υπογράμμιζε την αλλαγή της θέσης τους ήταν ότι δυστυχώς θα γινόταν επανάσταση όχι της εργατικής τάξης είτε στα ανεπτυγμένα κράτη είτε σε λιγότερα ανεπτυγμένα κράτη όπως η Ιταλία. Η Ιταλία ήταν μόνη της και το πρόβλημά της ήταν το χαμηλό βιομηχανικό της ισοζύγιο. Η Ιταλία ήταν ένα έθνος εκμεταλλευόμενων προλεταρίων ενώ οι πλουσιότερες χώρες ήταν κορεσμένα έθνη μπουρζουάδων. Το Έθνος ήταν ο μύθος που θα ένωνε τις παραγωγικές τάξεις πίσω από έναν αγώνα για να μεγεθύνουν τις εξαγωγές. Αυτές οι ιδέες επικάλυψαν την προπαγάνδα του 3ου Κόσμου τις δεκαετίες ’50 ’60 στις οποίες εμπνευσμένες ελίτ σε οικονομικά χαμηλές χώρες εκπροσωπούσαν λιγότερο τις δικές τους αλλά με σχολαστικό ανθρωπιστικό ρόλο σαν «προοδευτικές» γιατί αυτό θα επιτάχυνε την ανάπτυξη του 3ου Κόσμου. Από τον Nkrumah μέχρι τον Κάστρο οι δικτάτορες του 3ου Κόσμου θα ακολουθούσαν τα βήματα του Μουσολίνι. Ο Φασισμός ήταν μια πλήρης «πρόβα κουστουμιού» για τον μεταπολεμικό 3ο Κόσμο.

Κατά τη διάρκεια των 23ων χρόνων στην εξουσία το καθεστώς του Μουσολίνι σίγουρα έκανε αξιοσημείωτους συμβιβασμούς με τα παραδοσιακά συντηρητικά συμφέροντα όπως τη μοναρχία, το μεγάλο κεφάλαιο και την καθολική εκκλησία. Αυτοί οι πραγματιστικοί συμβιβασμοί γεννημένοι από την πολιτική ανάγκη είναι ανάμεσα στα στοιχεία που τυπικά αναφέρουν οι αριστεροί σαν δείγματα της δεξιάς φύσης του Φασισμού. Όμως υπάρχουν αρκετά στοιχεία ότι ο Μουσολίνι βασικά παρέμεινε ένας σοσιαλιστής καθ όλη τη διάρκεια της πολιτικής ζωής του. Έως το 1935, δεκατρία χρόνια αφού ο Μουσολίνι πήρε την εξουσία με την πορεία προς τη Ρώμη , το 75% της ιταλικής βιομηχανίας είχε ήδη ή κατευθείαν εθνικοποιηθεί ή βρεθεί κάτω από αυστηρό κρατικό έλεγχο. Πράγματι ήταν κυρίως προς το τέλος τόσο της ζωής του όσο και της ζωής του καθεστώτος του που η οικονομική πολιτική του Μουσολίνι ήταν κατά τον κύριο λόγο αριστερή.

Αφού έχασε για λίγο την εξουσία, για μερικούς μήνες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1943 ο Μουσολίνι επέστρεψε στην ηγεσία του Ιταλικού κράτους με γερμανική βοήθεια και έστησε αυτό που ονομάστηκε «Ιταλική Σοσιαλιστική Δημοκρατία». Το καθεστώς επίμονα εθνικοποίησε όλες τις εταιρίες που απασχολούσαν περισσότερους από 100 εργάτες, αναδιένειμε τα σπίτια που προηγουμένως άνηκαν στους εργοδότες, προχώρησε σε αναδασμό της γης και είδε έναν αριθμό προεξέχων μαρξιστών να ενώνονται με την κυβέρνηση του Μουσολίνι, ανάμεσα στους οποίους και ο Nicola Bombacci, ο ιδρυτής του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και προσωπικός φίλος του Λένιν. Αυτά τα γεγονότα περιγράφονται με αξιοσημείωτες λεπτομέρειες στο έργο του Norling.

Φαίνεται ότι η ιστορική πικρή αντιδικία ανάμεσα στους μαρξιστές και τους φασίστες είναι λιγότερο μια αντιδικία μεταξύ δεξιάς και αριστεράς και περισσότερο μια διαμάχη μεταξύ πρότερων παιδιών της αριστεράς. Αυτό δεν θα έπρεπε να δημιουργήσει κάποια ιδιαίτερη έκπληξη δεδομένης της συνήθειας των ριζοσπαστικών αριστερών γκρουπών για αιματηρές σεχταριστικές έριδες. Πράγματι θα μπορούσε να γίνει φανερό με επιχειρήματα ότι ο αριστερός «αντιφασισμός» έχει τις ρίζες του στη ζήλια ενός πιο πετυχημένου συγγενή περισσότερο παρά σε κάτι άλλο. Όπως επισήμανε ο Στιλ:

Ο Μουσολίνι πίστευε ότι ο Φασισμός είναι ένα διεθνές κίνημα. Περίμενε ότι και οι παρηκμασμένη μπουρζουάζικη δημοκρατία και ο δογματικός μαρξισμός – λενινισμός παντού θα υποχωρούσαν μπροστά στον Φασισμό, ότι ο 20ος αιώνας θα ήταν ένας αιώνας του Φασισμού. Όπως και οι αριστεροί ανταγωνιστές του υποτίμησε την αντοχή τόσο της δημοκρατίας όσο και του φιλελευθερισμού της ελεύθερης αγοράς. Αλλά στην ουσία η πρόβλεψη του Μουσολίνι εκπληρώθηκε: Το μεγαλύτερο κομμάτι του ανθρωπίνου πληθυσμού κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα κυβερνήθηκαν από κυβερνήσεις που επι του πρακτέου ήταν πιο κοντά στον Φασισμό απ ότι ήταν είτε στον φιλελευθερισμό είτε στον μαρξισμό – λενινισμό. Ο 20ος αιώνας ήταν πράγματι ο φασιστικός αιώνας. 

Alternative Right

Μετάφραση : στο antistasi.info

Read More

Η Διφορούμενη Όψη της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης

Άρθρο του Luca Leonello Rimbotti.

Μετάφραση –σχόλια Ιωάννης Αυξεντίου.

 Η Συντηρητική Επανάσταση-φαινόμενο ουσιαστικά Γερμανικό, αν και όχι μόνον-ήταν μία δεξαμενή ιδεών, ένα εργαστήριο, στο οποίο δημιουργήθηκε ένα κράμα από όλα εκείνα τα ιδανικά που από τη μια πλευρά απέρριπταν τον διαφωτιστικό προοδευτισμό της δύσης, ενώ από την άλλη υποστήριζαν τον δυναμισμό μιας επανάστασης με μεγάλο στυλ: όχι με την έννοια της προόδου-εξέλιξης αλλά με την έννοια της επιστροφής, επιστροφή στην εθνική παράδοση, στην τάξη των φυσικών αξιών, στον ηρωισμό, στην κοινωνία των ανθρώπων, στην ιδέα ότι η ζωή είναι τραγική αλλά και υπέροχος αγώνας. 

 Μεταξύ του 1918 και του 1932, αυτά τα ιδανικά απέκτησαν δεκάδες υποστηρικτών υψηλού πνευματικού αναστήματος, κατά μήκος ενός πολύ πλατιού φάσματος ιδεολογικών παραλλαγών: από την μικρή μειοψηφία όσων έβλεπαν στον μπολσεβικισμό την ανατολή μιας νέας κοινοτικής αντίληψης, έως τη μεγάλη πλειοψηφία εκείνων που αντίθετα αγωνίζονταν για την ακραία εδραίωση του ευρωπαϊκού πεπρωμένου στην εποχή της μαζικής τεχνολογίας, διατηρώντας άθικτες, ή μάλλον επαναπροτείνοντας με επαναστατικό τρόπο τις παραδοσιακές αξίες που ήταν συνδεδεμένες με τις ρίζες του λαού: ταυτότητα, ιστορία, φυλή, γη-πατρίδα, πολιτισμός. Μεταξύ αυτών των τελευταίων, οι πιο σημαντικοί ήταν προσωπικότητες του μεγέθους του Carl Schmitt, Jünger, Moeller van den Bruck, Heidegger, Spengler, Thomas Mann, Sombart, Benn, Scheler, Klages, και πολλών άλλων. Σε αυτά τα χαοτικά Σόδομα που ήταν η δημοκρατία της Βαϊμάρης- όπου η κρίση του Ράιχ είχε αναγνωστεί ως η κρίση ολόκληρης της φιλελεύθερης Δύσης-όλοι αυτοί οι διανοούμενοι είχαν έναν κοινό παρονομαστή: να συμμετάσχουν στον αγώνα για να αντισταθούν στην κατάρρευση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, αποκαθιστώντας την παραδοσιακή τάξη πάνω σε σύγχρονες βάσεις, διαμέσου της επανάστασης. 

 Δυστυχώς, κανείς από αυτούς δεν υπήρξε ποτέ πολιτικός.Και λίγοι είχαν έστω πολιτική κουλτούρα. Αυτή η έλλειψη πολιτικής αίσθησης υπήρξε η αιτία για την οποία, στην σωστή στιγμή, συχνά η ιστορία δεν αναγνωρίζεται. Και μεταξύ των πιο φημισμένων, μόνον μερικοί κατάλαβαν ότι το πεπρωμένο δεν μπορεί πάντα να έχει το πρόσωπο που εμείς φανταστήκαμε στην ησυχία των γραφείων μας, αλλά ότι μερικές φορές εμφανίζεται ξαφνικά, μιλώντας την απλή και άγρια γλώσσα των γεγονότων. Έγραφαν για μια Γερμανία που θα ξανάβρισκε την δύναμη της, μιλούσαν για έναν τύπο ανθρώπου ηρωικού και θαρραλέου, που θα κυρίευε τον μηδενισμό της σύγχρονης εποχής • περιέγραφαν τον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό ως ένα από τα μεγαλύτερα κακά, την πρόοδο ως δαιμόνιο, τον καπιταλισμό ως μία λέπρα από τοκογλύφους, τον κομμουνισμό ως πρωτόγονο εφιάλτη… και επέστρεφαν στις ρίζες του Γερμανισμού, στις πηγές της ταυτότητας. Οπλισμένος με τον Νίτσε και με αρχαίους διονυσιακούς μύθους, υπήρχε ακόμη και κάποιος που ξανάναβε τις φωτιές εκείνων των αρχέγονων νυχτών στις οποίες είχε γεννηθεί ο Ευρωπαϊκός άνθρωπος… Και όμως, όταν όλα αυτά πήραν μορφή ζωής κάτω από τα παράθυρα τους, όταν οι μύθοι και οι επικλήσεις έλαβαν την μορφή ανθρώπων, ενός κόμματος, μιας φωνής, όταν ο «άνθρωπος από ατσάλι » που περιέγραφαν τα βιβλία κτυπούσε την πόρτα τους στις σχηματοποιημένες μορφές της πολιτικής, πολλά βλέμματα χαμήλωσαν, πολλά αυτιά άρχισαν να μην ακούν πια…Το παλιό σύνδρομο του ονειροπόλου, που δεν θέλει να ενοχλείται ούτε από το όνειρο του που παίρνει ζωή…Η Γερμανική συντηρητική επανάσταση εξέφρασε συχνά την τραγική μυωπία πολλών διαδόχων της εμπρός από την μορφοποίηση όχι λίγων από τις θεωρητικές κατασκευές τους. Δεν θέλησαν να αναγνωρίσουν τον ήχο της καμπάνας, της οποίας οι κτύποι έβγαιναν σε μεγάλο μέρος από τα ίδια τους τα βιβλία. Τότε, ξαφνικά όλα έγιναν πολύ «δημαγωγικά», πολύ «πληβειακά». Ο διανοούμενος θέλησε να αφήσει την συστράτευση, τον αληθινό αγώνα, σε όσους δέχτηκαν να βρωμίσουν τα χέρια τους με τα γεγονότα. Μερικά από τα ολισθήματα του εθνικοσοσιαλισμού μπορούν να αποδοθούν ιστορικά στην διστακτικότητα ιδεολόγων και διανοουμένων, που δεν συμμετείχαν στον ''αγώνα για τις αξίες»'' και που, αφού τις είχαν κηρύξει για πολύ καιρό, την στιγμή της δράσης απομονώθηκαν σε έναν μικρό κόσμο φτιαγμένο από μυθιστορήματα και θεωρίες. ''Εσωτερική εξορία'' ή μάλλον λιποταξία εμπρός από τα ίδια τους τα ιδανικά; 

Ωστόσο, ένας ορισμένος χώρος για κριτική έπρεπε να υπάρχει μέσα στο πλέγμα του καθεστώτος, αφού οι ιστορικοί αναφέρουν τους σκληρούς ιδεολογικούς αγώνες κατά την διάρκεια του τρίτου Ράιχ, τις αντιπαραθέσεις, τις διαφορετικές απόψεις: ο Rosenberg δεν είχε τις ίδιες θέσεις με τον Klages• ο Heidegger και ο Krieck ήταν πολιτικοί αντίπαλοι με πολύ διαφορετικές απόψεις. Ας πάρουμε τον Jünger. Ακόμη το 1932 είχε μιλήσει για την Κυριαρχία, για την Ιεραρχία των Μορφών, για την σοφία των προγόνων, για τον Πολεμιστή, για τον Ηρωικό Ρεαλισμό, για τον Πολιτικό Στρατιώτη… Να θυμίσουμε ότι ο Jünger στην δεκαετία του ’20 συνεργάστηκε, εκτός από τα πιο γνωστά περιοδικά του ριζοσπαστικού εθνικισμού, ακόμη και με τον Völkischer Beobachter, την εθνικοσοσιαλιστική εφημερίδα, και ότι το 1923 έστειλε στον Χίτλερ ένα αντίτυπο του βιβλίο του «Θύελλες από ατσάλι» με αφιέρωση…Υπό το φως των γεγονότων, ίσως ήλθε η στιγμή να θεωρήσουμε εκείνες τις διακηρύξεις μόνον ως καλές λογοτεχνικές ασκήσεις; Στην έξαρση του αληθινού αγώνα για την Κυριαρχία, κατά την διάρκεια των αποφασιστικών χρόνων του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, βρίσκουμε τον Jünger όχι στα χαρακώματα όπου ήταν την εποχή της νεότητας του, αλλά στα τραπέζια των καφενείων του Παρισιού. Εκεί τον βλέπουμε να κοροϊδεύει τον Χίτλερ στο κρυφό ημερολόγιο του, που στις σελίδες του τον αποκαλούσε με το παρατσούκλι Knièbolo. Yπήρξαν όλα αυτά μια αποκρυφιστική κατάληξη ή φτωχοποίηση του ιδεολογικού του ταλέντου, το ιστορικό παράδειγμα υπεροπτικής αριστοκρατικής διαφωνίας ή παθητική εξάντληση ενός παλαιού θάρρους και μαχητικότητας; Και ένας Oswald Spengler; Επίσης και αυτός αφού είχε μιλήσει για την αναγέννηση του Γερμανισμού και τα επιτεύγματα της λευκής φυλής, μόλις όλα αυτά απέκτησαν την μορφή ενός κόμματος που φαινόταν ότι τα έπαιρνε στα σοβαρά, αντέδρασε με μία περιφρονητική αποστασιοποίηση. Και ο Gottfried Benn; αφού είχε υμνήσει το πεπρωμένο του ''ανώτερου ανθρώπου που δίνει τον τραγικό αγώνα'', αφού εκθείασε την ''καλή φυλή'' του Γερμανού που έχει το ''συναίσθημα της πατρώας γης'' όταν είδε ότι όλα αυτά γίνονται ένα κράτος, ένας νόμος, μία πολιτική, άφησε την πένα του να πέσει… Όμως η Συντηρητική Επανάσταση , στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε μόνον αυτό.Υπήρξε και ο σοσιαλισμός του Moeller, ο αντι-οικονομισμός του Sombart, η εθνική και λαϊκή ιδέα του Heidegger, ο φιλόσοφος-χωρικός κοντά στα SA. Πράγματι, το μεγαλύτερο μέρος των μελών των διαφόρων επαναστατικών-συντηρητικών παρατάξεων κατέληξαν στο NSDAP( Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα), συμβάλλοντας όχι λίγο στην στερεοποίηση της πολιτικής του σκέψης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έγιναν διακεκριμένες προσωπικότητες: ο Alfred Baeumler, ο Ernst Krieck κλπ. 

 Κατά τον Ernst Nolte – τον μεγαλύτερο Γερμανό ιστορικό- η Συντηρητική Επανάσταση είχε την ευκαιρία να είναι περισσότερο μία επανάσταση παρά μία συντήρηση, μόνον διότι διασταυρώθηκε με την εθνικοσοσιαλιστική πολιτική οδό: ένα μαζικό κόμμα, μία σύγχρονη προπαγάνδα, έναν χαρισματικό αρχηγό σε θέση να στοχεύσει την εξουσία. Όλα αυτά που έλειπαν στους θεωρητικούς. 'Διερωτάται ο Ernst Nolte: "Δεν υπήρξε ο εθνικοσοσιαλισμός ως άρνηση της Γαλλικής Eπανάστασης και εκείνης της Μπολσεβο-κομμουνιστικής, μία αντεπανάσταση τόσο επαναστατική, όσο η Συντηρητική Επανάσταση δεν μπορεί ποτέ να είναι;" Εξάλλου, όπως υποστήριξε ο πιο έμπειρος μελετητής αυτών των θεμάτων, ο Armin Mohler, ''ο εθνικοσοσιαλισμός μένει πάντα μία απόπειρα πολιτικής πραγμάτωσης των πολιτιστικών υποσχέσεων της Συντηρητικής Επανάστασης.'' Η μετέπειτα προσπάθεια για την απαγκίστρωση της Συντηρητής Επανάστασης από το NSDAP είναι αντικειμενικά αντι-ιστορική: δοκιμάστε να αθροίσετε τα ιδεολογικά θέματα των διαφόρων εθνικό-λαϊκών κινημάτων της εποχής της Βαϊμάρης, και θα έχετε την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία. 

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ 

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Luca Leonello Rimbotti έκανε μία πολύ καλή παρουσίαση και ανάλυση του φαινόμενου που ονομάστηκε Γερμανική συντηρητική επανάσταση. Αν του καταλογίζουμε κάτι, είναι ότι δεν έλαβε υπόψη του όσο θα έπρεπε την αρχαία Ελληνική ρήση: «μέτρον άριστον»• με άλλα λόγια, η ερμηνεία του μας φάνηκε μονομερής, δηλαδή κλίνει πολύ υπέρ του NSDAP και πολύ αρνητικά έναντι των διανοουμένων και φιλοσόφων που εμψύχωσαν την κίνηση της Συντηρητικής Επανάστασης. Ο Luca Leonello Rimbotti κατηγορεί, ορισμένους από αυτούς, ότι δεν είχαν το πολιτικό ένστικτο να καταλάβουν τι διαδραματιζόταν εκείνη την περίοδο, άλλους ότι δείλιασαν να συμμετάσχουν ενεργά στα δρώμενα, και κάποιους ότι ήταν πολύ «εκλεκτικοί» και έτσι δεν αποδέχτηκαν ένα μαζικό λαϊκό κίνημα. Σίγουρα η κριτική του είναι σωστή για κάποιους από αυτούς, αλλά όχι για όλους. Για παράδειγμα, σε προσωπικότητες όπως ο Oswald Spengler ή ο Werner Sombart δεν μπορούν να τους αποδοθούν οι παραπάνω κατηγορίες. Αυτοί οι διανοούμενοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τον εθνικοσοσιαλισμό και την επιστροφή στην παράδοση και στις ρίζες του γερμανικού έθνους. Το πρόβλημα τους ήταν αυτοί που ήθελαν να εκπροσωπήσουν αυτά τα ιδανικά. Εν ολίγοις, έτρεφαν πολλές αμφιβολίες πάνω στην ποιότητα, ψυχολογική, πνευματική, ανθρώπινη, των στελεχών και της ηγεσίας του NSDAP. Και μάλλον δεν έκαναν λάθος, αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα στα οποία οδήγησαν οι λάθος επιλογές της ηγεσίας, οι εμμονές, ο υπέρμετρος εθνικισμός, αλλά και η προβληματική προσωπικότητα κάποιων εκ των στελεχών της ιεραρχίας, κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα σε όποιον διαβάσει το ημερολόγιο του Paul J. Goebbels. Ξέρετε, σε αυτές τις περιπτώσεις, η φράση «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες», αποκτά ιδιαίτερη σημασία: δεν φτάνουν οι «γενικά σωστές προθέσεις», με τις γενικότητες σχεδόν πάντα οδηγούμαστε στα βάραθρα και στη καταστροφή. Πολλές φορές, εξαιτίας της απόγνωσης, της αναζήτησης ελπίδας, της ανάγκης για άμεσες πρακτικές λύσεις, ξεχνάμε μία όμορφη ελληνική λέξη γεμάτη από λεπτές έννοιες: Διάκριση. 

 Συγκρίνοντας το τότε με το σήμερα, αυτό που με λύπη μας διαπιστώνουμε, είναι ότι στην εποχή μας δεν υπάρχουν πραγματικοί διανοούμενοι και άνθρωποι του πνεύματος, δεν υπάρχει μία πηγή από την οποία να μπορεί να ξεπηδήσει ένα επαναστατικό πνευματικό και πολιτικό κίνημα, το οποίο να απλωθεί σαν ορμητικός ποταμός χαρίζοντας ελπίδα και πάθος στις καρδιές των ανθρώπων.

πηγή: ΘΕΟΔΟΤΟΣ

Read More

Η Λανγκάρντ του ΔΝΤ τολμάει και μιλάει!

Είναι εξοργιστικό μια πολιτικός, που οι αποδοχές της ξεπερνούν τα 340.000 ευρώ το χρόνο (αφορολόγητα παρακαλώ), να τολμάει να μιλήσει εναντίον του δοκιμαζόμενου Ελληνικού λαού!

Στην παραπάνω φωτογραφία, φαίνεται πόσο σκληρά δουλεύει για την λύση των προβλημάτων της Παγκόσμιας Οικονομίας!

Read More

Ώρα για Δεξιά Επανάσταση!

Είναι η κουβέντα που κάνουν οι περισσότεροι συνειδητοποιημένοι Έλληνες Δεξιοί το τελευταίο διάστημα, μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας. "Δεξιά Επανάσταση" το ονομάζουμε εμείς, αφού είναι δεδομένο πλέον πως στα χέρια μας βρίσκεται η τύχη αυτού του τόπου, όπως πάντοτε άλλωστε.

Η Αριστερά, θνησιγενής και ηττημένη, περιφρούρησε πριν λίγες εβδομάδες το σάπιο κοινοβουλευτικό σύστημα με τα ΚΝΑΤ και τους συνδικαλιστές της. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. απ' την άλλη μεριά βαδίζει στα χνάρια του λαϊκισμού, χωρίς να μπορεί να κινητοποιήσει τις απαιτούμενες μάζες για να αλλάξει το ρου της κοινοβουλευτικής ιστορίας. Όσα λοιπόν ποσοστά κι αν κερδίσει στις εκλογικές μάχες που έρχονται, θα παραμένει ουσιαστικά στο ίδιο επίπεδο ουσιαστικής δυναμικής.

Αυτοί που απομένουν είναι οι ευρισκόμενοι στην ευρύτερη Δεξιά. Οι συνειδητοποιημένοι Νεοδημοκράτες που αντιτάσσονται στην υποθήκευση της πατρίδας μας για τα ευρώ της Γερμανίας, οι ψηφοφόροι του ΛΑ.Ο.Σ. που βλέπουν με λύπη τον πρόεδρό τους να στηρίζει με κάθε ευκαιρία την σάπια καμαρίλα που μέχρι χθες κατακεραύνωνε αλλά και όσοι παραμένουν σιωπηλοί ή ψηφίζουν μικρότερους δεξιούς σχηματισμούς, περιμένοντας κάτι άλλο!

Μα πως μπορεί η "αστική" για τους περισσότερους Δεξιά να κινητοποιηθεί; Εδώ λοιπόν είναι το μεγάλο στοίχημα που καλούνται όλοι να κερδίσουν. Από τη μεσαία τάξη που τώρα βιώνει την υποβάθμιση, από τους εργαζόμενους που τώρα χάνουν τις δουλειές τους, από τους φοιτητές που βλέπουν το δρόμο για το εξωτερικό ως μόνη διέξοδο, από αυτούς περιμένουμε τώρα την προσπάθεια για έναν δυνατό, ενωτικό και ριζοσπαστικό αγώνα. Έναν αγώνα στο δρόμο, στις βιβλιοθήκες, στα γραπτά και στη σκέψη προκειμένου να σηκώσουμε ξανά όρθια την εθνική μας ανεξαρτησία, την ελληνική μας περηφάνεια και εντέλει τον εθνικό μας Εγωισμό.

Αυτοί που τώρα σχεδιάζουν την παράδοση των ασημικών της ελληνικής περιουσίας, μας μιλάνε για πατριωτισμό και εθνική προσπάθεια. Όμως, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Με συντονισμένες ενέργειες και δυναμικές επιλογές, καλούμαστε όλοι σήμερα, να σηκώσουμε τη σημαία! Ενεργοί στους κομματικούς μας μηχανισμούς, ενωμένοι στην κοινή προσπάθεια, δίνοντας συναίνεση μόνο στην Επανάσταση!

Καλό Αγώνα!

Δεξιότερος

πηγή: dexios

Read More

Τούρκεψε το Βερολίνο! Έκλέχτηκαν 10 Τούρκοι βουλευτές!

Μεγάλη επιτυχία σημείωσαν οι τουρκικής καταγωγής βουλευτές στις εκλογές της Κυριακής στο Βερολίνο. Από τους 40 υποψηφίους κατάφεραν να εκλεγούν οι δέκα.

Αναλυτικά: Με το Κόμμα των Πρασίνων εκλέχτηκαν οι Ozcan Mutlu, Canan Bayram και Turgut Altur. Με το Κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών οι Dilek Kolat, Ulker Radziwill, Ilkis Ozisik και Erol Ozkaraca. Με το Αριστερό Κόμμα οι Evrim Baba, Hakan Tas και με το CDU η Emine Demirbuken-Wegner.

Ο Hakan Tas που εξελέγη με τους Αριστερούς δήλωσε υπερήφανος γιατί είναι ο πρώτος τουρκικής καταγωγής ομοφυλόφιλος βουλευτής στη Γερμανία.

Νοείται οίκοθεν ότι και αυτοί θα επηρεάζουν την γερμανική πολιτική έναντι της Ελλάδας.

Φαντάζεστε τι έχει να γίνει αν τόσα εκατομμύρια Τούρκοι ενταχθούν στην ευρωπαϊκή οικογένεια;

Εδώ δεν μπορεί να επιβιώσει η Ε.Ε με τις 27 χώρες, πώς θα αντέξει και μια ολόκληρη Τουρκία που επιθυμεί δυο μόνο πράγματα: Επιδοτήσεις και ελεύθερη διακίνηση των Τούρκων στην Ευρώπη!

πηγή: elzoni.gr

Read More

"Δίνει γκάζι" το NPD στη Γερμανία!

Το NPD (η γερμανική Χρυσή Αυγή)  έκανε με τον τρόπο του αίσθηση στις αφίσες του για τις εκλογές των τοπικών περιφερειακών συμβουλίων. Μια από αυτές προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.

Στην αφίσα βλέπουμε τον Ούντο Φόιγκτ, αρχηγό του NPD, με πέτσινο μπουφάν και δερμάτινα μαύρα γάντια, πάνω σε μια μηχανή, με το δεξί χέρι στο γκάζι. Η αφίσα γράφει «Δώστε γκάζι!» (Gas geben!) — στα γερμανικά η λέξη Gas σημαίνει και αέριο. Ξεσηκώθηκαν οι οργανώσεις των συγγενών των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, έκαναν μηνύσεις, ωστόσο το δικαστήριο, με απόφασή του πριν από λίγες μέρες, αποφάσισε ότι το σύνθημα είναι αμφίσημο και όχι μονοσήμαντη αναφορά στους θαλάμους αερίων, οπότε οι αφίσες μπορούν να παραμείνουν.

Οι Αριστεροί απάντησαν με το λεγόμενο adbusting (παρέμβαση σε διαφημιστικές αφίσες ώστε να αλλάζει το περιεχόμενο και το μήνυμά τους) αφήνοντας το σύνθημα στην αφίσα, αλλά στη θέση του Γερμανού αρχηγού κόλλησαν το πρόσωπο του Γεργκ Χάιντερ, που σκοτώθηκε το 2008 σε αυτοκινητιστικό, κι από πίσω, αντί για μηχανάκι, φαινόταν το κατεστραμμένο του αμάξι.

Είναι ενδεικτικό ότι η διαμάχη της Εθνικιστικής Δεξιάς και της Κεντροαριστεράς στην Ευρώπη θα συνεχιστεί αμείωτη όσο η Ευρώπη υποβαθμίζεται και παρακμάζει!

Read More

Οι Έλληνες πληρώνουν το λογαριασμό...

Read More

Ώρα να γίνουμε πολίτες!

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή για την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος, οι συζητήσεις και οι αναλύσεις των Ελλήνων επικεντρώνονται στον οικονομικό τομέα. Κάτι τέτοιο είναι δικαιολογημένο αλλά μάταιο αν δεν ανατρέξουμε στις βάσεις του προβλήματος που λέγεται κρίση.

Μην γελιόμαστε, η απουσία του πολίτη ήταν αυτή που μας έφερε ως εδώ. Αυτή πρέπει να επαναφέρουμε στο προσκήνιο, μια κριτική γόνιμη και παραγωγό αποτελεσμάτων. Θα πρέπει κι εμείς να ζήσουμε προεκλογικές περιόδους που οι πολιτικοί θα σταματήσουν τους μονολόγους και θα αρχίσουν το διάλογο με τους απλούς πολίτες. Ο πολίτης θα αναλάβει πρωτοβουλίες και θα παράγει έργο που θα βοηθά τον πολιτικό να δίνει αναφορά για το τι έπραξε.

Η μίζερη κριτική και η απολυτότητα περι της πολιτικής και των πολιτικών ήταν αυτή που κυριάρχησε και θα συνεχίσει να κυριαρχεί όσο οι πολίτες αυτού του κράτους είναι ημιμαθείς έως αμόρφωτοι πολιτικά. Είναι χρέος της κυβέρνησης και των ιθυνόντων να δώσουν τα κατάλληλα ερεθίσματα στους πολίτες προκειμένου να γίνουν κι εκείνοι κοινωνοί της εξουσίας.

Η κρίση είναι πολιτική! Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Read More

Η Αφροδίτη της Μήλου, εκτροχιασμένη...

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Η Αφροδίτη της Μήλου περιτυλιγμένη από την γαλανόλευκη και το δάκτυλο να κάνει την γνωστή χειρονομία. "Απατεώνες στην Ευρω-οικογένεια", είναι ο τίτλος. Ακόμη μια ψηφίδα στο πάζλ της κρίσης της ΟΝΕ. Ακούοντας τις ειδήσεις πρόσεξα μια αδικαιολόγητη υπεραντίδραση, ακόμη και του προέδρου της ελληνικής Βουλής.

Ως αναλυτή της ΕΕ το γεγονός αυτό δεν μου προξενεί την παραμικρή εντύπωση. Σε κοντά δέκα βιβλία έχω εξηγήσει επανειλημμένα ότι η Πολιτική Ενωση της Ευρώπης απαιτεί ευρωπαϊκή ανθρωπολογία κάτι που όχι μόνο δεν συμβαίνει αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Δηλαδή, ο καθείς αναπτύσσει την δική του εθνική κοσμοθεωρία και τις δικές του συμβατές με αυτές ηθικοκανονιστικές δομές. «Οι ίδιες οι κοινωνίες των κρατών-μελών», υποστήριξα στο 6 κεφάλαιο του βιβλίου Κοσμοθεωρία των Εθνών, «όρισαν και οριοθέτησαν τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της ΕΕ: Η Ευ­ρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ένα διεθνιστικό εγχείρημα. Είναι αντί­θετα ένα πρότυπο εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος, το οποίο ορίζεται, προσανατολίζεται και μετασχηματίζεται διακυ­βερνητικά. Εξ αντικειμένου, η υπερεθνική ανθρωπολογία είναι μηδενική, δηλαδή δεν υπάρχει μία ευρωπαϊκή κοινωνική οντότη­τα, αλλά τόσες όσα και τα κράτη-μέλη και τόσες εθνικές κοσμο­θεωρίες όσα και τα έθνη. Η ανθρωπολογική ετερότητα των εθνι­κών κοινωνιών βαθαίνει ολοένα και περισσότερο αναδεικνύοντας ολοένα και εντονότερα τα εθνοκρατοκεντρικά χαρακτηριστικά του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». … «Οι βαθύτατα εμπεδωμένες ιδιότητες της εθνοκρατοκεντρικά δομημένης ΕΕ επιτάσσουν αυστηρό έλεγχο των υπερεθνικών ορ­γάνων και μηδενικές ανεξάρτητες δικαιοδοσίες για τα τελευταία. Επιπλέον, αποτελεσματική ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, η οποία διαφυλάττει στοιχειωδώς τη δημοκρατική τάξη, επιτάσσει εξορ­θολογισμό των διακυβερνητικών αποφάσεων και συνάμα εξορ­θολογισμό της δημοκρατίας στο επίπεδο των κρατών-μελών.»… «Ακόμη και το παραμικρό παραστράτημα προς ανεξαρτησία των υπερεθνικών οργάνων είναι αυτοκτονικός πολιτικός ανορ­θολογισμός και πολιτική ανωμαλία. Μόνο παρωχημένα ιδεο­λογήματα θα μπορούσαν να υποστηρίζουν τέτοιες πολιτικές εκτροπές, που αναπόδραστα οδηγούν σε κατεξουσιασμό, ανα­ποτελεσματικότητα και βραδύκαυστη εκκόλαψη δεσποτικών αξιώσεων. Οι οντολογικές ιδιότητες της ΕΕ επιτάσσουν ότι είτε η Ευρώπη θα είναι εθνοκρατοκεντρικά οργανωμένη σύμφωνα με τις κοινωνικές της προϋποθέσεις είτε θα διολισθαίνει άλλοτε αργά και άλλοτε ταχύρυθμα στη σύγχυση και στην αδυναμία. Η διολίσθηση σε πολιτικό ανορθολογισμό και η διεύρυνση της απόστασης της εξουσίας από την κοινωνία προκαλεί, επιπλέον, τάσεις προς λαϊκισμό»… «Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, που θέτουν τυχόν ανορθολο­γικοί υλιστικοί βηματισμοί που παραγνωρίζουν τον εθνοκρατο­κεντρικό χαρακτήρα της ΕΕ, είναι ο τρόπος που επηρεάζουν τη δύσκολη σχοινοβασία των ευρωπαϊκών κρατών στο πεδίο των πολιτικοστρατηγικών εξελίξεων, που αφορούν τόσο ζητήματα πλανητικής κατανομής ισχύος και συμφερόντων όσο και ενδο­ευρωπαϊκά διλήμματα ασφαλείας μεταξύ των μεγάλων δυνάμε­ων της Ευρώπης.

Συνδυασμός μιας κατάστασης προχωρημένου μεταμοντέρνου ροκανίσματος των ανθρωπολογικών προϋποθέ­σεων και μιας πολιτικοδιπλωματικής ή οικονομικής κρίσης μπο­ρεί να προκαλέσει μεγάλες πολιτικές ταλαντεύσεις ή και πολύ περισσότερα. Όσοι μελέτησαν χωρίς διαστρεβλωτικούς φακούς την περίοδο από το 1945 μέχρι τις μέρες μας θεμελίωσαν ότι τέ­τοιες οριακές καταστάσεις ήταν πολύ συχνές». … «Σίγουρα, υπάρχουν διαβρώσεις του ευρωπαϊκού διακρατικού ορθολογισμού. Προσθέτουμε ότι αν υπάρχει κάποιος λόγος για να χρηματοδοτούνται μελέτες για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και για να δεσμεύονται δημόσιοι πόροι για πανεπιστημιακά τμήματα διεθνών σπουδών, είναι η διεξαγωγή βασανιστικών εμπειρικών μελετών, που θα καταδεικνύει από τη μία πλευρά τις οντολογικές ιδιότητες της ΕΕ και από την άλλη τα διεθνιστικά ελαττώματα και ελλείμματα των Κοινοτικών θεσμών καθώς και του τρόπου με τον οποίο θίγονται τα εθνικά συμφέροντα των μελών».

Το πόσο διεστραμμένη –οικονομικά, πολιτικά και ανθρωπολογικά– είναι η ΟΝΕ το υποστήριξα ξανά και ξανά σε πολλές μονογραφίες μου για να εισπράξω ύβρεις. Σταματώ όμως εδώ και αφιερώνω την εκτροχιασμένη Αφροδίτη της Μήλου σε όσους πίστεψαν ότι μέσα από θεσμούς θα δημιουργήσουν ευρωπαϊκή ανθρωπολογία, ευρωπαϊκό πατριωτισμό και κατάργηση των εθνών της Ευρώπης. Η εξωπραγματική δημόσια σφαίρα τους δακτυλοδείχνεται από την ευρωεκτροχιασμένη Αφροδίτη της Μήλου. Όσον με αφορά ούτε θα έριχνα μια ματιά σε τέτοια αίσχη αν δεν είχαμε εξέγερση ακόμη και του προέδρου της Ελληνικής Βουλής. Θα δουν πολλά τέτοια ακόμη οι Ευρωπαίοι αν αφήσουν κάποιους ιδεολογικά κολλημένους να επηρεάζουν τις αποφάσεις. Ο οικονομικοπολιικός ανορθολογισμός θα φέρει πολύ χειρότερα αν δεν υπάρξει εθνοκρατοκεντρικός εξορθολογισμός της ΕΕ, ενός κατά τα άλλα ορθά κινούμενου διακρατικού εγχειρήματος.

πηγή: Ινφογνώμων Πολιτικά

Read More