Πολιτικοί Απατεώνες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Καμία νομιμοποίηση πλέον οι πολιτικοί

Η σημερινή δράση του κόσμου στο Σύνταγμα, ο ρόλος των αναρχικών και το πισωγύρισμα Παπανδρέου μπροστά στις μεγάλες αντιδράσεις, μας έφεραν μπροστά στο αναπότρεπτο γεγονός: Οι πολιτικοί πλέον φοβούνται και τη σκιά τους.

Φοβισμένα πρόσωπα, βουλευτές να τρέχουν να καλυφθούν απ' τις λεμονόκουπες και πολιτικοί αρχηγοί να περιμένουν το τηλέφωνο της πρεσβείας! Αυτή η κατάσταση οδηγεί ανεπίστρεπτα στην καταρράκωση των σαρδανάπαλων που θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική, αναγκάζοντάς τους να σκεφτούν δυο φορές αυτό που πάνε να κάνουν.

Ευχόμαστε να μην θρηνήσουμε νεκρούς!

Read More

Πολιτική χρεωκοπία

Κανείς δεν θέλει να αναλάβει το μεγάλο βαρίδι που λέγεται κυβέρνηση της Ελλάδας. Ο μεν Παπανδρέου ψάχνει το κορόιδο που θα επωμιστεί το βάρος των επόμενων σταδίων πριν το θάνατο, ο δε Σαμαράς σηκώνει τους ώμους του και προτείνει εξωκοινοβουλευτικούς!

Ο Καρατζαφέρης είναι εκτός παιχνιδιού μέχρι στιγμής ενώ η Αριστερά δεν συμμετέχει στο αλισβερίσι της εξουσίας. Και αν υπό κανονικές συνθήκες ο στρατός ήταν ισχυρός, τώρα θα μιλούσαμε για άλλα πράγματα.

Μένει να δούμε ποια πολιτική προσωπικότητα θα παίξει το ρόλο μαριονέτας για λίγες εβδομάδες προτού οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές!

Read More

Μάκης Βορίδης: Μαθήματα εθνικοφροσύνης δεν δέχομαι!

Ο Μάκης Βορίδης είναι από τους ελάχιστους Έλληνες πολιτικούς που δεν μασούν τα λόγια τους και δεν κρύβουν τις σκέψεις τους. Και αυτή την φορά, που η πατρίδα περνά κρίσιμες ώρες, ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. μάς παραχωρεί συνέντευξη-καταπέλτη που μιλά στην ψυχή του Έλληνα πολίτη. Με υψηλό αίσθημα ευθύνης αναφέρεται στην κατάσταση της Ελλάδας, στο πιο αντιπατριωτικό κράτος της Μεταπολίτευσης και στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα που οδήγησε, όπως λέει, την χώρα σε αναξιοπιστία, σε διεθνή κηδεμονία και σε οικονομική εξάρτηση, λέγοντας συνεχώς ψέματα στους πολίτες.

Υποστηρίζει ότι προϋπόθεση για την προκοπή του ελληνικού έθνους, είναι η μεθοδική μεταρρύθμιση του μεταπολιτευτικού κράτους σε όλες του τις λειτουργίες: στην δημόσια διοίκηση, στα ΑΕΙ, στην Παιδεία, στον Πολιτισμό.

Για το μεγάλο θέμα των ημερών, την εγκληματικότητα, που είναι άμεσα συνδεδεμένη με την λαθρομετανάστευση, χωρίς περιστροφές αποκαλεί την κυβέρνηση ενοχική, κομπλεξική και δειλή να δώσει λύση στο πρόβλημα, ενώ την ίδια ώρα «απολογείται στους μισότρελους της Άκρας Αριστεράς». Ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. ζητά άμεση απέλαση των λαθρομεταναστών, μηδενική ανοχή στην εγκληματικότητα, απαγόρευση πρόσβασής τους στο σύστημα υγείας και πρόνοιας.

Κύριε Βορίδη, το πολιτικό σύστημα δέχτηκε άλλο ένα σοβαρό πλήγμα στην αξιοπιστία του. Ο Στρος Καν αποκάλυψε υπόγειες διαδρομές του Γιώργου Παπανδρέου για την είσοδό μας στο Μνημόνιο. Οι πολίτες, ξέρετε και εσείς, τι λένε. Ότι για άλλη μία φορά εξαπατήθηκαν. Φοβάστε εξελίξεις όσον αφορά την σταθερότητα στην χώρα μας;

Οι πολίτες πράγματι εξαπατήθηκαν, αλλά διερωτώμαι αν έχουμε εντοπίσει το βασικό σημείο της απάτης: αυτό ήταν η οικονομική, τόσο σε δημοσιονομικό όσο και σε παραγωγικό επίπεδο, κατάσταση της χώρας. Τώρα, το ότι η κατάσταση αυτή θα δημιουργούσε κρίση δανεισμού, ήταν περίπου προφανές. Για εμένα, το ζήτημα του τρόπου δανεισμού, αν και κρίσιμο για την επιβίωση της χώρας, αποτελεί συνέπεια της άθλιας κατάστασης του ελληνικού Δημοσίου, της άφρονος πολιτικής που ακολουθείτο για δεκαετίες.

Άρα, η συζήτηση για το ΔΝΤ, ή για τον Μηχανισμό Στήριξης, είτε ξεκίνησε τον Οκτώβριο είτε τον Μάρτιο, είτε είχε αρχικώς συμβουλευτικό χαρακτήρα είτε είχε εξ αρχής ως αντικείμενο την εξασφάλιση δανεισμού, έχει δευτερεύουσα σημασία. Το πρωτεύον είναι ότι το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα οδήγησε την χώρα σε αναξιοπιστία, σε διεθνή κηδεμονία και σε οικονομική εξάρτηση και το έκανε αυτό λέγοντας συνεχώς ψέματα στους πολίτες.

Πώς γίνεται, ένα πατριωτικό κόμμα να ψηφίζει το Μνημόνιο που μιλά για παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας; Είδαμε και τον πρόεδρο του κόμματός σας να λέει «ναι» από του βήματος της βουλής, στο ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου, εκτός της Ακρόπολης και του Λευκού Πύργου.

Το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής είναι μία συμφωνία του Ελληνικού Δημοσίου με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, την Ε.Κ.Τ. και το ΔΝΤ για να δανειοδοτηθεί το Ελληνικό Δημόσιο και να διασφαλίσει την ομαλή εκπλήρωση των υποχρεώσεών του προς τους εργαζόμενούς του, προς τους συνταξιούχους, προς τους προμηθευτές του και προς τους δανειστές του. Το Πρόγραμμα αυτό περιέχει συγκεκριμένα μέτρα: μέτρα δημοσιονομικά και διαρθρωτικά. Το ερώτημα λοιπόν, δεν είναι αν μας ενοχλεί το πρόγραμμα αυτό: για να συνεννοηθούμε, δεν με ενοχλούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Με ενοχλεί και με προσβάλλει η κηδεμονία, ο ασφυκτικός έλεγχος.

Αλλά υπάρχει, μήπως, κανείς που ισχυρίζεται ότι η χώρα που είναι δανεισμένη με 330 δισ. ευρώ, θα πρέπει να συνεχίσει να καταρτίζει προϋπολογισμούς με ελλείμματα 15%, 10% ή και 7%; Και ποιος θα συνεχίσει να δανείζει σε μία τέτοια χώρα; Και αν δεν δανείζει κανείς, πώς θα πληρώνονται τα πρωτογενή ελλείμματα, αλλά και οι δανειακές υποχρεώσεις;

Και τέλος, για να τελειώνουμε και με όσους ανακάλυψαν τον πατριωτισμό, για να υπερασπιστούν το πιο αντιπατριωτικό κράτος που οικοδομήθηκε από την Μεταπολίτευση και μετά. Αυτοί που σήμερα κόπτονται για την εθνική κυριαρχία που υπονομεύει το μνημόνιο, είναι έτοιμοι για πατριωτικές θυσίες; Δηλ. να διώξουμε τους δανειστές και να μειώσουμε τους μισθούς του Δημοσίου στο 50% και τον αριθμό των υπαλλήλων κατά 30%; Ή μήπως εκείνο που εννοούν οι όψιμοι πατριώτες είναι ότι δεν θέλουν να χάσει η δημοσιο-υπαλληλία τα ωραία της «κεκτημένα»; Και το δήθεν «εθνικό» κράτος να παραμείνει για πάντα αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο και γραφειοκρατικό;

Επειδή εγώ τις πατριωτικές ιδέες δεν τις ανακάλυψα το 2011, όταν μου πείραξαν τον μισθό, αλλά τις υπηρετώ 30 χρόνια, μαθήματα εθνικοφροσύνης δεν δέχομαι. Και διευκρινίζω ότι προϋπόθεση για την προκοπή του ελληνικού έθνους, είναι η μεθοδική μεταρρύθμιση του μεταπολιτευτικού κράτους σε όλες του τις λειτουργίες: στην δημόσια διοίκηση, στα ΑΕΙ, στην Παιδεία, στον Πολιτισμό. Η πατριωτική θέση είναι μία και απλή: να γκρεμίσουμε το μεταπολιτευτικό κράτος και να οικοδομήσουμε μία Νέα Πολιτεία.

Κάποιοι θα ξεβολευτούν: κατανοητή η αγωνία και ο φόβος τους. Αλλά όχι τώρα να μας έχει γίνει και εκφραστής της πατριωτικής θέσεως ο Φωτόπουλος! Μην τρελαθούμε και τελείως. Όσο για το «ξεπούλημα» του εθνικού πλούτου: δηλ. υφίσταται σήμερα άποψη που λέει ότι πρέπει να υφίσταται ακίνητη περιουσία του Δημοσίου, που να μην αξιοποιείται, ακόμη και με εκποίηση, αλλά οι φόροι να αυξάνουν και οι μισθοί να μειώνονται; Ή ότι απομειώνεται η εθνική κυριαρχία, αν το Δημόσιο πουλήσει κάποιο διαμέρισμα ή κάποιο αγροτεμάχιο που έχει στην ιδιοκτησία του;

Η εθνική κυριαρχία συνδέεται όχι με το θησαυροφυλάκιο του κράτους, όχι με το κράτος ως fiscus, αλλά με την εξουσία, δηλ. με το κράτος ως imperium. Δηλαδή, με το κράτος που διατηρεί για τον εαυτό του το μονοπώλιο της θεσπίσεως κανόνων δικαίου και το μονοπώλιο της βίας. Το κράτος-επιχειρηματίας, το κράτος ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής, ή το κράτος broker ακινήτων, ανήκει στην σοσιαλιστική παράδοση και όχι στις αντιλήψεις της Δεξιάς.

Έχετε μιλήσει για την ανάγκη εφαρμογής ενός προγράμματος ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Τι περιλαμβάνει αυτό το πρόγραμμα; Θα μας έβγαζε από την αδιέξοδη οικονομική κατάσταση;

Για να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα χρειάζεται πρωτίστως μία ανάλυση του τι μας έφτασε ως εδώ, του τι και ποιος φταίει; Μόνο αν εντοπίσεις τα αίτια μίας καταστάσεως, μπορείς να προτείνεις την θεραπεία της. Για μας, υπεύθυνος για την κατάσταση είναι το κομματοκρατικό σύστημα, η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, ο κρατισμός.

Άρα, ο μεγάλος ασθενής είναι το κράτος, όπως ορθά έλεγε ο Κώστας Καραμανλής και αυτό που χρειαζόμαστε είναι η επανίδρυσή του. Το γιατί ο Κώστας Καραμανλής, αν και ορθά εντόπισε το πρόβλημα, δεν κατόρθωσε να το αντιμετωπίσει αυτό είναι πράγματι αντικείμενο μίας μεγάλης συζητήσεως. Προφανώς, στα πλαίσια μίας συνεντεύξεως είναι αδύνατο να αναλύσω ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, θα το συνόψιζα, όμως, σε ορισμένα βασικά πράγματα:

• Δραστική μείωση της λειτουργίας του Δημοσίου, περιορισμό των αρμοδιοτήτων του, του κόστους του, του αριθμού των εργαζομένων σε αυτό.

• Βαθιές συνταγματικές αλλαγές: δηλ. ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Πρωθυπουργού, απευθείας εκλογή του από τον λαό, δημιουργία ασυμβιβάστου υπουργού-βουλευτή, μείωση αριθμού των βουλευτών, κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, θέσπιση συνταγματικού ορίου για τα δημοσιονομικά ελλείμματα, αναθεώρηση του άρθρου 86 για την ευθύνη των υπουργών, αναθεώρηση του άρθρου για την προστασία του περιβάλλοντος.

• Δημιουργία σταθερού φορολογικού πλαισίου, κωδικοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας, απλούστευση του φορολογικού δικαίου, μείωση των φορολογικών συντελεστών.

• Μείωση της γραφειοκρατίας, απλοποίηση διαδικασιών, νέο αυστηρό πειθαρχικό δίκαιο για τους δημοσίους υπαλλήλους.

• Εκτεταμένο πλαίσιο συγχωνεύσεων δημοσίων οργανισμών και φορέων, απόλυση των πλεοναζόντων δημοσίων υπαλλήλων.

• Ενίσχυση μισθολογική των αστυνομικών, των υπηρετούντων στις ένοπλες δυνάμεις, στο δικαστικό σώμα, στο διπλωματικό σώμα, των ανωτέρων στελεχών της δημόσιας διοικήσεως.

• Διαμόρφωση εσωτερικής διοικητικής ιεραρχίας, μεταφορά δικαιώματος υπογραφής στους διευθυντές, ενίσχυση των αμοιβών των διευθυντικών στελεχών της δημόσιας διοίκησης, μεταφορά πειθαρχικής εξουσίας στους διευθυντές των δημοσίων υπηρεσιών.

• Δημιουργία φιλικού περιβάλλοντος για τις επιχειρήσεις, ταχύτερες αδειοδοτήσεις.

• Συγχώνευση ΑΕΙ, έλεγχος του ισολογισμού τους, χρηματοδότησή τους ανάλογα με την αξιολόγησή τους.

• Άμεση απέλαση των λαθρομεταναστών, μηδενική ανοχή στην εγκληματικότητα, απαγόρευση πρόσβασης των λαθρομεταναστών στο σύστημα υγείας και πρόνοιας.

Αυτοί οι οποίοι μάς έριξαν στον γκρεμό, μπορούν να δώσουν λύσεις, επαναφέροντας την χώρα στην ανάπτυξη και την ευημερία;

Όχι, δεν πιστεύω ότι λύσεις μπορούν να δοθούν από το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα. Δεν έχει την αξιοπιστία, την θέληση και το θάρρος να προβεί σε τομές τέτοιας εκτάσεως και εντάσεως.

Αν δεν τα καταφέρει η κυβέρνηση, βλέπετε κοινωνικές αναταραχές με ολοσχερή κατάρρευση του παρόντος πολιτικού συστήματος;

Το απεύχομαι, αλλά δεν το αποκλείω. Εκείνο όμως, που μπορώ να πω είναι ότι πλέον μεταρρυθμιστικές, εκσυγχρονιστικές, βαθιά πατριωτικές δυνάμεις, αισθάνονται την ανάγκη να λειτουργήσουν πολιτικά αποδεσμευμένες από τα δεσμά των λαϊκιστών, των εκπροσώπων του πολιτικού κατεστημένου και του αντιδραστικού πολιτικοκοινωνικού συσχετισμού που εκφράζει τους κρατικοδίαιτους.

Επιτέλους, η φωνή των ιδιωτικών υπαλλήλων, των ελεύθερων επαγγελματιών, των επιχειρηματιών, των αγροτών, των εργατών πρέπει να ακουστεί. Αυτή την στιγμή οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν παραλύσει. Και αυτό γιατί προσπαθούν να χωρέσουν όλα τα καρπούζια σε μία μασχάλη: δεν γίνεται να συνυπάρξουν πλέον στο ίδιο κόμμα και οι εκφραστές των κρατικοδίαιτων συνδικάτων και οι οπαδοί των μεταρρυθμίσεων.

Όχι γιατί δεν είναι κατανοητή η ανάγκη των πολιτικών ισορροπιών, όσο γιατί η ισορροπία αυτή παραλύει την μεταρρυθμιστική ορμή. Η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού θα γίνει με όρους συγκρουσιακούς: όσοι θέλουν να δουν την Ελλάδα να προκόβει, να αποκτά την ανταγωνιστικότητα, να παίρνει την θέση της ανάμεσα στα πιο προηγμένα έθνη του κόσμου, δεν έχουν πια τίποτε κοινό με την ρητορική της Αριστεράς και τους υποστηρικτές των προνομίων του Δημοσίου τομέα. Αυτή η σύγκρουση θα οδηγήσει στον εσωτερικό μαρασμό των παραδοσιακών κομμάτων και στην ανασύνθεση των πολιτικών δυνάμεων.

Μιλήσατε παραμονές της 25ης Μαρτίου στον Πειραιά, για μια κοινοβουλευτική επανάσταση. Τι εννοείτε;

Εννοώ ότι με ένα Σύνταγμα που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, που προστατεύει την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, που δεν παρέχει ενισχυμένες αρμοδιότητες στον Πρωθυπουργό, που δεν διαχωρίζει κάθετα την εκτελεστική από την νομοθετική εξουσία, το πολίτευμα δεν μπορεί να λειτουργήσει. Και επειδή ορισμένες από τις διατάξεις του Συντάγματος στις οποίες αναφέρομαι είναι μη αναθεωρητέες, χρειάζεται μία κοινοβουλευτική επανάσταση, δηλ. μία πράξη πρωτογενούς εξουσίας για να δημιουργηθεί ένα νέα Σύνταγμα, δηλ. μία Νέα Πολιτεία.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. εισήλθε στην Βουλή το 2007 με κεντρικό σύνθημα «ρήξη και ανατροπή με το κατεστημένο». Κάποιοι, όμως κατηγορούν τον πρόεδρο του κόμματος ότι έγινε μέρος του συστήματος. Τι απαντάτε;

Ο ΛΑ.Ο.Σ. παραμένει σήμερα η πιο ρηξικέλευθη, η πιο ριζοσπαστική και ταυτοχρόνως η πιο υπεύθυνη πολιτική δύναμη. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς τις προτάσεις του και τον τρόπο που αντιπολιτεύεται την εκάστοτε κυβέρνηση.

Γιατί πίεζε το κόμμα σας τον κ. Μεϊμαράκη για την παραλαβή των υποβρυχίων;

Γιατί ή καταγγέλλεις την σύμβαση και ζητάς τα λεφτά σου πίσω ή παραλαμβάνεις. Δεν γίνεται μόνο να πληρώνεις δηλ. να επικαλείσαι την δική σου υποχρέωση και να μην αξιώνεις την αντιπαροχή. Τελικώς, όμως, αυτό γινόταν. Το Ελληνικό Δημόσιο πλήρωνε τις υποχρεώσεις του εκ της συμβάσεως, αλλά ούτε προέβαινε σε καταγγελία της συμβάσεως, ούτε παραλάμβανε τα υποβρύχια. Δηλαδή, κατάσταση εξωφρενική.

Είσαστε ο μόνος πολιτικός που έβαζε μετ’ επιτάσεως την τελευταία δεκαετία, το θέμα της λαθρομετανάστευσης στα κυρίαρχα ζητήματα που θα έπρεπε να απασχολήσουν τις κυβερνήσεις. Ακούγαμε ορισμένους να αφορίζουν τις απόψεις σας ως ακροδεξιές τότε, αλλά σήμερα που η λαθρομετανάστευση έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας, τους βλέπουμε να σιωπούν.

Τι να την κάνεις την δικαίωση όταν έρχεται αργά, όταν αυτά θα μπορούσαν να προληφθούν. Στον τόπο μας, πληρώνουμε ακριβά την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς και τον ενδοτισμό της καθεστωτικής Δεξιάς. Δεν ήταν προφανές ότι η ανεξέλεγκτη μετανάστευση θα οδηγούσε εδώ: στην εγκληματικότητα, στην διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, στην υπονόμευση του ασφαλιστικού συστήματος, στην εκπαιδευτική καθυστέρηση, στην πολιτιστική σύγκρουση; Τόσο μυαλό χρειαζόταν για να χαραχθεί μία ορθολογιστική μεταναστευτική πολιτική, για να ελεγχθούν οι μεταναστευτικές ροές και να ζουν όλοι αρμονικά, Έλληνες και νόμιμοι μετανάστες; Δυστυχώς, πλέον, αυτή η ευκαιρία χάθηκε, το εκκρεμές έχει πάει υπερβολικά στην μία άκρη και τώρα θα γυρίσει με βία προς την άλλη. Ας πρόσεχαν.

Ενώ η εγκληματικότητα βρίσκεται σε έξαρση, η Αστυνομία αποφεύγει να την αποδώσει στην αθρόα εισροή λαθρομεταναστών στην χώρα μας. Ενώ το κράτος έχει απολέσει δις ευρώ από το παρεμπόριο και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα μικρομάγαζα βάζουν λουκέτο, η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να λάβει μέτρα. Γιατί κατά την άποψή σας;

Γιατί είναι ενοχική, κομπλεξική και δειλή. Γιατί ακόμα και τώρα απολογείται στους μισότρελους της Άκρας Αριστεράς. Γιατί υποχωρεί στην βία των επαγγελματιών υπερασπιστών των μεταναστών. Γιατί υποχωρεί στην τρομοκρατική βία του παρακράτους της Άκρας Αριστεράς. Γιατί, πλέον, φοβάται και την αντίδραση των ίδιων των παρανόμων μεταναστών. Γιατί προτιμά ακόμη και σήμερα, να συμμαχεί με όλους τους παραπάνω, παρά με την ελληνική κοινωνία που υποφέρει.

Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα;

Τις έχουμε πει και γράψει χιλιάδες φορές:

• Αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων.

• Έλεγχος και ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών.

• Ευρωπαϊκή συμφωνία με την Τουρκία για επανεισδοχή των μεταναστών.

• Αποκλεισμός των παρανόμων μεταναστών από όλες τις κοινωνικές παροχές, πλην αυτής της κατεπείγουσας παροχής ιατρικών υπηρεσιών.

• Επαναπατρισμός των παρανόμων μεταναστών.

• Επανεξέταση όλων των αδειών παραμονής με κριτήρια ποσοτικά και ποιοτικά.

Οι λύσεις υπάρχουν, πολιτική βούληση δεν υπάρχει και αυτό είναι που πρέπει να εκφράσει ο ελληνικός λαός.

Κύριε Βορίδη, έχετε δεχθεί το πολιτικό φλερτ από άλλους κομματικούς φορείς. Ποιο θα ήταν το κίνητρο ή η αιτία για να εγκαταλείψετε τον ΛΑ.Ο.Σ.; Υπάρχει κάτι που θα σας έβαζε στην διαδικασία επανεργοποίησης του Ελληνικού Μετώπου;

Δεν έχω δεχθεί κανένα φλερτ από κομματικούς φορείς. Διατηρώ ένα επίπεδο επικοινωνίας με συναδέλφους μου βουλευτές άλλων κομμάτων, τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ, με τους οποίους ανταλλάσσουμε απόψεις για την πορεία της χώρας και την δυνατότητα αναστροφής ενός καταστροφικού δρόμου. Δεν σκέφτομαι να εγκαταλείψω την πολιτική προσπάθεια του Γ. Καρατζαφέρη, οπότε αυτονοήτως, δεν σκέφτομαι να ενεργοποιήσω ο,τιδήποτε.

Πάντως, αρκετοί έχουν παραδεχτεί, και μην το αρνηθείτε, ότι ξεχωρίζουν η παρουσία σας και οι εύστοχες παρεμβάσεις στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΛΑ.Ο.Σ. Αισθάνεστε κάποιες φορές ξένο σώμα;

Με τιμά η παρατήρησή σας, οφείλω, όμως, να πω ότι η διακριτή παρουσία του ΛΑ.Ο.Σ. στο Κοινοβούλιο, που αναγνωρίζεται και από τους πολίτες που το θεωρούν ως το καλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, οφείλεται πρωτίστως στην ευστροφία, στην ευελιξία και στο επικοινωνιακό χάρισμα του Προέδρου Γ. Καρατζαφέρη αλλά και στην μέχρις αυταπαρνήσεως εξαντλητική προσπάθεια των συναγωνιστών βουλευτών του ΛΑ.Ο.Σ., ορισμένοι εκ των οποίων, παρά την βραχεία κοινοβουλευτική μας παρουσία, έχουν κατορθώσει να διακριθούν για την μαχητικότητά τους, την ευρυμάθειά τους, την εμβριθή μελέτη των νομοθετικών κειμένων, την δημιουργική και ευρηματική σκέψη τους. Αισθάνομαι, λοιπόν, πολλές φορές υπερήφανος για όσα έχουμε καταφέρει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, με τόσο αντίξοες συνθήκες.

πηγή: Εφημερίδα Εν Πειραιεί

Read More

Που το πάει ο Καρατζαφέρης με τον εκβιασμό απόσυρσης από τη Βουλή;

Κίνηση εντυπωσιασμού ή Κίνηση Εκλογών;

Ο Καρατζαφέρης θέλει άλλο σχήμα στην Κυβέρνηση. Είναι φανερό. Προσπαθεί με κάθε μέσο να αναδειχτεί σε ρυθμιστή του παιχνιδιού και το καταφέρνει με κάθε ευκαιρία. Σήμερα προέβη σε μια διφορούμενη δήλωση στην εκπομπή του Παπαδάκη προκειμένου να προκαλέσει εκλογές.

Η απόσυρση του κόμματός του από το Κοινοβούλιο δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας κι αν συμβεί τότε θα μιλάμε για νέες εξελίξεις. Παράλληλα και ο Αλέκος Αλαβάνος καλεί όλες τις αριστερές δυνάμεις να αποχωρήσουν από τη Βουλή.

Τι θέλει όμως να πετύχει ο Γ. Καρατζαφέρης; Ξέρει ότι με το να γίνουν τώρα εκλογές το αποτέλεσμα της κάλπης θα βγάλει κυβέρνηση συνεργασίας. Εκεί τα πράγματα στενεύουν για τους δυο μεγάλους οι οποίοι θα αναγκαστούν να σηκώσουν το ακουστικό τους και να πάρουν τον αριθμό της Καλλιρόης. Από την άλλη, δίνει ίσως την ευκαιρία στον Παπανδρέου να του λύσει τα χέρια και να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές προκειμένου να μην μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο η Τρόικα.

Τα χθεσινά γεγονότα και η φυγάδευση των βουλευτών στον Εθνικό Κήπο δείχνουν ότι το πολιτικό σύστημα έχει όχι μόνο χρεωκοπήσει αλλά διαλυθεί οριστικά. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν που οδεύουμε.

Read More

Έτοιμος ο Πρωθυπουργός της χρεωκοπίας

Το 1940, υπεγράφη από την Ελλάδα η “Σύμβαση Cooper”, βάσει της οποίας η χώρα μας δεν μπορούσε να διαχειριστεί τον ορυκτό της πλούτο. Η Σύμβαση αυτή, είχε πραγματοποιηθεί “υπογείως”, εν αγνοία του τότε Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά, από τον τότε Υπουργό Βιομηχανίας. Ένας από τους κύριους λόγους της δολοφονίας του Μεταξά, ήταν και η ανακάλυψη της από τον ίδιο. Η χρονολογία λήξης της, είχε οριστεί το 2010. Από το 2010, η Ελλάδα θα μπορούσε να διαχειριστεί τον ορυκτό της πλούτο, χωρίς προβλήματα. Λόγω του ότι , τόσο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), όσο και το Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Ταμείο (ΕΚΤ) αλλά κι η Παγκόσμια Τράπεζα (ΠΤ), έχουν σημαντικά οφέλη, έπρεπε πάσει θυσία να γίνει ανανέωση της Σύμβασης. Η αρχή έγινε το 1983, οπότε και η χώρα μας βρέθηκε στο σημείο να “δανείζεται” από την ΕΕ προκειμένου να καταβάλλει μισθούς και συντάξεις. Έτσι, φτάσαμε “αισίως” το 2010 στο γνωστό και μη εξαιρετέο Μνημόνιο. Αυτού του είδους η “σιωπηρή ανανέωση” της Σύμβασης Cooper, έφερε στην επιφάνεια το αδηφάγο πρόσωπο των… “δανειστών” μας οι οποίοι ΔΕΝ αρκούνται σε αυτό, αλλά οδηγούν τις Κυβερνήσεις της Ελλάδος σε ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΗ της χώρας. Μια υποθήκη που δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να ξεπληρωθεί. Τουλάχιστον όχι υπό τις παρούσες συνθήκες.

Η φαρσοκομωδία όμως συνεχίζεται, και σε άλλα επίπεδα. Οι ΗΠΑ, σε μία προσπάθεια ελέγχου της Ελλάδος, είχαν σκοπό να οδηγήσουν τη χώρα σε μία κυβέρνηση που θα είχε ως Πρωθυπουργό κάποιον τεχνοκράτη ή κάποιον που ήταν τραπεζικό στέλεχος. Τα μάτια όλων τότε στράφηκαν στον Αντώνη Σαμαρά. Ωστόσο, προχθές, οι δηλώσεις του επίτιμου προέδρου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ήρθαν να ταράξουν κάπως τα νερά του πολιτικού συστήματος και να κατευθύνουν αλλού τις σκέψεις μας. Ενώ λοιπόν όλοι αναζητούσαμε τον επόμενο πρωθυπουργό από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ήρθαν στην ΕΛ.ΠΟΛ. στοιχεία με έντυπα και ηλεκτρονικά ντοκουμέντα που στρέφουν πλέον αλλού την πραγματικότητα. Το πιο εφιαλτικό σενάριο, έρχεται από εκεί που όλοι (πλην του υποφαινομένου και ολίγων ακόμη) ΔΕΝ το περιμένουν.

Πολιτικό πρόσωπο της Μείζωνος Αντιπολιτεύσεως, προ ημερών πραγματοποίησε 48ωρο ταξίδι σε δύο χώρες της Ευρώπης. Η μία ήταν ενδιάμεσος σταθμός αλλαγής κατεύθυνσης. Η δεύτερη, ήταν κι η πιο σημαντική. Εκεί, συναντήθηκε με έναν εκπρόσωπο του Δ.Ν.Τ., έναν εκπρόσωπο της ΕΚΤ και έναν “υπέρμαχο” της Παγκοσμιοποίησης. Στις τρίωρες συζητήσεις καθ’ έκαστον που πραγματοποιήθηκαν, εκτός των άλλων η προσοχή στράφηκε στην Κάρτα του Πολίτη και την Λαθρομετανάστευση. Οι τελικές συμφωνίες ήρθαν μετά από ολιγόωρες διαπραγματεύσεις και οι οποίες είχαν ως εξής: Στον Έλληνα πολιτικό, δίνεται το ελεύθερο να διαχειριστεί το Λαθρομεταναστευτικό “εν λευκώ”, αλλά και η Πρωθυπουργία, ενώ το εγκληματικό τραπεζικό καρτέλ εξασφάλισε ότι ο εν λόγω πολιτικός ΔΕΝ θα πειράξει το Μνημόνιο και ότι θα αναφωνήσει ως άλλος Χαρίλαος Τρικούπης: “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”. Όσο για την Κάρτα του Πολίτη, φαίνεται πως πήρε αναβολή για μία 5ετία…

Το επιτυχημένο είναι πως, ενώ θα πρόκειται (κατά την νέα αυτή συμφωνία) για Κυβέρνηση κοινής αποδοχής με πρόεδρο της κυβερνήσεως τον περί ου ο λόγος πολιτικό, ο ίδιος του θα εμφανιστεί ως ήρωας, λέγοντας “δεν μας άκουσαν όταν έπρεπε και οδηγηθήκαμε εδώ”. Όλα αυτά, έρχονται υπό τη σκιά των δημοσιεύσεων του περιοδικού Focus (σ.σ. τελικά το Focus είναι Γερμανικό ή Εβραϊκό; -ρητορική ερώτηση-) για το ενδεχόμενο χρεωκοπίας της Ελλάδος. Ωστόσο, Γαλλικό περιοδικό, εμφανίζεται να δηλώνει ευθαρσώς ότι τα “πατριωτικά” κόμματα στην Ελλάδα, δημιουργήθηκαν με σκοπό τον περιχαρακωμένο έλεγχο του πατριωτικού χώρου. Δηλαδή, ενώ ο αγνός ψηφοφόρος θα νομίζει ότι ψηφίζει πατριωτικό κόμμα, στην ουσία ψηφίζει μια από τα ίδια. Τι σχέση έχει αυτό που αναφέρουμε τώρα με τα πιο πάνω; ΠΟΛΥ μεγάλη. Εμείς φωτογραφίζουμε κι εσείς… αποκωδικοποιείτε. Εμένα απλά θα μου επιτρέψετε ν’ αναφωνήσω…: “Βρε καλώς τον μπαρμπα-γιώργηηηηηη!!!”

Γεώργιος Δουρμούσης – Μεταξάς

Γεν. Δ/ντης ΕΛ.ΠΟΛ.

Δ/ντης Οργανωτικού ΕΛ.ΠΟΛ.

Read More

Λάβρος ο Χιδίρογλου για Σόρος : Βρε καλώς τα παιδιά του νεοφιλελεύθερου διεθνισμού

Βρε, βρε, βρε... Καλώς τους σπεκουλαδόρους, που χαντάκωσαν τη χώρα μας! Ήρθαν να πάρουν και τα υπόλοιπα, να τρυγήσουν ό,τι απέμεινε από τον εθνικό μας πλούτο! Και έχουν θράσος, θράσος απύθμενο. Και πλέον, με τη στήριξη του διαπλεκόμενου Τύπου, δεν έχουν και κανένα λόγο να κρύβονται. Άλλωστε, «για το καλό μας» είναι!

Όλα «για το καλό μας» και το «συμφέρον» μας είναι! Ακόμα και το ραδόνιο που ο χρηματιστής «αμόλησε» στη Θεσπρωτία, είναι ικανοί να πουν στο ΠΑΣΟΚ! Βοηθά, φαίνεται, στην «πράσινη» και αειφόρο ανάπτυξη ο απεχθής στη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη, «Καναδός» χρηματιστής! Ο Σόρος άλλωστε, ο σύγχρονος Σκρουτζ Μακ Ντακ, ίσως ο πιο μισητός άνθρωπος αυτή τη στιγμή στον κόσμο, πρέπει να γεμίσει τους τραπεζικούς λογαρισμούς του. Αν αυτοί δεν «ξεχειλίζουν», υπάρχει πρόβλημα, πρόβλημα παγκόσμιο.

Ψυχή πουλημένη στο διάβολο...

Η συνάντηση του πρωθυπουργού (όσων τον ψήφισαν, γιατί στη συνείδηση των υπολοίπων, δεν έχει πλέον ΚΑΜΙΑ νομιμοποίηση) με τον σπεκουλαδόρο Τζορτζ Σόρος (ήταν παρών και ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου), τον γκουρού του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού, χθες το μεσημέρι, κακώς εξέπληξε κάποιους. Φυσικά, δεν ειπώθηκε τίποτα για το τι συζητήθηκε. Δάνεια; Μνημόνια; Χρυσός; Υποθέστε...

Α, η συνάντηση ακολούθησε την παρουσία του Σόρος σε «συνέδριο» στην Αθήνα (που διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών), όπου συμμετείχε η εν Ελλάδι τοπική επιτροπή της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Εκεί, έδωσαν το παρών επιχειρηματίες, αλλά και όλοι όσοι βλέπουν στο πρόσωπο του Τζορτζ Σόρος, την επί της γης επιτυχία, τουλάχιστον, όπως αυτή μεταφράζεται: ξέχειλοι τραπεζικοί λογαριασμοί, πάντα επί πτωμάτων και ψυχή πουλημένη στο διάβολο.

Μας έκατσε στο σβέρκο...

Οι επισκέψεις του φιλοσκοπιανού και σπόνσορα του Μπαράκ Ομπάμα, Τζορτζ Σόρος στην Ελλάδα, είναι πλέον συχνές. Μας ήρθε και το φθινόπωρο του 2009 και ποιος ξέρει και πόσες άλλες φορές, ινκόγκνιτο. Πάντα κυκλοφορεί έτσι ο κήρυκας της εξαχρείωσης, της ανηθικότητας και της κοινωνικής ελευθεριότητας, ο οποίος χρηματοδοτεί εκστρατείες υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, υπέρ της νομιμοποίησης των ναρκωτικών και άλλων «σκοπών».

Ο λόγος για τον χρηματοδότη «βελούδινων» και «πορτοκαλί» επαναστάσεων στην Ανατολική Ευρώπη, τον άνθρωπο που αλλάζει τον γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάρτη (έχουν καταρρεύσει εξαιτίας των κερδοσκοπικών επιθέσεών του τα χρηματιστήρια σε δεκάδες χώρες), ώστε να τον προσαρμόζει στις ανήθικες και βδελυρές επιδιώξεις του.

Κακοποιός διεθνούς εμβέλειας

Το 1992, ο Τζόρτζ Σόρος πήγε να «τελειώσει», προκειμένου να σπεκουλάρει, τη βρετανική οικονομία, καταφέρνοντας να φέρει σε δύσκολη θέση δεκάδες εκατομμύρια Βρετανών φορολογουμένων. «Έσπασε» όμως τα μούτρα του, όταν προσπάθησε να κερδοσκοπήσει εις βάρος της Societe Generale. Από τη Ρωσία, όπου το μήνυμα των περί τον Πούτιν πρώην καγκεμπέδων ήταν «μη τολμήσεις» να σκάσεις μύτη, δεν μπορεί να περάσει ούτε απ’ έξω... Εκεί, κάνει τζιζ, ιδιαίτερα μετά τη φυλάκιση του Κοντορκόφσκι.

Φυσικά, πολλοί τον έχουν πάρει πλέον χαμπάρι, ενώ η (δικαιολογημένη λόγω της δράσης του) συνωμοσιολογία γύρω από το πρόσωπό του, κλιμακώνεται συνεχώς. Ο Τζορτζ Σόρος, είναι κακοποιός διεθνούς εμβέλειας, ο ειδικότερος στον πλανήτη σε θέματα οικονομικού εγκλήματος. Και αυτόν, τον υποδέχονται οι του ΠΑΣΟΚ εδώ στην Ελλάδα, μετά βαΐων και κλάδων και στρώνοντας κόκκινα χαλιά. Τυχαίο; Δε νομίζω.

Νίκος Χιδίρογλου, δημοσιογράφος

πηγή: Ελεύθερη Ώρα

Read More

Τι κοινό έχουν ο Μουσολίνι κι ο Παπανδρέου;

Κι οι δυο ήταν κορόιδα..

Read More

Εξουσία, κομματικό κράτος και διαφθορά

Γράφει ο Ευθύλογος

Για πολλοστή φορά άκουσα πρόσφατα πολιτικό αρχηγό να ευαγγελίζεται την αλλαγή του τρόπου άσκησης της Πολιτικής Εξουσίας, την κατάργηση του κομματικού κράτους καθώς και την μηδενική ανοχή στη διαφθορά.
Ας τα δούμε ένα – ένα μήπως και βρούμε και τον τρόπο που μπορεί να γίνει μια τέτοια κοσμοϊστορική – για τα μέτρα της Ελλάδας – επανάσταση.

Α) Η Πολιτική Εξουσία είναι το δικαίωμα που έχει η Πολιτεία να υποχρεώνει - και σε περίπτωση άρνησης να εξαναγκάζει - τους πολίτες να υπακούουν στη θέλησή της.
Με λίγα λόγια δηλαδή, η Πολιτική Εξουσία είναι μια μορφή κυριαρχίας πάνω σε ελεύθερους πολίτες. [1]

Η Πολιτική εξουσία σε συντριπτικά μεγάλο ποσοστό εκφράζει τη θέληση της κυβέρνησης η οποία διαθέτοντας κοινοβουλευτική πλειοψηφία νομοθετεί κατά βούλησιν.
Η θέληση της κυβέρνησης όμως, συμπίπτει κατά κανόνα με την θέληση του κόμματος που στηρίζει την κυβέρνηση.
Και η θέληση του κόμματος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνισταμένη των θελήσεων των σκληρών οπαδών και μελών του κόμματος, η οποία μέσω των στελεχών διαβιβάζεται - εμπλουτισμένη και με την δική τους θέληση – ως δήθεν «λαϊκή θέληση» στην ηγεσία του κόμματος και υλοποιείται ως θέληση της πολιτικής εξουσίας.
Από εδώ και κάτω αρχίζει η ιλαροτραγωδία.
Όταν κάποιοι κομματικοί τραμπούκοι ισχυρίζονται κομπάζοντας «εμείς κυβερνάμε», έχουν απόλυτο δίκιο.
Ακόμη κι αν δεν έχουν αποσαφηνίσει πλήρως στον εγκεφαλίσκο τους την άρρηκτη σχέση που υπάρχει μεταξύ Πολιτικής Εξουσίας και «λαϊκής» θέλησης, το πολιτικό τους ένστικτο τους καθοδήγησε ώστε να επενδύσουν στο σωστό κόμμα τη σωστή στιγμή.


Β) Εδώ ξεκινάει η δημιουργία και η διόγκωση του κομματικού κράτους.
Τα διάφορα κομματικά σαπρόφυτα έχοντας διαθέσει χρόνο και προσπάθεια υπέρ του εκάστοτε κυβερνητικού κόμματος περιμένουν να εξαργυρώσουν την προσφορά τους και δυστυχώς το επιτυγχάνουν.
Η πείρα του παρελθόντος έχει αποδείξει ότι όσοι - ένθεν και ένθεν – ράβουν τα κουστούμια τους ξέρουν τι κάνουν.
Δεν θυμάμαι ποτέ να διορίζεται σε κάποια υψηλή ή μεσαία διοικητική θέση πρόσωπο που να προέρχεται από το αντίπαλο κομματικό στρατόπεδο και πολύ περισσότερο δεν θυμάμαι να διορίζεται κομματικά αχρωμάτιστο πρόσωπο.
(Αν υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις από τον παραπάνω κανόνα, είναι σκόπιμες για να καλύψουν κατά το δυνατόν την ενοχλητική οσμή που ..............αναδίδεται από το μαγείρεμα που γίνεται στα ενδότερα της κομματικής κουζίνας του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος).
Και φαίνεται ότι είναι τόσο ελκυστικές κάποιες από αυτές τις θέσεις ώστε ο κατά κανόνα προκλητικός και πολιτικά άκομψος σημερινός υφυπουργός Αθλητισμού, σε μια σπάνια στιγμή νηφαλιότητας να δηλώσει (περίπου) το εξής:
«Παίρνουν τόσα πολλά που είναι προτιμότερο κάποιος να αποτύχει να εκλεγεί βουλευτής, ώστε μετά να διοριστεί σε μια τέτοια θέση».
Φαίνεται πως γνωρίζει εκ των ένδον τι συμβαίνει τουλάχιστον στον χώρο ευθύνης του.


Γ) Ήδη μπήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε στο χώρο της διαφθοράς.
Στα παραπάνω «τόσα πολλά» πρέπει να προστεθούν και τα «αφανή έσοδα».
Δεν είναι δυνατόν να είναι κάποιος διευθυντής π.χ. στον τομέα της πολεοδομίας ή πρόεδρος του Δ.Σ. σε κρατικό Νοσοκομείο και να αγνοεί (εκτός αν είναι αδιάφορος ή ηλίθιος) το όργιο διαφθοράς που επικρατεί.
Είναι προφανές ότι αυτά που συμβαίνουν τα γνωρίζει η κορυφή της διοικητικής πυραμίδας αλλά τα αποσιωπά και ενίοτε τα υποθάλπει με το «αζημίωτο».
Πέραν αυτού ο κάθε εγκάθετος διοικητής ή διευθυντής μπορεί να κάνει τόσες «εξυπηρετήσεις» που την επόμενη φορά έχει σίγουρη την εκλογή του αν το θελήσει.
Αλλά και στους χαμηλότερους διοικητικούς ορόφους, ακόμη και σε πολιτικά ασήμαντες ή αδιάφορες διευθύνσεις οι θέσεις καταλαμβάνονται από άτομα που ως μόνο προσόν έχουν να επιδείξουν την κομματική προσήλωση και ενδεχομένως κάποια κατάλληλη κομματική γνωριμία, συγγένεια ή κουμπαριά. [2]
Εδώ τουλάχιστον υπάρχει η σωστή αντιστοίχιση.
Ασήμαντη διεύθυνση – ασήμαντο ανθρωπάκι και ο διευθυντής.
Μόνον που πολύ συχνά αυτό το ασήμαντο και υπάκουο στις κομματικές εντολές αχυρένιο ανθρωπάκι, αισθάνεται την ανάγκη να εξαντλήσει κάπου την δοτή εξουσία που του παρέχει η θέση του και γίνεται ο φόβος και ο τρόμος των άτυχων υφισταμένων του αλλά και των πολιτών που θα πέσουν στα νύχια του. Μια διεφθαρμένη «Δημοκρατία» δημιουργεί προϋποθέσεις για χιλιάδες εστίες «μικρών δικτατοριών».
Αν η επόμενη κυβέρνηση θέλει να περιορίσει τη διαφθορά ας δοκιμάσει να περιορίσει το κομματικό κράτος.
Ας αντικαταστήσει μόνον τους αποδεδειγμένα ανίκανους με ακεραίου ήθους μη κομματικούς. Εύκολα θα εντοπίσει και τους μεν και τους δε.
Έτσι θα στείλει το σαφές μήνυμα σε όσους ράβουν κουστούμια με ρεβανσιστική λογική, ότι μπορεί να μείνουν τελικά ξεβράκωτοι, αλλά θα δώσει κι ένα μήνυμα ελπίδας στην κοινωνία ότι κάτι επί τέλους αλλάζει. [3]

Όσο για κάποιες δευτεροκλασάτες διοικήσεις, ας τις αφήσει ως έχουν.
Η δικαιολογία ότι «θέλουμε ανθρώπους της εμπιστοσύνης μας» δεν ευσταθεί.
Όσοι παραμείνουν στη θέση τους θα είναι τόσο χεσμένοι από το φόβο τους που θα δίνουν καθημερινά αποδείξεις πίστης και υποταγής στα νέα αφεντικά.
Άλλωστε τέτοια πλάσματα λειτουργούν με το ένστικτο. Αφοσιώνονται σ’ αυτόν που τα ταΐζει.


* * * * * * *

[1] Η σύγχρονη πολιτική επιστήμη προσπαθώντας να απαλύνει αυτή την πραγματικότητα, μελετά και αντιμετωπίζει την Πολιτική Εξουσία ως την ικανότητα ανάπτυξης διαλόγου και επικοινωνίας με βάση τον ορθολογισμό, παραβλέποντας σκόπιμα τον υποβόσκοντα καταναγκασμό.
Εννοείται ότι μελέτες αυτού του είδους αναφέρονται στα λεγόμενα «Δημοκρατικά καθεστώτα».
Εδώ τα εισαγωγικά δηλώνουν ότι κατανοώ τους κινδύνους που καραδοκούν ως προς την ερμηνεία του όρου. Άλλωστε αρκεί να θυμηθούμε δυο «Δημοκρατίες».
α) Τη Δημοκρατία του γαλατά όπως την εννοούσε ο Winston Churchill, που ισχυρίζονταν ότι «όταν τα ξημερώματα χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού μας και είμαστε βέβαιοι ότι είναι ο γαλατάς, τότε έχουμε δημοκρατία» και
β) Την πάλαι ποτέ κραταιά ΕΣΣΔ. (Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών) Όσοι έζησαν το θηριώδες καθεστώς του Στάλιν γνωρίζουν πολύ καλά τι σήμαινε «Δημοκρατία» εκείνο τον καιρό σ’ εκείνο τον τόπο.
Πραγματική δημοκρατία κατά τη γνώμη μου έχουμε όταν το παιδί του πρώτου πολίτη και το παιδί του τελευταίου πολίτη της χώρας έχουν τις ίδιες ακριβώς ευκαιρίες.

Οτιδήποτε άλλο είναι – περισσότερο ή λιγότερο – καθεστώς εσωτερικής κατοχής.
Αλλοίμονο αν δεχτώ ότι η έννοια της Δημοκρατίας εξασφαλίζεται μόνον με την ισότητα της ψήφου. Μπορεί αυτό να είναι αναγκαία προϋπόθεση αλλά επ’ ουδενί δεν είναι ικανή. Στις μελαγχολικές Δημοκρατίες ελληνικού τύπου, δεν είμαστε σε τίποτε άλλο ίσοι. Ούτε βέβαια απέναντι στο νόμο. Ποια ισονομία υπάρχει π.χ. στη δικαστική διαμάχη ενός φτωχού πολίτη με έναν πάμπλουτο ή πολιτικά ισχυρό που με τις γνωριμίες του μπορεί να προκαθορίσει την έκβαση της δίκης; Ας αφήσουμε ότι μπορεί να προσλάβει πανάκριβα αμειβόμενους δικηγόρους που γνωρίζουν όλες τις «υπόγειες διαδρομές».

[2] Πολλές φορές έχω εκπλαγεί διαπιστώνοντας πόσο μακροπρόθεσμα και συστηματικά εργάζονται κάποιοι κομματικοί, διατηρώντας χρήσιμες γνωριμίες, κάνοντας κουμπαριές με πολιτικά ισχυρότερους αλλά και συνάπτοντας κατάλληλους γάμους. Ένας καλός συνδυασμός είναι π.χ. ο γαμπρός να ανήκει στο κόμμα Α, η νύφη στο κόμμα Β και ο κουμπάρος στο κόμμα Γ ώστε να έχουμε πιασμένα όλα τα πόστα. Έτσι χτυπάμε «μ’ ένα σμπάρο τρία τρυγόνια» και επί πλέον το παρουσιάζουμε και ως κομματική υπέρβαση.

[3] Πρόσφατα άκουσα τη φράση «Ο ρόλος της εξουσίας είναι να δίνει χώρο στην ελπίδα». Την υιοθετώ ανεπιφύλακτα σε μια εποχή που οι απελπισμένοι πληθαίνουν.

πηγή: Καφενείο

Read More

Θύμα ενός Debate!

Τέλειωσε ακόμα ένα debate πολιτικών αρχηγών, με τη γεύση που αποκομίζω να είναι αδιάφορη για τους περισσότερους. Ο λόγος που γίνεται η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι για να σχολιαστεί το γεγονός ότι πάρα πολλά blogs στην προσπάθειά τους να κυνηγήσουν την δημοσιότητα, γράφουν χίλιες δυο σαχλαμάρες, ξεπερνώντας τα μεγάλα κανάλια, στην προσπάθεια να αναδείξουν το θέμα ως άξιο λόγου.


Αυτό που θα πρεπε να μας απασχολήσει είναι η χρεωκοπία του πολιτικού μας συστήματος και η απουσία σπιρτάδας και αέρα αισιοδοξίας. Κανένα όραμα, καμία πολιτική ευφορία δεν ένιωσα. Και αυτό διαχέεται φυσικά και στα ΜΜΕ συμπεριλαμβανομένων και των blogs που ως συνήθως καταστροφολογούν και κινδυνολογούν μόνο και μόνο για παραπάνω δημοσιότητα. Έτσι έχουμε εθιστεί σ' αυτή την σαπίλα, ψάχνοντας με τάσεις πλέον μαζοχιστικές, σκάνδαλα, πολιτικές ίντριγκες και ο,τι κατώτερη πράξη έχει διαπραχθεί από επώνυμα πολιτικά ή μη πρόσωπα.

Αν θέλουμε ως ενεργοί πολίτες μια δημοκρατία που κάθε 4 χρόνια θα κάνει μνημόσυνο, καλύτερα να κλείσουμε το μαγαζί μια ώρα αρχύτερα. Η πατρίδα χρειάζεται συνεργείο και όλοι πρέπει να συμβάλλουμε για να επιδιορθώσουμε το σαπιο καράβι.

Παπανδρέου-Καραμανλής / Τρικούπης-Δηλιγιάννης θα λεγε κάποιος φανατικός ιστορικός. Ελπίζω να μην επαληθευθεί και βρεθούμε προ ενός '97.

Read More