Πόσο αστυνομολάγνοι είμαστε;

Του Δημ. Ζαφειρόπουλου

Θέλετε να το πείτε παιδική ασθένεια, θέλετε να το ονομάσετε μαζοχισμό, πείτε το ψυχοπαθολογική κατάσταση, ιδεολογικό κόλλημα, φετίχ με την στολή ή ίσως και υπαλληλική σχέση ενίοτε. Πείτε όπως θέλετε αλλά αυτό που είναι πραγματικότητα είναι οι σχέσεις του «χώρου» μας με τα σώματα ασφαλείας. Σχέσεις κάθε μορφής και τύπου, που μπορούν να ξεκινούν από μία απλή ιδεολογική συμπάθεια και να φτάνουν μέχρι αυτές της εξάρτησης. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Με αφορμή τα επεισόδια της τελευταίας εβδομάδας, η παρουσία στο Σύνταγμα μίας ομάδας πατριωτών συνδικαλιστών της ΕΘΕΛ, έδωσε στην αριστερά και το σύστημα την ευκαιρία να βγάλει από το ντουλάπι τον ακροδεξιό μπαμπούλα. Δεν φταίνε δηλαδή οι αναρχικοί που προβόκαραν τις εκδηλώσεις, δεν φταίει η ηγεσία της αστυνομίας που έπνιξε την Αθήνα στο δηλητήριο αφήνοντας παράλληλα τους προηγούμενους να καίνε ανενόχλητοι, αλλά για όλα και πάλι φταίνε οι ακροδεξιοί. Τις καταγγελίες μάλιστα τις ξεκίνησαν «δεξιά» κανάλια, για να πάρουν το θέμα οι αριστεροί και να το ολοκληρώσουν οι πασόκοι κάνοντας ΕΔΕ και καταγγέλλοντας παρακρατικές σχέσεις αστυνομίας και Χρυσής Αυγής.

Το ζητούμενο αυτή την στιγμή δεν είναι αυτές καθαυτές οι συγκεκριμένες καταγγελίες, η αξιοπιστία των οποίων κρίνεται και από την ιδεολογική ταυτότητα των καταγγελλόντων, αλλά η αντιμετώπιση του όλου θέματος από μερίδα του «χώρου». Για πολλούς λοιπόν η παρουσία των συγκεκριμένων συνδικαλιστών αλλά και γενικότερα πατριωτών στις διαμαρτυρίες κρίθηκε ως εξής: «αν πήγαν όντως να βοηθήσουν την αστυνομία καλώς έπραξαν, αν όχι καλά να πάθουν να τους λυντσάρουν οι άπλυτοι».

Μάλιστα κύριοι! Την ώρα που τα ΜΑΤ σώζουν την δημοκρατία και το σύστημα, την ώρα που η συνεργασία αναρχικών και αστυνομίας είναι πασιφανής, κάποιοι βλέπουν τον εχθρό όχι στους διαδρόμους της εξουσίας αλλά στο κάθε βλαμμένο που πετάει μία πέτρα στο κοινοβούλιο. Οι ίδιοι αυτοί παράλληλα βλέπουν στον αστυνομικό τον σωτήρα της πατρίδος από τον «τρίτο γύρο» που ετοιμάζουν εδώ και δεκαετίες οι συμμορίτες. Για να μην ξεχάσουμε και εκείνους που κάθε εβδομάδα περιμένουν τον λοχία να σώσει την πατρίδα αφού «ο στρατός βράζει», στο ζουμί του προφανώς και μαζί του όλη η ελληνική κοινωνία που βλέπει την ανυπαρξία σοβαρότητας και ειλικρίνειας στο πατριωτικό κίνημα και γιαυτό δεν το φουντώνει.

Δυστυχώς για αρκετούς ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει στο 1974 και γιαυτό νομίζουν ακόμα ότι οι ΕΔ και τα σώματα ασφαλείας υπάρχουν για να προστατεύουν την πατρίδα. Τους διεφθαρμένους πολιτικούς προστατεύουν, την ανήθικη οικονομική και πνευματική ελίτ και λίαν προσφάτως και τους ξανθομπούμπουρες τοποτηρητές της τρόικας. Και μάλιστα το κάνουν για ελάχιστα χρήματα. Επιλογή τους όμως είναι αυτό το επάγγελμα, να υπακούουν δηλαδή τις διαταγές της εξουσίας.

Μιας εξουσίας που από την μία τους βάζει να προστατεύουν τούρκους και φιλοσκοπιανούς, gay και λαθρομετανάστες διαδηλωτές και από την άλλη να συλλαμβάνουν πατριώτες, να χτυπάνε συνταξιούχους ή πολίτες που δεν θέλουν σκουπίδια στο σπίτι τους. Παράλληλα τους αφήνει να σκοτώνονται από τα πυρά του πρώτου τυχόντα αλλοδαπού φονιά ή εγχώριου τρομοκράτη, καταστάσεις που η ίδια η εξουσία εκτρέφει. Και αν κάποιος αστυνομικός ξεφύγει, η ίδια η ηγεσία του, τον δίνει και τον πετάει βορά στους αριστερούς δημοσιογράφους.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι τι κάνει η αστυνομία και το σύστημα αλλά το τι πράττουμε εμείς που το πολεμάμε γιατί θέλουμε μία πατρίδα που θα είναι περήφανη και ελληνική. Στον αγώνα αυτόν η αστυνομία δεν είναι ούτε ο νο:1 εχθρός αλλά ούτε φίλος. Είναι ένα απλό ενεργούμενο του συστήματος που τη μία στιγμή λέει να είστε ελαστικοί στους «ακροδεξιούς», την άλλη αφήνει τους αναρχικούς να καίνε τα πάντα και την επομένη προωθεί τους μεν και τους δε προαναφερθέντες να σκοτώνονται μεταξύ τους στην λογική της θεωρίας των «αντίπαλων εξτρεμισμών».

Αυτό το πλέγμα εξουσίας είναι ο εχθρός. Αυτό που ξεπουλάει την πατρίδα, φτωχαίνει τον λαό, υποχωρεί εθνικά και φέρνει συνέχεια μετανάστες για να μας τελειώσει ως έθνος. Τα παιγνίδια αυτής της εξουσίας είναι πολλά, πότε γέρνουν αριστερά, πότε ίσως και «ακροδεξιά». Εμείς όμως θα πρέπει να σταματήσουμε να παίζουμε σε αυτά και να χορέψουμε στον δικό μας σκοπό.

Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να σταματήσουμε να περιμένουμε τον λοχία, θα πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που μας λέει ο κάθε «διευθυντής μέτρων», θα πρέπει να σταματήσουμε να κλαιγόμαστε όποτε «συλλαμβάνουν εθνικιστές και αφήνουν τους αριστερούς» και επιτέλους θα πρέπει να ξεκινήσουμε να θεωρούμε την όποια σύλληψη ή καταδίκη παράσημο στον ριζοσπαστισμό μας και όχι όνειδος στην αστική παιδεία μας.

Πηγή: elkosmos.gr

Read More

Δεν σε λένε Μάριο Ζ. δυστυχώς Δημήτρη Π.

Οι μέρες πίσω από τα σίδερα παιρνούν βασανιστικά. Λάθος, παρεξήγηση ή κατάφωρη αδικία είναι μερικές από τις σκέψεις που μπορεί να παιρνούν από το μυαλό μας για μια φυλάκιση ενός νέου παιδιού που βροντοφωνάζει την αθωότητά του.

Δυο περιπτώσεις. Ένας δημοσιογράφος κι ένας κολυμβητής. Ο Δημήτρης Π., δημοσιογράφος, βρέθηκε με ανοιγμένο κεφάλι στην Ευελπίδων επειδή κάποιοι τον κατηγόρησαν ότι σε επεισόδια μεταξύ εθνικιστών και αντιρατσιστικών επιτροπών φορούσε κράνος (!) και βιαιοπράγησε εναντίον θύματος το οποίο δεν κατονόμασαν και ακόμη ψάχνουν. Παρά τις διαβεβαιώσεις από τους εκδότες των εντύπων που εργάζεται ότι είχε σταλεί για να καλύψει το ρεπορτάζ, παραμένει μέχρι σήμερα στη φυλακή.

Μάριος Ζ. Κολυμβητής. Διαδηλωτής σε πορεία αριστερών σωματείων και οργανώσεων, συλλαμβάνεται και κατηγορείται για επεισόδια από τους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν στη διάρκεια της πορείας και παρότι υπήρχαν δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες που κατήγγειλαν την αναίτια σύλληψη. Ο Μάριος κατηγορήθηκε ότι έριξε μολότοφ σε αστυνομικό, ο οποίος πήρε φωτιά και, αφού την έσβησε, προχώρησε ο ίδιος στη σύλληψή του. Διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, συλλογή υπογραφών από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Διαμαρτυρίες καθηγητών πανεπιστημίου και σωματείων για την κατάφωρη αδικία. Τώρα ο Μάριος Ζ. είναι έξω απ' τα κάγκελα με περιοριστικούς όρους!

Δυο ιστορίες, δυο συλλήψεις διαφορετικά αποτελέσματα. Γιατί κύριε Χρυσοχοϊδη; Γιατί ο Δημήτρης Π. να βρίσκεται ακόμη μέσα στη φυλακή; Επειδή δεν δήλωσε ποτέ οπαδός της Αριστεράς; Επειδή ποτέ του δεν πέταξε μολότοφ κρίθηκε προφυλακιστέος;

Στην Ελλάδα του 2010, ο Έλληνας Πατριώτης πρέπει να νιώσει τις συνέπειες της αφέλειας του όταν πίστευε ότι οι ιδεολογικές μάχες είχαν τελειώσει. Αλλά φταίει, γιατί είχε ενημερωθεί από μηνύματα στους τοίχους: ΒΑΡΚΙΖΑ ΤΕΛΟΣ.

(Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την άδικη κράτηση του Δημήτρη Παπαγεωργίου, μπες στο blog του Χωρίς Κορδόνια)

Read More

Τραγουδούσαν στίχους του Σολωμού!

Διαβάζω με έκπληξη στα διάφορα δημοσιογραφικά site και στις εφημερίδες για τα απαράδεκτα συνθήματα που φώναξαν στο τέλος της διαδρομής τους οι Ο.Υ.Κ. Ο αξιωματικός ενδέχεται να αποταχθεί και όλη η ακροαριστερή κομπανία τσιρίζει και ωρύεται για τα ρατσιστικά και φασιστικά συνθήματα αυτών των ανεγκέφαλων που δεν έχουν καμία θέση στο στράτευμα. Μάλιστα τώρα ακούγονται πιο δυνατά οι φωνές ορισμένων για πλήρη κατάργηση των στρατιωτικών παρελάσεων και κατάργηση των ειδικών δυνάμεων (!!)

Είναι απορίας άξιο πως μπορούμε να ανεχόμαστε μια θράκα πρώην κομμουνιστών που τώρα παρουσιάζονται ως δημοσιογράφοι να μας κάνουν κηρύγματα και να βάζουν στο στόμα τους τον πιο σεβαστό θεσμό του ελληνικού κράτους: τον ελληνικό στρατό! Είναι ακόμη πιο λυπηρό να είναι ανώτερός σου κάποιος που δεν ξέρει αν ο Αμερικανός πρόεδρος είναι χριστιανός ή μουσουλμάνος!

Αλλά για να μην πολυλογούμε ας δούμε τι φώναξαν αυτοί οι "αμόρφωτοι":

«Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ»


Σύμφωνα με τον υπουργό και τους παντογνώστες δημοσιογράφους, τέτοια συνθήματα δεν έχουν καμία θέση στο Στρατό και την ιστορική ημέρα της 25ης Μαρτίου. Όμως τι θα απαντήσεις σε αυτά τα παιδιά όταν στο σχολείο διαβαζαν τον Ύμνο εις την Ελευθερία:

Κοίτα χέρια απελπισμένα
Πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
Χέρια, πόδια, κεφαλές,

Και παλάσκες και σπαθία
Με ολοσκόρπιστα μυαλά,
Και με ολόσχιστα κρανία
Σωθικά λαχταριστά.

Ολιγόστευαν οι σκύλοι,
Και Αλλά εφώναζαν, Αλλά
Και των Χριστιανών τα χείλη
Φωτιά εφώναζαν, φωτιά.

Δεν ξέρω τι πήρε το μάτι σας αλλά εγώ διάβασα κάτι για σκύλους, κάτι σωθικά λαχταριστά και ένα ρατσιστικότατο σχόλιο για τους μουσουλμάνους. Μια διασκευή του Εθνικού μας ποιητή έκαναν οι Ο.Υ.Κάδες δηλαδή...

Προτού λοιπόν τα βάλετε με τον πολύ πιο μορφωμένο αξιωματικό σας, σας καλώ κύριε Κοεμτζόγλου να καταδικάσετε τον Εθνικό μας ποιητή. Επίσης, αγοράστε με έξοδα του ελληνικού κράτους ένα σύγχρονο χάρτη γεωγραφίας. Άδικα φοβάστε. Δεν θα μας επιτεθεί η Σουαζιλάνδη, οι καλοί μας γείτονες θα μας επιτεθούν, γι' αυτό ετοιμάζουμε και πληρώνουμε αυτά τα παλικάρια. Περαστικά σας!

Read More

No Platform

από το Χωρίς Κορδόνια

Είναι περίεργος, ορισμένες φορές, ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με τρομακτικές ομοιότητες και ουσιώδεις διαφορές. Σήμερα, αφού κλείσαμε την πρώτη δεκαετία της τρίτης μετά Χριστό χιλιετίας, ξαναζούμε μια περίοδο, που έχει αναρίθμητες φορές διαδραματιστεί. Σαν τη νιοστή επανάληψη ενός σαιξπηρικού δράματος. Με την «εκτελεστική εξουσία» στο ρόλο του διεφθαρμένου άρχοντα, τις διάφορες μη κυβερνητικές, αντιρατσιστικές και κάθε είδους αριστερόστροφες και διεθνιστικές οργανώσεις στο ρόλο του ζηλωτή ιεροεξεταστή, ενώ όσους ακόμα πιστεύουν σε έννοιες όπως το έθνος, η φυλή, η θρησκεία, στον άχαρο ρόλο των αιρετικών.

Έτσι ακριβώς μας αντιμετωπίζουν. Ως «αιρετικούς», στους οποίους δεν πρέπει να δίδεται ούτε ακόμη και αέρας για να αναπνέουν. Διάβαζα πρόσφατα, λίγο πριν οι τοίχοι των φυλακών Κορυδαλλού περιορίσουν την πρόσβασή μου στο διαδίκτυο, περί της πολιτικής «no platform» για την οποία πιέζει έντονα ολόκληρο το σύστημα, να υιοθετηθεί έναντι του βρετανικού κόμματος BNP. Τι σημαίνει «no platform»;

Είναι η ολοκληρωτική άρνηση του δικαιώματός του να υπάρχει δημόσια και αυτό περιλαμβάνει εμπάργκο, από τον τηλεοπτικό αέρα ως και τις κλειστές εκδηλώσεις του. Κανένα όριο δεν τίθεται ως προς τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου. Απαγορεύσεις, απειλές και βία. Μιλάμε δηλαδή για ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών.
Στην Ελλάδα, η κατάσταση δεν διαφέρει καθόλου. Κράτος και παρακράτος (της άκρας αριστεράς και του άβατου των Εξαρχείων) διαγωνίζονται στην καταπίεση των αιρετικών. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα καμένα βιβλιοπωλεία, τις «δημοκρατικές» απαγορεύσεις στα πανεπιστήμια, τις δολοφονικές επιθέσεις σε μικρά παιδιά; Όλα στο ίδιο πνεύμα με τη δική μου προφυλάκιση. Είναι σαφές. Στο μυαλό τους, οποιοσδήποτε δεν αποδέχεται το μονόδρομο της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης και είναι διατεθειμένος να στηρίζει έμπρακτα τις ιδέες του, πρέπει να τεθεί στο περιθώριο, να καταστραφεί οικονομικά ή και να φυλακιστεί. Μας έχουν με την πλάτη στον τοίχο. Ο τοίχος όμως αυτός δεν είναι απαραίτητα το τέλος. Μπορεί κάλλιστα να είναι η αφετηρία. Να μας δώσει το μέρος που θέλουμε, για να στηρίξουμε τα πόδια μας.

Έχουμε ένα τεράστιο πλεονέκτημα που δεν έχουν οι παγκόσμιοι εξουσιαστές. Μία ιστορία χιλιετηρίδων, από την οποία αντλούμε δύναμη. Και την – έστω ενδόμυχη – υποστήριξη του λαού μας που σθεναρά αντιτίθεται στην μετατροπή του σε «πληθυσμό». Οι δεσμοί – οι κοινωνικοί – τους οποίους προσπαθούν να σπάσουν, είναι δυνατοί. Υπ’ αυτήν την έννοια είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ’ ό,τι θα μπορέσουν ποτέ να είναι οι «υπουργοί», οι «πρωθυπουργοί» με τους «πραίτορές» τους, που μπορούν να φυλακίζουν και να καταδικάζουν.

Αυτή είναι η ώρα για να εντείνουμε τις φωνές μας και να υποστηρίξουμε κάθε προσπάθεια που έχει ως σκοπό την αντίσταση στην Νέα Τάξη που οραματίζονται. Ας γίνουμε το ιστορικό απρόοπτο στους σχεδιασμούς τους. Και κάτι τέτοιο, μαθαίνοντας για τα ανακλαστικά που επεδείχθησαν στην δική μου περίπτωση, μου φαίνεται ολοένα και πιο πιθανό. Το ότι αρκετός κόσμος αντέδρασε στην μεθόδευση αυτή – με τον τρόπο που έγινε δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για κάτι άλλο παρά για μεθόδευση – είναι ελπιδοφόρο. Για να πω την αλήθεια δεν το περίμενα – σε αυτήν την ένταση – ούτε εγώ αλλά ούτε και η «πολυκατοικία» ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΣΥ.ΡΙΖ.Α., από τα υπόγεια της οποίας εκπορεύονται οι διάφορες «αντί» οργανώσεις. Και όσο ευχάριστη έκπληξη ήταν για μένα, τόσο δυσάρεστη ήταν γι’ αυτούς.

Σιγά-σιγά, συνηθίζω και πάλι το στυλό και μαθαίνω να γράφω στα γόνατά μου ή στην «κουκέτα» που κοιμάμαι. Έτσι και οι κάτοικοι της «αριστερής πολυκατοικίας» θα πρέπει να συνηθίσουν στο ότι δεν είναι μόνοι τους στην χώρα μας.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Read More

Χωρίς κορδόνια

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

(γραφή από τις φυλακές Κορυδαλλού)

Θα μπορούσα στις πρώτες αυτές γραμμές που καταφέρνω να γράψω να αναφερθώ σε πολλά από όσα έλαβαν χώρα τις ημέρες αυτές που πέρασαν. Στις «αδικίες», τις ξεκάθαρα πολιτικές αποφάσεις και την προσωπική μου στοχοποίηση. Γι’ αυτά όμως έχουμε χρόνο. Ούτε και θα αναφερθώ στα όσα συνέβησαν το πρωί του περασμένου Σαββάτου στην Πλατεία της οδού Πανόρμου ούτε και στην στάση των διαφόρων μεγαλοστελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που παρήλαυναν από την ΓΑ.Δ.Α., διευθύνοντας κατ’ ουσίαν τις κινήσεις των αστυνομικών. Θα πω απλά ότι έχει περάσει ήδη μία εβδομάδα και ακόμη δεν έχω πάει σε ιατροδικαστή για το δολοφονικό κτύπημα που δέχτηκα στο κεφάλι. Δεν γνωρίζω αν αυτό γίνεται για να προστατευθούν οι «αντιρατσιστές».

Η Ελευθερία δεν χαρίζεται

Αντί όλων αυτών θα αναφερθώ στην έννοια της Ελευθερίας, όπως την βιώνω την τελευταία εβδομάδα. Έγκλειστος αυτήν την στιγμή στο Κορυδαλλό και αφού πέρασα τέσσερις ημέρες στα κρατητήρια της Γ.Α.Δ.Α., η ελευθερία είναι το κύριο θέμα που κλωθογυρίζει στο μυαλό μου. Και αρχίζω σιγά σιγά να συνειδητοποιώ ότι χρειάστηκε να πληρώσω αυτό το τίμημα για να επιβεβαιώσω την πραγματική έννοια της ελευθερίας.

Βρίσκομαι εδώ μέσα περιτριγυρισμένος από τοίχους, λουκέτα, κάμερες και ανθρώπους, οι οποίοι ως σκοπό έχουν το να περιορίζουν την κίνησή μου. Παρ’ όλα αυτά όμως, αισθάνομαι πραγματικά ελεύθερος. Γιατί ελευθερία δεν είναι το «Laissez faire - laissez passer» του οικονομικού φιλελευθερισμού. Ελευθερία είναι το να μένεις σταθερός στις δικές σου αρχές, στα δικά σου πιστεύω, στα δικά σου ιδανικά, ακόμη κι αν κάποιες φορές πρέπει να το πληρώσεις. Η ελευθερία δεν μπορεί να σου χαρισθεί μακροπρόθεσμα. Πρέπει να την κατακτήσεις.

Δεν γνωρίζω πόσο θα κρατήσει αυτή η δοκιμασία. Δεν γνωρίζω για πόσο καιρό θα συνεχίσω να στερούμαι την παρουσία προσφιλών μου ατόμων και της οικογένειάς μου. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι απέτυχαν και θα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν στο να με μετατρέψουν σε ένα ανελεύθερο άτομο. Πιστεύω όσα πίστευα και όπως πριν θα συνεχίσω να τα λέω δυνατά.

*Μία μικρή επεξήγηση: Το χωρίς κορδόνια που είναι ο τίτλος τόσο αυτού του κειμένου όσο και του μπλογκ που θα προσπαθήσω να ενημερώνω, προέρχεται από την στιγμή στην οποία όταν εισέρχεσαι στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ, εκτός από όλα τα υπόλοιπα προσωπικά σου αντικείμενα, σου αφαιρούν και τα κορδόνια των παπουτσιών σου, δήθεν για να μην μπορείς να αυτοκτονήσεις. Αποτυγχάνουν όμως να σου στερήσουν το πνεύμα σου.

πηγή: Ελεύθερη Ώρα

Read More

Άλλο η μετανάστρια Κούνεβα...κι άλλο ο Έλληνας Σπανουδάκης;

Πλήρωσε με την ζωή του την ευσυνειδησία του ο Κρητικός Αρχιφύλακας Σπανουδάκης όταν δεν έκλεισε τ’ αυτιά του στην φωνή του καθήκοντος να τρέξει να συλλάβει ένα Αλβανό ληστή στη Νίκαια αν και βρισκόταν εκτός υπηρεσίας. Ο αδίστακτος Αλβανός τον σκότωσε και ο αδικοχαμένος Αρχιφύλακας άφησε στο δρόμο χήρα γυναίκα και ανήλικη κόρη. Η Πολιτεία αντί να σταθεί στο πλευρό ως φιλόστοργη μητέρα της οικογένειάς του γενναίου και ευσυνειδήτου αστυνομικού την αγνόησε. Οχι σύνταξη δεν της έδωσε αλλά ούτε και το δικαιούμενο εφ’ άπαξ επίδομα.

Στην Κωνσταντίνα Κούνεβα την συνδικαλίστρια γυναίκα που την τραυμάτισαν βαρύτατα με καυστικό υγρό στο πρόσωπο, ο Υπουργός Απασχόλησης Ανδρέας Λοβέρδος είχε την ευαισθησία να δώσει παραχωρητήριο για διαμέρισμα. Κι αναρωτιέται κανένας εύλογα η Πολιτεία έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Εχει Υπουργούς με ευαισθησία και Υπουργούς αδιάφορους; Ή κάτι άλλο συμβαίνει. Η «Ε.Ω.» είναι υποχρεωμένη να δημοσιοποιήσει την επιστολή των αδελφών του Αρχιφύλακα Σπανουδάκη με την ελπίδα ότι κάποιοι στην Πολιτεία και ειδικότερα στην ΕΛ.ΑΣ. θα ευαισθητοποιηθούν και έστω και καθυστερημένα θα καλύψουν αυτό το κενό που στην προκειμένη περίπτωση είναι ζήτημα τιμής για την ίδια αλλά και ζήτημα επιβίωσης για την οικογένεια του αδικοχαμένου Σπανουδάκη.

«Αλλο η ΚΟΥΝΕΒΑ …και άλλο ο ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ;

Πληροφορήθηκαμε από τον Τύπο και τα ΜΜΕ ότι θεωρήθηκε ως εργατικό ατύχημα η περιπέτεια της κ. Κωνσταντίνας ΚΟΥΝΕΒΑ, η οποία δέχθηκε επίθεση από αγνώστους με καυστικό υγρό στο πρόσωπο. Η γυναίκα εξακολουθεί να νοσηλεύεται και ο Υπουργός Εργασίας κ. ΛΟΒΕΡΔΟΣ καλώς αναγνώρισε το γεγονός ως εργατικό ατύχημα και έδωσε παραχωρητήριο και κλειδί στην μητέρα της άτυχης γυναίκας.

Αν και πέρασαν όμως εννέα μήνες από την δολοφονία του αδελφού μας Αρχιφύλακα ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗ Μιχαήλ που συνέβη την 5-3-2009 στη Νίκαια Πειραιώς, από Αλβανό λαθρομετανάστη, όταν ο αδελφός μας ευρισκόμενος εκτός υπηρεσίας, επιχείρησε να τον συλλάβει, αφού αυτός προηγουμένως είχε κάνει ληστεία σε Υποκατάστημα της Τράπεζας Κύπρου η πολιτεία στην περίπτωση του δεν επιδεικνύει την ίδια ευαισθησία και συγκεκριμένα:
1) Μέχρι σήμερα δεν χορηγήθηκε στη χήρα ή την θυγατέρα του σύνταξη (Αρθρα 2 και 3 του Ν. 1897/1990).
2) Δεν καταβλήθηκε μέχρι σήμερα το δικαιούμενο εφ’ άπαξ βοήθημα (Αρθρο 3 του Ν. 1897/1990)
3) Μέχρι σήμερα η σύζυγος του δεν διορίστηκε στο Δημόσιο όπως προβλέπεται από το Νόμο (Αρθρο 18 του Ν. 3448/2006), αλλά ο σχετικός φάκελος εξακολουθεί να πηγαινοέρχεται μεταξύ Υπουργείου Οικονομικών και Υπουργείου Προστασίας του πολίτη, αν και από την τέως πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών μας είχε δοθεί η υπόσχεση ότι το θέμα θα ρυθμιζόταν ως τις Ευρωεκλογές.
Εστω να ληφθεί υπ’ όψη ότι ο αδελφός μας άφησε εν ζωή γυναίκα και ανήλικο παιδί ηλικίας μόλις πέντε μηνών.

Αραγε ο αδελφός μας είναι παιδί ενός κατώτερου Θεού;
Με την παρούσα παρακαλούμε όλους τους αρμόδιους και την ηγεσία των συναρμοδίων Υπουργείων να πράξουν το συντομότερο δυνατόν όλα όσα προβλέπονται από το Νόμο και να ενεργήσουν με την ίδια ευαισθησία που ενήργησε και η πολιτεία στην περίπτωση της κ. ΚΟΥΝΕΒΑ.

Τα αδέλφια
Γεώργιος Σπανουδάκης
Μανόλης Σπανουδάκης»

πηγή: Ελεύθερη Ώρα

Read More

Ξεκίνησε η συγκυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ. - ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Όπως είχε υποσχεθεί ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και σημερινός πρωθυπουργός, Γιωργάκης Παπανδρέου, η κυβέρνηση του ξεκίνησε τις συνεργασίες με αποκόμματακαι συνιστώσες. Την αρχή έκανε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο οποίος ξεκίνησε φουριόζος προκειμένου να μας αποδείξει ότι θα τα καταφέρει με την δημόσια τάξη

Συγκεκριμένα, συναντήθηκε με την Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (!) όπου συζητήθηκαν θέματα όπως η αστυνομική αυθαιρεσία, η κατάσταση των λαθρομεταναστών (ευγενιστί προσφύγων) καθώς και για την απειλητική διάθεση των κατοίκων στους ανήμπορους μετανάστες.

Ο κύριος Χρυσοχοϊδης υποσχέθηκε ότι θα φιμώσει κάθε αντίθετη άποψη αυτών των ψυχικά άρρωστων κατοίκων που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Γι' αυτό το λόγο υποσχέθηκε ότι θα γίνει διαγωνισμός για πρόσληψη κοινωνιολόγων και μεταναστών με ρόλο υποστηρικτικής ομάδας. Οι κοινωνιολόγοι θα βγάζουν πιστοποιητικά ξενοφοβικής συμπεριφοράς και οι μετανάστες θα είναι οι μπάτσοι των αστυνομικών (θα ρίχνουν και καμιά ψιλή άμα λάχει)..

Περιμένουμε τις γκιλοτίνες που θα στηθούν στην πλατεία για τους αντιφρονούντες...
Welcome to Jeffry's HELL!

Read More