Ο Νέος Εθνικισμός

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Για πολλούς από εμάς ο αυτοπροσδιορισμός ως "Εθνικιστές" είναι απλά μια ομπρέλα, η οποία σκοπό έχει να αναδείξει κάποιο μίνιμουμ κοινών αξιών, ένα μίνιμουμ κοινών θέσεων για πολύ βασικά ζητήματα. Σαφώς και υπάρχουν αρκετές διαφοροποιήσεις, άλλοτε βασικές, άλλοτε μικρές μεταξύ αρκετών από εμάς. Τι είναι όμως αυτή η ομπρέλα, ο Εθνικισμός; Τι διαστάσεις προσδίδονται στην έννοια;

Σίγουρα ο εθνικισμός δεν είναι ιδεολογία. Στερείται προγραμματικής διάστασης και δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί. Η βασική του διαφορά με την φιλελεύθερη κρατούσα αντίληψη, είτε στην μαρξιστική είτε στην καπιταλιστική εκδήλωσή της είναι η αντίθεση στην οικονομιστική-ατομικιστική αντίληψη. Από την στιγμή που αυτό γίνεται ξεκάθαρο, είναι εύκολο να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα.

Και αυτό είναι ο μετα-χρονικός προσδιορισμός του. Καθώς ο εθνικισμός όπως προαναφέρθη δεν είναι δομημένη ιδεολογία, είναι φυσικό σε κάθε χρονική στιγμή να λαμβάνει διαφορετικές μορφές και εκφάνσεις, ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής αλλά και του χώρου στον οποίο εκδηλώνεται. Ο εθνικισμός μπορεί να παρουσιαστεί μέσα από την δεξιά, έχει όμως εκδηλωθεί και από τα αριστερά. Μπορεί να είναι αντιδραστικός αλλά και προοδευτικός. Μία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση. Να έχει έναν συγκεκριμένο διαλεκτικό αντίθετο. Ο Γερμανικός εθνικισμός του 19ου αιώνα δεν θα μπορούσε να υπάρξει εάν δεν υπήρχε η τρομακτικά επιθετική Πρωσία.

Κάθε εθνικισμός πρέπει να έχει τον δικό του αντίπαλο. Γιατί τότε αποτελεί τον πόλο ο οποίος χρησιμοποιείται από το "κοινό" για να αντιμετωπίσει την απειλή. Άρα και σε κάθε περίπτωση λαμβάνει διαφορετική μορφή.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, στην Αθήνα, στην Πλατεία Κολοκοτρώνη έλαβε χώρα μία εκδήλωση για την Μακεδονία. Το πλαίσιο της εκδήλωσης δεν ήταν σαφώς προσδιορισμένο. Ο κόσμος που έλαβε μέρος σε αυτή δεν ήταν κομματικά ή οργανωτικά προσδιορισμένος. Τα συνθήματα που ακούστηκαν δεν ανήκαν κάπου συγκεκριμένα.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την αλήθεια και να παραδεχτούμε ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση, πολύ λίγο θα μπορέσει να επηρεάσει την πορεία που θα λάβει το Σκοπιανό. Θα πρέπει όμως επίσης να αναγνωρίσουμε ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση απετέλεσε το νηπιακό ίσως πρώτο βήμα της χώρας μας στον εθνικισμό της νέας χιλιετίας. Έναν εθνικισμό ο οποίος έχει εξελιχθεί και ο οποίος καλείται να αντιμετωπίσει εξελιγμένες απειλές οι οποίες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με ρητορική και οργανωτικά σχήματα περασμένων δεκαετιών ή ακόμα και αιώνων.

Και δεν θα έπρεπε να είναι αλλιώς. Ο εχθρός του ελληνικού εθνικισμού σήμερα, δεν είναι τα Σκόπια, όπως δεν θα μπορούσε να είναι και η Τουρκία. Η κατάσταση με το Σκοπιανό, δεν αποτελεί παρά ένα σύμπτωμα.

Το να κατανοήσουμε αυτό, θα μας είναι απόλυτα απαραίτητο, αν θέλουμε να κάνουμε το απαραίτητο διανοητικό άλμα το οποίο θα μας επιτρέψει να ενσωματώσουμε τις ιδέες μας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικής δράσης.

Το πρόβλημα που καλείται να αντιμετωπίσει σήμερα ο ελληνικός εθνικισμός είναι σχεδόν πανομοιότυπο με αυτό όλων σχεδόν των Ευρωπαϊκών χωρών. Με μια λέξη, η οποία πλέον ακούγεται ως κλισέ, είναι η Παγκοσμιοποίηση.

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

Για τους περισσότερους Έλληνες, η Παγκοσμιοποίηση είναι συνυφασμένη με την πολιτική των Η.Π.Α. Πρόκειται για μια υπεραπλοποίηση. Οι ΗΠΑ, τυγχάνει την παρούσα στιγμή να αποτελούν τον φορέα της Παγκοσμιοποίησης. Η Παγκοσμιοποίηση όμως, όντας μία υπερεθνική έννοια, δεν μπορεί να είναι συνδεδεμένη με ένα κράτος, ακόμα και αν αυτό είναι τόσο πολύ-πολιτισμικό ή πολυφυλετικό όπως οι ΗΠΑ.

Με την απλή αυτή λογική, καταλαβαίνουμε πόσο λάθος είναι κάποιες απόψεις που ακούγονται τελευταία, οι οποίες προσπαθούν να θέσουν ως αντίπαλο δέος της Παγκοσμιοποίησης κάποια εφάμιλλη των ΗΠΑ, δύναμη, όπως ίσως η Ε.Ε.

Αν και το όραμα μιας Ευρωπαϊκής Κοινότητας ήταν πάντα θελκτικό για τους εθνικιστές, στην προκειμένη περίπτωση η δημιουργία μίας Ε.Ε., η οποία θα προωθεί απλά από διαφορετική πλευρά την Παγκοσμιοποίηση μόνο αποστροφή μπορεί να προκαλέσει.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Αυτό το οποίο καλούμαστε να προστατέψουμε είναι όχι απλά η πατρίδα μας, με την έννοια της ασφάλειας των συνόρων, αλλά το ίδιο το δικαίωμά μας να υπάρχουμε μέσα σε κοινότητες, όπως αυτές έχουν καθοριστεί μέσα από μία μακρά εξελικτική διαδικασία. Ο εθνικισμός του 2007 δεν μπορεί να είναι απλά μεγαλοιδεατισμός. Γιατί τι νόημα έχει αυτός, όταν την συγκεκριμένη στιγμή δεν μπορούμε να ελέγξουμε ούτε καν αυτά που ήδη μας ανήκουν. Άρα δεν μας ανήκουν.

Αλλά δεν μπορεί να αφορά και αποκλειστικά ένα σύστημα πολιτειακής οργάνωσης. Πολύ λίγη σημασία έχει για τον γράφων το χρώμα που φέρει η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση της χώρας. Αριστεροί ή δεξιοί, οι κυβερνώντες έχουν αποδεχτεί την υποταγή της χώρας σε οικονομικούς "ντόπιους" ή "ξένους" μεγαλοπαράγοντες. Αυτή ακριβώς είναι η πεμπτουσία του δικού μας αγώνα.

Το να καταφέρουμε, να θέσουμε την σημασία του συμφέροντος της κοινότητος - στη συγκεκριμένη περίπτωση του Ελληνικού Έθνους- πάνω από τα συμφέροντα του Εμπόρου ο οποίος σήμερα ελέγχει μέσω της διαδικασίας της Παγκοσμιοποιήσεως την χώρα μας. Θα αποδειχθούμε αρκετά έξυπνοι για να το πετύχουμε;

άρθρο στο τεύχος 7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2007 του περιοδικού PATRIA

Read More

Εθνικισμός ή Αυνανισμός

του Δημήτρη Ζαφειρόπουλου

Είναι τραγικό! Την ώρα που οι ντόπιοι εντολοδόχοι της παγκοσμιοποίησης κοιτούν ανήμποροι τα αφεντικά τους, περιμένοντας λύσεις που δεν τους «βγαίνουν». Την ώρα που η διεθνής του σιωνιστικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου έχει πετάξει κάθε μάσκα και ολοένα ζητάει περισσότερα από τους λαούς. Την στιγμή που τα κόμματα του μεταπολιτευτικού κατεστημένου είναι εντελώς απαξιωμένα. Την στιγμή που η Αριστερά δεν έχει να προτείνει τίποτα παρά υπάρχει απλά στο πεζοδρόμιο. Τώρα που και η κάθε «κυρά Μαρία» κατεβαίνει στην Βικτώρια για να φωνάξει εναντίον των μεταναστών ή στο Σύνταγμα για να μουντζώσει τους πολιτικούς. Είναι τραγικό λοιπόν τώρα, «εμείς» να είμαστε απλά ο εαυτός μας και να κάνουμε αυτό που κάναμε πάντα. Δηλαδή;

Να σεχταρίζουμε και να ψάχνουμε να βρούμε αυτά που μας χωρίζουν. Να ιδεολογίζουμε και να πολιτικολογούμε χωρίς να προτείνουμε λύσεις. Να γράφουμε βιβλία, να κάνουμε ομιλίες, να εκτονωνόμαστε ενίοτε και στο πεζοδρόμιο και άμα τα σώματα ασφαλείας καμιά φορά μας πειράζουν να μυξόκλαιμε για το «σύστημα που κυνηγάει τους εθνικιστές». Και μετά να πηγαίνουμε σπίτια μας ευχαριστημένοι ότι κάναμε το καθήκον μας για σήμερα.

Ένας περιμένει ψήφους, ο άλλος θέλει να πάρει τις ψήφους του προηγούμενου, ο τρίτος μετράει πόσα κεφάλια είχε ο τέταρτος στην συγκέντρωσή του και αν έχει έναν παραπάνω είναι ευτυχισμένος. Α! συγνώμη ξέχασα, υπάρχουν και αυτοί που περιμένουν τον λοχία, μόνο που ο τελευταίος από το 74΄ φαίνεται να έχει χάσει την στάση του λεωφορείου ενώ οι υπόλοιποι ετοιμάζουν τις επαναστατικές ελίτ για την στιγμή που δεν λέει να έρθει ποτέ.

Με τσιτάτα, σχέδια συντάγματος, μπροσούρες, βιβλία και κραυγές χάνουμε την ουσία. Χάνουμε την κοινωνική αναστάτωση που έχει προκληθεί γιατί είμαστε το ίδιο μπερδεμένοι με αυτούς που θέλουμε να «σώσουμε». Είμαστε φοβικοί έναντι των εξελίξεων γιατί είτε θέλουν ορισμένοι μία εφήμερη επιτυχία ή απλά οι υπόλοιποι δεν ξέρουν τι θέλουν να προτείνουν για το αύριο.

Νομίζουν πολλοί ότι ο εαυτός τους και κατά προέκταση η Ελλάδα είναι το κέντρο του σύμπαντος και όλοι θα έπρεπε να ασχολούνται μαζί μας. Επειδή κάποτε οι πρόγονοί μας υπήρξαν σπουδαίοι, αυτό, δεν μας καθιστά εμάς σήμερα αντάξιούς τους. Εμείς σήμερα, είμαστε βουτηγμένοι στα σκατά και το παρελθόν το βλέπουμε ως καταφύγιο της αποτυχίας μας ή σαν μουσειακό έκθεμα περιβεβλημένο με οσμές από «σουβλάκι και μουζάκας».

Και το ερώτημα παραμένει, ποιόν εθνικισμό έχουμε να προτείνουμε; Ένα ερώτημα που στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε καν να τίθεται γιατί ο εθνικισμός δεν είναι στην ουσία σύστημα ιδεών αλλά συναίσθημα. Το συναίσθημα ότι ανήκεις σε μία ομάδα με κοινή καταγωγή και ιστορία και έχεις την βούληση να συνεχίσεις να υπάρχεις με τα ίδια χαρακτηριστικά. Με βάση αυτή την συνειδητοποίηση αναζητάς λύσεις για την πραγματικότητα και ψάχνεις τους φίλους και τους εχθρούς σου. Εθνικισμός σημαίνει να είσαι δημιουργικός για το σήμερα και όχι ένα μνήμα κατάλληλο μόνο για μνημόσυνα.

Ας καταλάβουμε λοιπόν ότι η Ελλάδα, όπως και όλες οι χώρες της Ευρώπης, βρίσκονται υπό εισβολή. Από την μία η πολιτική και πολιτιστική επίθεση των ΗΠΑ που αλλοιώνει τις ψυχές και τον πολιτισμό και από την άλλη οι ορδές των αλλόφυλων από τον τρίτο κόσμο που αλλοιώνουν το γένος μας. Οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος της παγκοσμιοποίησης που θέλει έναν κόσμο ομογενοποιημένων πολιτισμικά μπάσταρδων.

Ήρθε ο καιρός λοιπόν να σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που πράττουμε εδώ και πολλά χρόνια, να είμαστε απλά ο εαυτός μας και να αυτοικανοποιούμαστε βλέποντας την φάτσα μας σε μία εφημερίδα, ακούγοντας την φωνή μας ή διαβάζοντας τα όποια κείμενά μας. Ας καβαλήσουμε επιτέλους τον τίγρη της πραγματικότητας και ας γίνουμε πρωτότυποι και δημιουργικοί. Ας υπερβούμε το εγώ μας, τον περίγυρό μας, τη φαντασιακή υπεροχή μας και ας λερώσουμε επιτέλους τα χέρια παράγοντας δράση και όχι σκέτη τεστοστερόνη.

Πηγή: elkosmos.gr

Read More

Εγώ ο Έλληνας

Του Γ. Πανούση (4 Νοεμβρίου 1997)

«Το δρόμο

πρέπει να βρούμε το δρόμο

κάθε στιγμή

να ξαναβρίσκουμε το δρόμο [...]

Κι εμείς

μ' όλες μας τις αδυναμίες:

η μόνη ελπίδα σωτηρίας».

ΤΙΤΟΥ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ, Κ'εσύ...

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι «ποιας χώρας πολίτης είμαι»; Ποιας κοινωνίας μέλος; Ποιοι είναι οι «δικοί μου» και ποιοι οι «αλλόδημοι»; Ποιος με κυβερνάει και από ποιον να ζητήσω ευθύνες; Οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, τα διάφορα κέντρα εξουσίας, με έκδηλη απορία, έκπληξη, ίσως και περιφρόνηση, μου απαντούν πως ανήκω α ένα «παγκόσμιο χωριό», σε μια παγκόσμια κοινωνία, η οποία περιέχει όλες τις κοινω­νίες και κοινότητες που μέχρι σήμερα ήξερα.

Και πως σ' αυτό το παγκόσμιο χωριό μπορεί εγώ να 'μαι περιπλανώμενος χωρικός, αλλά ο φεουδάρχων δεν είναι ορατός, δεν έχει σάρκα και οστά, είναι virtual.

Έτσι, ανεπαισθήτως, βρέθηκα υπήκοος «δικτύων», οπτικών ινών, χειριστών mega-συστημάτων.

Κι ας μην υπέγραψα ποτέ μαζί τους «κοινωνικό συμβόλαιο», κι ας μην έχω βρει διαδικασίες ελέγχου της χρήσης και των χρηστών, κι ας μην αποδέχομαι την ιδε­ολογία και την ηθική τους.

Πάνε, πέρασαν οι θεσμοί, αποδιοργανώθηκαν οι παραδοσιακές δομές της κοινωνίας, διαβρώθηκαν οι αξίες, υπονομεύτηκε η συνοχή. Παγκόσμια αγορά, τεχνοπόλεμος, ανταγωνισμός, απελευθέρωση, ιδιωτικοποίηση. Κι όλα αυτά χωρίς -ή με λίγη- δη­μοκρατία και με έμφαση στην εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας.

Πόσο ξένα αντηχούν ετούτα σ' έναν Έλληνα, γέννημα-θρέμμα της σύγχρονης ιστορίας μας, των δραμάτων και των θαυμάτων της.

Εγώ, ο Έλληνας, που αρνήθηκα βασιλιάδες και δικτάτορες, που αμφισβήτησα δεξιούς, αριστερούς και σοσιαλιστές, που πολέμησα για λευτεριά και δικαιοσύνη, νιώθω να εξουσιάζομαι από διευθυντές διοικητικών συμβουλίων, προέδρους ιδρυ­μάτων, συζύγους επιχειρηματιών, top managers, «black» τεχνολόγους του πλούτου και flat γραφειοκράτες της ανισότητας.

Αυτοί (νομίζουν ότι) έγιναν «μοντέρνοι» επειδή αποκήρυξαν το παλιό κι εγώ κρατάω καλά φυλαγμένες τις κουβέντες των παλιών πιστών συντρόφων. Με αρ­νούνται και τους αρνούμαι.

Αρνούμαι να γίνω συνέταιρος/συνένοχος σε μια Εξουσία που δέχτηκε να προ­σληφθεί υπηρέτρια της αγοράς.

Αρνούμαι τα κοινωνικά μοντέλα που τα παράγουν οι επενδύσεις και όχι οι ε­παναστάσεις.

Αρνούμαι μια κερδώα δημοκρατία που καλλιεργεί εξαρτημένα ανακλαστικά στους πολίτες (ν' αποδέχονται ως μονόδρομο, ως δεδομένο, ως αναπόφευκτο τον κάθε τύραννο «του οικονομικά ορθού»).

Θα ζήσω στην «κοινωνία των κοινωνιών» κρατώντας ως σημαία μου το δικαίω­μα στην ανυπακοή.

Θα ζήσω ερήμην της κοσμικότητας των σαλονιών και υπέρ των απλών ανθρώ­πων. Την ελευθερία μου θα την κερδίζω μέσα στην κοινωνία και μαζί με τους συγ-κοινωνούς μου.

Δε θα ψάχνω σε μετα-καφκικά δίκτυα επικοινωνίας συμφερόντων για να συνα­ντήσω τους πολιτικούς πραγματιστές, οι οποίοι ως μόνη αρχή έχουν το enter. Διεκ­δικώ το δικαίωμα στην ευτυχία με την ίδια ένταση και πάθος που αυτοί υποστηρί­ζουν τις αναπτυξιακές τους προτάσεις.

Δεν εμπιστεύομαι τους κάθε λογής πατεντάτους επιστήμονες όταν αναμειγνύ­ουν αριθμούς χωρίς να «βλέπουν» πρόσωπα και κάνουν λογαριασμούς χωρίς υπο­ψία για θυματοποιήσεις.

Παραμένω Έλληνας και ως Έλληνας θα εγγραφώ στους «πολίτες του κόσμου».

Δεν είμαι ιστορικά αναλώσιμος και δε δέχομαι να στιγματίζουν «τον τρόπο ζω­ής μου», την κοσμοάποψή μου.

Μοναχικός όταν οι άλλοι γίνονται πλήθος, με τους πολλούς για να βοηθήσω τον κάθε αποκλεισμένο, αυστηρός με τους δικαίους και επιεικής με τους αδικοπραγούντες, γλεντζές στη ζωή και λεβέντης στο θάνατο, ασυμφιλίωτος με τα «ελάχιστα» και ασυμβίβαστος με τα «ταπεινά», τρυφερός αντάρτης, πολυμήχανος στον έρωτα, μπεσαλής στον μπεσαλή, ορίζω τους ρυθμούς της ζωής μου κοιτώντας τους αν­θρώπους στα μάτια (και όχι τους δείκτες της οικονομίας), ενεργοποιώ τα όπλα της ψυχής μου όταν η ιστορική μου συνείδηση το επιτάσσει (και όχι όταν υπογράφο­νται συμφωνίες και pacta), επικοινωνώ με τους λαούς και τους πολιτισμούς μιλώ­ντας τη γλώσσα των ποιητών (και όχι τα «πακέτα» του Internet). Θα δω το μέλλον με το δικό του τρόπο και θ' αγωνιστώ για το μερτικό μου στην ευημερία με τη δι­κιά μου αίσθηση δικαίου.

Ούτε η κοσμικότητα των πάτων ούτε η παγκοσμιοποίηση των πάντων με αφο­ρούν. Αυτά αναδίνουν μπόχα μπίζνες και όχι άρωμα ζωής.

πηγή: www.giannispanousis.gr

Read More

Συμβουλές του χθες πιο επίκαιρες από ποτέ

Όταν ο Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων δίνει συμβουλές στο Μανουήλ Παλαιολόγο

"Το θεωρώ παράλογο, ενώ έχουμε και μπαμπάκι και μαλλιά και λινάρι, να εισάγουμε απ' τον Ατλαντικό ωκεανό ξένα υφάσματα και μαλλιά. Την εισαγωγή, λοιπόν, και την εξαγωγή είναι ορθό να τη ρυθμίζει η Πολιτεία σύμφωνα με τις ανάγκες της."

"Αυτό που προτείνουν μερικοί, για να πληρώνεται από κάθε σπίτι ιδιαίτερος φόρος για να φυλάγεται ο Ισθμός από ξένους μισθοφόρους, μου φαίνεται γελοίο. Γιατί αλλοίμονο αν θα περιμένουμε να μας σώσουν οι ξένοι και θα εξακολουθήσουμε να καταστρέφουμε οικονομικά εκείνους που και τώρα είναι κατεστραμμένοι. Έπειτα σε ώρα κινδύνου θα καταφύγουμε πάλι στους δικούς μας, γιατί οι ξένοι δε θα είναι αρκετοί αλλά τότε θα τους βρούμε άοπλους και ανοργάνωτους..."

τις 2 αυτές επιστολές δημοσίευσε ο ιστορικός Ι. Μαμαλάκης "Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων"

Read More