Η πραότητα των ανικάνων

Η Ελληνική κοινωνία πλέον μπορεί να συγκριθεί με χαρακτηριστική άνεση, με χώρες της ‘’σύγχρονης’’ και ‘’δυτικής’’ Ευρώπης. Ελέγχεται και επίσημα από πρόσωπα του διεθνούς jet set, της Νέας τάξης. Όπως οι ‘’Μεγάλες ‘’ χώρες, έχει πλέον αποδεχτεί πως είναι μια πολυφυλετική και πολυπολιτισμική κοινωνία και για να μη σας κουράζω, όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε τον ορίζοντα και το βάθος της πραγματικότητας και των σημερινών δεδομένων.

Όλο το πολιτικό σύστημα, με κοινοβουλευτικά και μη κόμματα, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, εκδότες και λοιπούς παροικούντες την αυλή της δημοκρατίας, μπορούν να πουν πως βγήκαν κερδισμένοι ή κατά κάτι φθαρμένοι, οπωσδήποτε όμως δεν είναι κανείς ηττημένος. Ούτε καν ο Γ.Α.Π. Ακόμα και η λαϊκίστικη και υπερσυντηρητική ακροδεξιά, μπορεί να πει πως οι κόποι της για μια θέση ή περισσότερες ,στον δημόσιο λόγο, βρήκαν ανταπόκριση. Μάλιστα ο προεδρεύων της ακροδεξιάς, αποτελεί δίχως αντίρρηση τον πλέον επιτυχημένο πολιτικό της χώρας. Η αριστερά κερδίζει από την αντι-μνημονιακή ρητορική, η άκρα αριστερά ομοίως, η κεντροαριστερά διασπάται με αποτέλεσμα την γέννα νέων πολιτικών πόλων κάτι που κάνει κάποια πρόσωπα να κερδίζουν έδαφος, ενώ η δεξιά επίσης λειτουργεί σε όμοιο άξονα, με στελέχη που αποχωρούν και ξαφνικά θυμήθηκαν την κοινωνική δικαιοσύνη, την πατρίδα, ακόμα και τον εθνικισμό.

Σαφέστατα από αυτή την νέα ή σχεδόν νέα πολιτική κατάσταση, εκ της οποίας πηγάζουν τα υπόλοιπα θέματα που συντρέχουν στην χώρα, πλήττεται ισχυρά ο λαός. Ναι ο Ελληνικός λαός ή ας είμαστε ειλικρινείς, οι έως τώρα ψηφοφόροι των κομμάτων. Εδώ μπορούμε να παρατηρήσουμε μια σειρά από φαινόμενα, αντιδράσεις, καταστάσεις και συνθήκες, οι οποίες έχουν ξεπεράσει ακόμα και το στάδιο της γέννας τους, διερχόμενα σε ένα στάδιο εξελίξεως και τριβής με την πολιτική, μάλλον ελαφρά θα έλεγα. Το πολιτικό σύστημα επί παραδείγματι απαξιώνεται, τα σώματα ασφαλείας χάνουν το όποιο κύρος τους, οι πολιτικοί εξισώνονται με το αρνητικό, οι κινούμενοι στα media ομοίως, ο πατριωτισμός επαναπροσδιορίζεται και οι ζυμωτές της σημερινής κατάστασης, ισοδυναμούν πλέον με προδότες τους οποίους αναζητά ένα ''νέο Γουδί'' . Ακόμα και οι μετανάστες, αποτελούν πλέον κόκκινο ή πράσινο ( εκ του ΠΑΣΟΚ) πανί για αρκετούς πολίτες ( πρώην ψηφοφόρους), ακόμα και η Εκκλησία αποτελεί μια βρώμικη υπόθεση για μεγάλο μέρος του λαού. Πεδίο δόξης λαμπρό, θα λέγαμε για τους εθνικιστές. Που είναι όμως;

Αν και πλέον το ζήτημα της ποσότητας θεωρώ πως εξαφανίστηκε από τα πόδια μας, υπάρχει το ουσιώδες και βαθύτατης στρατηγικής και σπουδαιότητας, ζήτημα της ποιότητας. Ναι καλές και άξιες οι διάφορες απόψεις, οι ιδεολογικοί διαξιφισμοί, η διάσπαση της μονολιθικότητας στην έκφραση και την σκέψη, η απαξίωση του μονοπωλιακού κατηχητισμού, οι πρωτοβουλίες ( οι οποίες έχουν σχεδόν μόνο θετικά αποτελέσματα έως τώρα), καλά αυτά και πολλά άλλα. Όμως και πάλι στο μηδέν. Απουσιάζει μια συγκροτημένη δεξαμενή σκέψης, απουσιάζει η πρόταση άμεσης οικονομικής εφαρμογής, πέρα από θεωρητικούρες διαδικτυακών επαναστατών και αγκυλωμένων λαϊκιστών. Απουσιάζει η αλληλεγγύη, η συμπαράσταση παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις, ενώ ζει και βασιλεύει η γραφικότητα, ο θρασύδειλος τραμπουκισμός, η ανικανότητα και το ιδεολογικό παιδιάρισμα. Θέλουμε λύσεις, προτάσεις επί ρεαλιστικών βάσεων και όχι επίδειξη γνώσεων με σκοπό την αυτοπροβολή. Θέλουμε συντονισμένο και αποκεντρωμένο μηχανισμό προβολής προτάσεων. Θέλουμε τεχνογνωσία στην ανάπτυξη πολιτικών πλάνων και στην αναβάθμιση του σχετικού με τον Φυλετισμό λόγου. Θέλουμε νέες προσεγγίσεις με τεκμηριωμένα επιχειρήματα ικανά να επιτύχουν άμεσα αποτελέσματα και πολιτικό κέρδος σε βάθος χρόνου.Χρειαζόμαστε μια στροφή στην ποιότητα διότι έως τώρα έχουμε φανεί ανίκανοι.

Και ενώ όλα αυτά συντρέχουν επί του παρόντος και του παρελθόντος συντριπτική μερίδα των εθνικιστών, πέραν της ιδεολογικής του αυτοικανοποίησης, αδυνατεί να αντιληφθεί το πολιτικό momentum και το συγκυριακό δεδομένο. Πόσο μάλλον να προσεγγίσει την στρατηγική αναγκαιότητα ριζοσπαστικοποίησης και συμμετοχής με ενεργό τρόπο στις πολιτικές εξελίξεις, με ουσιαστικό σκοπό, την αποφυγή του  τετελεσμένου. Της εξαφάνισης μας δηλαδή, από τον πολιτικό χάρτη ανεπιστρεπτί! Εν τέλει με πραότητα και έκδηλη την ανικανότητα του, ο εθνικιστικό χώρος παραμένει παρατηρητής των δραματικών εξελίξεων.

πηγή: Αυτόνομες Σκέψεις

Read More

Επανεμφάνιση

Η αποχή μας τους τελευταίους μήνες έλαβε και επίσημα τέλος! Πλέον επανερχόμαστε δυναμικά και μέσω του blog προκειμένου να προσφέρουμε στη δράση της blogόσφαιρας για την πατρίδα, χωρίς κραυγές και ειδήσεις που δεν στέκουν.

Για όσους δεν γνωρίζουν τη δράση αυτού του blog, καλό είναι να περιηγηθεί τις παλαιότερες αναρτήσεις για να διαπιστώσει την παρέμβαση σε περιπτώσεις όπου θίγονταν τα ελληνικά συμφέροντα.

Η δική σας συμμετοχή, τα δικά σας κείμενα και θέματα περιμένουμε για να τα αναδημοσιεύσουμε και να τα αναδείξουμε! Πάμε όπως πρώτα.

Read More

Η πολιτική και οι θυσίες της..

Πολλοί αναγνώστες του ιστολογίου μας αναρωτιούνται για κινήσεις ή πράξεις πατριωτών πολιτικών οι οποίες δεν εμφανίζουν ως πρόταγμά τους την αντίσταση με άμεσο τρόπο στα σχέδια των διεθνιστών. Μάλιστα τονίζουν την ανακολουθία λόγων και πράξεων χαρακτηρίζοντάς τους πολλές φορές πουλημένους και προδότες.

Προφανώς οι συγκεκριμένοι φίλοι είναι είτε προβοκάτορες και κατ' επίφαση πατριώτες, είτε ευαίσθητοι και αγνοί Έλληνες που θέλουν να εκφράσουν άμεσα την αγανάκτησή τους για τα σχέδια αφελληνισμού της Ελλάδας. Όμως, θα πρέπει όλοι να γνωρίζουμε ότι στην πολιτική υπάρχουν χρονικές συγκυρίες στις οποίες θα πρέπει να επιλέγουμε άλλη στάση από την πρέπουσα. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να μην λειτουργήσουμε με το θυμικό και την ένταση της στιγμής αλλά με σχεδιασμό και λογική.
Κι επειδή μια κουβέντα πρέπει να στηρίζεται σε δεδομένα, γυρνούμε το χρόνο πίσω και διαβάζουμε τι έκανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος με το θέμα της γενέτειράς τους, της Κρήτης, που την εποχή του 1912 βρισκόταν ακόμη υπό τουρκική κατοχή. Πραγματικά θα εκπλαγείτε!


1912: Ο Βενιζέλος διώχνει τους Κρήτες βουλευτές από την Ελληνική Βουλή!

"Η δυναμική παρεμπόδιση των Κρητών βουλευτών το 1912, όταν η Κρήτη ήταν ακόμα Αυτόνομη Πολιτεία, να εισέλθουν στη Βουλή των Ελλήνων, υπήρξε μια από τις δραματικότερες στιγμές της Κοινοβουλευτικής Ιστορίας μας. Πρόκειται για απόλυτη σύγκρουση συναισθημάτων που αναγκαστικά καταπνίγονται και εθνικού συμφέροντος, το οποίο υπερισχύει.

Οι εκλογές της 11ης Μαρτίου 1912 ανέδειξαν στην Ελλάδα, νικητή τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Η Εθνική Συνέλευση της Κρητικής Πολιτείας, ενθαρυμμένη από την παρουσία του Βενιζέλου στα πράγματα της Ελλάδας, αποφάσισε αγνοώντας τις διακοινώσεις των Προστάτιδων Δυνάμεων, να εκλέξει την ίδια μέρα 69 αντιπροσώπους, που θα έρχονταν στην Αθήνα, να ορκισθούν και να πάρουν μέρος στις εργασίες της Βουλής των Ελλήνων, ολοκληρώνοντας και τυπικά την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα.

Ο Βενιζέλος σταθμίζοντας τις διεθνείς συνθήκες και ιδιαίτερα τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο στην Κυρηναϊκή, προσπάθησε να ματαιώσει την απόφαση αυτή. Μάλιστα σε μία επιστολή του προς τον Γεώργιο Πλουμίδη, έγραφε χαρακτηριστικά: «Φαίνεται όρισμένως ότι κακός δαίμων εχάλασε τον νουν των συμπατριωτών μου και τους άγει να βγάλουν τα μάτια των». Δεν αρκέσθηκε στις προειδοποιήσεις. Ζήτησε από το Βρετανικό στόλο, να συλλαμβάνει όποιον επιχειρεί να φύγει από την Κρήτη."



Για να καταλάβετε σε ποιο σημείο έφτασε ο Βενιζέλος προκειμένου να εμποδίσει τους συμπατριώτες του να εκφράσουν το αυτονόητο, την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, διέταξε τη Χωροφυλακή να ανοίξει πυρ αν χρειαστεί προκειμένου να μην εισέλθουν οι Κρήτες στη Βουλή! Φανταστείτε τι έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής και τι έλεγαν οι πατριώτες περί του προδότου Βενιζέλου. Φυσικά τίποτα από τις κατηγορίες που ελέχθησαν εκείνες τις ημέρες δεν ίσχυε αφού ένα χρόνο μετά, με μια υπογραφή, η Κρήτη βρέθηκε στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδος.

ΔΙΔΑΓΜΑ: Οι πολιτικές ισορροπίες επιβάλλουν λεπτούς χειρισμούς. Όπως είδαμε παραπάνω ο Βενιζέλος προβλέποντας πως μια υπερπατριωτική πράξη θα έβαζε τη χώρα σε περιπέτειες και θα κατέστρεφε το σχεδιασμό του, έβαλε πίσω τα προσωπικά του πιστεύω και τις ευαισθησίες του για τον ίδιο του τον τόπο και επέβαλε την τάξη μέχρις εσχάτων στους συντοπίτες του! Δέχτηκε τις βλασφημίες αλλά αργότερα οι υβριστές του σιώπησαν αφού είδαν ποιος τελικά είχε δίκιο και ποιος δρούσε ασυλλόγιστα!


πηγή: Νεώτερη Ελληνική Ιστορία , εφημερίδες Σκριπ, Εμπρός

Read More

Εξουσία, κομματικό κράτος και διαφθορά

Γράφει ο Ευθύλογος

Για πολλοστή φορά άκουσα πρόσφατα πολιτικό αρχηγό να ευαγγελίζεται την αλλαγή του τρόπου άσκησης της Πολιτικής Εξουσίας, την κατάργηση του κομματικού κράτους καθώς και την μηδενική ανοχή στη διαφθορά.
Ας τα δούμε ένα – ένα μήπως και βρούμε και τον τρόπο που μπορεί να γίνει μια τέτοια κοσμοϊστορική – για τα μέτρα της Ελλάδας – επανάσταση.

Α) Η Πολιτική Εξουσία είναι το δικαίωμα που έχει η Πολιτεία να υποχρεώνει - και σε περίπτωση άρνησης να εξαναγκάζει - τους πολίτες να υπακούουν στη θέλησή της.
Με λίγα λόγια δηλαδή, η Πολιτική Εξουσία είναι μια μορφή κυριαρχίας πάνω σε ελεύθερους πολίτες. [1]

Η Πολιτική εξουσία σε συντριπτικά μεγάλο ποσοστό εκφράζει τη θέληση της κυβέρνησης η οποία διαθέτοντας κοινοβουλευτική πλειοψηφία νομοθετεί κατά βούλησιν.
Η θέληση της κυβέρνησης όμως, συμπίπτει κατά κανόνα με την θέληση του κόμματος που στηρίζει την κυβέρνηση.
Και η θέληση του κόμματος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνισταμένη των θελήσεων των σκληρών οπαδών και μελών του κόμματος, η οποία μέσω των στελεχών διαβιβάζεται - εμπλουτισμένη και με την δική τους θέληση – ως δήθεν «λαϊκή θέληση» στην ηγεσία του κόμματος και υλοποιείται ως θέληση της πολιτικής εξουσίας.
Από εδώ και κάτω αρχίζει η ιλαροτραγωδία.
Όταν κάποιοι κομματικοί τραμπούκοι ισχυρίζονται κομπάζοντας «εμείς κυβερνάμε», έχουν απόλυτο δίκιο.
Ακόμη κι αν δεν έχουν αποσαφηνίσει πλήρως στον εγκεφαλίσκο τους την άρρηκτη σχέση που υπάρχει μεταξύ Πολιτικής Εξουσίας και «λαϊκής» θέλησης, το πολιτικό τους ένστικτο τους καθοδήγησε ώστε να επενδύσουν στο σωστό κόμμα τη σωστή στιγμή.


Β) Εδώ ξεκινάει η δημιουργία και η διόγκωση του κομματικού κράτους.
Τα διάφορα κομματικά σαπρόφυτα έχοντας διαθέσει χρόνο και προσπάθεια υπέρ του εκάστοτε κυβερνητικού κόμματος περιμένουν να εξαργυρώσουν την προσφορά τους και δυστυχώς το επιτυγχάνουν.
Η πείρα του παρελθόντος έχει αποδείξει ότι όσοι - ένθεν και ένθεν – ράβουν τα κουστούμια τους ξέρουν τι κάνουν.
Δεν θυμάμαι ποτέ να διορίζεται σε κάποια υψηλή ή μεσαία διοικητική θέση πρόσωπο που να προέρχεται από το αντίπαλο κομματικό στρατόπεδο και πολύ περισσότερο δεν θυμάμαι να διορίζεται κομματικά αχρωμάτιστο πρόσωπο.
(Αν υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις από τον παραπάνω κανόνα, είναι σκόπιμες για να καλύψουν κατά το δυνατόν την ενοχλητική οσμή που ..............αναδίδεται από το μαγείρεμα που γίνεται στα ενδότερα της κομματικής κουζίνας του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος).
Και φαίνεται ότι είναι τόσο ελκυστικές κάποιες από αυτές τις θέσεις ώστε ο κατά κανόνα προκλητικός και πολιτικά άκομψος σημερινός υφυπουργός Αθλητισμού, σε μια σπάνια στιγμή νηφαλιότητας να δηλώσει (περίπου) το εξής:
«Παίρνουν τόσα πολλά που είναι προτιμότερο κάποιος να αποτύχει να εκλεγεί βουλευτής, ώστε μετά να διοριστεί σε μια τέτοια θέση».
Φαίνεται πως γνωρίζει εκ των ένδον τι συμβαίνει τουλάχιστον στον χώρο ευθύνης του.


Γ) Ήδη μπήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε στο χώρο της διαφθοράς.
Στα παραπάνω «τόσα πολλά» πρέπει να προστεθούν και τα «αφανή έσοδα».
Δεν είναι δυνατόν να είναι κάποιος διευθυντής π.χ. στον τομέα της πολεοδομίας ή πρόεδρος του Δ.Σ. σε κρατικό Νοσοκομείο και να αγνοεί (εκτός αν είναι αδιάφορος ή ηλίθιος) το όργιο διαφθοράς που επικρατεί.
Είναι προφανές ότι αυτά που συμβαίνουν τα γνωρίζει η κορυφή της διοικητικής πυραμίδας αλλά τα αποσιωπά και ενίοτε τα υποθάλπει με το «αζημίωτο».
Πέραν αυτού ο κάθε εγκάθετος διοικητής ή διευθυντής μπορεί να κάνει τόσες «εξυπηρετήσεις» που την επόμενη φορά έχει σίγουρη την εκλογή του αν το θελήσει.
Αλλά και στους χαμηλότερους διοικητικούς ορόφους, ακόμη και σε πολιτικά ασήμαντες ή αδιάφορες διευθύνσεις οι θέσεις καταλαμβάνονται από άτομα που ως μόνο προσόν έχουν να επιδείξουν την κομματική προσήλωση και ενδεχομένως κάποια κατάλληλη κομματική γνωριμία, συγγένεια ή κουμπαριά. [2]
Εδώ τουλάχιστον υπάρχει η σωστή αντιστοίχιση.
Ασήμαντη διεύθυνση – ασήμαντο ανθρωπάκι και ο διευθυντής.
Μόνον που πολύ συχνά αυτό το ασήμαντο και υπάκουο στις κομματικές εντολές αχυρένιο ανθρωπάκι, αισθάνεται την ανάγκη να εξαντλήσει κάπου την δοτή εξουσία που του παρέχει η θέση του και γίνεται ο φόβος και ο τρόμος των άτυχων υφισταμένων του αλλά και των πολιτών που θα πέσουν στα νύχια του. Μια διεφθαρμένη «Δημοκρατία» δημιουργεί προϋποθέσεις για χιλιάδες εστίες «μικρών δικτατοριών».
Αν η επόμενη κυβέρνηση θέλει να περιορίσει τη διαφθορά ας δοκιμάσει να περιορίσει το κομματικό κράτος.
Ας αντικαταστήσει μόνον τους αποδεδειγμένα ανίκανους με ακεραίου ήθους μη κομματικούς. Εύκολα θα εντοπίσει και τους μεν και τους δε.
Έτσι θα στείλει το σαφές μήνυμα σε όσους ράβουν κουστούμια με ρεβανσιστική λογική, ότι μπορεί να μείνουν τελικά ξεβράκωτοι, αλλά θα δώσει κι ένα μήνυμα ελπίδας στην κοινωνία ότι κάτι επί τέλους αλλάζει. [3]

Όσο για κάποιες δευτεροκλασάτες διοικήσεις, ας τις αφήσει ως έχουν.
Η δικαιολογία ότι «θέλουμε ανθρώπους της εμπιστοσύνης μας» δεν ευσταθεί.
Όσοι παραμείνουν στη θέση τους θα είναι τόσο χεσμένοι από το φόβο τους που θα δίνουν καθημερινά αποδείξεις πίστης και υποταγής στα νέα αφεντικά.
Άλλωστε τέτοια πλάσματα λειτουργούν με το ένστικτο. Αφοσιώνονται σ’ αυτόν που τα ταΐζει.


* * * * * * *

[1] Η σύγχρονη πολιτική επιστήμη προσπαθώντας να απαλύνει αυτή την πραγματικότητα, μελετά και αντιμετωπίζει την Πολιτική Εξουσία ως την ικανότητα ανάπτυξης διαλόγου και επικοινωνίας με βάση τον ορθολογισμό, παραβλέποντας σκόπιμα τον υποβόσκοντα καταναγκασμό.
Εννοείται ότι μελέτες αυτού του είδους αναφέρονται στα λεγόμενα «Δημοκρατικά καθεστώτα».
Εδώ τα εισαγωγικά δηλώνουν ότι κατανοώ τους κινδύνους που καραδοκούν ως προς την ερμηνεία του όρου. Άλλωστε αρκεί να θυμηθούμε δυο «Δημοκρατίες».
α) Τη Δημοκρατία του γαλατά όπως την εννοούσε ο Winston Churchill, που ισχυρίζονταν ότι «όταν τα ξημερώματα χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού μας και είμαστε βέβαιοι ότι είναι ο γαλατάς, τότε έχουμε δημοκρατία» και
β) Την πάλαι ποτέ κραταιά ΕΣΣΔ. (Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών) Όσοι έζησαν το θηριώδες καθεστώς του Στάλιν γνωρίζουν πολύ καλά τι σήμαινε «Δημοκρατία» εκείνο τον καιρό σ’ εκείνο τον τόπο.
Πραγματική δημοκρατία κατά τη γνώμη μου έχουμε όταν το παιδί του πρώτου πολίτη και το παιδί του τελευταίου πολίτη της χώρας έχουν τις ίδιες ακριβώς ευκαιρίες.

Οτιδήποτε άλλο είναι – περισσότερο ή λιγότερο – καθεστώς εσωτερικής κατοχής.
Αλλοίμονο αν δεχτώ ότι η έννοια της Δημοκρατίας εξασφαλίζεται μόνον με την ισότητα της ψήφου. Μπορεί αυτό να είναι αναγκαία προϋπόθεση αλλά επ’ ουδενί δεν είναι ικανή. Στις μελαγχολικές Δημοκρατίες ελληνικού τύπου, δεν είμαστε σε τίποτε άλλο ίσοι. Ούτε βέβαια απέναντι στο νόμο. Ποια ισονομία υπάρχει π.χ. στη δικαστική διαμάχη ενός φτωχού πολίτη με έναν πάμπλουτο ή πολιτικά ισχυρό που με τις γνωριμίες του μπορεί να προκαθορίσει την έκβαση της δίκης; Ας αφήσουμε ότι μπορεί να προσλάβει πανάκριβα αμειβόμενους δικηγόρους που γνωρίζουν όλες τις «υπόγειες διαδρομές».

[2] Πολλές φορές έχω εκπλαγεί διαπιστώνοντας πόσο μακροπρόθεσμα και συστηματικά εργάζονται κάποιοι κομματικοί, διατηρώντας χρήσιμες γνωριμίες, κάνοντας κουμπαριές με πολιτικά ισχυρότερους αλλά και συνάπτοντας κατάλληλους γάμους. Ένας καλός συνδυασμός είναι π.χ. ο γαμπρός να ανήκει στο κόμμα Α, η νύφη στο κόμμα Β και ο κουμπάρος στο κόμμα Γ ώστε να έχουμε πιασμένα όλα τα πόστα. Έτσι χτυπάμε «μ’ ένα σμπάρο τρία τρυγόνια» και επί πλέον το παρουσιάζουμε και ως κομματική υπέρβαση.

[3] Πρόσφατα άκουσα τη φράση «Ο ρόλος της εξουσίας είναι να δίνει χώρο στην ελπίδα». Την υιοθετώ ανεπιφύλακτα σε μια εποχή που οι απελπισμένοι πληθαίνουν.

πηγή: Καφενείο

Read More