Ο ρόλος της μεσαίας τάξης

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε έναν πολύ σημαντικό, και παραγνωρισμένο εκτός των στενών "κομματικών γραφείων" παράγοντα, που μολίς πρόσφατα αναδείχθηκε από τον Αντώνη Σαμαρά, στα πλαίσια της υποψηφιότητάς του για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Ο λόγος για την "μεσαία τάξη". Η οποία άλλωστε αποτελεί και την πραγματική ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας.

Εδώ θα πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Γιατί μπορεί σε έναν "πλειστηριασμό αγάπης" για την μεσαία τάξη όλοι να την υμνούν και να την περιγράφουν με τα ζωηρότερα των χρωμάτων. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Για την "ανατροπή" που ευαγγελιζόμαστε, η μεσαία τάξη είναι μεν το σημαντικότερο εργαλείο, αλλά και το μεγαλύτερο εμπόδιο. Οι πιο επικίνδυνες και αντεθνικές δυνάμεις, προέρχονται από την ίδια την μεσαία τάξη και την νοοτροπία που την θέλει υποταγμένη στις συστημικές επιταγές. Τυπικά χαρακτηριστικά της μεσαίας τάξης είναι ο συντηρητισμός (με την έννοια της υποταγής στην πολιτική ορθότητα), η αυταρέσκεια, ο θαυμασμός για τις πολιτικές ελίτ αλλά και μια διαστρεβλωμένη εμμονή στην "σταθερότητα". Και είναι βέβαιο ότι τα "δημιουργικότερα" κομμάτια της μεσαίας τάξης, προσβλέπουν στο ενδεχόμενο μετάβασης τους στην ανώτερη τάξη, με όποιον τρόπο είναι αυτό δυνατόν.

Επιπλέον, στην χώρα μας, λόγω της παντελούς ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς, δίχως αντιστάσεις, ο αντικοινωνικός ριζοσπαστισμός (τύπου ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) και οι αντιπατριωτικές απόψεις που παλαιότερα συναντούσε κανείς σε κομμάτια της εργατικής τάξης, μεταφέρθηκαν στην μεσαία.

Πέραν αυτών όμως, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οποιαδήποτε αλλαγή και αν επέλθει -και μιλάμε φυσικά για την ανατροπή του αριστερο-φιλελεύθερου συστήματος- θα γίνει με τους όρους που θα θέσει η μεσαία τάξη.

Θα ήταν πολύ ωραίο και πολύ απλούστερο, να μείνουμε προσκολλημένοι στην φρασεολογία των διαφόρων επαναστατικών (μαρξιστικών και εθνικών) κινημάτων του πρώτου μισού του αιώνα, που καλούσαν σε εξέγερση τις...εργατικές μάζες. Πρέπει όμως κάπου εδώ να κατανοήσουμε, ότι οι εργατικές μάζες δεν υπάρχουν πια. Τα τελευταία 50 χρόνια, στην δυναμικότερη περίοδο του καπιταλισμού και λόγω των τεχνολογικών αλμάτων, η μεσαία τάξη συσσώρευσε ένα σημαντικό μέγεθος πλούτου και βελτίωσε τους όρους ζωής της.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Οι "αξίες" της μεσαίας τάξης προέρχονται από την δυναμική αυτή περίοδο του καπιταλισμού. Και παρόλο που το σύστημα βουλιάζει όλο και πιο γρήγορα μέσα στον βάλτο των δικών του αδυναμιών, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, εμείς προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τις προερχόμενες αντιλήψεις από την δεκαετία του '50 και του '60, με φρασεολογία ακόμη παλαιότερη, του '30 και πιο παλιά.

Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά στα κόμματα της Αριστεράς. Η Αριστερά τύπου ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (που μιλά με σύγχρονους όρους) και η αριστερά τύπου Κ.Κ.Ε. (με την γνωστή παλαιολιθικότητα).

Με όλα τα καλά και τα κακά της η μεσαία τάξη, αποτελεί πλέον το κλειδί για οποιαδήποτε αλλαγή. Και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του "χώρου" είναι να βρει τρόπους να απευθυνθεί σε αυτήν, πέραν των ξεκάθαρων πατριωτικών προβληματισμών. Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Ειδικά όταν κάποιοι θεωρούν ότι είναι απευθείας απόγονοι του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, και ο κόσμος θα πρέπει να...ψάξει να τους βρει. Δεν είναι έτσι σύντροφοι. Οι μέρες που οι νέοι αναζητούσαν τις "λέσχες ξιφομαχιών" έχουν περάσει. Σήμερα αυτό που χρειαζόμαστε, βρίσκεται πιο κοντά στους...αποστόλους της πρώιμης χριστιανικής εποχής. Και θα πρέπει να καθορίσουμε την γλώσσα στην οποία μιλάμε. Ασχολούμενοι με τα ζητήματα του σήμερα.

Πηγή: περιοδικό Patria τευχ.20

Read More

«Μεσαίος χώρος: το ιδεολόγημα της (εκλογικής) συμφοράς»

Γράφει ο Νίκος Χιδίρογλου

Η ΝΔ υπέστη συντριπτική ήττα, από την οποία θα δυσκολευτεί να ανανήψει. Τελεία και παύλα. Η ήττα αυτή δεν προήλθε μόνο από τα σκάνδαλα, υπαρκτά ή ανύπαρκτα, που έπληξαν τη δημόσια εικόνα της ή τις λάθος επιλογές που ακολούθησαν την αποκάλυψή τους (βλέπε συνέντευξη στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2008), αλλά και από την πεπατημένη που ακολούθησε η ΝΔ από το 2004 μέχρι σήμερα: η «γαλάζια» παράταξη, δεν προσπάθησε να μετουσιώσει την θέση ισχύος που απέκτησε μετά τις εκλογές του 2004, για να εμπεδώσει καθεστώς πολιτικής κυριαρχίας.

Φυσικά, κανείς δεν τους είπε ότι η πολιτική κυριαρχία, είναι αποτέλεσμα της ιδεολογικής. Κανείς δεν τους είπε ότι θα έπρεπε να αποσπάσουν όχι μόνο την (ούτως ή άλλως προσωρινή) συναίνεση των ψηφοφόρων, αλλά και την ενεργή συμμετοχή τους στα πολιτικά δρώμενα. Κοινώς, οι «εγκέφαλοι» της Ρηγίλλης δεν προσπάθησαν καθόλου να μπολιάσουν την κοινωνία με τις αξίες της ΝΔ, αλλά αναλώθηκαν (ελέω του πρώην αριστερού και εντελώς παρείσακτου στη ΝΔ, Θοδωρή Ρουσόπουλου) σε επικοινωνιακά τεχνάσματα (ενίοτε επιτυχημένα, αλλά ακόμα και τότε χωρίς κανένα βάθος), προϊόντα μιας διαχειριστικής και συνάμα καιροσκοπικής λογικής, «γαρνιρισμένα» με ψευδαισθήσεις και αυταπάτες πολιτικής παντοδυναμίας.

Τα πρόσωπα
Ο πρωθυπουργός, επέδειξε αδικαιολόγητη εμμονή με κάποιους συνεργάτες του, φορείς των «ιδεών» του μεσαίου χώρου, χωρίς τα συνεχή παθήματα να μεταβάλλουν τις απόψεις του. Ένας εξ αυτών, ο πρώην εχθρός του Γιώργος Σουφλιάς, άνθρωπος με προσβάσεις σε ισχυρούς ανθρώπους που ποτέ δεν άφησαν τη ΝΔ στην ησυχία της, αναγκάστηκε προ ημερών να παραιτηθεί, λόγω της γενικευμένης κατακραυγής στο εσωτερικό της ΝΔ εναντίον του. Αν αναλογιστεί κανείς ότι ο πρώην πρωθυπουργός τον είχε διαγράψει τον Φεβρουάριο του 1998 από το κόμμα, τότε είναι να τρελαίνεται… Ο Γιώργος Σουφλιάς ήταν εκ των εισηγητών της καταστροφικής υποψηφιότητας Τζανετάκου το 2002, που οδήγησε τη ΝΔ στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης, δίνοντας μια καταπληκτική πάσα στον Γιώργο Καρατζαφέρη, που καιροφυλακτούσε στα δεξιά της. Ανάλογη ήταν και η αντιμετώπιση του πρωθυπουργού προς τη Μαριέττα Γιαννάκου, η οποία ζημίωσε πολλαπλά την παράταξη με το τρισάθλιο, βέβηλο και αντεθνικό βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, το οποίο η νυν ευρωβουλευτής, υπερασπίστηκε με σθένος, πληγώνοντας την παράταξη (σημειώνουμε ότι η πρώην υπουργός είχε ταχθεί υπέρ του εθνοκτόνου σχεδίου Ανάν, ενώ είχε στηρίξει και την υποψηφιότητα Τζανετάκου για την Υπερνομαρχία Αθηνών). Και εκεί καθυστερημένη παρέμβαση κατόπιν εορτής. Όπως και μια ανεξήγητη απόπειρα πολιτικής ανάνηψης της πρώην υπουργού με την τοποθέτησή της ως επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ, τη στιγμή που λιγότερο από δύο χρόνια πριν, οι συντηρητικοί ψηφοφόροι της Αθήνας είχαν εκφράσει την αγανάκτησή τους προς το πρόσωπό της, αφήνοντάς την και μάλιστα σε εκλογές νικηφόρες για τη ΝΔ, εκτός Βουλής.

Ο μεσαίος χώρος που… δεν υπάρχει!
Τι σημαίνει «μεσαίος χώρος»; Πρόκειται, σύμφωνα με στελέχη της ΝΔ, για έναν ενδιάμεσο χώρο, που στεγάζεται κάπου εκεί στο παλιό κέντρο, χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να κουβαλά τα σκληρά ιδεολογικά χαρακτηριστικά που χαρακτήριζαν τα προ της Μεταπολίτευσης κεντρώα κόμματα. Σε αυτόν τον χώρο λοιπόν, φέρονται να κατοικοεδρεύουν μετριοπαθείς πολίτες. Λοιπόν, τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει! Πρόκειται περί αποκυήματος της φαντασίας ανθρώπων όπως ο σύμβουλος του Κώστα Καραμανλή Γιάννης Λούλης. Η ερμηνεία αυτή, βασίστηκε σε μια λάθος θεώρηση: κάποιοι πήραν πολύ στα σοβαρά μια υπαρκτή τάση εκλογικής συμπεριφοράς, η οποία όμως σε καμία περίπτωση δεν είχε τα διαχρονικά χαρακτηριστικά που της απέδωσαν, ενώ δεν είχε συγκεκριμένο πλαίσιο και δεν αποτελούσε την εκλογική πηγή της ιδεολογικοπολιτικής παντοδυναμίας.

Αποτέλεσμα λοιπόν της αριστερής «στροφής» διαρκείας, που σηματοδότησε η υιοθέτηση του «μεσαίου χώρου», συντελώντας στον εθνικό και θρησκευτικό αποχρωματισμό της χώρας μας, η αποψίλωση της δεξιάς πτέρυγας της ΝΔ, η ενίσχυση του ΛΑΟΣ, αλλά στο τέλος και η απώλεια των «απολιτίκ» ψηφοφόρων του λεγόμενου «μεσαίου χώρου», που πλέον μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα με μεγάλη ευκολία, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσεων, προς αναζήτηση άμεσης πολιτικοοικονομικής ανακούφισης. Η ΝΔ «αμυνόμενη και προπηλακιζόμενη» στις τελευταίες εκλογές, αιμορράγησε και προς τα δεξιά αλλά και προς τα αριστερά. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής του «μεσαίου χώρου» και του «πολιτικού πολιτισμού».

Κλίνατε επί δεξιά…
Η μόνη λύση για τη ΝΔ, είναι η ενδυνάμωση του εθνικοπατριωτικού χαρακτήρα του κόμματος, η αποκήρυξη των νεοφιλελεύθερων επιρροών και η πολιτική περιθωριοποίηση όσων προωθούν την ατζέντα της φιλελευθεροποίησης των κοινωνικών σχέσεων και της παγκοσμιοποίησης, «τροχίζοντας» τις αντιστάσεις μας. Ήδη, αν κανείς κοιτάξει την ανθρωπογεωγραφία της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ, θα διαπιστώσει ότι οι ψηφοφόροι γύρισαν την πλάτη τους σε πολλούς από τους θιασώτες της ιδεολογικής μετάλλαξης της παράταξης, αφήνοντας τους περισσότερους εξ αυτών εκτός Βουλής.

Μπείτε στο νεοσύστατο Facebook group Για τη Νέα Δημοκρατία του Αύριο και πάρτε μέρος στον μεγάλο διάλογο πουμόλις ξεκίνησε!

Read More