Ο ρόλος της Μεσαίας Τάξης

Alice Wellinger’s Surreal Human Animal Hybrid Art

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε έναν πολύ σημαντικό, και παραγνωρισμένο εκτός των στενών "κομματικών γραφείων" παράγοντα, που μόλις πρόσφατα αναδείχθηκε από τον Αντώνη Σαμαρά, στα πλαίσια της υποψηφιότητάς του για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Ο λόγος για την "μεσαία τάξη". Η οποία άλλωστε αποτελεί και την πραγματική ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας.

Εδώ θα πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Γιατί μπορεί σε έναν "πλειστηριασμό αγάπης" για την μεσαία τάξη όλοι να την υμνούν και να την περιγράφουν με τα ζωηρότερα των χρωμάτων. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Για την "ανατροπή" που ευαγγελιζόμαστε, η μεσαία τάξη είναι μεν το σημαντικότερο εργαλείο, αλλά και το μεγαλύτερο εμπόδιο. Οι πιο επικίνδυνες και αντεθνικές δυνάμεις, προέρχονται από την ίδια την μεσαία τάξη και τη νοοτροπία που την θέλει υποταγμένη στις συστημικές επιταγές. Τυπικά χαρακτηριστικά της μεσαίας τάξης είναι ο συντηρητισμός (με την έννοια της υποταγής στην πολιτική ορθότητα), η αυταρέσκεια, ο θαυμασμός για τις πολιτικές ελίτ αλλά και μια διαστρεβλωμένη εμμονή στην "σταθερότητα". Και είναι βέβαιο ότι τα δημιουργικότερα κομμάτια της μεσαίας τάξης, προσβλέπουν στο ενδεχόμενο μετάβασης τους στην ανώτερη τάξη, με όποιον τρόπο είναι αυτό δυνατόν.

Επιπλέον, στην χώρα μας, λόγω της παντελούς ιδεολογικής κυριαρχίας της Αριστεράς, δίχως αντιστάσεις, ο αντικοινωνικός ριζοσπαστισμός (τύπου ΣΥΡΙΖΑ) και οι αντιπατριωτικές απόψεις που παλαιότερα συναντούσε κανείς σε κομμάτια της εργατικής τάξης, μεταφέρθηκαν στην μεσαία.

Πέραν αυτών όμως, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οποιαδήποτε αλλαγή και αν επέλθει - και μιλάμε για την ανατροπή του αριστερο-φιλελεύθερου συστήματος- θα γίνει με τους όρους που θα θέσει η μεσαία τάξη.

Θα ήταν πολύ ωραίο και πολύ απλούστερο, να μείνουμε προσκολλημένοι στην φρασεολογία των διαφόρων επαναστατικών (μαρξιστικών και εθνικών) κινημάτων του πρώτου μισού του αιώνα, που καλούσαν σε εξέγερση τις..εργατικές μάζες. Πρέπει όμως εδώ κάπου να κατανοήσουμε, ότι οι εργατικές μάζες δεν υπάρχουν πια. Τα τελευταία 50 χρόνια, στην δυναμικότερη περίοδο του καπιταλισμού και λόγω των τεχνολογικών αλμάτων, η μεσαία τάξη συσσώρευσε ένα σημαντικό μέγεθος πλούτου και βελτίωσε τους όρους ζωής της.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Οι "αξίες" της μεσαίας τάξης, προέρχονται από την δυναμική αυτή περίοδο του καπιταλισμού. Και παρόλο που το σύστημα βουλιάζει όλο και πιο γρήγορα στον βάλτο των δικών του αδυναμιών, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, εμείς προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τις προερχόμενες αντιλήψεις από την δεκαετία του '50 και του '60, με φρασεολογία ακόμη παλαιότερη, του '30 και πιο παλιά.

Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά στα κόμματα της αριστεράς. Η αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ (που μιλά με σύγχρονους όρους) και η αριστερά τύπου ΚΚΕ (με την γνωστή παλαιολιθικότητα).

Με όλα τα καλά και τα κακά της, η μεσαία τάξη, αποτελεί πλέον το κλειδί για οποιαδήποτε αλλαγή. Και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του "χώρου" είναι να βρει τρόπους να απευθυνθεί σε αυτήν, πέραν των ξεκάθαρων πατριωτικών προβληματισμών. Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Ειδικά όταν κάποιοι θεωρούν ότι είναι απευθείας απόγονοι του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, και ο κόσμος θα πρέπει να...ψάξει να τους βρει. Δεν είναι έτσι σύντροφοι. Οι μέρες που οι νέοι αναζητούσαν τις "λέσχες ξιφομαχιών" έχουν περάσει. Σήμερα αυτό που χρειαζόμαστε, βρίσκεται πιο κοντά στους...αποστόλους της πρώιμης χριστιανικής εποχής. Και θα πρέπει να καθορίσουμε την γλώσσα στην οποία μιλάμε. Ασχολούμενοι με τα ζητήματα του σήμερα.

πηγή: Περιοδικό Patria (τευχ.20 Νοεμβρ-Δεκεμβρ. 2009) 

Read More

Βιβλιοπαρουσίαση: "Γενιά της Ταυτότητας" στη Θεσσαλονίκη

Read More

Πόσες διορισμένες θυγατέρες μέχρι να χαθεί το ηθικό πλεονέκτημα;

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Τις τελευταίες ημέρες, η είδηση για τον διορισμό των θυγατέρων των νέων ευρωβουλευτών Επιτήδειου και Συναδινού, στα γραφεία όχι των ιδίων – αφού αυτό απαγορεύεται από τους κανονισμούς του Ευρωκοινοβουλίου – αλλά του ενός στο γραφείο του άλλου ευρωβουλευτή κάνει τον γύρο των ελληνικών μήντια. Δεν γνωρίζω αν πρόκειται για... πάγια τακτική των Ελλήνων ευρωβουλευτών. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι μία εβδομάδα πρίν, ο μισός ελληνικός λαός κορόιδευε την Μαρία Σπυράκη, ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, επειδή "κληρονόμησε" ως συνεργάτη στην Ευρωβουλή τον – γνωστό από την περιπέτεια με την Τζούλια Αλεξανδράτου – Γεράσιμο Ζαγορίτη, γιό του υψηλόβαθμου στελέχους της ΝΔ. Τώρα όμως μπορούν όσοι δηλώνουν εθνικιστές να το κάνουν αυτό; Έχουν το απαραίτητο ηθικό πλεονέκτημα που θα τους επιτρέψει να ασκήσουν πολιτική κριτική στα διεφθαρμένα κόμματα του παλαιού συστήματος;

Είναι πραγματικά περίεργο το πώς άνθρωποι οι οποίοι επέλεξαν την δεδομένη χρονική στιγμή να ριψοκινδυνεύσουν το να εκτεθούν πολιτικά με την Χρυσή Αυγή, μια γενναία σίγουρα απόφαση δεδομένου και του υποβάθρου τους ως στρατιωτικών την στιγμή που το κόμμα κατηγορείται ως εγκληματική οργάνωση, να επιλέξουν να προβούν σε μία τέτοια πράξη η οποία αν μη τι άλλο εκθέτει όχι μόνον τους ίδιους αλλά και το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν. Όταν εμείς ως εθνικιστές κάνουμε κριτική στα παλαιά κόμματα τα κριτήρια για τους εκπροσωπούντες μας πολιτικά θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρότερα. Και αυτό διότι αυτοί οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για την διαφύλαξη του Ηθικού μας πλεονεκτήματος έναντι του παλαιού συστήματος.

Θα μπορούσε κανείς να πεί "και τι έγινε, όλοι το κάνουν" και να προχωρήσει παρακάτω. Αυτή η στάση όμως είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πρεσβεύουμε και δίνει το δικαίωμα σε κάθε εκπρόσωπο του διεφθαρμένου "συνταγματικού τόξου" να εξομοιώνει τον εαυτό του με εμάς. Πώς μπορεί κάτι τόσο "μεγάλο" να σπιλωθεί για κάτι τόσο "μικρό"; Πώς μπορεί μία τόσο γενναία απόφαση ψυχής να "μαυριστεί" για έναν εξτρά μισθό που θα μπαίνει στο σπίτι;

Πώς μπορεί με τέτοιου είδους "τρίπλες" να δικαιώνουν οι στρατηγοί στην πράξη την Βουλγαράκειο ρήση "ηθικό είναι ότι είναι νόμιμο" παρακάμπτοντας με αλληλοδιορισμούς την απαγόρευση για τον διορισμό συγγενών; Πώς μπορούν αυτοί οι άνθρωποι επί της ουσίας να αφήνουν να θολώνουν με τέτοιο τρόπο τα ίδια τους τα παράσημα και η ιστορία αυτή να τους εξομοιώνει με τον κάθε πολιτικάντη; Πού είναι η στρατιωτική τους αξιοπρέπεια, που είναι είναι η ευθιξία τους, πώς να νοιώθουν που κάθε φυλλάδα - που πρακτορεύει ό,τι το αντεθνικό και αντικοινωνικό - τους ειρωνεύεται για αυτή τους την επιλογή;

Και δυστυχώς, όντας εκπρόσωποί μας, όλα αυτά αντικατοπτρίζονται και σε εμάς. Σε εμάς που παίρνουμε προσωπικά κάθε ειρωνεία προς αυτούς, διότι δεν φύτρωσαν στις Βρυξέλλες, αλλά στάλθηκαν εκεί από ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Πού σε ένα μεγάλο ποσοστό ψήφισε την Χρυσή Αυγή, ενάντια σε όλη την καθεστωτική προπαγάνδα διότι δεν είναι διεφθαρμένοι, διότι δεν γλυκάθηκαν από τα της εξουσίας.

Ως στρατιωτικοί οι ίδιοι θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι το "φαίνεσθαι" έχει την δική του σημασία και ως εκ τούτου ακόμη και εάν οι θυγατέρες τους ήταν οι πλέον κατάλληλες με τα απόλυτα αξιοκρατικά κριτήρια, με διδακτορικά επί μεταπτυχιακών και πτυχίων ξένων γλωσσών και πάλι δεν θα έπρεπε να τις προσλάβουν. Δεν θα έπρεπε να τις προσλάβουν επειδή ακριβώς είναι συγγενείς τους. Να τις αδικήσουν αν χρειασθεί. Να τις αδικήσουν για να διατηρήσουν ακριβώς αυτό το ηθικό πλεονέκτημα.

Το οποίο στην πολιτική, και ειδικά στην πολιτική αυτή που πρέπει να κάνει η Χρυσή Αυγή, είναι η βάση. Είναι η βάση από την οποία μπορεί να αμφισβητηθεί το πολιτικό σύστημα, η βάση από την οποία μπορεί να ξεκινήσει η εφόρμηση για την ανατροπή του. Η αριστερά εδώ και χρόνια αγωνίζεται για να το διατηρήσει. Την βοηθά ο απόλυτος έλεγχός της στα ΜΜΕ. Η Χρυσή Αυγή όμως δεν έχει αυτού του είδους την συμπαράσταση. Και γι' αυτό ακόμη και τα πλημμελήματα ηθικού χαρακτήρα μετατρέπονται σε... κακουργήματα όπως ακριβώς και στην ποινική διαδικασία κατά της. Και όπως ακριβώς ένα στέλεχος της Χρυσής Αυγής πρέπει να είναι άμεμπτο για να μην καταλήξει στην φυλακή για γελοίες κατηγορίες, έτσι και στον πολιτικό στίβο είναι απαραίτητο να είναι το ίδιο άμεμπτο. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε στο συγκεκριμένο σημείο. Και έτσι έχουμε το λυπηρό γεγονός κάθε γραφίδα που στηρίζει το σύστημα της σαπίλας να μπορεί να πιάνει στο στόμα του και να ειρωνεύεται τους εθνικιστές.

Όπως το βλέπω δύο είναι οι πιθανές εξηγήσεις. Είτε οι συγκεκριμένοι άνθρωποι αισθάνονται σαν... τουρίστες στον εθνικιστικό χώρο και ως εκ τούτου δεν έχουν συναίσθηση των απαιτήσεων απ' αυτούς, είτε πρόκειται περί ενός απλού λάθους. Και τα λάθη διορθώνονται ή τουλάχιστον δεν... επαναλαμβάνονται! Γιατί αλλιώς θα μείνουμε απλά να αναρωτιόμαστε πόσες διορισμένες θυγατέρες θα αντέξει πριν υποχωρήσει το ηθικό πλεονέκτημα των εθνικιστών!

πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Read More

Πραγματική Εναλλακτική

In War With The Sky by Adrian Borda, 2009.

Επίκαιρο Κείμενο του Δημήτρη Παπαγεωργίου (Φεβρουάριος 2008)


Τις πρώτες ημέρες του 2008, ολόκληρο τον Ιανουάριο, η υπόθεση με το dvd του Ζαχόπουλου, ανέδειξε ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει μία βαθιά κρίση, η οποία πλέον γίνεται παραδεκτή και από μερικά από τα ισχυρότερα μέλη του.

Η πλήρης απαξίωση των θεσμών, η "τσοντοποίηση" του πολιτικού λόγου και ο δημοσιογραφικός κανιβαλισμός, σε συνδυασμό με την κυβερνητική διαφθορά έχουν οδηγήσει στο "ξεγύμνωμα του βασιλιά", της αστικής ελληνικής δημοκρατίας. Το καπιταλιστικό-φιλελεύθερο σύστημα που κυριαρχεί σε ολόκληρη σχεδόν την υφήλιο σήμερα, έχει ξαναπεράσει τέτοιου είδους κρίσεις. Πάντοτε όμως μέχρι σήμερα, κατάφερε να εξέλθει από αυτές, με κάποιου είδους αναμόρφωση. Ο λόγος είναι ότι δεν υπήρχε κάποια συντεταγμένη εναλλακτική πρόταση. Ο και έστω οποιοσδήποτε "αιρετικός" λόγος ενσωματωνόταν σε αυτό, μέσω μιας συγκεκριμένης διαδικασίας, με ιδιαίτερη επιτυχία δοκιμασμένη στους ανθρώπους της άκρας αριστεράς.


Η ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΣΑΙΩΝ ΤΑΞΕΩΝ 

Ένα από τα σημάδια αλλά και αποτέλεσμα ταυτόχρονα, της βαθιάς κρίσης του πολιτικού συστήματος είναι η τάση ενός συγκεκριμένου ποσοστού της κοινότητας να επιλέγει - σε κοινοβουλευτικό επίπεδο- τον ριζοσπαστικό λόγο από όποια πλευρά και αν αυτός προέρχεται. Και το καταπληκτικό είναι ότι δεν είναι η εργατική τάξη -όπως θα προέτασσε το μαρξιστικό μοντέλο- που ριζοσπαστικοποιείται, αλλά οι μεσαίες τάξεις, οι καθημερινοί αστοί. Η είσοδος του ΛΑΟΣ στη Βουλή, ο διπλασιασμός των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η μεγάλη άνοδος του ΚΚΕ, αποτελούν την απόδειξη των προλεχθέντων. Η οικονομική κρίση σίγουρα έχει παίξει τον δικό της ρόλο σε όλη αυτή την διαδικασία. Η κοινωνία αντιδρά ως μία γυναίκα με σύνδρομα ανασφάλειας. Η αποτυχία του κράτους να εξασφαλίσει συνθήκες σταθερότητας και σιγουριάς (ιδιαίτερα η περίπτωση του ασφαλιστικού) μπορεί να έχει δύο καταλήξεις. Η μία είναι ένας προσωρινός καυγάς μεταξύ των δύο μερών, ενώ η άλλη ο χωρισμός και η αναζήτηση εκ μέρους του ετέρου συμβαλλόμενου μέρους μίας άλλης "σχέσης".

Όσοι από εμάς απορρίπτουν  τον "παγκοσμιοποιημένο φιλελευθερισμό", τον σημερινό δηλαδή σύζυγο στο παράδειγμα που θέσαμε, έχουμε ως καθήκον να φροντίσουμε να παρουσιάσουμε μία αξιόλογη αντιπρόταση στην κοινωνία -γυναίκα σε κρίση. Και δυστυχώς οι συναισθηματικές φωνές, στις οποίες αρκούμαστε έως τώρα, δεν πρόκειται να απασχολήσουν παρά ένα πολύ μικρό μέρος της γυναίκας-κοινωνίας. Και μέχρι στιγμής, απευθυνόμαστε σε αυτό το πολύ μικρό ποσοστό.


Η "ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ" ΠΑΓΙΔΑ

Ένα από τα βασικά μειονεκτήματα του εθνικιστικού-πατριωτικού χώρου στην πατρίδα μας ήταν η μονομανία του με τα κοινοβουλευτικά έδρανα, ή έστω η δυναμική της εισόδου σε μία κοινοβουλευτική διαδικασία. Αυτή η διαδικασία, παρόλο που θα πρέπει σίγουρα να αποτελεί μία από τις διαδρομές των εθνικιστών, δεν πρέπει και δεν μπορεί να αποτελεί μονόδρομο.

Το 1920, ο Oswald Spengler έγραψε το περίφημο έργο του "Socialism Prussianism", μέσα από το οποίο ουσιαστικά παγιώθηκε η θεωρία ενός "κοινωνικού προσώπου" μέσα σε εθνικιστικό πλαίσιο.

Σύμφωνα με αυτόν το κοινωνικό πρόσωπο, η "θέληση του ατόμου, υποτάσσεται στην θέληση του συνόλου". Δεν πρόκειται για "ένστικτο κοπαδιού", αλλά για έκφραση αυθεντικής ελευθερίας και δύναμης, κάτι που όποιος βρίσκεται έξω από την κοινότητα δεν μπορεί να κατανοήσει. Και μπορεί ο Spengler να αναφερόταν στην ανάγκη υιοθέτησης αυτού του "κοινοτιστικού" τρόπου σκέψης από κάποιο κράτος, αλλά τα σύγχρονα εθνικιστικά κινήματα εάν σκοπό τελικά έχουν να αλώσουν ή έστω να υποκαταστήσουν το κράτος, πρέπει να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Πρακτικά όμως τι σημαίνει αυτό;


ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

Το 2005, στην Ανατολική Γερμανία, ο υπουργός Εσωτερικών του κρατιδίου του Βραδεμβούργου, κάλεσε τις εθελοντικές οργανώσεις να απαγορεύσουν στους εθνικιστές να συμμετέχουν σε αυτές. Αμέσως η πρόταση του απορρίφθηκε από το σύνολο των εθελοντικών οργανώσεων καθώς εάν εφαρμοζόταν, θα υπήρχε άμεσα έλλειψη εθελοντών, καθώς σε πολλές από αυτές οι εθνικιστές ήταν ακόμη και η πλειονότητα. Γερμανοί εθνικιστές εργάζονται εθελοντικά σε νηπιαγωγεία, κέντρα νεολαίας, πυροσβεστική, ομάδες βοήθειας συνταξιούχων. Και αυτό όχι για να ικανοποιήσουν τα "φιλάνθρωπα" ένστικτά τους, με τον τρόπο που κάποιος μεγαλοαστός προσφέρει χρήματα σε έναν τηλεμαραθώνιο, αλλά για να "υπηρετήσουν την κοινότητα".

Είναι κατανοητό ότι στην χώρα μας δεν υπάρχουν τέτοιες δομές, οργανωμένες από το κράτος. Αυτό όμως ίσως δεν είναι καν μειονέκτημα. Υπάρχει μια τρομερή ευκαιρία για το εθνικιστικό κίνημα να προχωρήσει στην υλοποίηση -δίχως περιορισμούς- μίας τέτοιου είδους κοινωνικής δράσης.

Αυτό όμως προϋποθέτει την ύπαρξη ανθρώπων, που δεν εξωτερικεύουν όλη τους την ενέργεια στην διανομή προκηρύξεων και την αναγραφή συνθημάτων σε τείχους. Στην χώρας μας, η "πολιτική ενέργεια" των εθνικιστών διοχετεύεται σε αυτό που αναφέραμε πριν. Το κοινοβουλευτικό "τρίπ". Κοροϊδεύουν κάποιοι τους αριστερούς, όταν αυτοί ασχολούνται με ζητήματα απομακρυσμένα από την καθημερινότητα του ελληνικού λαού, όταν πραγματοποιούν καμπάνιες στήριξης των Τσιάπας και των Ζαπατίστας. Και διαπράττουμε το ίδιο λάθος, σε διαφορετικό επίπεδο.

Πιστεύουμε ότι ο μοναδικός τρόπος να εξαπλώσουμε τις ιδέες μας είναι το να τις αποτυπώσουμε σε ένα κομμάτι χαρτί και να τις προωθήσουμε. Θεωρούμε ότι η αποδοχή τους πρέπει να είναι αυταπόδεικτη. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα δεν λειτουργεί έτσι. Με δεδομένη την κρίση που περνά το πολιτικό σύστημα σήμερα, αυτό που έχει ανάγκη ένα κίνημα, είναι το να πείσει ότι δεν δουλεύει, προκειμένου κάποιοι άνθρωποι να "βολευτούν". Η πολιτική σήμερα έχει καταστεί συνονόματη με τη διαφθορά. Η πλειονότητα του κόσμου έχει αηδιάσει.

Η κοινωνική δράση, σε κοινοτικό επίπεδο, σε οικολογικό επίπεδο, αποτελεί μία διέξοδο για το εθνικιστικό κίνημα, ώστε να ξεφύγει από την ανυποληψία στην οποία έχει περιέλθει και η οποία το περιορίζει. Και λέγοντας κοινωνική δράση, σίγουρα δεν εννοούμε το να διατυπώσουμε θέσεις σε κοινωνικά ζητήματα.

Η ενασχόληση των εθνικιστών -αυτοοργανωμένα ή με άλλο τρόπο- σε διάφορες δραστηριότητες, όχι απλά μπορεί να εξασφαλίσει την ενρίζωση στην κοινωνία- αλλά και να δημιουργήσει εθνικιστές με χαρακτήρα, οι οποίοι θα γνωρίζουν την κοινωνία και τις ανάγκες της. Θα δημιουργήσει ανθρώπους που θα μπορούν να προτείνουν λύσεις στα προβλήματα. Γιατί αυτό έχει ανάγκη η κοινωνία σήμερα. Λύσεις στα προβλήματα. Και όχι γκρίνια και συνομωσιολογία.

πηγή: PATRIA

Read More

Περι PATRIA: Διαβάζοντας ένα περιοδικό

γράφει ο Θ. Γκουρνέλος

Αρχικά θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν τα παίρνουμε από κανέναν, δεν μας δίνει χρήματα κανένα κόμμα, καμία οργάνωση, πολιτικός, επιχειρηματίας, άτομο, γήινος ή εξωγήινος. Το περιοδικό PATRIAβγαίνει με ιδία έξοδα και αν κάποιος το στηρίζει, αυτός δεν είναι άλλος από εσάς τους αναγνώστες. Όποιος αμφιβάλει για αυτό, δικαίωμα του να το πράττει μα πέφτει στον λάκκο της συνωμοσιολογίας.

Το περιοδικό αυτό, όπως το γνωρίσατε έως σήμερα αλλά και όπως θα εξελιχθεί στο μέλλον , έχει διπλό χαρακτήρα και αυτό σημαίνει ότι αφενός είναι ένα πολιτικό έντυπο, μα παράλληλα είναι και μια εμπορική επιχείρηση. Για να πετύχει αυτή η επιχείρηση, δηλαδή να διατηρηθεί μια φωνή και ένα βήμα εναλλακτικών θέσεων, το περιοδικό αυτό χρειάζεται τόσο ποιοτικούς συντελεστές όσο και ποιοτικούς αναγνώστες. Ακριβώς επειδή η ποιότητα είναι το Α και το Ω για εμάς, ακριβώς επειδή προτιμούμε την ποιότητα από την ποσότητα, δεν επιτρέψαμε και δεν θα επιτρέψουμε καν, να δοθεί το δικαίωμα του να μας ‘’στηρίξει’’ κάτω από το τραπέζι κανείς. Θα μπορούσαμε να πετύχουμε καλύτερα εμπορικά αποτελέσματα, τροποποιώντας την ύλη του περιοδικού και φεύγοντας μακριά τόσο από την ποιότητα, όσο και από τις ιδεολογικές μας θέσεις. Μα δεν το επιθυμούμε διότι οι θέσεις μας, είναι πάνω από το κέρδος.

Ο κύριος στόχος μας είναι να αποτελέσει το έντυπο αυτό ένα σημείο αναφοράς του εθνικισμού και να αναπτυχθεί μια κουλτούρα στο αναγνωστικό κοινό, την οποία δεν θέλουμε να επιβάλλουμε, δηλαδή να πούμε αυτή ‘’είναι κουλτούρα PATRIA’’ και αυτό θέλουμε να ακολουθήσετε και εσείς, αντιθέτως θέλουμε να αναπτυχθεί μια γενικότερη σχολή σκέψης, μια αισθητική, μια κουλτούρα γύρω από την ανάγνωση και την σχέση αυτής με τον εθνικισμό.

Σαφώς και δε επιθυμούμε να λειτουργήσουμε ανταγωνιστικά ως προς άλλα έντυπα, αν και λίγος ανταγωνισμός δεν θα έκανε κακό, ωστόσο θεωρούμε ότι η Φασιστική έντυπη έκφραση στην Ελλάδα, έμεινε πίσω εδώ και δεκαετίες. Υπήρξαν ενδεχομένως εθνικιστικά έντυπα με διάφορες μορφές και διαφορετική προσέγγιση ή ιδεολογική τοποθέτηση. Εθνικιστικά, Φασιστικά, Εθνικοσοσιαλιστικά, ακροδεξιά, έγχρωμα, ασπρόμαυρα ,πολυσέλιδα, δίμηνα, μηνιαία και πολλά πολλά ακόμα. Έντυπα που άφησαν ιστορία, όπως το Αντίδοτο και έντυπα που κανείς σήμερα δεν τα ξέρει. Το πρόβλημα με όλες αυτές τις προσπάθειες (τι οποίες δεν θέλω με τίποτα να μειώσω ή να προσβάλλω ) είναι πως δεν απέκτησαν πρώτα από όλα διάρκεια, δεν κατάφεραν να μείνουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην ‘’αγορά’’ , δεύτερον δεν κατάφεραν να αποκτήσουν ‘’επαγγελματικό προσανατολισμό, δηλαδή να οργανωθούν σε μεγαλύτερο επίπεδο και τρίτον δεν κατάφεραν να φτιάξουν έναν κύκλο αναγνωστών και μια αισθητική γύρω από αυτό.

Το PATRIA θέλει να κάνει ακριβώς αυτό, να δημιουργήσει έναν χώρο, μέσω των αρθρογράφων και των συντακτών του, που ΕΣΕΙΣ οι αναγνώστες θα μπορείτε να θεωρείτε ως σημείο αναφοράς και ιδεολογικής τριβής. Εσείς οι αναγνώστες με τις ιδεολογικές σας προτιμήσεις είσαστε και θα είσαστε αυτοί που θα καθορίσουν την διεύθυνση και την κατεύθυνση που θα λαμβάνουν οι εκφραζόμενες στο PATRIA θέσεις. Σε αντιδιαστολή με τα έντυπα της Ελληνικής αγοράς, όπως αυτά της αισθητικής, μόδας, κουτσομπολιού κλπ, εμείς θεωρούμε τους αναγνώστες, ομοϊδεάτες και όχι πελάτες.

Κατ’επεκταση για να χτίσουμε μια αναγνωστική κουλτούρα και να αναδείξουμε έναν πολιτικό, έντυπο πολιτισμό, χρειαζόμαστε εσάς περισσότερο από ότι εσείς εμάς. Ακριβώς εκεί βρίσκεται όλη η ουσία, στο κτίσιμο ''από τα κάτω'' μια αισθητικής η οποία απουσιάζει από τον Ελληνικό εθνικισμό.

Read More

Χτίζοντας το Έθνος των Εθνικιστών

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Η διοργάνωση του τουρνουά “White Rex” στην Ρώμη, τον μήνα που πέρασε, ήταν για μία ομάδα ανθρώπων ιδιαίτερα σημαντική. Το ίδιο χρονικό διάστημα και με βάση άλλες εθνικιστικές ομάδες πραγματοποιήθηκε στην Ρώμη μία εκδήλωση διαμαρτυρίας για τα γεγονότα στην Συρία. 

Κοινή συνιστώσα και στις δύο εκδηλώσεις, πέρα από τον “εθνικιστικό” πολιτικό λόγο και την ιδεολογική κατεύθυνση των συμμετεχόντων ήταν ο πανευρωπαϊκός τους χαρακτήρας. Και στις δύο εκδηλώσεις συμμετείχαν εθνικιστές από μία πλειάδα χωρών της Ευρώπης, σε σημείο που και οι δύο εκδηλώσεις μπορούν άνετα να χαρακτηρισθούν ως πανευρωπαϊκές και όχι ιταλικές, παρόλο που έλαβαν χώρα σε ιταλικό έδαφος. Εάν εγώ π.χ. βρισκόμουν σε κάποια από αυτές τις εκδηλώσεις, ως Έλληνας εθνικιστής δεν θα αισθανόμουν ότι βρίσκομαι μεταξύ ξένων. Θα αισθανόμουν ότι βρίσκομαι μεταξύ συμπατριωτών μου. Γιατί; 

Εδώ προκύπτει ένα θέμα με τον ορισμό του “εθνικιστή” φυσικά. Σύμφωνα με τον προερχόμενο από τον γαλλικό διαφωτισμό όρο του εθνικιστή με την έννοια του υπερασπιζόμενου το έθνος κράτος στο οποίο ανήκει έναντι όλων των υπολοίπων εθνών-κρατών, φαίνεται να προκύπτει ένα οξύμωρο. Το οποίο πολλές φορές εκμεταλλεύεται η αριστερά στην χώρα στην οποία ζούμε. Έχω συζητήσει πολλές φορές με ιδεολογικά προσκείμενους σε αυτό που αποκαλούμε εθνικιστικός χώρος το πώς αντιλαμβάνεται ένας Έλληνας εθνικιστής έναν Ιταλό εθνικιστή, έναν Ρώσο εθνικιστή, έναν Τσέχο ή έναν Δανό εθνικιστή. Σύμφωνα με την κρατούσα στην ελληνική κοινωνία άποψη, αλλά και σύμφωνα με την κρατούσα στον εθνικιστικό χώρο άποψη που υιοθετούν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και οι οργανώσεις του ελληνικού κράτους ο Έλληνας εθνικιστής καλείται πάντα να υπηρετήσει τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους σε προτεραιότητα. Τι είναι όμως το “έθνος” σύμφωνα με τον κλασσικό ορισμό του; Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο: “το ελληνικόν εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα” (Ηρόδοτος, Ουρανία 144). Δηλαδή: “Υπάρχει και το ελληνικό έθνος από το ίδιο αίμα και με την ίδια γλώσσα μ΄ εμάς, με το οποίο έχουμε κοινά ιερά των θεών και κοινές θυσίες και ήθη κοινά”. 

Ας το αναλύσουμε λίγο και ας το πάρουμε ανάποδα. Ήθη κοινά. Με ποιους έχω περισσότερα ήθη κοινά; Με το έθνος στο οποίο ανήκω βιολογικά; Τον ελληνικό λαό; Που αποτελείται από όλους αυτούς των οποίων τα ήθη μπορούν να συμπιεστούν στο τρίπτυχο φραπέ – δουλειά – ποτό; Ή με αυτούς με τους οποίους χωρίς να έχω ποτέ γνωριστεί μπορώ να φανταστώ την καθημερινότητά τους, ιδωμένη μέσα από τον εθνικιστικό λόγο και την βιωματική εμπειρία του εθνικιστικού αγώνα; Με ποιόν μπορώ να επικοινωνήσω ουσιαστικότερα και βαθύτερα; Με έναν Ιταλό εθνικιστή που έχει βιώσει λίγο πολύ τις ίδιες αγωνίες και σκέψεις με εμένα, τις ίδιες ίσως διώξεις, που βλέπει καθαρά τα ίδια προβλήματα που βλέπω κι εγώ; Ή με έναν αποχαυνωμένο Έλληνα είτε αυτός είναι μπολσεβίκος είτε είναι από το κομμάτι των χαζοχαρούμενων γιάπηδων που λατρεύει με συνοπτικές διαδικασίες το εγώ του; Ακόμη και τα... ρούχα που φοράμε, ο τρόπος που περπατάμε ή κουρευόμαστε είναι πιο πιθανόν να ομοιάζουν. Νομίζω οι δικές μου τουλάχιστον απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα επαρκούν για να ξεκαθαρίσουν το ζήτημα των ηθών. 

Ας πάμε στις κοινές θυσίες. Και θα αυθαιρετήσω εδώ, απομακρύνοντας την έννοια των θυσιών όπως τις εννοούσε ο Ηρόδοτος ως θρησκευτική τελετή, παρόλο που είμαι βέβαιος ότι ο τρόπος που βιώνουμε την θρησκεία είναι κοινός. Θα αναφερθώ στην θυσία με την έννοια που αυτή λαμβάνει ως προσωπικό κόστος για κάτι μεγαλύτερο. Και σε αυτό το σημείο τα κοινά μου με έναν Ισπανό, έναν Γάλλο ή έναν Νορβηγό είναι και πάλι πολύ περισσότερα από ότι με έναν Έλληνα. Το γεγονός ότι τόσο εγώ όσο και αυτός μπορούμε να καυχώμεθα ότι θυσιάζουμε κάτι από εμάς – ό,τι και εάν είναι αυτό ιδιοκτησία μας ή κομμάτι του εαυτού μας για κάτι καλύτερο - μας κάνει από μόνο του συμμετέχοντες στις ίδιες θυσίες, στις οποίες ποτέ δεν θα μπορούν να μπουν αυτοί οι μη μετέχοντες στην διαδικασία του ιδεολογικού και πολιτικού αγώνα. 

Εδώ προκύπτει το ζήτημα του “ομόγλωσσου”. Στο οποίο πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να πει κάτι προς υπεράσπιση αυτού που ισχυρίζομαι. Οι γλώσσες μας είναι διαφορετικές. Ή μήπως όχι και τόσο; Η ελληνική καθώς και όλες οι Ευρωπαϊκές γλώσσες γλωσσολογικά ανήκουν σε μία κοινή συνισταμένη. Την Ινδοευρωπαϊκή. Και είναι συγγενείς μεταξύ τους. Αλλά αυτό δεν έχει τόσο νόημα. Η ουσία είναι ότι πάντα – όποτε έχω βρεθεί με Ευρωπαίους εθνικιστές – έχω καταφέρει να συνεννοηθώ μαζί τους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και να πούμε πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι λέω με τον διπλανό μου στην πολυκατοικία ή στο λεωφορείο!

Όσο για το όμαιμον, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μέσα στον κυκεώνα της παγκοσμιοποίησης που βιώνουμε οι Ευρωπαίοι μπορούν να γίνουν αντιληπτοί ως φυλετικά μας αδέλφια αν όχι ξαδέλφια. Γνωρίζω ότι πολλοί θα αντιδράσουν σε αυτό. Λίγη σημασία έχει. Το “Έθνος Ανάδελφον” του Σαρτζετάκη αποτελεί για μένα προσωπικά μία λανθασμένη προσέγγιση. Όχι ότι δεν υπάρχουν διαφοροποιήσεις, αλλά αυτές είναι πολύ μικρές μπροστά στην πλημμυρίδα ασιατών και αφρικανών που μετατρέπεται στους νέους κατοίκους της Ευρώπης. 

Πέραν αυτού όμως πολύ περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα, αυτό που με δένει με τους Ευρωπαίους εθνικιστές είναι το ότι έχουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα με εμένα. Οι χώρες τους καθοδηγούνται από τις ίδιες διεφθαρμένες ελίτ, αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα εκχώρησης του φυσικού τους χώρου στους εισβολείς και δέχονται την ίδια πίεση από τα κατεστημένα των χωρών τους. Όλα αυτά για τι τα λέω; 

Γιατί είναι πεποίθησή μου πλέον ότι για να επιβιώσουν τα έθνη της Ευρώπης, βιολογικά, πολιτισμικά και ως κυρίαρχα στην ήπειρο της Ευρώπης, είναι ανάγκη τα Ευρωπαϊκά Έθνη να λειτουργήσουν από κοινού. Πώς θα γίνει αυτό; Μέσω των συμφωνιών των διεφθαρμένων ελίτ που τυραννούν τις χώρες μας; Σαφώς και όχι! Ή μήπως των κλασσικών “εθνικιστών – κρατιστών”, οι οποίοι δεν θέλουν να χάσουν ευκαιρία για να προωθήσουν τα συμφέροντα του Έθνους – κράτους εις βάρος κάποιου άλλου, συνεργαζόμενοι μάλιστα γι' αυτό και με εξωευρωπαϊκά έθνη-κράτη; 

Ο μοναδικός τρόπος που μπορεί να συμβεί αυτό, είναι το να χτίσουμε το Έθνος των Εθνικιστών. Δεν είναι εύκολη δουλειά. Η διαδικασία όμως έχει ήδη αρχίσει. Διανοούμενοι του εθνικιστικού χώρου όπως ο Faye αλλά και άλλοι μιλούν είτε για Ευρωπαϊκό Εθνικισμό, είτε για λευκό εθνικισμό περιλαμβάνοντας και τους λευκούς πληθυσμούς εκτός Ευρώπης. Ομάδες και κινήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη συνεργάζονται μεταξύ τους στην καθημερινότητα και μιλώντας για προάσπιση του συλλογικού μας πολιτισμού και του συνόλου των λαών μας ως κοινού. Γάλλοι πατριώτες υιοθετούν ως κληρονομιά τους το Λάμδα των Σπαρτιατών, όπως είδατε σε προηγούμενα τεύχη. Έτσι και εγώ θεωρώ κληρονομιά μου μαζί με την Ακρόπολη και το Κολοσσιαίο και τον Γκαίτε και τον Pound. Και αυτό συνεχίζεται. Είμαστε κληρονόμοι ενός πολιτισμού χιλιετιών. 

Ως Ευρωπαίος ο κάθε Έλληνες έχει μία κληρονομιά να υπερασπιστεί. Θα το κάνει; Οι καμπάνες του Ευρωπαϊκού εθνικισμού σημαίνουν σε όλη την Ευρώπη. Τις χτυπούν οι νέοι εθνικιστές. Έχει σημασία αν είναι Γάλλοι, Ρουμάνοι, Ιταλοί η Σουηδοί; Ανήκουν στο έθνος των εθνικιστών. 

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου 

Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Πάτρια, τεύχος 36 (Ιούλιος – Αύγουστος 2013) 

Read More

Η θεωρία των δυο άκρων και το τρίτο (και μακρύτερο) άκρο

Του Δ. Παπαγεωργίου

Η θεωρία των δύο άκρων που η Νέα Δημοκρατία χρησιμοποιεί εδώ και καιρό, προκειμένου να μπορεί να πλήττει ταυτόχρονα τους δύο σημαντικότερους αντιπάλους της, τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και την Χρυσή Αυγή, προσπαθώντας να ταυτίσει συγκεκριμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους, όπως π.χ. ο ακτιβισμός των στελεχών τους αλλά και η βία που υποτίθεται ότι χρησιμοποιείται από τα μέλη της αλλά και πολιτικές συμπτώσεις από διαφορετική αφετηρία όπως π.χ. η αντίδραση στις οικονομικο-πολιτικές συμφωνίας της χώρας μας με τους δανειστές της (δηλαδή το Μνημόνιο), είναι γνωστή σε όλους. 

Και σε ομαλές πολιτικές συνθήκες, εάν σε αυτή την κοινωνία όλα κυλούσαν όπως έπρεπε, θα μπορούσε αυτή η θεωρία των δύο άκρων να έχει μία βάση και να ακουμπά με βάση την λογική στο μυαλό αρκετών Ελλήνων πολιτών. Εάν υπήρχε ένας διπολισμός ανάμεσα σε δεξιές και αριστερές λογικές, λύσεις και συνθήματα, τότε όντως θα υπήρχαν τα δύο άκρα.Όταν όμως βιώνουμε στιγμές όπου καταστρατηγείται η ομαλή κοινωνική ζωή, όπου αρχηγοί κομμάτων οδηγούνται στις φυλακές, όπου άνθρωποι συλλαμβάνονται λόγω του τι μπλουζάκι φορούσαν, όταν διαπομπεύονται υπηρετούντες σε σώματα ασφαλείας επειδή είχαν... παράνομο καπνό και ούτω καθ' εξής, τότε η θεωρία των δύο άκρων σίγουρα δεν ισχύει. Και σίγουρα δεν ισχύει όταν διάφοροι τύποι εισβάλλουν στις επίλεκτες δυνάμεις της αστυνομίας και κάνουν... παρατηρήσεις στα μέλη της ΕΚΑΜ, επειδή βρήκαν ελληνικές σημαίες σε φοριαμούς. 

Παραθέτουμε σχετικό δημοσίευμα: “Οι εκνευρισμοί, η απογοήτευση και η δικαιολογημένη αγανάκτηση στους κόλπους της ΕΚΑΜ, κορυφώθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου, όταν πολυμελές κλιμάκιο (18 άνδρες) των Εσωτερικών Υποθέσεων διενήργησαν «έλεγχο» στην έδρα της Μονάδος. Το μοτίβο της έρευνας κινήθηκε στα όρια της γελοιότητος, με τους αστυνομικούς των Εσωτερικών Υποθέσεων να απευθύνουν ερωτήσεις στα στελέχη της ΕΚΑΜ, του τύπου αν έχουν τατουάζ, μέχρι έναν ανεκδιήγητο ο οποίος εξετάζοντας ένα ατομικό locker, στο οποίο υπήρχε κολλημένη η Ελληνική Σημαία, έκρινε σκόπιμο να ρωτήσει «τί είναι αυτό»; Για να λάβει την απάντηση «Έλληνας δεν είσαι; Δεν ξέρεις τί είναι αυτό;».

Ένα είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά. Ότι υπάρχει ένα τρίτο άκρο. Ένα τρίτο άκρο το οποίο για να φέρει τα πολιτικά πράγματα εκεί ακριβώς που θέλει και το βολεύει, δεν διστάζει να καταφύγει σε κάθε είδους μέθοδο. Να χρησιμοποιήσεις τους θεσμούς, πιθανόν απαξιώνοντας τους, να υποσκάψει τα ίδια τα θεμέλια πάνω στα οποία βασίζονται οι ισορροπίες που επιτρέπουν την ύπαρξη οργανωμένων, μεγάλων κοινωνιών.

Και είναι αυτό το τρίτο άκρο το οποίο είναι τελικά το πιο επικίνδυνο για την Δημοκρατία μας. Γιατί δεν της επιτίθεται απ' έξω. Γιατί δεν χρησιμοποιεί μια λογοτεχνικού είδους πολεμική εναντίον της. Αλλά αντιθέτως την διαρρηγνύει από μέσα, καταστρατηγώντας στην πράξη όλα όσα αυτά πρεσβεύει. Είναι το τρίτο άκρο που απλά τώρα κάνει την παρουσία του φανερή, πετώντας από πάνω του τα ιμάτια ενός “ήρεμου κοινοβουλευτισμού”. Είναι αυτό ακριβώς το άκρο που κουρέλιασε τα τελευταία απομεινάρια αξιοπιστίας των θεσμών, τις τελευταίες ημέρες. Αλλά που είχε ξεκινήσει να τα ξηλώνει εδώ και δεκαετίες, με τις μίζες, την διαφθορά, τα σκάνδαλα και τελικά την υποταγή σε “ξένα κέντρα”. 

Με την αποφασή της να “διαβεί τον Ρουβικώνα” η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και το απορροφημένο σ' αυτήν και κατ΄ όνομα μόνον υφιστάμενο ΠΑΣΟΚ, έδειξε ξεκάθαρα ότι είναι αυτό το πιο επικίνδυνο άκρο. Το τρίτο άκρο. Και όπως χαριτολογώντας κάποιοι θα έλεγαν – εννοώντας το πιο επικίνδυνο – το μακρύτερο!  

Read More

Ο Νέος Εθνικισμός

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Για πολλούς από εμάς ο αυτοπροσδιορισμός ως "Εθνικιστές" είναι απλά μια ομπρέλα, η οποία σκοπό έχει να αναδείξει κάποιο μίνιμουμ κοινών αξιών, ένα μίνιμουμ κοινών θέσεων για πολύ βασικά ζητήματα. Σαφώς και υπάρχουν αρκετές διαφοροποιήσεις, άλλοτε βασικές, άλλοτε μικρές μεταξύ αρκετών από εμάς. Τι είναι όμως αυτή η ομπρέλα, ο Εθνικισμός; Τι διαστάσεις προσδίδονται στην έννοια;

Σίγουρα ο εθνικισμός δεν είναι ιδεολογία. Στερείται προγραμματικής διάστασης και δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί. Η βασική του διαφορά με την φιλελεύθερη κρατούσα αντίληψη, είτε στην μαρξιστική είτε στην καπιταλιστική εκδήλωσή της είναι η αντίθεση στην οικονομιστική-ατομικιστική αντίληψη. Από την στιγμή που αυτό γίνεται ξεκάθαρο, είναι εύκολο να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα.

Και αυτό είναι ο μετα-χρονικός προσδιορισμός του. Καθώς ο εθνικισμός όπως προαναφέρθη δεν είναι δομημένη ιδεολογία, είναι φυσικό σε κάθε χρονική στιγμή να λαμβάνει διαφορετικές μορφές και εκφάνσεις, ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής αλλά και του χώρου στον οποίο εκδηλώνεται. Ο εθνικισμός μπορεί να παρουσιαστεί μέσα από την δεξιά, έχει όμως εκδηλωθεί και από τα αριστερά. Μπορεί να είναι αντιδραστικός αλλά και προοδευτικός. Μία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση. Να έχει έναν συγκεκριμένο διαλεκτικό αντίθετο. Ο Γερμανικός εθνικισμός του 19ου αιώνα δεν θα μπορούσε να υπάρξει εάν δεν υπήρχε η τρομακτικά επιθετική Πρωσία.

Κάθε εθνικισμός πρέπει να έχει τον δικό του αντίπαλο. Γιατί τότε αποτελεί τον πόλο ο οποίος χρησιμοποιείται από το "κοινό" για να αντιμετωπίσει την απειλή. Άρα και σε κάθε περίπτωση λαμβάνει διαφορετική μορφή.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, στην Αθήνα, στην Πλατεία Κολοκοτρώνη έλαβε χώρα μία εκδήλωση για την Μακεδονία. Το πλαίσιο της εκδήλωσης δεν ήταν σαφώς προσδιορισμένο. Ο κόσμος που έλαβε μέρος σε αυτή δεν ήταν κομματικά ή οργανωτικά προσδιορισμένος. Τα συνθήματα που ακούστηκαν δεν ανήκαν κάπου συγκεκριμένα.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την αλήθεια και να παραδεχτούμε ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση, πολύ λίγο θα μπορέσει να επηρεάσει την πορεία που θα λάβει το Σκοπιανό. Θα πρέπει όμως επίσης να αναγνωρίσουμε ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση απετέλεσε το νηπιακό ίσως πρώτο βήμα της χώρας μας στον εθνικισμό της νέας χιλιετίας. Έναν εθνικισμό ο οποίος έχει εξελιχθεί και ο οποίος καλείται να αντιμετωπίσει εξελιγμένες απειλές οι οποίες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με ρητορική και οργανωτικά σχήματα περασμένων δεκαετιών ή ακόμα και αιώνων.

Και δεν θα έπρεπε να είναι αλλιώς. Ο εχθρός του ελληνικού εθνικισμού σήμερα, δεν είναι τα Σκόπια, όπως δεν θα μπορούσε να είναι και η Τουρκία. Η κατάσταση με το Σκοπιανό, δεν αποτελεί παρά ένα σύμπτωμα.

Το να κατανοήσουμε αυτό, θα μας είναι απόλυτα απαραίτητο, αν θέλουμε να κάνουμε το απαραίτητο διανοητικό άλμα το οποίο θα μας επιτρέψει να ενσωματώσουμε τις ιδέες μας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικής δράσης.

Το πρόβλημα που καλείται να αντιμετωπίσει σήμερα ο ελληνικός εθνικισμός είναι σχεδόν πανομοιότυπο με αυτό όλων σχεδόν των Ευρωπαϊκών χωρών. Με μια λέξη, η οποία πλέον ακούγεται ως κλισέ, είναι η Παγκοσμιοποίηση.

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

Για τους περισσότερους Έλληνες, η Παγκοσμιοποίηση είναι συνυφασμένη με την πολιτική των Η.Π.Α. Πρόκειται για μια υπεραπλοποίηση. Οι ΗΠΑ, τυγχάνει την παρούσα στιγμή να αποτελούν τον φορέα της Παγκοσμιοποίησης. Η Παγκοσμιοποίηση όμως, όντας μία υπερεθνική έννοια, δεν μπορεί να είναι συνδεδεμένη με ένα κράτος, ακόμα και αν αυτό είναι τόσο πολύ-πολιτισμικό ή πολυφυλετικό όπως οι ΗΠΑ.

Με την απλή αυτή λογική, καταλαβαίνουμε πόσο λάθος είναι κάποιες απόψεις που ακούγονται τελευταία, οι οποίες προσπαθούν να θέσουν ως αντίπαλο δέος της Παγκοσμιοποίησης κάποια εφάμιλλη των ΗΠΑ, δύναμη, όπως ίσως η Ε.Ε.

Αν και το όραμα μιας Ευρωπαϊκής Κοινότητας ήταν πάντα θελκτικό για τους εθνικιστές, στην προκειμένη περίπτωση η δημιουργία μίας Ε.Ε., η οποία θα προωθεί απλά από διαφορετική πλευρά την Παγκοσμιοποίηση μόνο αποστροφή μπορεί να προκαλέσει.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Αυτό το οποίο καλούμαστε να προστατέψουμε είναι όχι απλά η πατρίδα μας, με την έννοια της ασφάλειας των συνόρων, αλλά το ίδιο το δικαίωμά μας να υπάρχουμε μέσα σε κοινότητες, όπως αυτές έχουν καθοριστεί μέσα από μία μακρά εξελικτική διαδικασία. Ο εθνικισμός του 2007 δεν μπορεί να είναι απλά μεγαλοιδεατισμός. Γιατί τι νόημα έχει αυτός, όταν την συγκεκριμένη στιγμή δεν μπορούμε να ελέγξουμε ούτε καν αυτά που ήδη μας ανήκουν. Άρα δεν μας ανήκουν.

Αλλά δεν μπορεί να αφορά και αποκλειστικά ένα σύστημα πολιτειακής οργάνωσης. Πολύ λίγη σημασία έχει για τον γράφων το χρώμα που φέρει η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση της χώρας. Αριστεροί ή δεξιοί, οι κυβερνώντες έχουν αποδεχτεί την υποταγή της χώρας σε οικονομικούς "ντόπιους" ή "ξένους" μεγαλοπαράγοντες. Αυτή ακριβώς είναι η πεμπτουσία του δικού μας αγώνα.

Το να καταφέρουμε, να θέσουμε την σημασία του συμφέροντος της κοινότητος - στη συγκεκριμένη περίπτωση του Ελληνικού Έθνους- πάνω από τα συμφέροντα του Εμπόρου ο οποίος σήμερα ελέγχει μέσω της διαδικασίας της Παγκοσμιοποιήσεως την χώρα μας. Θα αποδειχθούμε αρκετά έξυπνοι για να το πετύχουμε;

άρθρο στο τεύχος 7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2007 του περιοδικού PATRIA

Read More

Άρθρο με πολλούς αποδέκτες από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου στο Patria

Στο νέο περιοδικό Patria, o δημοσιογράφος και γνωστός για τους αγώνες τους Δημήτρης Παπαγεωργίου σκιαγραφεί για ακόμη μια φορά με ουσιαστικό τρόπο την ελληνική χειμερία νάρκη των Ελλήνων Εθνικιστών.

Παρουσιάζοντας δράσεις και εκδηλώσεις άλλων Εθνικιστικών ομάδων ανά την Ευρώπη αναρωτιέται που σφάλλει το ελληνικό κίνημα και ακουμπά στα πραγματικά προβλήματα του λεγόμενου "χώρου".

Αξίζει να το αγοράσετε και να το στηρίξετε αφού αποτελεί τη μοναδική αισθητικά καλή προσπάθεια του κινήματος για χρόνια!

Read More

Η απόφαση του Ναυτοδικείου της 20ης Δεκεμβρίου

Σήμερα στις 12:00 η εκπομπή Propaganda είναι στον αέρα με όλες τις λεπτομέρειες και το παρασκήνιο μέσα και έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου για την χτεσινή απόφαση του ναυτοδικείου. Επίσης σχολιάζουμε και αναλύουμε τις εξελίξεις για τον νέο αντιρατσιστικό νόμο με πληροφορίες για το τι λέγεται και γίνεται στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, η οποία τον επεξεργάζεται. Και όπως πάντα σχόλια και ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ από Ελεύθερη Ώρα


 Ένοχους βρήκε τελικά το ναυτοδικείο δύο από τους 39 κατηγορούμενους, ενώ αθώωσε τους υπόλοιπους 37. Οι δύο κατηγορούμενοι Αγραφιώτης και Χατζηεμμανουήλ καταδικάστηκαν σε 3,5 μήνες φυλάκιση. Ο λόγος ήταν ότι φαινόντουσαν στο περίφημο βίντεο του δημοσιογράφου της “Ε” Αγγελίδη, να φωνάζουν τα συνθήματα, για τα οποία κατηγορήθηκαν.

Επί της ουσίας το ελληνικό κράτος καταδίκασε τον ίδιο του τον εαυτό και μάλιστα ένα από τα υγιέστερα κομμάτια του – όχι από αυτά που παίρνουν μίζες και κάνουν “νταβατζιλίκια” με τα λεφτά του δημοσίου - μετά από μία πρωτοφανή εκστρατεία πίεσης από τους επαγγελματίες ανθρωπιστές. Οι οποίοι μάλιστα το πρωί, στην αρχή της διαδικασίας, φρόντισαν να δώσουν ένα ακόμη... ρεσιτάλ με αποχώρηση από την δίκη.

Η αποχώρηση των κατηγόρων

Τι συνέβη; Οι συνήγοροι της πολιτικής αγωγής δήλωσαν την παραίτησή τους, λόγω - όπως υποστήριξαν - απειλών που δέχτηκαν μέσω του διαδικτύου αλλά και του "εχθρικού κλίματος" στην αίθουσα του δικαστηρίου. Οι δικαστές διέκοψαν την δίκη προκειμένου να αποφασίσουν περί αυτού, αφού η παραίτηση πρέπει να εγκριθεί από αυτό.

Επιπρόσθετα στο δικαστήριο δεν παρουσιάστηκαν οι μάρτυρες κατηγορίας Π. Δημητράς και Αγγελίδης. Ο μεν πρώτος απέστειλε χαρτί-ανακοίνωση του ΕΠΣΕ σύμφωνα με το οποίο ο κ. Δημητράς δεν προσέρχεται, διότι απειλείται η ζωή του.

Ο δεύτερος απλά δεν εμφανίστηκε ποτέ με το δικαστήριο να εξετάζει την βίαιη προσαγωγή του. Η οποία παρόλο που διατάχθηκε, τελικά δεν πραγματοποιήθηκε καθώς ο μάρτυρας προσήλθε μόνος του στο δικαστήριο, όταν έμαθε την συγκεκριμένη εξέλιξη. Κάτι που προκάλεσε τον σχολιασμό του εισαγγελέα, ο οποίος τόνισε ότι, δεν σεβάστηκε την μη τήρηση αυτοφώρου διαδικασίας (κάτι που προφανώς έγινε “χαριστικά” στην προηγούμενη συνεδρία όταν το δικαστήριο δεν διέταξε τελικά την κράτηση του Αγγελίδη μετά από μήνυση που του υπεβλήθη, καθώς έπεφτε σε αντιφάσεις..

Ενώ επετράπη στον Παναγιώτη Δημητρά να καταθέσει, δεν επιτράπηκε στον Πάνο Καμμένο που επικαλέσθηκε ζωτικής σημασίας πληροφορίες, να καταθέσει (υπήρξε υπ. Ναυτιλίας). Αυτό προκάλεσε σε αρκετούς παριστάμενους στην δίκη την εντύπωση ότι η έδρα φέρεται εχθρικά στους κατηγορούμενους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η παρατήρηση του εισαγγελέα, σχετικά με την επιστολή του Παναγιώτη Δημητρά. Συγκεκριμένα ο εισαγγελέας είπε για την δήλωση του ΕΠΣΕ ότι θεωρεί άδικα τα όσα αναφέρονται και είναι σαφές ότι θέλουν να επικαλεστούν την επιστολή σε διεθνή φόρουμ. Η υπεράσπιση τόνισε και αυτή, ότι θέλουν να παρουσιάσουν την Ελλάδα, ως ελλειμματική στα διεθνή φόρουμ.

Τι είπαν οι συνήγοροι των κατηγορουμένων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν και τα όσα είπε η μία εκ των συνηγόρων υπεράσπισης Χρ.Τσαμπάζη: "Δεν δικαιούται να μιλά η πολιτική αγωγή, πρόκειται για προσχηματική αποχώρηση, για να επικαλεστούν τρομοκράτηση για την αποχώρησή τους".

Παρέμβαση έκανε και ένας ακόμη δικηγόρος ο Σ. Πυλιώτης ο οποίος έκανε συγκεκριμένη αναφορά στον Σόρος και άφησε σαφέστατα υπονοούμενα κατά εχθρών της Ελλάδος και μυστικών υπηρεσιών για τα όσα συνέβησαν.

Οι καταθέσεις των Μαρτύρων υπερασπίσεως

Σημαντικά ήταν και τα όσα κατέθεσαν οι μάρτυρες υπερασπίσεως στο δικαστήριο κατά την διάρκεια της εξέτασής τους.

Ο μάρτυρας Θεοφανίδης (υποστράτηγος ε.α) που έχει υπάρξει τετράκις διοικητής της ΜΥΚ κατέθεσε: “Έχω γνώσι του ήθους των ανθρώπων που παρέλασαν", "δεν παραβαίνουν τις εντολές, έχω εκπαιδεύσει τους περισσότερους", "βρίσκονται κατηγορούμενοι εξ ατόμων που δεν ήταν παρόντες, δεν μπορεί να υπάρξει κατηγορία για κάτι που κανείς δεν ξέρει αν είπαν ή έκαναν", "εδώ υπάρχουν παραδόσεις, οι παραδόσεις τηρούνται και τηρούνται ευλαβικά".

Ενώ επιπρόσθετα ο κ. Θεοφανίδης είπε: "έχουν επιδείξει ανθρωπιά, σε βαθμό υπέρμετρο, βάζοντας σε κίνδυνο την ζωή τους, για να σώσουν ανθρώπους". Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι αυτοί που συνήθως σώζονται από την συγκεκριμένη ομάδα και γενικά το λιμενικό είναι λαθρομετανάστες.

Άλλος μάρτυρας υπεράσπισης ήταν ο Κώστας Πολίτης (αρχιπλοίαρχος ε.α.) ο οποίος μίλησε συγκεκριμένα για τον κ. Δημητρά: "Έχω υπηρετήσει σε γραφεία υπουργών και θέλω να σας πω το εξής: ο κ. Δημητράς κατέθετε πάντα αναφορές, μετά από κάθε παρέλαση. Ενώ οι προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες τις έβαζαν στο αρχείο, η κυβέρνηση του 2010, τις προώθησε σε ακροαματική διαδικασία". Αναφέρθηκε στον ρόλο Δημητρά, Τάρτη και Βοσκόπουλου και τα πάρε δώσε με Σκόπια, λέγοντας ότι οι παραπάνω δεν έδειξαν την ίδια ευαισθησία, όταν οι Σκοπιανοί παρήλαυναν στα Σκόπια και φώναζαν "Η Θεσσαλονίκη είναι δική μας". Μάλιστα γύρισε και είπε ότι οι αναφορές που έστελνε ετησίως ο Δημητράς ήταν "προ-κατ".

Επόμενος ήταν ο νυν επίτιμος Α/ΓΕΣ Φραγκούλης Φράγκος που ήταν στην κερκίδα των επισήμων ως Α/ΓΕΣ κατά την διάρκεια της επίμαχης παρέλασης. Αναφέρθηκε στις ειδικές δυνάμεις λέγοντας ότι τα βατράχια προσφέρουν ανθρωπιστικό έργο και το μόνο που έχουν δώσει είναι θυσία "είμαι περήφανος που τους γνωρίζω" ενώ συμπλήρωσε: "Και δεν νομίζω ότι ένα δικαστήριο δικάζει με βίντεο."

Στο βήμα του μάρτυρα υπεράσπισης βρέθηκε και ο κ. Χαραλαμπόπουλος, διοικητής της συγκεκριμένης μονάδας του λιμενικού όταν είχε συμβεί το περιστατικό της παρέλασης. Όταν του είπαν τι λέει ο μάρτυρας κατηγορίας Αγγελίδης απάντησε: "Και εγώ μπορώ να πώ ότι είμαι αστροναύτης".

Το πολιτικό συμπέρασμα

Κατά την διάρκεια της δίκης, ένας από τους κατηγορούμενους ζήτησε τον λόγο. Και τόνισε ότι ο πρώτος που βγήκε δημοσίως να μιλήσει κατά των λιμενικών ήταν ο τότε υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ Χρυσοχοϊδης. Ο οποίος καταδίκασε τον εθνικισμό και τα γνωστά... καλά των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, προκαταλαμβάνοντας το αποτέλεσμα της δίκης.

Ο ίδιος όμως τόνισε ότι για τον ίδιο η άποψη του υπουργού δεν μετράει, καθώς όταν έγινε υπουργός η πρώτη του εντολή ήταν να αφαιρεθούν τα εθνόσημα από τις στολές των ανδρών των σωμάτων ασφαλείας.

Αυτή πρέπει να είναι και η δική μας στάση έναντι των όσων διεξήχθησαν. Είναι σαφές ότι στην χώρα υπάρχουν δυνάμεις που δρούν με μόνο σκοπό την εξαφάνιση κάθε μικρού θύλακα ελληνικότητας μέσα στο ελληνικό κράτος. Και οι δυνάμεις αυτές κατάφεραν να αποσπάσουν την συμβολική καταδίκη δύο μελών των επίλεκτων δυνάμεων του λιμενικού σώματος. Είναι ακριβώς αυτές οι δυνάμεις που θα πρέπει να μας βρουν απέναντί τους. Με κάθε τρόπο.

Το καλό από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι αποδείχθηκε ότι υπάρχουν ακόμη αντιστάσεις καθώς δεκάδες χιλιάδες Έλληνες στήριξαν τους άνδρες του λιμενικού σώματος σε αυτή τους την περιπέτεια. Και σε μια εποχή σαν την σημερινή, αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Δημήτρης Παπαγεωργίου για την Ελεύθερη Ώρα

Read More

AXIS RADIO: Δυναμική αρχή!

πατήστε την εικόνα για να μπείτε στο site του ραδιοφώνου

Απ την πρώτη στιγμή σας είχαμε ενημερώσει για το ξεκίνημα ενός νέου διαδικτυακού ραδιοφώνου, το οποίο "λέει δυνατά αυτό που ψιθυρίζεις". Το AXIS RADIO με ουσιαστικό τρόπο και πολλές εκπομπές φιλοδοξεί να γίνει ο πόλος της εναλλακτικής μας ενημέρωσης και διασκέδασης σε μια εποχή κατήφειας  και εθνικού διασυρμού.

Σημ: Η ενημέρωση που κάνουμε για σημαντικές δράσεις και προσπάθειες ατόμων για την αναβάθμιση του αγώνα μας για την πατρίδα μας από κάποιους παρεξηγούνται. Η διαφορά μας με αυτούς είναι ότι εμείς δεν διαφημίζουμε για την κονόμα, αλλά για την Ελλάδα!

Read More

Τριμερή Επιτροπή και Λέσχη Μπιλντερμπεργκ καταγγέλει ο Καρατζαφέρης!

Πολλές φορές, από την "Ελεύθερη Ωρα" και το elora.gr έχουμε αναφερθεί στην παγκόσμια διακυβέρνηση, η οποία άγει και φέρει τις παγκόσμιες οικονομίες. Και μάλιστα συχνά πυκνά δημιουργεί “κρίσεις” προκειμένου να καταφέρει να αποσπάσει ακόμη περισσότερα χρήματα.
Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό, ότι τα τελευταίο χρόνια ένα ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό του παγκόσμιου πλούτου συγκεντρώνεται στα χέρια των πολύ λίγων, πολύ πλουσίων. Όταν όμως κάποιος τολμά να αναφέρεται σε λέσχη Μπίλντερμπεργκ, σε Τριμερή, στους παγκόσμιους ολιγάρχες του πλούτου, αυτόματα χαρακτηρίζεται ως συνωμοσιολόγος, αυτόματα κατατάσσεται στο περιθώριο, αυτόματα μετατρέπεται σε γραφικό.

Όλα αυτά φυσικά, επειδή αρνείται να πιστέψει ότι ... υπάρχει ένα “αόρατο χέρι” το οποίο καθοδηγεί την αγορά και το οποίο είναι ευμενές προς όλους. Αυτό όμως το φράγμα έχει αρχίσει να σπάει. Σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου όλο και περισσότεροι αναρωτιούνται για τον ρόλο που παίζουν λίγες, συγκεκριμένες οικογένειες στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι.
Το ίδιο συμβαίνει και στην χώρα μας. Έτσι κατά την διάρκεια της συνεδριάσεως της Βουλής, το απόγευμα της Δευτέρας, είχαμε καταγγελίες για το συγκεκριμένο ζήτημα από τον Πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γιώργο Καρατζαφέρη. Η συζήτηση που γινόταν είχε να κάνει με τις συγχωνεύσεις τραπεζών και τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό τραπεζικό σύστημα περνά σε χέρια ξένων, που ονομάζονται “επενδυτές” και επί της ουσίας παίρνουν στα χέρια τους το πηδάλιο της ανάπτυξης (λέμε τώρα) της ελληνικής οικονομίας.

Έλεγε χαρακτηριστικά για το θέμα ο Γιώργος Καρατζαφέρης: “Δεν ξέρουμε πού πάει το πράγμα. Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει. Και σε όλα αυτά έχουμε έναν κεντρικό τραπεζίτη, ο οποίος ενώ έχει δείξει δείγματα περίεργης συμπεριφοράς, προχθές συνέτρωγε με τον Πρωθυπουργό, όταν ακόμα εκκρεμεί η απάντηση στην ερώτηση εννέα κορυφαίων κοινοβουλευτικών του ΠΑΣΟΚ για το Τ3 – Τ10, όταν η κεντρική τράπεζα δεν έκανε τους ελέγχους που έπρεπε να κάνει, με αποτέλεσμα σήμερα να μας λένε στα χαρτιά για επισφάλεια 9% και όλες οι τράπεζες να έχουν επισφάλεια 30% και να το ομολογεί μόνο η Εμπορική και η Γενική, που έχουν σκληρούς, γιγάντιους παρτενέρ.”

Οι “προστάτες” της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ


Στην ουσία της κουβέντας όμως μπήκε, αναφερόμενος στην Black Rock. Και για να σας διευκολύνουμε, θα σας παραθέσουμε μερικά στοιχεία. Τον Ιούνιο του ο διεθνής αυτός οργανισμός επενδύσεων, είχε περιουσία αξίας 3.66 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων. Είναι δηλαδή ο μεγαλύτερος διεθνώς επενδυτικός οργανισμός. Εάν αυτός ενδιαφέρεται για επενδύσεις στην χώρα μας, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει σχέδιο. Συγκεκριμένο σχέδιο για την εξαγορά των ελληνικών τραπεζών. Χαρακτηριστικά ήταν τα επόμενα λόγια του Προέδρου του ΛΑΟΣ: “Τι σημαίνει η Black Rock; Οικογένεια Ρότσιλντ.”


Και συνέχισε, αναφερόμενος στα διεθνή οικονομικά τράστ (που τυχαίνει να έχουν κοινά συμφέροντα και κοινή καταγωγή): Η οικονομία του κόσμου είναι τρεις άνθρωποι, τους οποίους θα βρείτε πίσω από εκείνο το χωνευτήρι των αποφάσεων, την περίφημη Τριμερή, την προστάτιδα της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Ρότσιλντ, Μόργκαν και Ροκφέλερ. Παραδίδουμε, δηλαδή, σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα στις διαθέσεις της Τριμερούς, με ό,τι σημαίνει αυτό. Και βεβαίως, κάποιοι το αντιλαμβάνονται καλύτερα. Είναι αυτοί οι οποίοι έχουν περάσει από τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκα και μάλιστα καυχώνται και το αναφέρουν και στο βιογραφικό. Αλλά ουδείς ποτέ, από όλους αυτούς που πήγαν και πρώην Πρωθυπουργοί, δεν μπήκαν στον κόπο να ενημερώσουν τη Βουλή τι λέγεται εκεί μέσα. Δεν πρέπει να μας πουν ότι πήγαν και τα θέματα, τα οποία συνεζητήθησαν ήταν αυτό, εκείνο, εκείνο κι εκείνο; Γιατί, επιτέλους, φοβούνται; Τι τους δεσμεύει; Να ζούμε στο σκοτάδι όλοι εμείς οι υπόλοιποι.
Φυσικά οι ερωτήσεις του Γιώργου Καρατζαφέρη ήταν ρητορικές. Γιατί γνωρίζει πολύ καλά και ο ίδιος, ότι για να μπορέσει ο οποιοσδήποτε να φτάσει στα ανώτατα σκαλοπάτια της πολιτικής ηγεσίας μιας χώρας – και ειδικά μιας χώρας μέλους της ΕΕ σαν της δικιάς μας – θα πρέπει να τα έχει πολύ καλά με την συγκεκριμένη Λέσχη.

Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι όλα τα “ανερχόμενα αστέρια” της πολιτικής, θα πρέπει πρώτα να καταθέσουν τα πειστήριά τους στις συνεδριάσεις της Λέσχης. Και φυσικά ένα από αυτά είναι και η μυστικότητα.

Δημήτρης Παπαγεωργίου από Ελεύθερη Ώρα

Read More

Διεθνής Ημερίδα στις 15 Ιουνίου: Αίμα ενάντια στον Χρυσό

Μία πολύ σημαντική εκδήλωση λαμβάνει χώρα την ερχόμενη Τετάρτη 15 Ιουνίου και ώρα 7 μ.μ. στο ξενοδοχείο President. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη προσπάθεια να ορθωθεί από πατριωτικής πλευράς ένας πολιτικός λόγος σε σχέση με την οικονομική κρίση που εδώ και τόσο καιρό ταλαιπωρεί την χώρα μας και λειτουργεί ως αφετηρία για την δημιουργία μιας νέου τύπου κοινωνίας.

Διεθνής Ημερίδα στην Αθήνα με τον Κ. Πλεύρη και Ευρωπαίους Εθνικιστές ενάντια στους κερδοσκόπους

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, τον τελευταίο καιρό αναδύεται ολοένα και με μεγαλύτερο σφοδρότητα, το ερώτημα που σφράγισε και τους προηγούμενους αιώνες της Γηραιάς Ηπείρου. Αίμα ή Χρυσός; Έστω και με άλλο πλέον προσωπείο. Οι αντίπαλοι της παγκοσμιοποίησης απαντούν Αίμα ενάντια στον Χρυσό που κραυγάζουν οι αγορές. Στο πλαίσιο της πραγματικής και σοβαρής πολιτικής κουβέντας γύρω από αυτό το δίλημμα, ο Ελεύθερος Κόσμος και το Ελλήνιον διοργανώνουν στις 15 Ιουνίου, στο ξενοδοχείο President, στις 7 μμ μία ημερίδα, με την συμμετοχή εκπροσώπων ομάδων που υποστηρίζουν την απάντηση Αίμα σε αυτό το δίλημμα από όλη την Ευρώπη. Στην εκδήλωση θα παρευρεθούν ως ομιλητές οι Roberto Fiore από την Forza Nuova της Ιταλίας, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βυρηττού, Agostino Sanfratello, ο Ρώσσος συγγραφέας και πρόεδρος του "Ρωσικού Ινστιτούτου" Oleg Platonov. Από ελληνικής πλευρά θα μιλήσουν οι Κώστας Πλεύρης και Δημήτρης Ζαφειρόπουλος.

Read More

Τελευταίο Σάββατο για την εφημερίδα "Ελεύθερος Κόσμος"

Η ιστορική εφημερίδα "Ελεύθερος Κόσμος" προμήνυσε στους αναγνώστες της μέσω του επίσημου site της ότι αναστέλλει τη λειτουργία της. Οι λόγοι θα εκφραστούν μέσω του άρθρου του εκδότη της, Δημήτρη Ζαφειρόπουλου. Πλέον θα λειτουργεί μόνο ως ηλεκτρονική εφημερίδα.

Το εξαιρετικά ζοφερό οικονομικό πεδίο για τον έντυπο τύπο χτύπησε και την πόρτα του πατριωτικού χώρου. Έτσι μένει η Ελεύθερη Ώρα και ο Στόχος μαζί με μικρότερες εφημεριδούλες στους πάγκους των εφημεριδοπωλών να δίνουν τον αγώνα αντίστασης.

Καλό θα ήταν ως ένα μήνυμα ευγνωμοσύνης να αγοράσουμε όλοι το τελευταίο φύλλο.

Read More

Επιστροφή στην Ιερά Εξέταση θέλει ο Καστανίδης

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης με την νομοθετική ρύθμιση για την… εχθροπάθεια εισάγει στην Ελλάδα τους ίδιους νόμους, οι οποίοι στο εξωτερικό έχουν γίνει αντικείμενο σκληρής κριτικής, ακόμη και από Εβραίους.

Όπως για παράδειγμα ο γνωστός στην χώρα μας Νόαμ Τσόμσκυ, ο οποίος υπέγραψε για την απελευθέρωση του Γάλλου Vincent Reynouard, ο οποίος εδώ και κάποιος μήνες βρίσκεται στην φυλακή για “άρνηση του ολοκαυτώματος”, με τον ίδιο περίπου νόμο που ετοιμάζει και ο κ. Καστανίδης. Και αιτιολόγησε την υπογραφή του γράφοντας:

“Καταλαβαίνω ότι ο Vincent Reynouard έχει καταδικαστεί και φυλακιστεί, σύμφωνα με τον νόμο Gayssot και το ότι κυκλοφορεί μία αίτηση ως διαμαρτυρία σε αυτή την πράξη. Δεν γνωρίζω τίποτε για τον κ. Reynouard, αλλά θεωρώ τον νόμο Gayssot ως εντελώς παράνομο, μη συμβατό με τις βασικές αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας όπως αυτές γίνονται κατανοητές από την εποχή του διαφωτισμού.

Ο νόμος που είναι σε ισχύ δίνει στην πολιτεία το δικαίωμα να αποφασίσει την ιστορική αλήθεια και να τιμωρήσει την αποχώρηση από τα διατάγματά της, μια ανάμνηση των σκοτεινών ημερών του Σταλινισμού και του Ναζισμού.

Εάν η δικαιολογία του νόμου Gayssot είναι να απαγορεύσει της “απεχθείς απόψεις” ή να προστατεύσει το δικαίωμα να ζει κανείς σε μια ατμόσφαιρα ελεύθερη από φόβο ή από την προκατάληψη και τον ρατσισμό, θα έπρεπε να είναι προφανές ότι εάν αυτοί οι νόμοι εφαρμοστούν με αμεροληψία, θα ποινικοποιήσουν ένα ευρύ φάσμα του δημοσίου διαλόγου, το οποίο, όσο απεχθές και αν βρίσκει κανείς, θα έπρεπε σίγουρα να επιτρέπεται σε μια ελεύθερη κοινωνία.

Έτσι, θα ήθελα να δείξω την υποστήριξή μου γι' αυτή την αίτηση που διαμαρτύρεται για την εφαρμογή αυτού του νόμου σε αυτή (ή οποιαδήποτε περίπτωση)".

Το κείμενο γράφτηκε από τον Νόαμ Τσόμσκυ στις 5 Σεπτεμβρίου του 2010. Δεν ξέρω αν μπορούμε να πούμε πολλά παραπάνω για το ζήτημα.

Δημήτρης Παπαγεωργίου, Ελεύθερη Ώρα

Read More

Τραγούδι για τον Μάντακα από στίχους της κοπέλας του

Ο Μίκης Μάντακας θα ζει πάντοτε στις καρδιές μας! Για όσους θέλουν να γνωρίζουν ποιος ήταν ο Μίκης Μάντακας, καλό είναι να επισκεφτούν αυτή τη σελίδα: http://www.mikismantakas.info/

ΜIKIS MANTAKAS PRESENTE

Read More

Ελευθερία ή Αντιρατσισμός;

γράφει ο Δημήτρης Παπαγεωργίου

Όταν πριν από αρκετό καιρό είχε ξεκινήσει η βιομηχανία μηνύσεων κατά του "ΕΚ" από διάφορες ΜΚΟ και "θρησκευτικές κοινότητες" σε συνδυασμό με την γνωστή ποινική διαδικασία κατά του Κώστα Πλεύρη, για το βιβλίο του: "Εβραίοι: όλη η αλήθεια", είχαμε προειδοποιήσει ότι πρόκειται για το πρώτο στάδιο περιορισμού στην χώρα μας της ελευθερίας του λόγου και της σχηματοποίησης ενός πολιτικά ορθού πλαισίου, μέσα στα όρια του οποίου θα πρέπει να κινούνται ακόμη και όσοι εκφράζουν αντιρρήσεις για το υπάρχον σύστημα. Όσοι λοιπόν τότε, προτίμησαν να "αποστασιοποιηθούν" από την υπόθεση του "ΕΚ" και του Κώστα Πλεύρη, θα πρέπει αν μη τι άλλο να ξανασκεφτούν την τότε στάση τους, καθώς είναι βέβαιο ότι ο νέος νόμος θα κάνει την ζωή δυσκολότερη για όλους.

Η κίνηση του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Καστανίδη, να φέρει στην βουλή προς ψήφιση, πολύ σύντομα έναν νέο "αντιρατσιστικό" νόμο, επειδή ο παλιότερος αποδείχθηκε όχι αρκετά "βαρύς" και δρακόντειος, είναι αν μη τι άλλο απόδειξη της πορείας την οποία έχει επιλέξει η "σοσιαλιστική" κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ο νέος νόμος αναλύεται και αναλύθηκε αρκετά. Δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με αυτό εδώ. Η ουσία του ζητήματος είναι αλλού. Πλέον, τίθεται συνταγματικό ζήτημα ελευθερίας της έκφρασης, καθώς η αόριστη γλώσσα την οποία χρησιμοποιεί ο νόμος, τον μετατρέπει σε ένα ακόμη εργαλείο στα χέρια όποιου θέλει να πνίξει την αντίθετη άποψη. Ο νόμος που κινείται στα πλαίσια της "πολυπολιτισμικότητας", της οποίας πλέον η αποτυχία είναι κοινά αποδεκτή σε ολόκληρη την Ευρώπη, ουσιαστικά στοχοποιεί έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο, που επιμένει να αντιστέκεται σε αυτήν. Το ζήτημα που προκυπτει είναι το πόσο ευρύς είναι αυτός ο χώρος. Περιορίζεται σε εφημερίδες όπως ο "ΕΚ" και συγγραφείς όπως ο Κώστας Πλεύρης; Ή θίγονται και άλλοι;

Εμείς θα αναμένουμε κατ' αρχήν τις αντιδράσεις των κομμάτων. Και δεν μιλάμε μόνο για τον ΛΑΟΣ, από τον οποίο πολλοί περιμένουν αντιδράσεις. Αναφερόμαστε και στην ΝΔ, η οποία τον τελευταίο καιρό, θεωρητικά τουλάχιστον έχει εκφραστεί κατά της πολυπολιτισμικότητας και ως εκ τούτου επηρεάζεται και αυτή από τον νόμο - εργαλείο του ΠΑΣΟΚ. Ένα άλλο κεφάλαιο που πρέπει να αγγίξουμε όμως τελειώνοντας, είναι αυτό της "αποτελεσματικότητας" του συγκεκριμένου νόμου. Τέτοιου είδους νόμοι υπήρχαν εδώ και χρόνια σε πολλές χώρες της ΕΕ, αν και τώρα τελευταία δέχονται σκληρή κριτική. Το μοναδικό που έχουν καταφέρει να κάνουν είναι να καταστρέψουν την ζωή κάποιων ανθρώπων, αλλά και την ίδια την διεθνή εικόνα των χωρών που τους εφαρμόζουν. Σε πολιτικό επίπεδο έχουν αποτύχει εντελώς. Επιπρόσθετα μάλιστα έχουν δημιουργήσει ισχυρές αντιστάσεις στους ευρωπαϊκούς λαούς, οι οποίοι όσοι προπαγάνδα και αν δέχονται, δεν μπορούν να βλέπουν κάποιον άνθρωπο να οδηγείται στην φυλακή για την γνώμη του.

πηγή: Ελεύθερος Κόσμος

Read More

Πόσο καιρό θα έχουμε ακόμη την πατρίδα μας;

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Τα όσα συνέβησαν το πρωί της Παρασκευής στην πλατεία Κοτζιά, είμαι βέβαιος πως σχολιάστηκαν ήδη αρκετά. Για εμένα όμως θα πρέπει αυτά τα γεγονότα να είναι ένα “ξυπνητήρι” αν θέλετε για τον ελληνικό λαό. Τον ελληνικό λαό, ο οποίος για εκατοντάδες χρόνια βρίσκεται στην θέση του κυματοθραύστη των μουσουλμανικών μαζών, που επανειλημμένα έχουν προσπαθήσει να εισβάλλουν στην Ευρώπη.

Όταν εδώ και τόσα χρόνια μιλούσαμε για “ισλαμοποίηση” της Ευρώπης κανείς δεν φανταζόταν ότι το 2010, μόλις είκοσι χρόνια μετά το 1990, όταν στην Ελλάδα δεν υπήρχαν παρά ελάχιστοι αλλοδαποί, θα παρακολουθούσαμε 4000 περίπου αλλοδαπούς μουσουλμάνους ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής να προσεύχονται δημοσίως για την λήξη του ραμαζανιού.

Πόσο χειρότερα ή μάλλον πόσο διαφορετικά θα είναι τα πράγματα σε άλλα 20 χρόνια; Τι θα συμβαίνει στην Αθήνα και γενικότερα στην Ελλάδα του 2040;

Θα μπορούμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα; οι γυναίκες θα μπορούν να φορούν παντελόνια; ή θα θέλουμε άδεια του ντόπιου ιμάμη για να μπορέσουμε να βγούμε για φαγητό, αν είναι ραμαζάνι;

Μην σας παραξενεύουν όλα αυτά ή τα θεωρείτε υπερβολικά.

Η εμπειρία άλλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών λέει ότι μόλις οι μουσουλμανικές κοινότητες εδραιωθούν, μόλις αποκτήσουν τα τζαμιά και τα ... πολιτιστικά τους κέντρα (στο σημείο αυτό βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα) το επόμενο πράγμα που ζητούν είναι η εφαρμογή στην κοινότητά τους, του θρησκευτικού νόμου της Σαρία.

Ήδη στο Λονδίνο υπάρχουν ημι-επίσημα δικαστήρια της Σαρία, για την επίλυση θεμάτων στο εσωτερικό των μουσουλμανικών κοινοτήτων!

Το επόμενο βήμα ποιο λέτε να είναι; Μα φυσικά η υπαγωγή όλων των κατοίκων (και των ιθαγενών δηλαδή) στην δικαιοδοσία του συγκεκριμένου νόμου. Στα σκουπίδια χιλιάδες χρόνια εξέλιξης του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού που αντιλαμβανόμαστε ως Ευρωπαϊκό.

Και πάλι αυτά που διαβάζετε τώρα, ίσως φαίνονται υπερβολικά. Το ίδιο φαινόντουσαν παλαιότερα και όσα γράφαμε τότε. Και όμως σιγά σιγά πραγματοποιούνται. Το μοναδικό που έχουμε πια είναι το να ελπίζουμε σε κάποιου είδους ανατροπή, για να μην πραγματοποιηθούν όλα τα παραπάνω.

πηγή: Ελεύθερη Ώρα

Read More

Ποιους αφορά τελικά η πολιτική;

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Η δημοσκόπηση της GPO που είδε το φως της δημοσιότητας την εβδομάδα που πέρασε, ήταν κατατοπιστική για το πώς οι Έλληνες αντιμετωπίζουν την πολιτική και τους πολιτικούς τους τελευταίους μήνες. Ακόμη πιο κατατοπιστικές όμως ήταν για εμένα οι 15 ημέρες των διακοπών, στις οποίες βρέθηκα σε κάποιο νησί του Aνατολικού Αιγαίου. Εκεί είχα την ευκαιρία να συναναστραφώ με έναν ευρύ κύκλο ανθρώπων, εκτός του συνηθισμένου μου κύκλου. Ανθρώπων που είναι πολύ πλησιέστερα στον μέσο όρο και στον τρόπο σκέψης των απλών καθημερινών πολιτών. Τα όσα άκουσα δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο.

Μάλλον επιβεβαίωναν τη σφυγμομέτρηση της συγκεκριμένης εταιρείας. Ο κόσμος δεν θέλει να έχει σχέση με την πολιτική. Ούτε συγγενείς τους, που είναι υποψήφιοι στις δημοτικές εκλογές, δεν είναι διατεθειμένοι να πάνε να ψηφίσουν. Η κατάντια αυτή του πολιτικού συστήματος, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην "μαζοποιίησή" της, τις δεκαετίες μετά το 1950 από τους ινστρούχτορες της Σχολής της Φρανκφούρτης, οι οποίοι μετέτρεψαν την πολιτική σε εκλογομαχία, στερώντας της τα βασικά της νοήματα. Η συμμετοχή στην πολιτική πλέον ομοιάζει περισσότερο με μια σχολή "προπονητών της εξέδρας" όπου οι πάντες ξέρουν τα πάντα και κρίνουν τα πάντα. Και στο τέλος, απογοητευμένοι από την αδυναμία τους να έχουν κάποιο ουσιαστικό ρόλο εγκαταλείπουν το... άθλημα. Το μεταπολιτευτικό σύστημα στην χώρα μας, φαίνεται ότι εξασφαλίζει την επιβίωσή του, μέσω της δυναμικής αυτής. Το σωσίβιό του είναι η απογοήτευση των πολιτών, η οποία μετατρέπεται εν μέσω οικονομικών προβλημάτων σε απάθεια για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Το κατεστημένο σύστημα, δεν χρειάζεται καθολική αποδοχή για να επιβιώσει. Του αρκεί η αδιαφορία των πολλών. Του αρκεί η ουδέτερη στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Αυτό είναι το δεδομένο.

Από εκεί και πέρα όμως, δεν μπορούμε να καταλογίσουμε ευθύνες στην πλειοψηφία των πολιτών, η οποία δεν αντέχει την δυσωδία που αποπνέει η πολιτική στην Ελλάδα. Μια δυσωδία που ακολουθεί το ελληνικό κράτος, από την ίδρυσή του την δεκαετία του 1830. Ενώ όμως στην πολιτική ζωή της χώρας κυριαρχούν ακόμη οι ... κοτζαμπάσηδες, ο ελληνικός λαός έχει ξεπεράσει το στάδιο του δουλοπάροικου. Αυτό φαίνεται δεν το έχει καταλάβει ο πολιτικός κόσμος, ο οποίος σε μεγάλο βαθμό, συνεχίζει να θεωρεί τους Έλληνες πρόβατα. Οι προηγούμενες γενιές των πολιτών που ταυτίστηκαν με κόμματα και κινήματα παρακολουθούν τους σημερινούς πολίτες να αποδοκιμάζουν το σύνολο της πολιτικής ζωής. Το ερώτημα που εγείρεται όμως είναι το εξής: ποιους αφορά τελικά η πολιτική; Αφορά μόνο μια συγκεκριμένη ελίτ, η οποία διαιωνίζεται μέσω των κομματικών σωλήνων και των τοπικών κοινωνιών αλλά και μέσω των σχέσεων εξάρτησης; Κατά την δική μου άποψη, αυτό το παιχνιδάκι που παίζουν οι παραπάνω κατηγορίες, δεν είναι καν πολιτική. Είναι κάτι άλλο, διαφορετικό. Είναι κινήσεις διαχείρισης μιας κατάστασης έτσι ώστε να βεβαιωθεί η επιβίωσή της.

Η αληθινή πολιτική βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στην καθημερινότητα, εκεί που ο λαός μας αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα. Με τον κομματισμό ο Έλληνας δεν θα έχει πιθανότατα στο μέλλον καλές σχέσεις. Θα πρέπει να γίνει όμως μια προσπάθεια από όπου υπάρχουν υγιείς δυνάμεις, ο Έλληνας να αποκτήσει καλές σχέσεις με την πολιτική όπως αυτή εννοείται στα πλαίσια της κοινωνικής δραστηριότητας και του συνασπισμού για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι το να επαναφέρουμε την πολιτική στο πρωταρχικό της στάδιο. Να την πάρουμε μακριά από "image makers", επικοινωνιολόγους και τακτικούς αναλυτές. Να αφαιρέσουμε από αυτή τον μιντιακό πληθωρισμό και να την δούμε γυμνή, όπως θα έπρεπε να είναι. Να αφήσουμε στην άκρη τους προπονητές της εξέδρας που γνωρίζουν τα πάντα περί παντός επιστητού και να αρθρώσουμε λόγο που αφορά στους πολίτες. Δεν είναι κάτι εύκολο. Είναι όμως το μοναδικό αντίπαλο δέος που μπορεί να αντισταθεί σε μια αδιάφορη, ατομοκεντρική πολιτεία που θα άγεται και θα φέρεται από επαγγελματίες πολιτικούς, οι οποίοι θα κυβερνούν με την συγκατάθεση μιας μικρής μειοψηφίας, σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένων από το υφιστάμενο σύστημα. Αυτό δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει μέσω μιας διαδικασίας διανοητικής συγκεκριμενοποίησης της πολιτικής που θέλουμε. Όχι κάτι εύκολο. Αλλά κάτι απαραίτητο.

πηγή:elkosmos.gr

Read More

Ανανεώσιμες Πηγές

γράφει ο Δημήτρης Παπαγεωργίου

Μία από τις πλέον συνήθεις προεκλογικές δεσμεύσεις του σημερινού πρωθυπουργού της χώρας Γιώργου (πρώην Γιωργάκη) Παπανδρέου ήταν η έμφαση προς την «πράσινη ανάπτυξη» και ιδιαίτερα τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (Α.Π.Ε.) που κατά κάποιους θα ήταν κάτι σε νέο «Ελ Ντοράντο» στην ελληνική κοινωνία. Οι αντικειμενικές συνθήκες, δηλαδή η πραγματικότητα, ήλθε να «προσγειώσει» τον πρωθυπουργό μας, ο οποίος αναγκαστικά μαζεύτηκε λίγο. Και ήλθε αντιμέτωπος με τις ανανεώσιμες πηγές βλακείας του ελληνικού πολιτικού κόσμου, ο οποίος την ίδια στιγμή που χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, επιμένει να δρα με μικροκομματικό προσανατολισμό. Περιπτώσεις, όπως αυτή του μέλους της εξεταστικής επιτροπής που ανάγκασε όλη τη χώρα να ασχολείται με τα ντουλάπια ενός ύποπτου επιχειρηματία, δεν θα είναι «εξαιρέσεις». Ο νεοέλληνας έχει μία τάση να ενθουσιάζεται παρακολουθώντας βλακείες. Όπως τώρα μου έρχεται στο μυαλό ο περσινός Ιούνιος όταν όλη η χώρα έτρεχε να βρει μάσκες και αντιγριπικά, για να προφυλαχθεί από την περιώνυμη γρίπη, που θα μας «αφάνιζε» και της οποίας τελικά τα θύματα ήταν κατά τι λιγότερα από μια μέση πασχαλινή «απόδραση» των νεοελλήνων. Έτσι τώρα όλοι ψάχνουν την SIEMENS και το Βατοπαίδι, όχι σε αληθινό και πραγματιστικό επίπεδο, αλλά με μία μέθοδο που μου φέρνει στο μυαλό κυνήγι πεταλούδας, όπου περιφερόμενοι με απόχες στα τηλεοπτικά λειβάδια, μετράνε πράσινες και μπλε πεταλούδες που έπιασαν. Και γύρω μας τα πάντα καταρρέουν, οι συνταξιούχοι μετατρέπονται σε επαίτες, νέοι στην πιο δημιουργική τους ηλικία ψάχνουν να βρουν δουλειά και όσοι τυχεροί την έχουν, δέχονται ό,τι και να τους ζητήσουν. Και κάποιοι πιστεύουν ότι το ίδιο το σύστημα εξουσίας μπορεί να αυτοκαθαρθεί και να συνεχίσουμε «όπως πριν». Πιστεύουν ότι μία κοινωνία μπορεί να επανέλθει σ' ένα πρότερο στάδιο με καθαρά οικονομικού και διαχειριστικού τύπου αλλαγές.

Δυστυχώς όμως, όταν σε μια κοινωνία υπερέχει ως αξία και ως αντικείμενο η οικονομία, τότε ο πολιτισμός της κοινωνίας αυτή τελεί υπό κατάρρευση. Για να επιβιώσει η δική μας κοινωνία από αυτή την κρίση, χρειάζεται κάτι άλλο, πέραν των «μέτρων» που πήρε και όσων ακόμη πάρει η κυβέρνηση της χώρας. Χρειάζεται να βρούμε «ανανεώσιμες πηγές ελληνικότητος» που θα ανατροφοδοτήσουν την λειτουργία του ελληνικού κράτους, το οποίο - δικαιολογημένα - αντιμετωπίζουν πλέον ως εχθρό οι Έλληνες πολίτες. Να μετατραπεί ο κρατικός μηχανισμός από μία τυπική δικαστική διάταξη, ελεγχόμενη από διεθνείς οργανισμούς σε εκπεφρασμένη οντότητα του κοινού των Ελλήνων. Η μόνη δύναμη που μπορεί να το καταφέρει αυτό, η μόνη ανανεώσιμη πηγή ελληνικότητας που διαθέτει η χώρα μας είναι οι νέοι Έλληνες. Τους οποίους όμως, εδώ και χρόνια προσπαθεί να μετατρέψει το κράτος σε απάτριδες και κοσμοπολίτες, αποκόπτοντάς τους από την έννοια του έθνους. Η γενιά που κάποτε «επαναστάτησε» προτάσσοντας την «παιδεία» ανάμεσα στο ψωμί και την ελευθερία, χαντάκωσε την ελληνική παιδεία, λόγω ιδεοληπτικών συμπλεγμάτων και εξόρισε όσα ελληνικά μυαλά δεν κατάφερε να να αφομοιώσει στο σύστημα της μίζας, της συνδιαλλαγής και του κομματισμού. Και κάθε χρόνο που περνά, δεκάδες χιλιάδες νέοι Έλληνες καταφεύγουν στο εξωτερικό για να σπουδάσουν, πολλοί από τους οποίους μένουν εκεί, ανίκανοι πια να ελιχθούν στο διεφθαρμένο ελληνικό σύστημα. Για να ξεκινήσει μία πραγματική αλλαγή να λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, η αφετηρία της θα πρέπει να βρίσκεται, όχι στο Υπουργείο Οικονομικών, αλλά στο Υπουργείο Παιδείας. Όταν όμως αυτό στελεχώνεται από άτομα όπως η κυρία Δραγώνα, που με την στάση της σε μια πλειάδα θεμάτων αποδεικνύει, ότι πνίγεται στην Ελλάδα, πώς μπορεί να έχει κανείς ελπίδες; Όταν η κυβέρνηση «αγωνιά» για τις πηγές ενεργείας, αλλά δεν φροντίζει για τις πηγές της ελληνικότητας ως «Ανανεώσιμες πηγές εισοδήματος», τι ελπίδα υπάρχει στον ορίζοντα;

πηγή: Ελεύθερος Κόσμος

Read More