Η ποινικοποίηση της άρνησης της Πολυπολιτισμικής Κοινωνίας

του Αθανασίου Κ. Πλεύρη
Βουλευτή Α’ Αθηνών ΛΑ.ΟΣ.

Το ΠΑΣΟΚ προσαρμοσμένο πλήρως στη Νέα Τάξη Πραγμάτων και στην προσπάθεια επιβολής της απεθνοποίησης της ελληνικής εθνικής κοινωνίας φέρνει σχέδιο νόμου για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας τροποποιώντας τον Ν.927/79, επειδή όπως ρητώς αναφέρει στην αιτιολογική έκθεση ο νόμος έχει εφαρμοστεί ανεπαρκώς και ότι είναι απαραίτητο το σ/ν στα πλαίσια της μετάβασης της χώρας μας σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία!

Η νομοθετική αυτή πρωτοβουλία ποινικοποιεί ουσιαστικώς την ελευθερία έκφρασης και επιστημονική έρευνας αφού τιμωρεί α) την έκφραση ιδεών που μπορούν να προκαλέσουν εχθροπάθεια κατά ατόμων βάσει φυλή, χρώμα, θρησκεία, εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό ή κατά πραγμάτων, β) τον εγκωμιασμό την άρνηση ή εκμηδένιση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας γ) νομικά πρόσωπα που σχετίζονται με αυτά τα αδικήματα.

Η νομοθετική αυτή πρωτοβουλία αλλαγής του Ν.927/79 με πολύ πιο αυστηρές διατάξεις προφανώς συνδέεται με την πρόσφατη αθώωση του πατρός μου Κ. Πλεύρη αμετακλήτως και μάλιστα και στον ΑΠ μετά την αναίρεση υπέρ του νόμου. Η άκριτη αυτή ποινικοποίηση που εισάγει το σχέδιο νόμου προσβάλει ευθέως συνταγματικές διατάξεις και συγκεκριμένα:

Δυνάμει του αρθ. 14 παρ. 1 Σ, 19 παρ. 1 του Διεθνούς Συμφώνου του ΟΗΕ περί ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και 10 της ΕΣΔΑ «έκαστος δικαιούται να έχει γνώμες ανενοχλήτως». Η ελευθερία γνώμης και διάδοσης των στοχασμών είναι η κορωνίδα του δημοκρατικού πολιτεύματος και απαγορεύεται η επισύναψη δυσμενών συνεπειών και η δημιουργία εγκλημάτων γνώμης (Βλ. Δαγτόγλου, Ατομικά δικαιώματα, σελ. 408). Κατ’ άρθρο άλλωστε 16 παρ. 1 Σ «Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες ………». Η ελευθερία επιστήμης περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την ελευθερία επιστημονικής γνώμης ακόμη και πολιτικά χρωματισμένης και την ελευθερία εκφράσεως και διαδόσεως της και σε αντίθεση με την ελευθερία εκφράσεως δε μπορεί να υπαχθεί σε κανέναν ειδικό περιορισμό (αυξημένη συνταγματική προστασία, βλ. Δαγτόγλου σελ. 676).

Στην προκειμένη περίπτωση του σ/ν ποινικοποιείται αδίκημα γνώμης και επιστημονικής έρευνας, πχ πολιτικές θέσεις που δέχονται το ρατσισμό ή την ξενοφοβία ή άρνηση ιστορικών γεγονότων με επιστημονικά στοιχεία. Ως εκ τούτου υπερέχει η αυξημένη αυτή συνταγματική προστασία από κάθε αντίθετη διάταξη νόμου. Εξάλλου υποστηρίζεται στη θεωρία ότι οι δημοσίου συμφέροντος λόγοι μπορούν να δικαιολογήσουν νομοθετικούς περιορισμούς μόνο εφόσον πρόκειται για αναγκαία μέτρα μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία με την έννοια ότι η λήψη του μέτρου, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα οδηγούσε σε ουσιώδη αποσταθεροποίηση το πολιτειακό πλαίσιο και το βάθρο της δημοκρατικής κοινωνίας, συνεκτιμωμένης πάντως προηγουμένως και της μεγάλης ανεκτικότητας την οποία προϋποθέτει και επιβάλλει ο δημοκρατικός χαρακτήρας της εν λόγω κοινωνίας (Καράκωστας, Το Σύνταγμα, σελ. 344) Νομική Βιβλιοθήκη 2006), ενώ και η νομολογία φάσκει ότι οι περιορισμοί της ελευθερίας εκφράσεως δε μπορεί να αναιρούν το ατομικό αυτό δικαίωμα και την αναγνωριζομένη έκταση της εφαρμογής του (ΣτΕ 1802/86).

Περαιτέρω προκειμένου ο καταργούμενος Ν. 927/79 να είναι συμβατός με το Σύνταγμα έχει υποστηριχθεί ότι η όποια προτροπή δε συνιστά η απλή έκφραση γνώμης επιστημονικής, κριτικής έστω και δυσάρεστης ή και επικριτικής για τα μέλη μιας φυλής, εθνικότητας ή θρησκείας (Βλ. Αποστολάκης, ΠοινΔικ. 11/2002, σελ. 1186). Η προτροπή ενέχει παρότρυνση, παρόρμηση, διέγερση, ενθάρρυνση και παρακίνηση για την τέλεση κάποιας πράξεως. Εάν ενέχει παρότρυνση για την αποδοχή και μόνο των ιδεών και απόψεων του υποκειμένου της προτροπής, έστω και ρατσιστικών δεν ενδιαφέρει τον ποινικό νομοθέτη (Βλ. Αποστολάκης, ΠοινΔικ. 11/2002, σελ. 1186), πράγμα που πλέον ποινικοποιείται!

Εκτός των ανωτέρω το αρθ. 5 παρ. 2 Σ ορίζει ότι όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διακρίσεις εθνικότητας, φυλής, γλώσσας, θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Στην έννοια των πολιτικών πεποιθήσεων συμπεριλαμβάνονται προφανώς και οι εναντίον με τις κρατούσες σε μια κοινωνία, ακόμη και εάν αυτές δε συνάδουν και με το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα. Αυτό είναι άλλωστε και το προτέρημα της δημοκρατίας ότι πρέπει να προστατεύει και τις αντίθετες πολιτικές πεποιθήσεις, που τώρα ποινικοποιούνται με το νέο νόμο.

Προς επίρρωση των ανωτέρω επικαλούμαι και τη νομολογία του ΕΔΔΑ αναφορικώς με την ελευθερία έκφρασης και συγκεκριμένα την απόφαση της 13.11.03 Νο 58 (αρ. 23462/94) Arslan κατά Τουρκίας, όπου το ΕΔΔΑ καταδίκασε την Τουρκία επειδή καταδίκασε τον προσφεύγοντα συγγραφέα για βιβλίο που συνέγραψε και προσέβαλε το τουρκικό έθνος (το χαρακτήριζε ως βάρβαρο) και τη τουρκική δημοκρατία και ενθάρρυνε τους Κούρδους αναγνώστες να πάρουν τα όπλα κατά της Τουρκίας, αιτιολογώντας την καταδίκη αυτή σε παράβαση του αρ. 10 της ΕΣΔΑ.

Είναι βέβαιο ότι τυχόν θεσμοθέτηση αδικημάτων γνώμης και γίνεται κάτω από εμφανείς πιέσεις και αποτελεί προσβολή του ελληνικού τρόπου σκέψης, της ελευθερίας έκφρασης και της δημοκρατίας.

πηγή: Ελεύθερος Κόσμος

Read More

Ο ΚΑΠΝΟΣ ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ, ΤΑ ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ

Την ώρα που η μάχη τελειώνει, που ο καπνός της καταστροφής διαλύεται, τα ερωτηματικά για την καταστροφή στη Γάζα παραμένουν. Mε μια πιο αντικειμενική ματιά, χωρίς συναισθηματισμούς και εξάρσεις εναντίον του θύτη και υπέρ του θύματος βλέπουμε τα πραγματικά περιστατικά.

Οι εκλογές στο Ισραήλ διεξήχθησαν ομαλά και το αποτέλεσμα παρουσιάζει σαφώς την κοινή γνώμη σύμφωνη με την ανευ προηγουμένου επίθεση των Ισραηλινών στην παλαιστινιακή κοινότητα της Γάζας.

Τα θύματα εκατοντάδες. Οι τραυματίες χιλιάδες το ίδιο και οι άστεγοι. Εγκαταστάσεις και υποδομές εκατομμυρίων έγιναν στάχτη μπροστά στα μάτια της διεθνής κοινότητας, χωρίς καμία αντίδραση. Και τα ερωτήματα είναι:

Διεπράχθησαν εγκλήματα πολέμου στην περιοχή της Γάζας και αν ναι ποιος θα δικάσει και ποιον; Η επίθεση αυτή είχε στοιχεία γενοκτονίας;

Η Διεθνής Αμνηστία και άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις βρέθηκαν στην περιοχή και καταγγέλουν εγκλήματα πολέμου και παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου τόσο από το Ισραήλ όσο και από τη Χαμάς, κάτι το οποίο οι δυο πλευρές το αρνούνται κατηγορηματικά. Σε μια κίνηση υποστήριξης της έρευνας, η Παλαιστινιακή Αρχή προχώρησε στην αναγνώριση της αρμοδιότητας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη διερεύνηση πιθανών εγκλημάτων πολέμου και ζήτησε το δικαστήριο να αναλάβει πρωτοβουλίες.

Τα περιστατικά που βαρύνουν τη Χαμάς είναι συγκεκριμένα και δεν είναι άλλα από τη ρίψη ρουκετών σε κατοικημένες περιοχές. Η περίπτωση του Ισραήλ είναι ακαθόριστη καθώς οι οργανώσεις θα πρέπει να αποδείξουν ότι υπήρξε δυσανάλογη χρήση βίας και ότι το Ισραήλ δεν προστάτεψε, ως όφειλε, τους άμαχους πολίτες.

Τα περιστατικά πολλά. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό, όταν το ισραηλινό πυροβολικό άνοιξε πυρ εναντίον σχολείου του Ο.Η.Ε., όπου είχαν βρει καταφύγιο δεκάδες αμαχοι,σκοτώνοντας 42 άτομα. Οι Ισραηλινοί ισχυρίστηκαν ότι απαντούσαν σε πυρά που εξαπολύθηκαν κοντά στο σχολείο. Παρόμοιο περιστατικό συνέβη και σε αποθήκη όπου σκοτώθηκαν 30 περίπου Παλαιστίνιοι. Και σε αυτή την περίπτωση οι Ισραηλινοί αρνούνται την ηθελημένη επίθεση και την δικαιολογούν ως παράπλευρη απώλεια στη δίνη της μάχης.
"Έιναι μακριά η λίστα των ενεργειών, υποψήφιων για εγκλήματα πολέμου" δήλωσε η Jesicca Montel, επικεφαλής της ισραηλινής οργάνωσης Β' Tselem.

Βεβαίως, οι επιθέσεις δεν ήταν μονομερείς. Κανείς δεν αμφισβητεί, ότι η Χαμάς διενήργησε τυφλά χτυπήματα σε κατοικημένες περιοχές με χρήση ρουκετών. Το Ισραήλ προχωρά ακόμη περισσότερο και κατηγορεί τη Χαμάς ότι χρησιμοποιησε τους αμάχους ως ασπίδα για την διάσωση των μαχητών της, πράττοντας και αυτή ένα συνειδητό έγκλημα πολέμου εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού.

Η προσπάθεια των διαφορων οργανώσεων όπως η B' Tselem, η Διεθνής Αμνηστία και άλλες, θα πάρει καιρό και τα αποτελέσματα είναι αμφίβολο αν θα φτάσουν στα αρμόδια δικαστήρια. Ο λόγος προφανής: Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης μπορεί να ερευνήσει την υπόθεση και να δικάσει μόνο όταν του ζητηθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. ή όταν κάποια απ' τα εμπλεκόμενα μέρη έχει αναγνωρίσει το δικαστήριο. Η Παλαιστίνη, δεν έχει κρατική οντότητα, με αποτέλεσμα εκ των πραγμάτων να είναι ανίκανη να απευθυνθεί στο δικαστήριο. Αντίθετα, το Ισραήλ δεν έχει αναγνωρίσει ποτε τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

Οι Ισραηλινοί θα προστατεύσουν με κάθε τρόπο τους εμπλεκόμενους στρατιωτικούς με νομική και οικονομική βοήθεια, ενώ αποκρούουν με κάθε τρόπο τις κατηγορίες που τους προσάπτονται, υποστηρίζοντας ότι έλαβαν όλα τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα που προβλέπονται σε τέτοιες περιπτώσεις (αεροπορική ρίψη φέιγ βολαν,ενημερωση αμάχων).

Έχουν ακουστεί πολλές απόψεις. Μια από αυτές είναι πως η καταστροφή στη Γάζα ήταν γενοκτονία. Αν εξετάσουμε το διεθνές δίκαιο περι του τι είναι γενοκτονία, θα βρεθούμε σ' ένα ασαφές πλαίσιο, και είναι λογικό, καθώς δεν καθορίζεται με αυστηρά κριτήρια η γενοκτονία.

Η γενοκτονία (genocide) είναι ένας σχετικά καινούργιος όρος, ο οποίος προήλθε μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τις θηριωδίες των Γερμανών Ναζί. Τα Ηνωμένα Έθνη, υιοθέτησαν στις 9 Δεκεμβρίου του 1948 τη Σύμβαση για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας, ύστερα από την απόφαση της Γ.Σ. το 1946 όπου κηρύχτηκε η γενοκτονία έγκλημα διεθνούς δικαίου, το οποίο είναι αντίθετο με το πνεύμα και τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών και το οποίο ο πεπολιτισμένος κόσμος το καταδικάζει απερίφραστα.
Το άρθρο 2 της Σύμβασης αναφέρει ποιες πράξεις συντελούν το έγκλημα γενοκτονίας αλλά η ασάφεια παραμένει καθώς δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε με ασφάλεια τον όρο γενοκτονία, ούτε ποσοτικά ούτε ποιοτικά. Επίσης, με τα δεδομένα που έχουμε, η μόνη περίπτωση εκδίκασης των εγκλημάτων στην Παλαιστίνη, μπορεί να γίνει στα ισραηλινά δικαστήρια!! Όπότε καταλαβαίνουμε, πόσο δύσκολο έως αδύνατο είναι να επιτύχουν κάτι χειροπιαστό οι ανθρωπιστικές οργανώσεις.

Ένα θέμα που επίσης συζητήθηκε ήταν η χρησιμοποίηση λευκού φωσφόρου στις επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα. Δυστυχώς, δεν είναι το μοναδικό περιστατικό ούτε το τελευταίο. Τόσο το Ισραήλ όσο και άλλες χώρες, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τέτοια καταστροφικά όπλα εις βάρος αμάχων, με πολλές επιδράσεις στην υγεία των θυμάτων (για μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση επι του θέματος βλέπε εδώ). Το Ισραήλ, αν και υπέγραψε το Πρωτόκολλο της Γενεύης για την απαγόρευση ή τον περιορισμό των εμπρηστικών όπλων, απέφυγε να ενστερνιστεί παραγράφους του Πρωτοκόλλου, με αποτέλεσμα να δρα ανενόχλητο (βλέπε εδώ).



Τέτοια θέματα, σίγουρα δεν μπορεί να τα λύσει μια αναφορά στο διεθνές δίκαιο ή ένα βίντεο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο προβληματισμός παραμένει και η εξέταση των στοιχείων συνεχίζεται. Το θέμα αυτό επισημάνθηκε αυτες τις μέρες στο blog για να υπενθυμίσει σε όλους αυτούς τους φιλοΠαλαιστίνιους, ότι τα προβλήματα παραμένουν και μετά την μάχη και ότι η φιλίες φαίνονται μετά το πέρας των καταστροφών. Υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν όποιον ασχολείται με τέτοια θέματα, με την κοντόφθαλμη λογική ότι καλύτερα να κοιτάς τα του οίκου μας, τα δικά μας μεγάλα προβλήματα, με τους εγκληματίες πολέμου στην Κύπρο, τις παραβάσεις της Τουρκίας, τον σοβινισμό των Σκοπίων. Η απάντηση άμεση: Yποστηρίζουμε κάθε λαό που ζητά εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία. Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς!

Πηγές: Middle East Online the Times

Read More