Ο ρόλος της Μεσαίας Τάξης

Alice Wellinger’s Surreal Human Animal Hybrid Art

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε έναν πολύ σημαντικό, και παραγνωρισμένο εκτός των στενών "κομματικών γραφείων" παράγοντα, που μόλις πρόσφατα αναδείχθηκε από τον Αντώνη Σαμαρά, στα πλαίσια της υποψηφιότητάς του για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Ο λόγος για την "μεσαία τάξη". Η οποία άλλωστε αποτελεί και την πραγματική ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας.

Εδώ θα πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Γιατί μπορεί σε έναν "πλειστηριασμό αγάπης" για την μεσαία τάξη όλοι να την υμνούν και να την περιγράφουν με τα ζωηρότερα των χρωμάτων. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Για την "ανατροπή" που ευαγγελιζόμαστε, η μεσαία τάξη είναι μεν το σημαντικότερο εργαλείο, αλλά και το μεγαλύτερο εμπόδιο. Οι πιο επικίνδυνες και αντεθνικές δυνάμεις, προέρχονται από την ίδια την μεσαία τάξη και τη νοοτροπία που την θέλει υποταγμένη στις συστημικές επιταγές. Τυπικά χαρακτηριστικά της μεσαίας τάξης είναι ο συντηρητισμός (με την έννοια της υποταγής στην πολιτική ορθότητα), η αυταρέσκεια, ο θαυμασμός για τις πολιτικές ελίτ αλλά και μια διαστρεβλωμένη εμμονή στην "σταθερότητα". Και είναι βέβαιο ότι τα δημιουργικότερα κομμάτια της μεσαίας τάξης, προσβλέπουν στο ενδεχόμενο μετάβασης τους στην ανώτερη τάξη, με όποιον τρόπο είναι αυτό δυνατόν.

Επιπλέον, στην χώρα μας, λόγω της παντελούς ιδεολογικής κυριαρχίας της Αριστεράς, δίχως αντιστάσεις, ο αντικοινωνικός ριζοσπαστισμός (τύπου ΣΥΡΙΖΑ) και οι αντιπατριωτικές απόψεις που παλαιότερα συναντούσε κανείς σε κομμάτια της εργατικής τάξης, μεταφέρθηκαν στην μεσαία.

Πέραν αυτών όμως, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οποιαδήποτε αλλαγή και αν επέλθει - και μιλάμε για την ανατροπή του αριστερο-φιλελεύθερου συστήματος- θα γίνει με τους όρους που θα θέσει η μεσαία τάξη.

Θα ήταν πολύ ωραίο και πολύ απλούστερο, να μείνουμε προσκολλημένοι στην φρασεολογία των διαφόρων επαναστατικών (μαρξιστικών και εθνικών) κινημάτων του πρώτου μισού του αιώνα, που καλούσαν σε εξέγερση τις..εργατικές μάζες. Πρέπει όμως εδώ κάπου να κατανοήσουμε, ότι οι εργατικές μάζες δεν υπάρχουν πια. Τα τελευταία 50 χρόνια, στην δυναμικότερη περίοδο του καπιταλισμού και λόγω των τεχνολογικών αλμάτων, η μεσαία τάξη συσσώρευσε ένα σημαντικό μέγεθος πλούτου και βελτίωσε τους όρους ζωής της.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Οι "αξίες" της μεσαίας τάξης, προέρχονται από την δυναμική αυτή περίοδο του καπιταλισμού. Και παρόλο που το σύστημα βουλιάζει όλο και πιο γρήγορα στον βάλτο των δικών του αδυναμιών, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, εμείς προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τις προερχόμενες αντιλήψεις από την δεκαετία του '50 και του '60, με φρασεολογία ακόμη παλαιότερη, του '30 και πιο παλιά.

Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά στα κόμματα της αριστεράς. Η αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ (που μιλά με σύγχρονους όρους) και η αριστερά τύπου ΚΚΕ (με την γνωστή παλαιολιθικότητα).

Με όλα τα καλά και τα κακά της, η μεσαία τάξη, αποτελεί πλέον το κλειδί για οποιαδήποτε αλλαγή. Και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του "χώρου" είναι να βρει τρόπους να απευθυνθεί σε αυτήν, πέραν των ξεκάθαρων πατριωτικών προβληματισμών. Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Ειδικά όταν κάποιοι θεωρούν ότι είναι απευθείας απόγονοι του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, και ο κόσμος θα πρέπει να...ψάξει να τους βρει. Δεν είναι έτσι σύντροφοι. Οι μέρες που οι νέοι αναζητούσαν τις "λέσχες ξιφομαχιών" έχουν περάσει. Σήμερα αυτό που χρειαζόμαστε, βρίσκεται πιο κοντά στους...αποστόλους της πρώιμης χριστιανικής εποχής. Και θα πρέπει να καθορίσουμε την γλώσσα στην οποία μιλάμε. Ασχολούμενοι με τα ζητήματα του σήμερα.

πηγή: Περιοδικό Patria (τευχ.20 Νοεμβρ-Δεκεμβρ. 2009) 

Read More

Όταν ο Φασισμός ανήκε στην αριστερά

Φωτογραφία του ακραίου αναρχικού (τότε) Μπενίτο Μουσολίνι

Το παραδοσιακό αριστερό – δεξιό μοντέλο του πολιτικού τόξου παρουσιάζει τον φασισμό και τον μαρξισμό ως διαμετρικά αντίθετες ιδεολογίες. Ο μαρξισμός θεωρείται ως μια ιδεολογία της άκρας αριστεράς ενώ ο φασισμός υποθετικά αντιπροσωπεύει μια προοπτική που είναι περίπου όσο πιο άκρα στη δεξιά μπορεί κανείς να πάει. Ένα άρθρο που πρόσφατα μεταφράστηκε στα αγγλικά από την πορτογαλική Finis Mundis Press, του Eric Norling «Επαναστατικός Φασισμός» κάνει πολλά στο να αποκαλύψει την οπτική του φασισμού όπως τον θεωρούσε αυτόν ο Μουσολίνι και οι κοορτές του και θέτει το θέμα της ιδεολογίας της άκρας δεξιάς υπό αμφισβήτηση. 

Το έργο αυτό αρχικά εκδόθηκε το 2001 και ο συγγραφές Norling, είναι ένας ιστορικός και δικηγόρος Σουηδός που τώρα ζει μόνιμα στην Ισπανία. Ο Norling παρατηρεί ότι καθ όλη τη διάρκεια της νεανικής ζωής του από τα παιδικά χρόνια μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ο Μουσολίνι ήταν όπως κάθε τυπικός αριστερός, όπως πχ ο Eugen V. Debs. Ήταν αυτό που αργότερα θα γινόταν γνωστό ως «Μωρό με κόκκινες πάνες» (το οποίο σημαίνει ότι ήταν παιδί επαναστατών σοσιαλιστών γονιών). Σαν νεαρός ο ίδιος ο Μουσολίνι ήταν μαρξιστής, φανατικά ενάντια στον κλήρο, πήγε στην Ελβετία για να αποφύγει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και είχε συλληφθεί και φυλακισθεί επειδή προέτρεπε σε απεργίες. Τελικά έγινε αρχηγός στο σοσιαλιστικό κόμμα της Ιταλίας και φυλακίσθηκε ξανά το 1911 για τις αντιπολεμικές ενέργειές του που σχετίζονταν με την Ιταλική εισβολή στη Λιβύη. Ο Μουσολίνι ήταν τόσο ελπιδοφόρος σαν σοσιαλιστής σε εκείνο το σημείο της καριέρας του που κέρδισε τον έπαινο του Λένιν, ο οποίος τον θεωρούσε τον φυσικό ηγέτη ενός μελλοντικού ιταλικού σοσιαλιστικού κράτους. 

Όταν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε το 1914, ο Μουσολίνι αρχικά υποστήριζε την αντιπολεμική θέση του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά τους επόμενους μήνες άλλαξε σε μια θέση υπέρ του πολέμου, θέση που του «πρόσφερε» την διαγραφή του από το κόμμα. Μετά κατατάχτηκε στον Ιταλικό στρατό και πληγώθηκε στη μάχη. Η λόγοι για την αλλαγή στάσης του Μουσολίνι υπέρ του πολέμου είναι απαραίτητοι για την κατανόηση της πραγματικής προέλευσης και φύσης του φασισμού και της θέσης του μέσα στο πλέγμα της πολιτικής και θεωρητικής ιστορίας του 20ου αιώνα. Ο Μουσολίνι έφτασε να βλέπει τον πόλεμο σαν μια αντι ιμπεριαλιστική πάλη ενάντια σε συντηρητικές δυνάμεις όπως οι Αψβούργοι, οι Οθωμανοί Τούρκοι και η Γερμανία των Hohenzollern που επιτίθονταν σε αυτά τα καθεστώτα σαν αντεπαναστάτες εχθρούς που είχαν καταπιέσει τον σοσιαλισμό. Ο Μουσολίνι επίσης προφητικά πίστευε ότι η συμμετοχή της Ρωσίας στον πόλεμο θα ξυπνούσε αυτό το έθνος στον βαθμό που να είναι ανοιχτό σε μια σοσιαλιστική επανάσταση (που είναι ακριβώς ότι έγινε). Με άλλα λόγια, ο Μουσολίνι θεώρησε τον πόλεμο σαν μια ευκαιρία για να αναπτυχθούν αριστεροί επαναστατικοί αγώνες στην Ιταλία και αλλού.

Όταν το Ιταλικό φασιστικό κίνημα ιδρύθηκε το 1919, τα περισσότερα από τα ηγετικά στελέχη και τους θεωρητικούς του ήταν, όπως και ο ίδιος ο Μουσολίνι πρώην μαρξιστές και γενικότερα ριζοσπάστες αριστεροί όπως οι ακόλουθοι του επαναστάτη συνδικαλιστή George Sorel. Τα επίσημα προγράμματα που έβγαλαν οι φασίστες ,μεταφράσεις των οποίων περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Norling, αντανακλούν μια μίξη δημοκρατικών και σοσιαλιστικών ιδεών που θα ήταν κοινή σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ομάδα της εποχής. Εάν πράγματι τα στοιχεία είναι συντριπτικά ότι ο φασισμός έχει τις ρίζες του στην άκρα αριστερά τότε από πού πήρε ο φασισμός τη φήμη του ως ιδεολογία προερχόμενη από τη δεξιά;

Η απάντηση φαίνεται να είναι ένας συνδυασμός τριών βασικών παραγόντων. Η μαρξιστική προπαγάνδα η οποία δυστυχώς βρήκε τον δρόμο της στην mainstream ιστοριογραφία, η αναθεώρηση των ίδιων των αριστερών επαναστατικών αρχών από τους ηγέτες του φασισμού και η αναπόφευκτη συμβιβασμοί και υποχωρήσεις που έγιναν από τον φασισμό προκειμένου να πετύχει τον στόχο του να ελέγχει πραγματικά το κράτος. Σχετικά με τα πρώτα αυτά ο David Ramsey Steele περιέγραψε την κλασσική μαρξιστική θεώρηση του φασισμού σε ένα σημαντικό άρθρο σχετικά με την ιστορία του φασισμού 

Το 1930 η έννοια του «φασισμού» στον αγγλόφωνο κόσμο είχε μετασχηματιστεί από μια εξωτική, ίσως σικ, ιταλική αριστοκρατία σε ένα σύμβολο του κακού για κάθε χρήση. Κάτω από την επιρροή αριστερών συγγραφέων επιβλήθηκε μια θεώρηση του φασισμού που παρέμεινε κυρίαρχη ανάμεσα στους διανοούμενους μέχρι σήμερα. Και πάει έτσι:

Ο Φασισμός είναι καπιταλισμός χωρίς τη μάσκα. Είναι ένα εργαλείο του μεγάλου κεφαλαίου, ο οποίος κυβερνά μέσω της δημοκρατίας μέχρι να νιώσει ότι απειλείται θανάσιμα, μετά «απελευθερώνει» τον Φασισμό. Ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ πήραν την εξουσία από το μεγάλο κεφάλαιο επειδή το μεγάλο κεφάλαιο προκλήθηκε από την επαναστατική εργατική τάξη. Φυσικά πρέπει να εξηγήσουμε, μετά, πως ο Φασισμός μπορεί να είναι ένα μαζικό κίνημα και ένα κίνημα που ούτε οδηγείται ούτε οργανώνεται από το μεγάλο κεφάλαιο. Η εξήγηση είναι ότι ο Φασισμός το κάνει αυτό με έξυπνη χρήση τελετουργικών και συμβόλων. Ο Φασισμός σαν ιδεολογική κατήχηση είναι κενός σοβαρού περιεχομένου ή εναλλακτικά το περιεχόμενό του είναι ασυνάρτητος. Η επιρροή του Φασισμού είναι θέμα συναισθημάτων περισσότερο παρά ιδεών. Βασίζεται σε τραγούδισμα ύμνων, κούνημα σημαιών και άλλα μικροπράγματα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά παράλογα μέσα που χρησιμοποιούνται από τους φασίστες ηγέτες που έχουν πληρωθεί από το μεγάλο κεφάλαιο για να ποδηγετούν τις μάζες.



Αυτή η αντίληψη συνεχίζει να είναι η κυρίαρχη αριστερή ανάλυση του Φασισμού και χρειάζεται αρκετή προσπάθεια για να εξηγηθεί γιατί για παράδειγμα αμερικανικά πολιτικά κινήματα ή φιγούρες που δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό με τον ιστορικό Φασισμό όπως για παράδειγμα το Tea Party ή οι νεοσυντηριτικοί (ασυνάρτητοι σχολιαστές) του Fox News ή των συντηρητικών ραδιοφωνικών σχολιαστών, συνεχίζουν να είναι αποδέκτες της «φασιστικής» ταμπέλας από αταβιστές φιλελευθέρους και αριστερούς.

Η πραγματικότητα της προέλευσης του Φασισμού είναι εντελώς διαφορετική. Οι δημιουργοί του ήταν μια ομάδα αριστερών διανοητών και πολιτικών αντρών των οποίων κοινό σημείο αναφοράς ήταν η κοινή συνειδητοποίηση ότι ο μαρξισμός ήταν μια αποτυχημένη ιδεολογία. Όπως παρατηρεί ο Στιλ:

Ο Φασισμός ξεκίνησε ως μια αναθεώρηση του μαρξισμού από μαρξιστές, μια αναθεώρηση που αναπτύχθηκε σε διαδοχικά στάδια, ώστε τελικά αυτοί οι μαρξιστές σταδιακά σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους σαν μαρξιστές και τελικά σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους ως σοσιαλιστές. Ποτέ δεν σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους σαν αντιφιλελεύθερους επαναστάτες.

Η ΚΡΙΣΗ του μαρξισμού συνέβη στη δεκαετία του 1890. Οι μαρξιστές διανοούμενοι μπορούσαν να ισχυριστούν ότι μιλούν εκ μέρους μαζικών σοσιαλιστικών κινημάτων σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη, και όμως έχει γίνει ξεκάθαρο εκείνα τα χρόνια ότι ο μαρξισμός είχε επιβιώσει σε έναν κόσμο για τον οποίο ο Μαρξ πίστευε ότι δεν ήταν δυνατό να υπάρξει. Οι εργάτες γίνονταν πλουσιότεροι, η εργατική τάξη είχε χωριστεί σε τομείς με διαφορετικά ενδιαφέροντα, η τεχνολογική πρόοδος επιταχύνονταν αντί να έρχεται αντιμέτωπη με ένα οδόφραγμα, το «ποσοστό του κέρδους» δεν έπεφτε, ο αριθμός των πλούσιων επενδυτών («μεγιστάνες του κεφαλαίου») δεν έπεφτε αλλά αυξανόταν η βιομηχανική συγκέντρωση δεν μεγάλωνε, και σε όλες τις χώρες οι εργάτες έβαζαν τη χώρα πάνω από τις τάξεις τους.

Η πρώιμοι φασίστες ήταν πρώην μαρξιστές που είχαν φτάσει σε σημείο να αμφισβητούν την επαναστατική δυνατότητα του ταξικού αγώνα, αλλά είχαν επανειλημμένως φτάσει στο σημείο να θεωρούν τον επαναστατικό εθνικισμό ως δείχνοντα αξιοσημείωτες πιθανότητες. Όπως ο Μουσολίνι είχε σημειώσει σε έναν λόγο στις 5 Δεκεμβρίου του 1914:

Το Έθνος δεν εξαφανίστηκε. Συνηθίζαμε να πιστεύουμε ότι ήταν κενό περιεχομένου. Αντίθετα βλέπουμε το Έθνος να υψώνεται σαν μια συνταρακτική πραγματικότητα μπροστά μας…! Η τάξη δεν μπορεί να καταστρέψει το Έθνος. Η τάξη αποκαλύπτει εαυτόν ως μια συλλογή ενδιαφερόντων – αλλά το έθνος είναι μια ιστορία συναισθημάτων, παραδόσεων, γλώσσας, κουλτούρας και φυλής. Η τάξη μπορεί να γίνει ένα βασικό κομμάτι του Έθνους, αλλά το ένα δεν μπορεί να εξαλείψει το άλλο. Ο ταξικός αγώνας είναι ένας άσκοπος δρόμος, με αποτελέσματα και συνέπειες οπουδήποτε κάποιος βρίσκει ανθρώπους που δεν έχουν αναδείξει αυτούς στα σωστά γλωσσικά και φυλετικά πρότυπα – όπου το εθνικό πρόβλημα δεν έχει λυθεί οριστικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ταξικό κίνημα βρίσκεται να συντροφεύετε από ένα δυσοίωνο ιστορικό κλίμα.
Ο Φασισμός υποδόρια εγκατέλειψε τον ταξικό αγώνα για μια επαναστατική εθνικιστική έκβαση που εξέφραζε την ταξική συνεργασία κάτω από την ηγεσία ενός ισχυρού κράτους που ήταν ικανό να ενώσει το έθνος και να επιταχύνει την βιομηχανική πρόοδο. Πράγματι, ο Στιλ έκανε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση σχετικά με τις ομοιότητες ανάμεσα στην Ιταλία και τα μαρξιστικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του 3ου κόσμου το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα:

Η λογική που υπογράμμιζε την αλλαγή της θέσης τους ήταν ότι δυστυχώς θα γινόταν επανάσταση όχι της εργατικής τάξης είτε στα ανεπτυγμένα κράτη είτε σε λιγότερα ανεπτυγμένα κράτη όπως η Ιταλία. Η Ιταλία ήταν μόνη της και το πρόβλημά της ήταν το χαμηλό βιομηχανικό της ισοζύγιο. Η Ιταλία ήταν ένα έθνος εκμεταλλευόμενων προλεταρίων ενώ οι πλουσιότερες χώρες ήταν κορεσμένα έθνη μπουρζουάδων. Το Έθνος ήταν ο μύθος που θα ένωνε τις παραγωγικές τάξεις πίσω από έναν αγώνα για να μεγεθύνουν τις εξαγωγές. Αυτές οι ιδέες επικάλυψαν την προπαγάνδα του 3ου Κόσμου τις δεκαετίες ’50 ’60 στις οποίες εμπνευσμένες ελίτ σε οικονομικά χαμηλές χώρες εκπροσωπούσαν λιγότερο τις δικές τους αλλά με σχολαστικό ανθρωπιστικό ρόλο σαν «προοδευτικές» γιατί αυτό θα επιτάχυνε την ανάπτυξη του 3ου Κόσμου. Από τον Nkrumah μέχρι τον Κάστρο οι δικτάτορες του 3ου Κόσμου θα ακολουθούσαν τα βήματα του Μουσολίνι. Ο Φασισμός ήταν μια πλήρης «πρόβα κουστουμιού» για τον μεταπολεμικό 3ο Κόσμο.

Κατά τη διάρκεια των 23ων χρόνων στην εξουσία το καθεστώς του Μουσολίνι σίγουρα έκανε αξιοσημείωτους συμβιβασμούς με τα παραδοσιακά συντηρητικά συμφέροντα όπως τη μοναρχία, το μεγάλο κεφάλαιο και την καθολική εκκλησία. Αυτοί οι πραγματιστικοί συμβιβασμοί γεννημένοι από την πολιτική ανάγκη είναι ανάμεσα στα στοιχεία που τυπικά αναφέρουν οι αριστεροί σαν δείγματα της δεξιάς φύσης του Φασισμού. Όμως υπάρχουν αρκετά στοιχεία ότι ο Μουσολίνι βασικά παρέμεινε ένας σοσιαλιστής καθ όλη τη διάρκεια της πολιτικής ζωής του. Έως το 1935, δεκατρία χρόνια αφού ο Μουσολίνι πήρε την εξουσία με την πορεία προς τη Ρώμη , το 75% της ιταλικής βιομηχανίας είχε ήδη ή κατευθείαν εθνικοποιηθεί ή βρεθεί κάτω από αυστηρό κρατικό έλεγχο. Πράγματι ήταν κυρίως προς το τέλος τόσο της ζωής του όσο και της ζωής του καθεστώτος του που η οικονομική πολιτική του Μουσολίνι ήταν κατά τον κύριο λόγο αριστερή.

Αφού έχασε για λίγο την εξουσία, για μερικούς μήνες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1943 ο Μουσολίνι επέστρεψε στην ηγεσία του Ιταλικού κράτους με γερμανική βοήθεια και έστησε αυτό που ονομάστηκε «Ιταλική Σοσιαλιστική Δημοκρατία». Το καθεστώς επίμονα εθνικοποίησε όλες τις εταιρίες που απασχολούσαν περισσότερους από 100 εργάτες, αναδιένειμε τα σπίτια που προηγουμένως άνηκαν στους εργοδότες, προχώρησε σε αναδασμό της γης και είδε έναν αριθμό προεξέχων μαρξιστών να ενώνονται με την κυβέρνηση του Μουσολίνι, ανάμεσα στους οποίους και ο Nicola Bombacci, ο ιδρυτής του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και προσωπικός φίλος του Λένιν. Αυτά τα γεγονότα περιγράφονται με αξιοσημείωτες λεπτομέρειες στο έργο του Norling.

Φαίνεται ότι η ιστορική πικρή αντιδικία ανάμεσα στους μαρξιστές και τους φασίστες είναι λιγότερο μια αντιδικία μεταξύ δεξιάς και αριστεράς και περισσότερο μια διαμάχη μεταξύ πρότερων παιδιών της αριστεράς. Αυτό δεν θα έπρεπε να δημιουργήσει κάποια ιδιαίτερη έκπληξη δεδομένης της συνήθειας των ριζοσπαστικών αριστερών γκρουπών για αιματηρές σεχταριστικές έριδες. Πράγματι θα μπορούσε να γίνει φανερό με επιχειρήματα ότι ο αριστερός «αντιφασισμός» έχει τις ρίζες του στη ζήλια ενός πιο πετυχημένου συγγενή περισσότερο παρά σε κάτι άλλο. Όπως επισήμανε ο Στιλ:

Ο Μουσολίνι πίστευε ότι ο Φασισμός είναι ένα διεθνές κίνημα. Περίμενε ότι και οι παρηκμασμένη μπουρζουάζικη δημοκρατία και ο δογματικός μαρξισμός – λενινισμός παντού θα υποχωρούσαν μπροστά στον Φασισμό, ότι ο 20ος αιώνας θα ήταν ένας αιώνας του Φασισμού. Όπως και οι αριστεροί ανταγωνιστές του υποτίμησε την αντοχή τόσο της δημοκρατίας όσο και του φιλελευθερισμού της ελεύθερης αγοράς. Αλλά στην ουσία η πρόβλεψη του Μουσολίνι εκπληρώθηκε: Το μεγαλύτερο κομμάτι του ανθρωπίνου πληθυσμού κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα κυβερνήθηκαν από κυβερνήσεις που επι του πρακτέου ήταν πιο κοντά στον Φασισμό απ ότι ήταν είτε στον φιλελευθερισμό είτε στον μαρξισμό – λενινισμό. Ο 20ος αιώνας ήταν πράγματι ο φασιστικός αιώνας. 

Alternative Right

Μετάφραση : στο antistasi.info

Read More

Όταν η Αριστερά έλεγε τις παρελάσεις "Εθνικιστικές Επιδείξεις Φασισμού και Πολέμου"

Η τρομερή μετάλλαξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που ξαφνικά δέχεται τις παρελάσεις δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Κι αυτό γιατί μέχρι χθες εναντιώνονταν σφοδρά εναντίον των Παρελάσεων και των Εθνικών Εορτών.

Η ιδεολογία τους βασισμένη στον διεθνισμό της Αριστεράς έβλεπε κάθετι το εθνικό ως επιβλαβές για την διάδοση του κομμουνισμού. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη το 1933 οπότε την ίδια μέρα (25η Μαρτίου) παρουσιάζουν τις παρελάσεις ως Εθνικιστικές Επιδείξεις Φασισμού και Πολέμου.

Πραγματική τους πατρίδα, η Σοβιετία. Αυτή ήταν πάντοτε αυτή παραμένει, τι κι αν έχει προ πολλού καταρρεύσει!

Read More

Νέο κόμμα: "Ελλάδα.εμείς"

Παρουσίαση ενός σχήματος που έχει στόχο την δημιουργία κόμματος είχαμε πριν λίγες μέρες.
Το κόμμα αυτό ονομάζεται «Ελλάδα.Εμείς». Επικεφαλής έχουν ορισθεί ο Σταύρος Καρβούνης, Οικονομολόγος – Νομικός, Ειδικός Επιστήμονας στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, η Νάσια Μιχαλοπούλου, Δημοσιογράφος – Διεθνολόγος και ο Αργύρης Πετρόπουλος, Δικηγόρος, Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.

Η «Ελλάδα.Εμείς», μετέχει ήδη στις διεργασίες για τη δημιουργία ευρύτερου σχήματος, που θα κινείται στο χώρο του «ριζοσπαστικού κέντρου, μαζί με τον «Δημοκρατικό Σύνδεμο» του Βασίλη Οικονόμου, την «Κοινωνία Αξιών» του Δημήτρη Μπουραντά και τους «Έλληνες Ευρωπαίοι Πολίτες» του Γιώργου Χατζημαρκάκη».

Στο δελτίο Τύπου με το οποίο ανακοινώθηκε η ίδρυση, όπως και η συγκρότηση της πρώτης Διοικούσας Επιτροπής, αναφέρεται, μεταξύ άλλων:

«Έχοντας την πεποίθηση ότι σήμερα είναι η μάχη της κοινωνικής δημοκρατίας, της Εθνικής και Κοινωνικής Συμπόρευσης, για το νέο Οδικό Χάρτη της Ελλάδος στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η ώρα να αλλάξει η Ελλάδα έτσι ώστε να υπηρετεί τους πολλούς και όχι τους λίγους ισχυρούς, η ανάγκη να υπάρξει συμπόρευση όλων στην πορεία για την κοινωνική και οικονομική ανάσταση του Έθνους με εθνική διαπραγμάτευση και νέο κοινωνικό συμβόλαιο, ανακοινώνουμε την ίδρυση του Πατριωτικού Κοινωνικού Κινήματος «ελλάδα.εμείς».

Σήμερα η χώρα μας ζει έναν εφιάλτη: χρεοκοπία, φτωχοποίηση, ανεργία, η νέα γενιά καλείται να πληρώσει υπέρογκα χρέη. Γι’ αυτό περισσότερο παρά ποτέ έχουμε την ανάγκη συνένωσης προσώπων, πολιτικών ομάδων και κινήσεων, συμπόρευσης σε κοινό αξιακό πλαίσιο. Να αποκατασταθεί το κοινωνικό κράτος πρόνοιας, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας για όλους, να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι είμαστε ένα έθνος, μία χώρα. Εμείς αγωνιζόμαστε για ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, ουσιαστική δημοκρατία, εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών, κατάργηση των άδικων εφαρμοστικών νόμων, συμμετοχή της κοινωνίας στη διαμόρφωση των αποφάσεων.
Όλοι «εμείς» που δημιουργήσαμε το κίνημα «ελλάδα.εμείς», πιστεύουμε ότι τα λόγια όλων πρέπει να είναι ξεκάθαρα, οι δράσεις γρήγορες, αποτελεσματικές, εθνικές. Σήμερα, μέσα στο βάθος της κρίσης χρειάζεται να σπάσουν οι αλυσίδες που μας δημιούργησαν μια νοοτροπία εξάρτησης. Να φύγει η παλιά πολιτική γενιά, να πάρουμε ξανά τη χώρα στα χέρια μας.

Στο πλαίσιο αυτό χαιρετίζουμε τη δημιουργία της πολιτικής κίνησης «Δημοκρατικός Σύνδεσμος» με επικεφαλής τον ανεξάρτητο Βουλευτή Βασίλη Οκονόμου και ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα για συμπόρευση με άλλες πολιτικές δυνάμεις, κινήματα και πρωτοβουλίες, με κοινούς στόχους και αξίες.
Για όλους «εμάς», οι λύσεις στα προβλήματα της χώρας δεν μπορούν να έρχονται απ’ έξω. Όπως έλεγε και ο πρώτος Κυβερνήτης της χώρας μας Ι. Καποδίστριας: «Ούτε οπίσω, ούτε εμπρός του καιρού μας. Μέτρο και άστρο εις δεινά ελληνικά, θεραπεία ελληνική». Δεν πρέπει να υπάρχουν ψευδαισθήσεις για το ρόλο και τις δυνατότητες του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας. Ας μην ξεχνούμε τα λόγια του ίδιου του πρώην προέδρου της Commission, Jack Delors: «H Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μοιάζει καθόλου με την έννοια του κράτους που οριοθετεί με σαφήνεια τα σύνορά του, τη μορφή οργάνωσής του και τους δημοκρατικούς του κανόνες λειτουργίας. Είναι ένα εργοτάξιο διαρκούς οικοδόμησης στο οποίο θα πρέπει να προσέξουμε την πινακίδα που αναγράφει: προσοχή εργασίες σε εξέλιξη».

Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος στην Ευρωζώνη είναι πλέον πολύ δύσκολος. Δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ούτε βεβαίως στην αρένα της Ένωσης ο πλούτος ρέει άφθονος «εξ ουρανού». Η διαδρομή της χώρας μας με το τρένο και τη σημαία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι δύσβατος. Το ταξίδι είναι με πολλά εμπόδια και καθόλου εύκολο. Για να διατηρήσουμε την εθνική μας ταυτότητα θα πρέπει να δώσουμε σκληρές μάχες. Τίποτα δεν θα μας χαριστεί. Όλα κερδίζονται με αγώνα και εγρήγορση.

Στη διαδρομή μας πρέπει να έχουμε ως πυξίδα την εθνική διαπραγμάτευση, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη σωτηρία του Έθνους. Αυτή είναι η οδός για να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία την παγκοσμιοποίηση, τον αδυσώπητο διεθνή ανταγωνισμό, για να δημιουργήσουμε όρους συνεχούς ανάπτυξης και να πετύχουμε καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους. Να έχουμε το δικό μας σχέδιο, τον Ελληνικό Οδικό Χάρτη και όχι να πλέουμε σε αχαρτογράφητα θολά νερά.

Στο κίνημα «ελλάδα.εμείς» είμαστε αποφασισμένοι. Θέλουμε να προχωρήσουμε. Όχι επαιτώντας, αλλά με πίστη στις δικές μας δυνατότητες, στις δικές μας ικανότητες, ατομικές όσο και συλλογικές.

Read More

Ιδεολογικές ζυμώσεις στη Δεξιά. Δημιουργήθηκε Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών

Δελτίο τύπου έστειλε το νεοπαγές Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών το οποίο δημιουργήθηκε από "ενεργούς πολίτες" όπως λένε προκειμένου να ανοίξουν διάλογο για μια ελληνική πρόταση στο Συντηρητισμό. Φαίνεται πως στη Δεξιά κάποιοι ψάχνουν νέα στέγη ή ρίχνουν άδεια για να πιάσουν γεμάτα όπως οι ανάλογοι της Αριστεράς (το κίνημα των 58);

Εδώ το κείμενο:

Το Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών (ΔΙ.Ε.ΣΥ.) αποτελεί μια προσπάθεια ενεργών πολιτών να τοποθετήσουν στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου μια ελληνική πρόταση για το συντηρητισμό που εμπεριέχει τις αξίες της προάσπισης της εθνικής ταυτότητας, των πολιτιστικών και θρησκευτικών παραδόσεων του τόπου, της φιλοπατρίας, της κοινωνικής συνοχής, του εθνικού και δημοσίου συμφέροντος.

Στην κατεύθυνση αυτή εγκαινιάζουμε την ιστοσελίδα μας www.syntiritikoi.gr, μέσω της οποίας θα παρεμβαίνουμε τακτικά με άρθρα άποψης, τεκμηριωμένες μελέτες αλλά και αναδημοσιεύσεις απόψεων που θεωρούμε ότι είναι αξιόλογες.
Επίσης, ξεκινάμε άμεσα τη διενέργεια ενημερωτικών σεμιναρίων σε ζητήματα αιχμής καθώς και τη διοργάνωση ανοικτών εκδηλώσεων – ημερίδων.

Ενημέρωση για το σύνολο των δραστηριοτήτων μας μπορείτε να λαμβάνετε και μέσω του ενημερωτικού δελτίου του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών που σύντομα θα μπορείτε να λάβετε είτε μέσω εγγραφής σας στην ιστοσελίδα μας είτε με αποστολή mail στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση info@syntiritikoi.gr.

Read More

Η φίμωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κίνδυνος για τον Εθνικισμό!

Όπως πολλοί έχουν διαπιστώσει τον τελευταίο καιρό, δημιουργείται μια υπόγεια προσπάθεια κύκλων της Αριστεράς που ασχολούνται με το Διαδίκτυο προκειμένου να κάνουν αναφορές σε δημοσιεύσεις που έχουν να κάνουν με Εθνικιστικά θέματα και μηνύματα.

Έτσι στο Facebook αρκετοί λογαριασμοί απενεργοποιούνται ή και διαγράφονται ξαφνικά, αφού γίνονται στόχος των γνωστών trolls της Αριστεράς που πληρώνονται για να κάνουν ιδεολογικό πόλεμο σε blogs, sites και λογαριασμούς εθνικιστών και πατριωτών.

Έχουμε γίνει πάμπολλες φορές στόχος από αυτούς τους κυρίους ενώ μας έχουν απειλήσει και με μηνύσεις για διάφορες αποκαλύψεις που έχουν γίνει στο παρελθόν σχετικές με τις υπόγειες δραστηριότητές τους στον αναρχικό χώρο..

Θα πρέπει λοιπόν να υπάρξει μια συντονισμένη προσπάθεια με διττό χαρακτήρα: Αμυντική προκειμένου να υπάρχει συνεχής ενημέρωση και στήριξη της προσπάθειας που κάνει ο χώρος ευρύτερα στο Διαδίκτυο και φυσικά Επιθετική ώστε αυτά τα φαινόμενα να μεταφερθούν στην αντίπαλη πλευρά.

Οι μάχες δεν γίνονται μόνο στο δρόμο! Εκεί θα καταλήξουν..

Read More

Συνέλαβαν έναν Τούρκο στα προχθεσινά επεισόδια!

Η Αστυνομία, όπως συνηθίζει το τελευταίο διάστημα, δημοσίευσε φωτογραφίες ατόμων που συνελήφθησαν προχθές (09-10-2012) κατά τη διάρκεια συγκεντρώσεων και πορειών στο κέντρο της Αθήνας, γιατί συμμετείχαν σε ομάδες ατόμων που εκδήλωναν επιθέσεις σε βάρος αστυνομικών δυνάμεων. Σε βάρος τους ασκήθηκε από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος.

Ανάμεσα στα μπουμπούκια που συνελήφθησαν ήταν κι ένας Τούρκος, ο GUZEL Sinan του Tahir και της Ayse, που γεννήθηκε το 1983 στην Τουρκία και κατοικεί στην Κυψέλη.

Τι κάνει ένας Τούρκος σε αυτά τα επεισόδια; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με βεβαιότητα. Όποιος γνωρίζει κάτι, μπορεί να επικοινωνεί με τα τηλέφωνα 210-6476258, 210-6476259 της Υποδιεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής.

Για τους υπόλοιπους κρατουμένους πατήστε εδώ

Read More

Τα σπάσανε Παπαθεμελής και Καζάκης!

Είναι δικαίωμα και υποχρέωση κάθε πολιτικού σχηματισμού η αποτίμηση των γεγονότων σύμφωνα με τις αρχές του –ακόμα κι όταν αυτή γίνεται με περιφρόνηση των ίδιων των επιλογών του. 

Δεν είναι όμως δικαίωμα κανενός η συκοφάντηση των προσώπων και η διαβολή των γεγονότων.

Γι’ αυτό με ανυπόκριτη έκπληξη διαβάσαμε την ανακοίνωση του ΕΠΑΜ σχετικά με τις εκλογές.

Τόση μικρότητα –και μάλιστα τόσο φλύαρη- δεν αξίζει απαντήσεως άλλα δυο λόγια θα τα ξοδέψουμε, σεβόμενοι τους πολιτικούς μας φίλους που έδωσαν –παρά τις όποιες ενστάσεις τους- και αυτή την εκλογική μάχη στο πλευρό μας.

Διαβάζουμε -μεταξύ άλλων- στην ανακοίνωση του ΕΠΑΜ:

Το ΕΠΑΜ οδηγήθηκε σε μια εκλογική συνεργασία με την Δημοκρατική Αναγέννηση του κ. Παπαθεμελή που την πλήρωσε πολλαπλά. Προχώρησε σε μια εκλογική συνεργασία που θεώρησε αναγκαστική γιατί πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλα έρχεται το καθήκον απέναντι στην πατρίδα και στον λαό. Και μπροστά σ’ αυτό όλες οι άλλες διαφορές πάνε σε δεύτερο πλάνο. Όμως, ο κόσμος προσήλθε στις κάλπες χωρίς στην πλειοψηφία του να προτάσσει τον εθνικό κίνδυνο. Έτσι δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί με τον Παπαθεμελή που ήταν ξεπερασμένος, θρησκόληπτος, ταυτισμένος με παλιές καταστάσεις και εποχές, κοκ.

Ειλικρινά δεν μπορούμε να βοηθήσουμε το ΕΠΑΜ να αποφασίσει εάν«οδηγήθηκε» η εάν «προχώρησε σε μια εκλογική συνεργασία». Η σύγχυσή του, μας αφορά μόνο στον βαθμό που επικαλείται την αδυναμία του κόσμου ... να καταλάβει γιατί η  πατριωτική πολιτική του έγινε με τον Στ. Παπαθεμελή που είναι «ξεπερασμένος, θρησκόληπτος, ταυτισμένος με παλιές καταστάσεις και εποχές, κοκ.»!

Ο Στ. Παπαθεμελής δεν είναι ούτε κομήτης ούτε νεοπροσήλυτος στον δημόσιο βιο μας. Έχει παρουσία δεκαετιών, γνωστή σε όσους δεν είναι πολιτικά αναλφάβητοι. Εάν το ΕΠΑΜ στα πίσω πίσω κατάλαβε, αυτά που «κατάλαβε», αυτό περιγράφει την δική του αντιληπτική αν-ικανότητα κι όχι την διαδρομή του Στ. Παπαθεμελή.

Συνεχίζει η ανακοίνωση του ΕΠΑΜ:

Οι οργανωμένες δυνάμεις του ΕΠΑΜ κλήθηκαν να δώσουν μια εκλογική μάχη, χωρίς καμιά εμπειρία γύρω από το πώς οργανώνεται και διεξάγεται πρακτικά μια προεκλογική εκστρατεία. Σ’ αυτήν την αποστολή τους δεν είχαν κανενός είδους ουσιαστική βοήθεια από την συνεργασία με την Δημοκρατική Αναγέννηση.

Εδώ η ψευδολογία των ... αποστόλων του ΕΠΑΜ περνά από την συκοφαντία στην αγνωμοσύνη. Πού ακριβώς στέγασαν την απειρία τους οι άστεγες αλλά «οργανωμένες δυνάμεις του ΕΠΑΜ»; Ποιος εντέλει βοήθησε τις άσχετες αλλά πάντοτε «οργανωμένες δυνάμεις του ΕΠΑΜ» με τα πρακτικά της προεκλογικής εκστρατείας;

Τις απαντήσεις μπορούν να τις δώσουν οι ίδιοι οι άνθρωποι του ΕΠΑΜ, που φιλοξενήθηκαν στα γραφεία της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ και σε πολλές περιπτώσεις καθοδηγήθηκαν από αυτούς που έχουν στην πλάτη τους εκλογικές αναμετρήσεις κι όχι μετεκλογικές απρέπειες.

Και κάτι τελευταίο. Εμείς στην Δημοκρατική Αναγέννηση δεν συνηθίζουμε τις αστοχίες μας να τις φορτώνουμε σε άλλους. Ούτε και τους λογαριασμούς μας. Όταν το ΕΠΑΜ εκπληρώσει τις εισέτι ανεκπλήρωτες οικονομικές υποχρεώσεις του από την εκλογική σύμπραξη στην οποία μετείχε, ας αποτιμήσει και την ... προσφορά του σε αυτή.

Μέχρι τότε για όλους εμάς –εμάς που στερήσαμε τις οικογένειές μας για ν’ ανταποκριθούμε σε μιαν ακόμη εκλογική μάχη- το ΕΠΑΜ παραμένει, έκτος από ανάγωγο, παντελώς αναξιόπιστο.

πηγή: Παπαθεμελής

Read More

Η Τέχνη της Αριστεράς των σκουπιδιών

Αυτή η εικόνα αντιπροσωπεύει την Τέχνη της Αριστεράς. Είναι καλλιτεχνική με συμβολισμούς θα πει κάποιος θολοκουλτουριάρης. Κι όμως, δεν έχει επέμβει καμία αρχή και κανένας κρατικός φορέας προκειμένου αυτοί οι νοσηροί εγκέφαλοι να σταματήσουν να βεβηλώνουν τα εθνικά μας σύμβολα με τις αρρωστημένες ιδέες τους.

Μέσα απ' τα σκουπίδια ξεπροβάλλει το μοντέλο κρατώντας την ελληνική σημαία. Αυτά τα σκουπίδια συμβολίζουν τις ιδέες του ή το κόμμα του καλλιτέχνη. Και σίγουρα η μυρωδιά φαντάζει άρωμα για τα νεκρά εγκεφαλικά κύτταρα των θαυμαστών αυτής της Τέχνης!

Περαστικά σας!

Read More

Ώρα για Δεξιά Επανάσταση!

Είναι η κουβέντα που κάνουν οι περισσότεροι συνειδητοποιημένοι Έλληνες Δεξιοί το τελευταίο διάστημα, μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας. "Δεξιά Επανάσταση" το ονομάζουμε εμείς, αφού είναι δεδομένο πλέον πως στα χέρια μας βρίσκεται η τύχη αυτού του τόπου, όπως πάντοτε άλλωστε.

Η Αριστερά, θνησιγενής και ηττημένη, περιφρούρησε πριν λίγες εβδομάδες το σάπιο κοινοβουλευτικό σύστημα με τα ΚΝΑΤ και τους συνδικαλιστές της. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. απ' την άλλη μεριά βαδίζει στα χνάρια του λαϊκισμού, χωρίς να μπορεί να κινητοποιήσει τις απαιτούμενες μάζες για να αλλάξει το ρου της κοινοβουλευτικής ιστορίας. Όσα λοιπόν ποσοστά κι αν κερδίσει στις εκλογικές μάχες που έρχονται, θα παραμένει ουσιαστικά στο ίδιο επίπεδο ουσιαστικής δυναμικής.

Αυτοί που απομένουν είναι οι ευρισκόμενοι στην ευρύτερη Δεξιά. Οι συνειδητοποιημένοι Νεοδημοκράτες που αντιτάσσονται στην υποθήκευση της πατρίδας μας για τα ευρώ της Γερμανίας, οι ψηφοφόροι του ΛΑ.Ο.Σ. που βλέπουν με λύπη τον πρόεδρό τους να στηρίζει με κάθε ευκαιρία την σάπια καμαρίλα που μέχρι χθες κατακεραύνωνε αλλά και όσοι παραμένουν σιωπηλοί ή ψηφίζουν μικρότερους δεξιούς σχηματισμούς, περιμένοντας κάτι άλλο!

Μα πως μπορεί η "αστική" για τους περισσότερους Δεξιά να κινητοποιηθεί; Εδώ λοιπόν είναι το μεγάλο στοίχημα που καλούνται όλοι να κερδίσουν. Από τη μεσαία τάξη που τώρα βιώνει την υποβάθμιση, από τους εργαζόμενους που τώρα χάνουν τις δουλειές τους, από τους φοιτητές που βλέπουν το δρόμο για το εξωτερικό ως μόνη διέξοδο, από αυτούς περιμένουμε τώρα την προσπάθεια για έναν δυνατό, ενωτικό και ριζοσπαστικό αγώνα. Έναν αγώνα στο δρόμο, στις βιβλιοθήκες, στα γραπτά και στη σκέψη προκειμένου να σηκώσουμε ξανά όρθια την εθνική μας ανεξαρτησία, την ελληνική μας περηφάνεια και εντέλει τον εθνικό μας Εγωισμό.

Αυτοί που τώρα σχεδιάζουν την παράδοση των ασημικών της ελληνικής περιουσίας, μας μιλάνε για πατριωτισμό και εθνική προσπάθεια. Όμως, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Με συντονισμένες ενέργειες και δυναμικές επιλογές, καλούμαστε όλοι σήμερα, να σηκώσουμε τη σημαία! Ενεργοί στους κομματικούς μας μηχανισμούς, ενωμένοι στην κοινή προσπάθεια, δίνοντας συναίνεση μόνο στην Επανάσταση!

Καλό Αγώνα!

Δεξιότερος

πηγή: dexios

Read More

Τα δικά μας Πολυτεχνεία

γράφει ο Τάσος Δημητρακόπουλος

Το μεταπολιτευτικό κομματικό σύστημα θα γιορτάσει την επέτειο του πολυτεχνείου. Την επέτειο που ουσιαστικά οριοθέτησε την ίδια την μεταπολίτευση. Δεν θα αναφερθώ στο τι ήταν το πολυτεχνείο, τι έγινε εκεί, τι δεν έγινε. Αν έπαιξε κάποιο ρόλο στην ανατροπή του απριλιανού καθεστώτος, αν ήταν σκηνοθετημένο, αν οι ξένες μυστικές υπηρεσίες το ήθελαν, αν η αριστερά το χαρακτήριζε ή όχι προβοκάτσια. Αν οι νεκροί ήταν ή όχι εντός του χώρου του ιδρύματος, τι ρόλο είχαν οι πρωτεργάτες της «εξέγερσης».

Όλα αυτά θα κριθούν τελικά από τον ιστορικό του μέλλοντος, χωρίς κομματικές προκαταλήψεις, χωρίς υποκειμενισμούς. Και μέχρι να γίνει αυτό, κάθε χρόνο θα βλέπουμε το ίδιο σκηνικό: τις καταθέσεις στεφάνων, τις πορείες, άλλοτε με επεισόδια και άλλοτε χωρίς, τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών, τα επετειακά αφιερώματα των καναλιών. Η αριστερά, με επιδέξιο τρόπο, δημιούργησε μία επέτειο, έφτιαξε έναν μύθο. Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους. Έφτιαξε έναν μύθο που κράτησε μέχρι σήμερα, αν και αρχίζει κάπως να ξεθωριάζει. Τον μύθο της αντίστασης, της οργάνωσης, της δημιουργίας ενός μαζικού νεολαιίστικου κινήματος, που έγινε εξέγερση και έριξε τον Παπαδόπουλο. Τον μύθο της αυτό, την επέτειο της αυτή, η αριστερά την προστάτευσε και την ανέδειξε. Βοήθησε και σε αυτό η δήθεν «δεξιά» με τις γνωστές ιδεολογικές της παραχωρήσεις. Γνωστή η ιστορία αυτή...

Έτσι έκανε η αριστερά. Έφτιαξε τα πολυτεχνεία της. Κάτι που ποτέ η άλλη πλευρά δεν έκανε, ενώ θα μπορούσε. Θα απορήσει κανείς. Τι πολυτεχνεία λες; Τι είναι αυτά. Και όμως: και για όσους ήταν απέναντι από τους αριστερούς, υπήρχαν «πολυτεχνεία». Για όσους δεκαετίες τώρα, αντιστάθηκαν στο "κόκκινο" κατεστημένο. Μέσα σε πανεπιστήμια, σχολεία και άλλους μαζικούς χώρους. Για όσους ήταν φοιτητές και δεν ήταν μαρξιστές, δεν ήταν κνίτες ή ρηγάδες, δεν ήταν στο ΕΚΚΕ ή στο Μ-Λ ΚΚΕ. Για όσους πήγαιναν να δώσουν μάθημα και έπρεπε να πλακωθούν στο ξύλο για να φτάσουν στην είσοδο του αμφιθεάτρου. Για όσους οι συμφοιτητές τους, τους κόβανε ακόμα και την καλημέρα, απλά και μόνο επειδή δεν ήταν αριστεροί. Για όσους μπήκαν ακόμα και σε παρατάξεις που δεν συμφωνούσαν απόλυτα με το ιδεολογικό τους στίγμα, μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελαν "κόκκινα" πανεπιστήμια και σχολεία. Για όσους αφισοκολλούσαν στην Σόλωνος, την Κάνιγγος και την Ακαδημίας και δέχονταν επιθέσεις, με κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή. Για όσους τραυματίστηκαν, για όσους κινδύνεψαν. Για όσους έπαιξαν ξύλο επειδή ήθελαν να κάνουν μία εκδήλωση για την Κύπρο ή την Βόρειο Ήπειρο στις σχολές τους. Για όσους αποβλήθηκαν από τα σχολεία τους επειδή τους τράβαγαν φωτογραφίες στου Μακρυγιάννη. Για όλους αυτούς που δεν μπόρεσαν να πάρουν πτυχίο από τις σχολές τους, εξ' αιτίας της ιδεολογικής τους άποψης.

Για όλους αυτούς που αγωνίστηκαν απλά για να μην κάνουν ό,τι θέλουν οι αριστεροί μέσα στα πανεπιστήμια. Για όλους όσους αγωνίστηκαν ενάντια στην "κόκκινη" βία και την ιδεολογική τρομοκρατία. Για όλους αυτούς, τους καθημερινούς ανθρώπους, τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που τους είπαν φασίστες, που τους χαρακτήριζαν ακραίους και περιθωριακούς. Που όμως σε κάποια στιγμή της ζωής τους όρθωσαν το ανάστημά τους και έδωσαν τον δικό τους αγώνα. Τον οποίο μπορεί πολιτικοί να τον πρόδωσαν ή να τον έστρεψαν αλλού. Εκείνοι όμως έκαναν το ιδεολογικό τους χρέος. Για όλους εκείνους λοιπόν που έφτιαξαν τα δικά μας «πολυτεχνεία». Για όλους εκείνους, που πάντα είχαν μία Σημαία να υπερασπίζονται...

πηγή: elkosmos.gr

Read More

Πάμπλο Γκαρσία: "Είμαι Αριστερός του Dolce & Gabbana"

Το είδωλο πολλών οπαδών του ΠΑ.Ο.Κ. για την μαχητικότητα και τον τσαμπουκά του, δηλώνει ευθαρσώς την ιδεολογική του ταυτότητα ακόμη μια φορά με μια μικρή διαφορά. Ούτε λίγο ούτε πολύ ομολογεί ότι είναι αριστερός στις απόψεις αλλά στη ζωή του εφαρμόζει πλήρως το καταναλωτικό πρότυπο κάθε αστού.

Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στο PAOK webtv δηλώνει πως: Είμαι αριστερός, αλλά φοράω τζιν Dolce Gabbana! Όμως η γυναίκα μου τα επιβάλλει, εμένα δε με ενδιαφέρουν οι μάρκες, αλλά αυτή μου τα αγοράζει και αυτά φοράω. Αυτή είναι η ιδεολογία μου, όταν πάω στο χωριό μου, μπορώ να είναι πολύ απλός, δεν θέλω τίποτα πάνω μου".

Άλλος ένας επαναστάτης του γλυκού νερού. Πουλάει όπως και να το κάνουμε!

Read More

Μάκης Βορίδης: Μαθήματα εθνικοφροσύνης δεν δέχομαι!

Ο Μάκης Βορίδης είναι από τους ελάχιστους Έλληνες πολιτικούς που δεν μασούν τα λόγια τους και δεν κρύβουν τις σκέψεις τους. Και αυτή την φορά, που η πατρίδα περνά κρίσιμες ώρες, ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. μάς παραχωρεί συνέντευξη-καταπέλτη που μιλά στην ψυχή του Έλληνα πολίτη. Με υψηλό αίσθημα ευθύνης αναφέρεται στην κατάσταση της Ελλάδας, στο πιο αντιπατριωτικό κράτος της Μεταπολίτευσης και στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα που οδήγησε, όπως λέει, την χώρα σε αναξιοπιστία, σε διεθνή κηδεμονία και σε οικονομική εξάρτηση, λέγοντας συνεχώς ψέματα στους πολίτες.

Υποστηρίζει ότι προϋπόθεση για την προκοπή του ελληνικού έθνους, είναι η μεθοδική μεταρρύθμιση του μεταπολιτευτικού κράτους σε όλες του τις λειτουργίες: στην δημόσια διοίκηση, στα ΑΕΙ, στην Παιδεία, στον Πολιτισμό.

Για το μεγάλο θέμα των ημερών, την εγκληματικότητα, που είναι άμεσα συνδεδεμένη με την λαθρομετανάστευση, χωρίς περιστροφές αποκαλεί την κυβέρνηση ενοχική, κομπλεξική και δειλή να δώσει λύση στο πρόβλημα, ενώ την ίδια ώρα «απολογείται στους μισότρελους της Άκρας Αριστεράς». Ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. ζητά άμεση απέλαση των λαθρομεταναστών, μηδενική ανοχή στην εγκληματικότητα, απαγόρευση πρόσβασής τους στο σύστημα υγείας και πρόνοιας.

Κύριε Βορίδη, το πολιτικό σύστημα δέχτηκε άλλο ένα σοβαρό πλήγμα στην αξιοπιστία του. Ο Στρος Καν αποκάλυψε υπόγειες διαδρομές του Γιώργου Παπανδρέου για την είσοδό μας στο Μνημόνιο. Οι πολίτες, ξέρετε και εσείς, τι λένε. Ότι για άλλη μία φορά εξαπατήθηκαν. Φοβάστε εξελίξεις όσον αφορά την σταθερότητα στην χώρα μας;

Οι πολίτες πράγματι εξαπατήθηκαν, αλλά διερωτώμαι αν έχουμε εντοπίσει το βασικό σημείο της απάτης: αυτό ήταν η οικονομική, τόσο σε δημοσιονομικό όσο και σε παραγωγικό επίπεδο, κατάσταση της χώρας. Τώρα, το ότι η κατάσταση αυτή θα δημιουργούσε κρίση δανεισμού, ήταν περίπου προφανές. Για εμένα, το ζήτημα του τρόπου δανεισμού, αν και κρίσιμο για την επιβίωση της χώρας, αποτελεί συνέπεια της άθλιας κατάστασης του ελληνικού Δημοσίου, της άφρονος πολιτικής που ακολουθείτο για δεκαετίες.

Άρα, η συζήτηση για το ΔΝΤ, ή για τον Μηχανισμό Στήριξης, είτε ξεκίνησε τον Οκτώβριο είτε τον Μάρτιο, είτε είχε αρχικώς συμβουλευτικό χαρακτήρα είτε είχε εξ αρχής ως αντικείμενο την εξασφάλιση δανεισμού, έχει δευτερεύουσα σημασία. Το πρωτεύον είναι ότι το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα οδήγησε την χώρα σε αναξιοπιστία, σε διεθνή κηδεμονία και σε οικονομική εξάρτηση και το έκανε αυτό λέγοντας συνεχώς ψέματα στους πολίτες.

Πώς γίνεται, ένα πατριωτικό κόμμα να ψηφίζει το Μνημόνιο που μιλά για παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας; Είδαμε και τον πρόεδρο του κόμματός σας να λέει «ναι» από του βήματος της βουλής, στο ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου, εκτός της Ακρόπολης και του Λευκού Πύργου.

Το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής είναι μία συμφωνία του Ελληνικού Δημοσίου με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, την Ε.Κ.Τ. και το ΔΝΤ για να δανειοδοτηθεί το Ελληνικό Δημόσιο και να διασφαλίσει την ομαλή εκπλήρωση των υποχρεώσεών του προς τους εργαζόμενούς του, προς τους συνταξιούχους, προς τους προμηθευτές του και προς τους δανειστές του. Το Πρόγραμμα αυτό περιέχει συγκεκριμένα μέτρα: μέτρα δημοσιονομικά και διαρθρωτικά. Το ερώτημα λοιπόν, δεν είναι αν μας ενοχλεί το πρόγραμμα αυτό: για να συνεννοηθούμε, δεν με ενοχλούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Με ενοχλεί και με προσβάλλει η κηδεμονία, ο ασφυκτικός έλεγχος.

Αλλά υπάρχει, μήπως, κανείς που ισχυρίζεται ότι η χώρα που είναι δανεισμένη με 330 δισ. ευρώ, θα πρέπει να συνεχίσει να καταρτίζει προϋπολογισμούς με ελλείμματα 15%, 10% ή και 7%; Και ποιος θα συνεχίσει να δανείζει σε μία τέτοια χώρα; Και αν δεν δανείζει κανείς, πώς θα πληρώνονται τα πρωτογενή ελλείμματα, αλλά και οι δανειακές υποχρεώσεις;

Και τέλος, για να τελειώνουμε και με όσους ανακάλυψαν τον πατριωτισμό, για να υπερασπιστούν το πιο αντιπατριωτικό κράτος που οικοδομήθηκε από την Μεταπολίτευση και μετά. Αυτοί που σήμερα κόπτονται για την εθνική κυριαρχία που υπονομεύει το μνημόνιο, είναι έτοιμοι για πατριωτικές θυσίες; Δηλ. να διώξουμε τους δανειστές και να μειώσουμε τους μισθούς του Δημοσίου στο 50% και τον αριθμό των υπαλλήλων κατά 30%; Ή μήπως εκείνο που εννοούν οι όψιμοι πατριώτες είναι ότι δεν θέλουν να χάσει η δημοσιο-υπαλληλία τα ωραία της «κεκτημένα»; Και το δήθεν «εθνικό» κράτος να παραμείνει για πάντα αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο και γραφειοκρατικό;

Επειδή εγώ τις πατριωτικές ιδέες δεν τις ανακάλυψα το 2011, όταν μου πείραξαν τον μισθό, αλλά τις υπηρετώ 30 χρόνια, μαθήματα εθνικοφροσύνης δεν δέχομαι. Και διευκρινίζω ότι προϋπόθεση για την προκοπή του ελληνικού έθνους, είναι η μεθοδική μεταρρύθμιση του μεταπολιτευτικού κράτους σε όλες του τις λειτουργίες: στην δημόσια διοίκηση, στα ΑΕΙ, στην Παιδεία, στον Πολιτισμό. Η πατριωτική θέση είναι μία και απλή: να γκρεμίσουμε το μεταπολιτευτικό κράτος και να οικοδομήσουμε μία Νέα Πολιτεία.

Κάποιοι θα ξεβολευτούν: κατανοητή η αγωνία και ο φόβος τους. Αλλά όχι τώρα να μας έχει γίνει και εκφραστής της πατριωτικής θέσεως ο Φωτόπουλος! Μην τρελαθούμε και τελείως. Όσο για το «ξεπούλημα» του εθνικού πλούτου: δηλ. υφίσταται σήμερα άποψη που λέει ότι πρέπει να υφίσταται ακίνητη περιουσία του Δημοσίου, που να μην αξιοποιείται, ακόμη και με εκποίηση, αλλά οι φόροι να αυξάνουν και οι μισθοί να μειώνονται; Ή ότι απομειώνεται η εθνική κυριαρχία, αν το Δημόσιο πουλήσει κάποιο διαμέρισμα ή κάποιο αγροτεμάχιο που έχει στην ιδιοκτησία του;

Η εθνική κυριαρχία συνδέεται όχι με το θησαυροφυλάκιο του κράτους, όχι με το κράτος ως fiscus, αλλά με την εξουσία, δηλ. με το κράτος ως imperium. Δηλαδή, με το κράτος που διατηρεί για τον εαυτό του το μονοπώλιο της θεσπίσεως κανόνων δικαίου και το μονοπώλιο της βίας. Το κράτος-επιχειρηματίας, το κράτος ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής, ή το κράτος broker ακινήτων, ανήκει στην σοσιαλιστική παράδοση και όχι στις αντιλήψεις της Δεξιάς.

Έχετε μιλήσει για την ανάγκη εφαρμογής ενός προγράμματος ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Τι περιλαμβάνει αυτό το πρόγραμμα; Θα μας έβγαζε από την αδιέξοδη οικονομική κατάσταση;

Για να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα χρειάζεται πρωτίστως μία ανάλυση του τι μας έφτασε ως εδώ, του τι και ποιος φταίει; Μόνο αν εντοπίσεις τα αίτια μίας καταστάσεως, μπορείς να προτείνεις την θεραπεία της. Για μας, υπεύθυνος για την κατάσταση είναι το κομματοκρατικό σύστημα, η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, ο κρατισμός.

Άρα, ο μεγάλος ασθενής είναι το κράτος, όπως ορθά έλεγε ο Κώστας Καραμανλής και αυτό που χρειαζόμαστε είναι η επανίδρυσή του. Το γιατί ο Κώστας Καραμανλής, αν και ορθά εντόπισε το πρόβλημα, δεν κατόρθωσε να το αντιμετωπίσει αυτό είναι πράγματι αντικείμενο μίας μεγάλης συζητήσεως. Προφανώς, στα πλαίσια μίας συνεντεύξεως είναι αδύνατο να αναλύσω ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, θα το συνόψιζα, όμως, σε ορισμένα βασικά πράγματα:

• Δραστική μείωση της λειτουργίας του Δημοσίου, περιορισμό των αρμοδιοτήτων του, του κόστους του, του αριθμού των εργαζομένων σε αυτό.

• Βαθιές συνταγματικές αλλαγές: δηλ. ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Πρωθυπουργού, απευθείας εκλογή του από τον λαό, δημιουργία ασυμβιβάστου υπουργού-βουλευτή, μείωση αριθμού των βουλευτών, κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, θέσπιση συνταγματικού ορίου για τα δημοσιονομικά ελλείμματα, αναθεώρηση του άρθρου 86 για την ευθύνη των υπουργών, αναθεώρηση του άρθρου για την προστασία του περιβάλλοντος.

• Δημιουργία σταθερού φορολογικού πλαισίου, κωδικοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας, απλούστευση του φορολογικού δικαίου, μείωση των φορολογικών συντελεστών.

• Μείωση της γραφειοκρατίας, απλοποίηση διαδικασιών, νέο αυστηρό πειθαρχικό δίκαιο για τους δημοσίους υπαλλήλους.

• Εκτεταμένο πλαίσιο συγχωνεύσεων δημοσίων οργανισμών και φορέων, απόλυση των πλεοναζόντων δημοσίων υπαλλήλων.

• Ενίσχυση μισθολογική των αστυνομικών, των υπηρετούντων στις ένοπλες δυνάμεις, στο δικαστικό σώμα, στο διπλωματικό σώμα, των ανωτέρων στελεχών της δημόσιας διοικήσεως.

• Διαμόρφωση εσωτερικής διοικητικής ιεραρχίας, μεταφορά δικαιώματος υπογραφής στους διευθυντές, ενίσχυση των αμοιβών των διευθυντικών στελεχών της δημόσιας διοίκησης, μεταφορά πειθαρχικής εξουσίας στους διευθυντές των δημοσίων υπηρεσιών.

• Δημιουργία φιλικού περιβάλλοντος για τις επιχειρήσεις, ταχύτερες αδειοδοτήσεις.

• Συγχώνευση ΑΕΙ, έλεγχος του ισολογισμού τους, χρηματοδότησή τους ανάλογα με την αξιολόγησή τους.

• Άμεση απέλαση των λαθρομεταναστών, μηδενική ανοχή στην εγκληματικότητα, απαγόρευση πρόσβασης των λαθρομεταναστών στο σύστημα υγείας και πρόνοιας.

Αυτοί οι οποίοι μάς έριξαν στον γκρεμό, μπορούν να δώσουν λύσεις, επαναφέροντας την χώρα στην ανάπτυξη και την ευημερία;

Όχι, δεν πιστεύω ότι λύσεις μπορούν να δοθούν από το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα. Δεν έχει την αξιοπιστία, την θέληση και το θάρρος να προβεί σε τομές τέτοιας εκτάσεως και εντάσεως.

Αν δεν τα καταφέρει η κυβέρνηση, βλέπετε κοινωνικές αναταραχές με ολοσχερή κατάρρευση του παρόντος πολιτικού συστήματος;

Το απεύχομαι, αλλά δεν το αποκλείω. Εκείνο όμως, που μπορώ να πω είναι ότι πλέον μεταρρυθμιστικές, εκσυγχρονιστικές, βαθιά πατριωτικές δυνάμεις, αισθάνονται την ανάγκη να λειτουργήσουν πολιτικά αποδεσμευμένες από τα δεσμά των λαϊκιστών, των εκπροσώπων του πολιτικού κατεστημένου και του αντιδραστικού πολιτικοκοινωνικού συσχετισμού που εκφράζει τους κρατικοδίαιτους.

Επιτέλους, η φωνή των ιδιωτικών υπαλλήλων, των ελεύθερων επαγγελματιών, των επιχειρηματιών, των αγροτών, των εργατών πρέπει να ακουστεί. Αυτή την στιγμή οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν παραλύσει. Και αυτό γιατί προσπαθούν να χωρέσουν όλα τα καρπούζια σε μία μασχάλη: δεν γίνεται να συνυπάρξουν πλέον στο ίδιο κόμμα και οι εκφραστές των κρατικοδίαιτων συνδικάτων και οι οπαδοί των μεταρρυθμίσεων.

Όχι γιατί δεν είναι κατανοητή η ανάγκη των πολιτικών ισορροπιών, όσο γιατί η ισορροπία αυτή παραλύει την μεταρρυθμιστική ορμή. Η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού θα γίνει με όρους συγκρουσιακούς: όσοι θέλουν να δουν την Ελλάδα να προκόβει, να αποκτά την ανταγωνιστικότητα, να παίρνει την θέση της ανάμεσα στα πιο προηγμένα έθνη του κόσμου, δεν έχουν πια τίποτε κοινό με την ρητορική της Αριστεράς και τους υποστηρικτές των προνομίων του Δημοσίου τομέα. Αυτή η σύγκρουση θα οδηγήσει στον εσωτερικό μαρασμό των παραδοσιακών κομμάτων και στην ανασύνθεση των πολιτικών δυνάμεων.

Μιλήσατε παραμονές της 25ης Μαρτίου στον Πειραιά, για μια κοινοβουλευτική επανάσταση. Τι εννοείτε;

Εννοώ ότι με ένα Σύνταγμα που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, που προστατεύει την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, που δεν παρέχει ενισχυμένες αρμοδιότητες στον Πρωθυπουργό, που δεν διαχωρίζει κάθετα την εκτελεστική από την νομοθετική εξουσία, το πολίτευμα δεν μπορεί να λειτουργήσει. Και επειδή ορισμένες από τις διατάξεις του Συντάγματος στις οποίες αναφέρομαι είναι μη αναθεωρητέες, χρειάζεται μία κοινοβουλευτική επανάσταση, δηλ. μία πράξη πρωτογενούς εξουσίας για να δημιουργηθεί ένα νέα Σύνταγμα, δηλ. μία Νέα Πολιτεία.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. εισήλθε στην Βουλή το 2007 με κεντρικό σύνθημα «ρήξη και ανατροπή με το κατεστημένο». Κάποιοι, όμως κατηγορούν τον πρόεδρο του κόμματος ότι έγινε μέρος του συστήματος. Τι απαντάτε;

Ο ΛΑ.Ο.Σ. παραμένει σήμερα η πιο ρηξικέλευθη, η πιο ριζοσπαστική και ταυτοχρόνως η πιο υπεύθυνη πολιτική δύναμη. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς τις προτάσεις του και τον τρόπο που αντιπολιτεύεται την εκάστοτε κυβέρνηση.

Γιατί πίεζε το κόμμα σας τον κ. Μεϊμαράκη για την παραλαβή των υποβρυχίων;

Γιατί ή καταγγέλλεις την σύμβαση και ζητάς τα λεφτά σου πίσω ή παραλαμβάνεις. Δεν γίνεται μόνο να πληρώνεις δηλ. να επικαλείσαι την δική σου υποχρέωση και να μην αξιώνεις την αντιπαροχή. Τελικώς, όμως, αυτό γινόταν. Το Ελληνικό Δημόσιο πλήρωνε τις υποχρεώσεις του εκ της συμβάσεως, αλλά ούτε προέβαινε σε καταγγελία της συμβάσεως, ούτε παραλάμβανε τα υποβρύχια. Δηλαδή, κατάσταση εξωφρενική.

Είσαστε ο μόνος πολιτικός που έβαζε μετ’ επιτάσεως την τελευταία δεκαετία, το θέμα της λαθρομετανάστευσης στα κυρίαρχα ζητήματα που θα έπρεπε να απασχολήσουν τις κυβερνήσεις. Ακούγαμε ορισμένους να αφορίζουν τις απόψεις σας ως ακροδεξιές τότε, αλλά σήμερα που η λαθρομετανάστευση έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας, τους βλέπουμε να σιωπούν.

Τι να την κάνεις την δικαίωση όταν έρχεται αργά, όταν αυτά θα μπορούσαν να προληφθούν. Στον τόπο μας, πληρώνουμε ακριβά την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς και τον ενδοτισμό της καθεστωτικής Δεξιάς. Δεν ήταν προφανές ότι η ανεξέλεγκτη μετανάστευση θα οδηγούσε εδώ: στην εγκληματικότητα, στην διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, στην υπονόμευση του ασφαλιστικού συστήματος, στην εκπαιδευτική καθυστέρηση, στην πολιτιστική σύγκρουση; Τόσο μυαλό χρειαζόταν για να χαραχθεί μία ορθολογιστική μεταναστευτική πολιτική, για να ελεγχθούν οι μεταναστευτικές ροές και να ζουν όλοι αρμονικά, Έλληνες και νόμιμοι μετανάστες; Δυστυχώς, πλέον, αυτή η ευκαιρία χάθηκε, το εκκρεμές έχει πάει υπερβολικά στην μία άκρη και τώρα θα γυρίσει με βία προς την άλλη. Ας πρόσεχαν.

Ενώ η εγκληματικότητα βρίσκεται σε έξαρση, η Αστυνομία αποφεύγει να την αποδώσει στην αθρόα εισροή λαθρομεταναστών στην χώρα μας. Ενώ το κράτος έχει απολέσει δις ευρώ από το παρεμπόριο και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα μικρομάγαζα βάζουν λουκέτο, η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να λάβει μέτρα. Γιατί κατά την άποψή σας;

Γιατί είναι ενοχική, κομπλεξική και δειλή. Γιατί ακόμα και τώρα απολογείται στους μισότρελους της Άκρας Αριστεράς. Γιατί υποχωρεί στην βία των επαγγελματιών υπερασπιστών των μεταναστών. Γιατί υποχωρεί στην τρομοκρατική βία του παρακράτους της Άκρας Αριστεράς. Γιατί, πλέον, φοβάται και την αντίδραση των ίδιων των παρανόμων μεταναστών. Γιατί προτιμά ακόμη και σήμερα, να συμμαχεί με όλους τους παραπάνω, παρά με την ελληνική κοινωνία που υποφέρει.

Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα;

Τις έχουμε πει και γράψει χιλιάδες φορές:

• Αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων.

• Έλεγχος και ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών.

• Ευρωπαϊκή συμφωνία με την Τουρκία για επανεισδοχή των μεταναστών.

• Αποκλεισμός των παρανόμων μεταναστών από όλες τις κοινωνικές παροχές, πλην αυτής της κατεπείγουσας παροχής ιατρικών υπηρεσιών.

• Επαναπατρισμός των παρανόμων μεταναστών.

• Επανεξέταση όλων των αδειών παραμονής με κριτήρια ποσοτικά και ποιοτικά.

Οι λύσεις υπάρχουν, πολιτική βούληση δεν υπάρχει και αυτό είναι που πρέπει να εκφράσει ο ελληνικός λαός.

Κύριε Βορίδη, έχετε δεχθεί το πολιτικό φλερτ από άλλους κομματικούς φορείς. Ποιο θα ήταν το κίνητρο ή η αιτία για να εγκαταλείψετε τον ΛΑ.Ο.Σ.; Υπάρχει κάτι που θα σας έβαζε στην διαδικασία επανεργοποίησης του Ελληνικού Μετώπου;

Δεν έχω δεχθεί κανένα φλερτ από κομματικούς φορείς. Διατηρώ ένα επίπεδο επικοινωνίας με συναδέλφους μου βουλευτές άλλων κομμάτων, τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ, με τους οποίους ανταλλάσσουμε απόψεις για την πορεία της χώρας και την δυνατότητα αναστροφής ενός καταστροφικού δρόμου. Δεν σκέφτομαι να εγκαταλείψω την πολιτική προσπάθεια του Γ. Καρατζαφέρη, οπότε αυτονοήτως, δεν σκέφτομαι να ενεργοποιήσω ο,τιδήποτε.

Πάντως, αρκετοί έχουν παραδεχτεί, και μην το αρνηθείτε, ότι ξεχωρίζουν η παρουσία σας και οι εύστοχες παρεμβάσεις στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΛΑ.Ο.Σ. Αισθάνεστε κάποιες φορές ξένο σώμα;

Με τιμά η παρατήρησή σας, οφείλω, όμως, να πω ότι η διακριτή παρουσία του ΛΑ.Ο.Σ. στο Κοινοβούλιο, που αναγνωρίζεται και από τους πολίτες που το θεωρούν ως το καλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, οφείλεται πρωτίστως στην ευστροφία, στην ευελιξία και στο επικοινωνιακό χάρισμα του Προέδρου Γ. Καρατζαφέρη αλλά και στην μέχρις αυταπαρνήσεως εξαντλητική προσπάθεια των συναγωνιστών βουλευτών του ΛΑ.Ο.Σ., ορισμένοι εκ των οποίων, παρά την βραχεία κοινοβουλευτική μας παρουσία, έχουν κατορθώσει να διακριθούν για την μαχητικότητά τους, την ευρυμάθειά τους, την εμβριθή μελέτη των νομοθετικών κειμένων, την δημιουργική και ευρηματική σκέψη τους. Αισθάνομαι, λοιπόν, πολλές φορές υπερήφανος για όσα έχουμε καταφέρει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, με τόσο αντίξοες συνθήκες.

πηγή: Εφημερίδα Εν Πειραιεί

Read More

Ο Κότσιρας προειδοποιεί για βία

"Ίσως κάποια στιγμή χρειαστεί να γίνει και βίαιη η κατάσταση. Εάν βέβαια και εφόσον το απαιτήσει η ίδια η κοινωνία αυτό. Η ελευθερία πάντως και η Δημοκρατία ποτέ δεν ήταν αναίμακτες...".
Γιάννης Κότσιρας σε συνέντευξη στο e-rock.gr

Κι όποιος νομίζει ότι τα πράγματα στην Ελλάδα χαλαρώνουν λόγω καλοκαιριού, πλανάται απ' ο,τι φαίνεται. Έχουμε να δούμε πολλά επεισόδια αυτού του σήριαλ.

Read More

Ο κακός χαμός για τον 31χρονο φοιτητή!

Ο επαγγελματίας φοιτητής που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στο Γεν. Κρατικό Νικαίας ήταν η αφορμή να βγάλουν ανακοινώσεις και να παραπληροφορήσουν τον κόσμο ένα σωρό οργανώσεις και μέσα.

Είναι οι ίδιοι που χθες τηρούσαν σιγή ιχθύος για ένα προφανέστατο περιστατικό εγκλήματος από λαθρομετανάστες που υποστηρίζονται λυσσαλέα από τις ίδιες οργανώσεις.

Είναι οι ίδιοι που στο περιστατικό εμπρησμού του αστυνομικού της ομάδας ΔΙΑΣ, φώναζαν: "ΚΑΨΤΕ ΤΟΝ"

Ας ελπίσουμε ότι ο άνδρας που τραυματίστηκε να γίνει καλά. Γιατί εμείς δεν μισούμε ούτε ευχόμαστε το θάνατο συνανθρώπων μας!

Read More

Η ιδεολογία του τραμπουκισμού, ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και οι παχυλά αμειβόμενοι συνδικαλιστές του

Του Αντρέα Νεφελούδη, 15.4.11

Φαίνεται πως τα υψηλά ποσοστά παρουσίας στα ΜΜΕ εξαιτίας του ξεκατινιάσματος με στελέχη της κυβέρνησης, έχουν αναγάγει σε τρόπο πολιτικής συμπεριφοράς για τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, τους τραμπουκισμούς, τους προπηλακισμούς και τον ξυλοδαρμό όσων διαφωνούν μαζί τους. Έχουν, οι άθλιοι τυχοδιώκτες, διαπιστώσει πως αυτός, ο εκτρέφων το αυγό του φιδιού, τρόπος πολιτικής συμπεριφοράς παίζει, και στον βωμό κάθε δημοσιότητας δεν διστάζουν να μας φέρουν στο νού ότι το χειρότερο από αυταρχικές, προβοκατόρικες, κρυπτοφασιστικές και ακραία συντηρητικές συμπεριφορές.Δηλαδή ποια η διαφορά αυτών των συμπεριφορών, στους Αγίους Αναργύρους σήμερα, στο Υπουργείο Οικονομίας χθές και ποιος ξέρει σε ποια άλλα σημεία από αύριο από την συμπεριφορά των χουλιγκανών που έκαψαν το θέατρο που δεν τους άρεσε, ή από τις συμπεριφορές των ακροδεξιών που έκαιγαν βιβλία στην Θεσσαλονίκη κλπ.

Δεν καταλαβαίνουν, οι άθλιοι τυχοδιώκτες, πως τα όρια της βίας από τον φασισμό και τον ολοκληρωτισμό είναι απολύτως δυσδιάκριτα;

Δεν καταλαβαίνουν, πως αυτές οι πράξεις τους εκτρέφουν τα πιο ακραία συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας;

Δεν καταλαβαίνουν πως δίνουν το απόλυτο άλλοθι αύριο σε κάθε χρυσαυγίτη να τραμπουκίζει σε βάρος των μεταναστών, επειδή, έτσι δεν του αρέσει το χρώμα του, η φάτσα του, ή στην περίπτωση των άθλιων τραμπούκων δεν αρέσουν οι απόψεις του;

Από πότε το διαφορετικό για το, υποκριτικά πλέον αναφερόμενο, κόμμα της ανανεωτικής αριστεράς αποτελεί αιτία πολέμου και ξυλοδαρμών;

Φαντάζομαι πως είναι απολύτως καθαρό πλέον και για τους πιο δύσπιστους το γιατί όσοι από μας δεν αντέχαμε αυτές τις πολιτικές συμπεριφορές που τις είχαμε αντιληφθεί από το 2008 επιλέξαμε την αξιοπρέπεια και την αποχώρηση.

Όσοι παραμένουν ακόμα στον ΣΥΝ, δημοκράτες, ανανεωτές όπως λέν, τι έχουν να πούν για όλα αυτά; Θα ταυτίζονται για καιρό με όλες αυτές τις ολοκληρωτικές τραμπούκικες και ανήθικες συμπεριφορές;

Με αφορμή όμως και τα χθεσινά γεγονότα στο Υπουργείο Οικονομίας, μέσα από αναφορές και ρεπορτάζ στα ηλεκτρονικά μέσα, έρχομαι να αναρωτηθώ αν στο ιδεολογικό οπλοστάσιο των παχυλά αμοιβόμενων συνδικαλιστών του ΣΥΝ, περιέχονται χειρονομίες και εκφράσεις σεξουαλικού περιεχομένου. Ήθελα επίσης να αναρωτηθώ, πόσο θράσος πρέπει κάποιος να έχει όταν έχοντας και το μαχαίρι και το πεπόνι, Γενικό Λογιστήριο γαρ, από τη μια να απολαμβάνει επιδομάτων και από την άλλη να εκβιάζει για την καταβολή των αμοιβών των δημοσιών που τους έχει περικοπεί ήδη μέρος του μισθού τους.

Και αυτοί λέγονται, γιατί έχουν και ονοματεπώνυμο (βλέπε ΙNDYMEDIA), αριστεροί, τρομάρα μας….

Να χαίρεστε λοιπόν τις πολιτικές σας και όσα στελέχη σας αντί για διάλογο χρησιμοποιούν ξυλοδαρμούς και σεξουαλικούς και άλλους βαρβαρισμούς, τζογάροντας υποκριτικά πάνω στον λαικό θυμό. Αιδώς αργείοι.

πηγή: Πολιτική Επιθεώρηση

Σχόλιο: Πλέον η αντίδραση για την κατάσταση που έχουν δημιουργήσει οι τραμπούκοι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εκφράζεται πιο δυνατά και μέσα στην ίδια την Αριστερά. 

Read More

Παραιτούνται ένας-ένας στην Σπίθα του Μίκη

Ακόμα δεν μαζεύτηκαν και ξανασκορπάνε οι "Σπίθες". Οι παραιτήσεις του οικονομολόγου Καζάκη και Ληναίου έρχονται ως επιστέγασμα της φυλλορόησης των οργανωτικών στελεχών της Σπίθας που ξεκίνησε με τόσα όνειρα και φαίνεται να ξεθωριάζει και να σβήνει όσο περνάει ο καιρός.

Είναι εξάλλου δεδομένο όταν κάτι τέτοιο οργανώνεται από ανθρώπους της Αριστεράς, γνωστοί για τις διασπάσεις τους, ότι δεν θα έχει μέλλον. Είχαμε προειδοποιήσει για την παγίδα της Σπίθας (βλέπε: Η παγίδα της Σπίθας και του Θεοδωράκη) αλλά και για την έλλειψη λαϊκού ερείσματος (βλέπε: Λαοθάλασσα της Σπίθας). 

Περαστικά σε όσους πίστεψαν στο μόρφωμα της Σπίθας. Γιατί μια σπίθα μπορεί να φέρει πυρκαγιά ή απλά να σβήσει και να μην τη θυμάται κανείς.

Read More

Μηδενική Ανοχή στις Καταλήψεις!

Οι καταλήψεις στην πρόσφατη ελληνική ιστορία έχουν την απαρχή τους στα γεγονότα της Νομικής και του Πολυτεχνείου το 1973. Το γεγονός ότι οι καταλήψεις εκείνες αποτέλεσαν την κορυφαία πράξη αντίστασης εναντίον ενός παράνομου καθεστώτος χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση, περιέβαλε τις καταλήψεις με μια «αύρα» ηρωισμού και τις προσέδωσε ένα θετικό περιεχόμενο.

Οι καταλήψεις, όμως, συνεχίστηκαν και μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 άρχισαν και οι καταλήψεις σχολείων. Ενώ καταλήψεις πανεπιστημίων συνέβησαν και στο εξωτερικό (π.χ. στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 στις ΗΠΑ), οι καταλήψεις σχολείων είναι, απ’ όσο γνωρίζω, ένα αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Υπάρχουν, βέβαια, και καταλήψεις δρόμων, δημόσιων υπηρεσιών κλπ, αλλά εδώ θα περιοριστώ στα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Κάνουν καλό ή κακό οι καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων; Στα μάτια των υποστηρικτών τους, οι καταλήψεις εφιστούν την προσοχή της κοινωνίας στα προβλήματα της εκπαίδευσης ή αποτρέπουν δυσάρεστες αλλαγές που σχεδιάζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Για την αντιπολίτευση, οι καταλήψεις προκαλούν φθορά στην κυβέρνηση, για αυτό και συνήθως υποστηρίζονται, ανοιχτά ή κρυφά.

Κατά τη γνώμη μου, οι καταλήψεις κάνουν ελάχιστο καλό και πολύ κακό. Σκεφτείτε το εξής: αν οι καταλήψεις βελτίωναν την εκπαίδευση, δεν θα έπρεπε σήμερα να είχαμε το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο; Όμως δεν το έχουμε. Τα αιτήματα των καταληψιών είναι επί το πλείστον λαϊκιστικά (περισσότερη χρηματοδότηση, περισσότερα προνόμια). Δεν θυμάμαι καμία κατάληψη με στόχο την ποιότητα της εκπαίδευσης, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, κλπ. Κι αν ακόμη τα αιτήματα είναι ορθά και δίκαια, η διεκδίκησή τους μέσω του κλεισίματος του σχολείου και της διάλυσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας, έρχεται σε αντίφαση με τους όποιους ορθούς στόχους.

Οι καταλήψεις, όμως, έχουν σημαντική κοινωνική στήριξη. Συχνά τοπικές ΕΛΜΕ βγάζουν ανακοινώσεις υπερασπιζόμενες καταληψίες μαθητές. Εφημερίδες όπως η “Ελευθεροτυπία”, δύσκολα μπορούν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους όταν ειδησεογραφούν για «κλιμάκωση καταλήψεων». Στην πρόσφατη «έρευνα κοινής γνώμης» του υπουργείου Παιδείας η πλειονότητα των ερωτώμενων θεώρησε ότι «οι καταλήψεις θα πρέπει να επιτρέπονται ως έσχατη μορφή αντίδρασης των φοιτητών όταν θεωρούν ότι θίγονται τα δικαιώματά τους». Η άποψη που εγώ θα υποστήριζα («οι καταλήψεις δεν θα πρέπει να επιτρέπονται») μειοψήφισε ακόμα και ανάμεσα στο ευρύ κοινό. Και το Υπουργείο Παιδείας ακόμα, στην προ διμήνου ανακοίνωσή του για την επέτειο του φόνου του άτυχου Τεμπονέρα, έδειξε να θεωρεί τις καταλήψεις ένδειξη «αγωνιστικού πνεύματος» και «οδηγό προσφοράς και δράσης».

Σε οποιαδήποτε προσπάθεια εφαρμογής του νόμου πολλοί μιλούν για «ποινικοποίηση» των καταλήψεων. Μα η κατάληψη είναι ήδη ποινικό αδίκημα, σύμφωνα με το άρθρο 334 του Ποινικού Κώδικα. Ίσα ίσα, το αντίθετο πρόβλημα υπάρχει: «νομιμοποίηση» στην κοινή συνείδηση παράνομων πράξεων. Μόλις προχτές ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Ιατρικής σχολής του ΑΠΘ φέρονται να δήλωσαν ότι «σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε το δικαίωμα των φοιτητών να κάνουν κατάληψη». Προσέξτε, ούτε καν να αμφισβητήσουν, πόσο μάλλον να πάρουν μέτρα για να επιβάλουν την τάξη! Όταν σημαίνοντα πρόσωπα της πανεπιστημιακής κοινότητας έχουν φτάσει να εκφράζουν τέτοιες απίστευτες θέσεις, η κατάντια της ελληνικής εκπαίδευσης γίνεται απόλυτα κατανοητή.

«Είναι θέμα Παιδείας», λένε κάποιοι, και μάλιστα άνθρωποι στους οποίους η κοινωνία έχει εναποθέσει την κύρια ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των νέων! Λέγοντάς το αυτό παραπέμπουν τη λύση του προβλήματος σε κάποιες μελλοντικές εποχές, όπου με μαγικό τρόπο όλα τα παιδιά θα είναι ώριμα, θα καταλαβαίνουν το συμφέρον τους, και θα σέβονται τη νομιμότητα. Λες και σε άλλες χώρες όπου δεν υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα τα παιδιά γεννιούνται ώριμα. Όμως Παιδεία προσφέρει όχι μόνο η θεωρητική κατάρτιση των μαθητών στις αρχές της Δημοκρατίας αλλά και η έμπρακτη εμπέδωση αυτών. Πρέπει να μάθουν στην πράξη ότι υπάρχουν όρια, ότι δεν μπορούν να επιβάλουν τις απόψεις τους με τη βία, και ότι αν το επιχειρήσουν θα υποστούν κυρώσεις.

Τι πρέπει να γίνει:

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να συμφωνήσουμε ως κοινωνία ότι οι καταλήψεις είναι όχι μόνο παράνομες, αλλά και αντιεκπαιδευτικές. Οι καταλήψεις υποβαθμίζουν το δημόσιο σχολείο, για αυτό και δεν πρέπει να γίνονται σε καμιά περίπτωση ανεκτές. Τα κόμματα που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν οφείλουν να πάρουν ξεκάθαρη θέση: ναι ή όχι στις καταλήψεις και να μας εξηγήσουν το γιατί.

Όσον αφορά τα σχολεία τα πράγματα είναι σχετικά απλά: πρέπει να γίνει ξεκάθαρο στους μαθητές ότι οι καταλήψεις σχολείων είναι εκτός επιτρεπτών ορίων. Μόλις εκδηλώνεται κατάληψη πρέπει να επεμβαίνει η αστυνομία. Κι επειδή κανείς δεν θέλει να οδηγούνται μαθητές στα δικαστήρια, θα πρέπει να οριστούν πειθαρχικές ποινές ή χρηματικά πρόστιμα για μαθητές που συμμετέχουν σε καταλήψεις καθώς και για τους γονείς τους.

Στα πανεπιστήμια τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, λόγω παράδοσης και λόγω «ασύλου». Για να σταματήσει η μάστιγα των καταλήψεων θα πρέπει να συμβούν αρκετά πράγματα: α) να υπάρξει πολιτική βούληση εκ μέρους των δύο μεγάλων κομμάτων, β) να υπάρξουν ισχυρές διοικήσεις στα ιδρύματα, γ) να καταστεί σαφές στους φοιτητικούς συλλόγους και σε άλλες ομάδες ότι οι καταλήψεις δεν θα γίνονται πλέον ανεκτές, δ) να θεσπιστούν πειθαρχικές κυρώσεις για φοιτητές που προβαίνουν σε βίαιες πράξεις και ε) να δημιουργηθούν σώματα τήρησης της τάξης στα πανεπιστήμια.

Φυσικά τα μέτρα αυτά δεν θα εφαρμοστούν χωρίς αντιδράσεις, πιθανόν αρκετά μαζικές. Θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για μια περίοδο αναταραχών που μπορεί να οδηγήσει και σε χάσιμο ενός ή περισσότερων εξαμήνων. Για κάποιο διάστημα είναι πιθανό να χρειαστεί η συνδρομή της αστυνομίας μέσα στα ιδρύματα. Αλλά μετά την περίοδο αυτή θα έχουμε βάλει την πολυπόθητη βάση για την αναβάθμιση των πανεπιστημίων, αναβάθμιση που βέβαια απαιτεί και πολλές άλλες αλλαγές.

Η αντίθεσή μου στις καταλήψεις δεν σημαίνει ότι επιθυμώ «πειθήνιους» μαθητές και φοιτητές. Εξάλλου, αν κοιτάξετε τη διαδρομή μου θα δείτε ότι και ο ίδιος κάθε άλλο παρά πειθήνιος πολίτης μπορώ να θεωρηθώ. Απλώς χρειάζεται όλοι να οδηγηθούμε σε άλλους τρόπους διαμαρτυρίας και διεκδίκησης. Τρόπους που δεν κάνουν τα πράγματα χειρότερα αντί να τα κάνουν καλύτερα. Τρόπους που να επικεντρώνονται στον λόγο και όχι στη βία.

*Ο Θέμης Λαζαρίδης είναι χημικός μηχανικός και διδάσκει στο τμήμα Χημείας του City College της Νέας Υόρκης.

πηγή: aixmi.gr

Read More

Θέλουν νεκρό μετανάστη οι δολοφόνοι δήθεν προοδευτικοί

Γράφει ο Άδωνις Γεωργιάδης

Εδώ και πολλά χρόνια στην πατρίδα μας, ο διάλογος για το τεράστιο θέμα που λέγεται «Μεταναστευτικό» διεξάγεται όχι με πολιτικούς, αλλά με συναισθηματικούς όρους. Έτσι έχει δημιουργηθεί στην χώρα ένα άτυπο μέτωπο «ανθρωπιστών» που λένε, να ανοίξουμε τα σύνορα σε όλους και να τους νομιμοποιήσουμε και στους άλλους τους «κακούς», τους «απανθρώπους», τους «ρατσιστές» που θέτουν ερωτήματα, όπως πόσους και υπό ποίες προϋποθέσεις.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι πρώτοι υπερτερούσαν σε πολιτική ισχύ, των δεύτερων και είχαν επιτύχει την πλήρη σιωπή της Κοινωνίας μας, από ερωτήματα που σε κάθε άλλη Κοινωνία είναι απλώς αυτονόητα. Τον τελευταίο καιρό όμως τα πράγματα άλλαξαν. Πολιτικές αποφάσεις της Κυβερνήσεως, όπως η ανέγερση του Φράχτη στον Έβρο ή η ρητορική για μηδενική ανοχή στην λαθρομετανάστευση, αποδεικνύουν ότι υπό την πίεση των πραγματικών προβλημάτων, που η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση έχει δημιουργήσει, η Κοινωνία μας άλλαξε θέση. Τώρα όλοι συζητούν δημοσίως, αυτά τα οποία όταν τα υποστήριζα εγώ, πριν από μερικά χρόνια, με έλεγαν ναζί.

Στον πανικό τους οι δήθεν «προοδευτικοί» αποφάσισαν λοιπόν να προχωρήσουν σε ένα απονενοημένο διάβημα κι έτσι οργανώθηκε όλη αυτή η επιχείρηση καταλήψεως της Νομικής. Η επιχείρηση αυτή, έγινε με αποκλειστικό σκοπό τον εκβιασμό της Ελληνικής Πολιτείας, ώστε να προχωρήσει σε νομοθετικές ρυθμίσεις, που αλλιώς δεν είχαν καμία πιθανότητα να επιτύχουν πια, αφού η πλειοψηφία είναι αντίθετη με αυτές. Όμως όλοι αυτοί οι δήθεν «δημοκράτες» είπαν «δημοκρατικότατα» ότι αφού δεν μπορούμε να πείσουμε, θα επιβάλουμε.

Και πάλι έπεσαν έξω όμως διότι αντί να λειτουργήσει όλο αυτό υπέρ τους, στράφηκε εναντίον τους. Η επιχείρηση αυτή θα είχε λήξει, εάν η Κυβέρνηση, αντί να φοβάται τον ίσκιο της, απλώς εφάρμοζε το νόμο και προχωρούσε στην σύλληψη εκείνο το βράδυ και των λαθρομεταναστών και τους «αλληλεγγύων», προς απέλαση τους πρώτους και προς δίκη τους δεύτερους. Όμως η Κυβέρνηση προτίμησε αντί να λύσει το πρόβλημα, απλώς εφαρμόζοντας τους νόμους, που η ίδια έχει ψηφίσει και ορκιστεί να φυλάει, να το μεταθέσει χρονικά. Έτσι έγινε η μεταφορά τους στο Μέγαρο Υπατία.

Φυσικά το πρόβλημα δεν λύθηκε, αλλά τώρα έγινε πολύ μεγαλύτερο. Διότι οι δήθεν «αλληλέγγυοι» τώρα παίζουν το τελευταίο τους χαρτί, που είναι και το πιο επικίνδυνο. Επιδιώκουν έναν ή περισσοτέρους θανάτους. Ο σκοπός τους είναι να πεθάνουν μερικοί απεργοί πείνας, έτσι ώστε και να συγκινηθεί η ελληνική Κοινή Γνώμη, αλλά και να δημιουργηθεί μείζονα αναταραχή στην Χώρα, με κινητοποιήσεις των μεταναστών σε όλη την επικράτεια. Πιστεύουν ότι ή ενώπιον αυτού του εκβιασμού η Κυβέρνηση θα υποχωρήσει ή ότι αν δεν υποχωρήσει θα προκληθεί το χάος, που ούτως ή άλλως επιδιώκουν.

Χθες δέχθηκα δύο διαφορετικές καταγγελίες από δύο διοικητές δημοσίων νοσοκομείων, που μου είπαν, ότι ενώ κάποιοι από τους απεργούς πείνας, ζητούν να λάβουν λίγο έστω φαγητό, οι λεγόμενοι «αλληλέγγυοι» τους εμποδίζουν και προπηλακίζουν το ιατρικό προσωπικό που προσπαθεί να τους βοηθήσει.

Είναι λοιπόν προφανές, ότι από το πολιτικό μίσος που έχουν, από «αλληλέγγυοι» έχουν μεταβληθεί σε κανονικούς δολοφόνους, με στόχο να υπάρξει ανθρώπινη απώλεια.

Χαίρομαι που οι σχετικές καταγγελίες, ήρθαν τελικά στο φως και από το στόμα του ίδιου του υπουργού Υγείας και ελπίζω όλοι να αντιληφθούν το πόσο μεγάλο παιχνίδι κάποιοι παίζουν, στις πλάτες αυτών των αδύναμων ανθρώπων.

Οι μάσκες έπεσαν. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα δούμε τα χειρότερα.

Υ.Γ. 1.Το καθεστώς ανοχής που πρότεινε ο υπουργός Δικαιοσύνης είναι η μόνη πρόταση που έχει κάποια νομιμότητα, αν και εγώ προτείνω την απέλαση τους, μόλις το επιτρέψει η υγεία τους.

2. Από τους 280 περίπου, μόνον οι 14 έχουν χάσει την νομιμότητά τους λόγω ενσήμων. Όλοι οι υπόλοιποι είναι αναγκαστικά παράνομοι, διότι μπήκαν μετά την 31η Δεκεμβρίου του 2004. Δηλαδή και να θέλει η Κυβέρνηση δεν μπορεί να τους νομιμοποιήσει, χωρίς να παραβιάσει την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία.

πηγή: Aixmi.gr

Read More