Ο ρόλος της Μεσαίας Τάξης

Alice Wellinger’s Surreal Human Animal Hybrid Art

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε έναν πολύ σημαντικό, και παραγνωρισμένο εκτός των στενών "κομματικών γραφείων" παράγοντα, που μόλις πρόσφατα αναδείχθηκε από τον Αντώνη Σαμαρά, στα πλαίσια της υποψηφιότητάς του για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Ο λόγος για την "μεσαία τάξη". Η οποία άλλωστε αποτελεί και την πραγματική ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας.

Εδώ θα πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Γιατί μπορεί σε έναν "πλειστηριασμό αγάπης" για την μεσαία τάξη όλοι να την υμνούν και να την περιγράφουν με τα ζωηρότερα των χρωμάτων. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Για την "ανατροπή" που ευαγγελιζόμαστε, η μεσαία τάξη είναι μεν το σημαντικότερο εργαλείο, αλλά και το μεγαλύτερο εμπόδιο. Οι πιο επικίνδυνες και αντεθνικές δυνάμεις, προέρχονται από την ίδια την μεσαία τάξη και τη νοοτροπία που την θέλει υποταγμένη στις συστημικές επιταγές. Τυπικά χαρακτηριστικά της μεσαίας τάξης είναι ο συντηρητισμός (με την έννοια της υποταγής στην πολιτική ορθότητα), η αυταρέσκεια, ο θαυμασμός για τις πολιτικές ελίτ αλλά και μια διαστρεβλωμένη εμμονή στην "σταθερότητα". Και είναι βέβαιο ότι τα δημιουργικότερα κομμάτια της μεσαίας τάξης, προσβλέπουν στο ενδεχόμενο μετάβασης τους στην ανώτερη τάξη, με όποιον τρόπο είναι αυτό δυνατόν.

Επιπλέον, στην χώρα μας, λόγω της παντελούς ιδεολογικής κυριαρχίας της Αριστεράς, δίχως αντιστάσεις, ο αντικοινωνικός ριζοσπαστισμός (τύπου ΣΥΡΙΖΑ) και οι αντιπατριωτικές απόψεις που παλαιότερα συναντούσε κανείς σε κομμάτια της εργατικής τάξης, μεταφέρθηκαν στην μεσαία.

Πέραν αυτών όμως, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οποιαδήποτε αλλαγή και αν επέλθει - και μιλάμε για την ανατροπή του αριστερο-φιλελεύθερου συστήματος- θα γίνει με τους όρους που θα θέσει η μεσαία τάξη.

Θα ήταν πολύ ωραίο και πολύ απλούστερο, να μείνουμε προσκολλημένοι στην φρασεολογία των διαφόρων επαναστατικών (μαρξιστικών και εθνικών) κινημάτων του πρώτου μισού του αιώνα, που καλούσαν σε εξέγερση τις..εργατικές μάζες. Πρέπει όμως εδώ κάπου να κατανοήσουμε, ότι οι εργατικές μάζες δεν υπάρχουν πια. Τα τελευταία 50 χρόνια, στην δυναμικότερη περίοδο του καπιταλισμού και λόγω των τεχνολογικών αλμάτων, η μεσαία τάξη συσσώρευσε ένα σημαντικό μέγεθος πλούτου και βελτίωσε τους όρους ζωής της.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Οι "αξίες" της μεσαίας τάξης, προέρχονται από την δυναμική αυτή περίοδο του καπιταλισμού. Και παρόλο που το σύστημα βουλιάζει όλο και πιο γρήγορα στον βάλτο των δικών του αδυναμιών, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, εμείς προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τις προερχόμενες αντιλήψεις από την δεκαετία του '50 και του '60, με φρασεολογία ακόμη παλαιότερη, του '30 και πιο παλιά.

Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά στα κόμματα της αριστεράς. Η αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ (που μιλά με σύγχρονους όρους) και η αριστερά τύπου ΚΚΕ (με την γνωστή παλαιολιθικότητα).

Με όλα τα καλά και τα κακά της, η μεσαία τάξη, αποτελεί πλέον το κλειδί για οποιαδήποτε αλλαγή. Και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του "χώρου" είναι να βρει τρόπους να απευθυνθεί σε αυτήν, πέραν των ξεκάθαρων πατριωτικών προβληματισμών. Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Ειδικά όταν κάποιοι θεωρούν ότι είναι απευθείας απόγονοι του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, και ο κόσμος θα πρέπει να...ψάξει να τους βρει. Δεν είναι έτσι σύντροφοι. Οι μέρες που οι νέοι αναζητούσαν τις "λέσχες ξιφομαχιών" έχουν περάσει. Σήμερα αυτό που χρειαζόμαστε, βρίσκεται πιο κοντά στους...αποστόλους της πρώιμης χριστιανικής εποχής. Και θα πρέπει να καθορίσουμε την γλώσσα στην οποία μιλάμε. Ασχολούμενοι με τα ζητήματα του σήμερα.

πηγή: Περιοδικό Patria (τευχ.20 Νοεμβρ-Δεκεμβρ. 2009) 

Read More

Όταν η Χρυσή Αυγή χρησιμοποιεί επιχειρήματα...Παναγιωτακόπουλου!

Αυτό κι αν είναι είδηση. Στην επίσημη ιστοσελίδα του κόμματος της Χρυσής Αυγής εμφανίζεται κείμενο του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου ο οποίος παρουσιάζει τα εγκλήματα της Νέας Δημοκρατίας (δες εδώ)! Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Γ. Παναγιωτακόπουλος αποτελούσε για χρόνια Πρόεδρος της Νεολαίας ΛΑ.Ο.Σ. ενώ παλαιότερα βρισκόταν στο πλευρό του Μ. Βορίδη και του Ελληνικού Μετώπου.

Μετά την παραίτησή του από Πρόεδρος της ΝΕ.Ο.Σ. δεν βρέθηκε όπως ψιθυριζόταν στο Εθνικό Μέτωπο του Κώνστα ούτε σε κάποιον άλλο εθνικιστικό σχηματισμό. Στη Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορούσε για κανένα λόγο να βρεθεί αφού ο ίδιος τόσο με δηλώσεις του (για γιαούρτια και ξύλο) όσο και με την συνεπή στάση του όλα αυτά τα χρόνια δεν άφησε κανένα να διανοηθεί να πει το παραμικρό.

Αυτό όμως που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι ο Γ. Παναγιωτακόπουλος αποτελούσε για πολλά χρόνια το  κόκκινο πανί της Χρυσής Αυγής! Υπήρξαν μάλιστα φορές που βρέθηκε αντιμέτωπος με νυν βουλευτές προπηλακιζόμενος στον Άγιο Παντελεήμονα από τα τότε στελέχη της Χρυσής Αυγής. Τι άλλαξε;

Στα δύσκολα, ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος βάζει πλάτη στο Εθνικιστικό Κίνημα και αυτό φαίνεται πως η Χρυσή Αυγή το τιμά και το εκμεταλλεύεται προς όφελός της. Μένει να δούμε αν θα υπάρξει και ανάλογο πολιτικό φλερτ... 

Read More

Χατζηπαρασκευάς: Απ' την ΟΝΝΕΔ και την ΠΟΛ.ΑΝ. στις παρυφές της Αντίστασης!

Κύριοι και κυρίες, Ελληνόψυχοι άνδρες και γυναίκες, αφού σας ευχαριστήσω που είμαστε εδώ, να πω ότι σήμερα θα περιαυτολογήσουμε...

10 χρόνια μετά και με τον αντικειμενικό μας σκοπό να βρίσκεται εν πλήρη εξελίξει... ήρθε η ώρα να περιαυτολογήσουμε! Και θα το κάνουμε μαζί με όλους όσους σταθήκαν δίπλα μας και για αυτούς! Θα ξετυλίξουμε με απλότητα το έργο και την προσφορά των Ελληνόψυχων στην Πατρίδα και την αγωνιστική τους έκφραση. Τον «Στόχο»... Σήμερα μιλάμε εμείς για εμάς και γιας εσάς... γιατί ο «Στόχος» είμαστε όλοι εμείς σήμερα εδώ και οι χιλιάδες ακόμη κάθε βδομάδα που συνεχίζουν να εμπιστεύονται την Ναυαρχίδα της Πατριωτικής και Εθνικής ενημέρωσης...

Λίγα χρόνια μετά την μεταπολίτευση στην Ελλάδα, τριών ειδών εφημερίδες κυκλοφορούσαν σε μιά εποχή χωρίς ίντερνετ και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης της σημερινής έκτασης και μορφής....  Και τότε οι εφημερίδες ήταν ακόμη από μόνες τους τεράστια δύναμη και εξουσίας και παρερμήνευσης των γεγονότων.  Οι κομματικές, οι κομματικοποιημένες και ο «Στόχος»

Και είναι ειρωνία αν θέλετε ότι 3 δεκαετίες μετά από όποιο σημείο και σε όποια διάσταση κι αν τα ανγάγεις, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει!

Σε εκείνα τα χρόνια, πιτσιρικάς, καλός μαθητής στην αρχή μέτριος προς το τέλος, με φευγαλέες σκέψεις για την Σχολή Ευελπίδων, μπλέκομαι με τον Αγώνα! (Κι έτσι γλίτωσε και η Σχολή Ευελπίδων από εμένα και εγώ από την Σχολή Ευελπίδων, αφού είναι σχεδόν βεβαιο πως ή δεν θα την τελείωνα ή το πολύ να αποστρατευόμουνα από ανθυπολοχαγός...)

Αγώνας για την Πατρίδα από τις πρώτες στιγμές που μπορώ και θυμάμαι ξεκάθαρα... Γιατί αυτό ήταν το μοναδικό μου κίνητρο.  Δεν είναι κρυφό πως ήταν επιλογή μου να ενταχθώ στις τάξεις της ΟΝΝΕΔ εκεί γύρω στα 1981 – 1982 πρώτα στο σχολείο και μετά και γραφειακός αλλά πάντα στο πεζοδρόμιο... και να βρίσκομαι στην θέση υπευθύνου Νομαρχιακής του μαθητικού της κανά δυό χρόνια αργότερα. (Τότε στην διορισμένη Κεντρική διοίκηση του μαθητικού της ΟΝΝΕΔ, της ΜΑΚΙ όπως εκφραζόταν στα σχολεία και την κοινωνία,  ήταν υπεύθυνος και μέλος της Εκτελεστικής της ο Νίκος Χατζηνικολάου...)

Τότε που εκείνη η Νεολαία με αντιπρόεδρο της τον συναγωνιστή μας ακόμη και σήμερα Μάνο Μανωλάκο, έτρεχε στο Γράμμο και το Βίτσι, στο Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, στα συλλαλητήρια για την Βόρειο Ήπειρο, για το ψευδοκράτος του Ντενκτάς, για την ιστορία και τη μη διάλυση της Χωροφυλακής... ήξερε και έψαχνε το αγκάθι που είχε χώσει ο πανσλαβισμός και ο μπολσεβισκισμός στην Μακεδονία μας... τότε που ακόμη μας ξεγελούσανε...

Σε εκείνη την εποχή που ήταν πρόεδρος της νεολαίας της πατριωτικής παράταξης και δεν λέω της Νέας Δημοκρατίας γιατί αυτό δεν είναι αλήθεια, ο Βασίλης Μιχαλολιάκος αγνός πατριώτης νεολαίος τότε (ο πρώτος εξάδερφος του Νίκου του Μιχαλολιάκου του Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής, και το λέω αυτό για να αντιληφθείτε για ποιά οικογένεια μιλάμε)  που όμως σήμερα σαν Δήμαρχος Πειραιά σκέφτεται να κάνει την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων... ξενοδοχείο...  

Ευτυχώς χάρη στον Μητσοτάκη και την κόρη του και τα Ντοράκια της που θέλανε να απαλλαγούν από τα σταγονίδια, γλίτωσα κι από την ΟΝΝΕΔ και γλίτωσε κι η ΟΝΝΕΔ από ένα ακόμη σταγονίδιο...

Όποιος καεί από τον χυλό φυσάει και το γιαούρτι λέει η παροιμία! Και μετά το πρώτο κυνήγι των αποψέων μου κι εμένα προσωπικά από τους νεολαίους του Μητσοτάκη, (Μερικούς από τους οποίους τους κυνήγησα κι εγώ με άλλους τρόπους, αλλά τους άξιζε...) είπα να ξαναδοκιμάσω από τον χυλό να δώ αν καίει... Μετά και το πολύ ευχάριστο και ιδιαίτερα εκπαιδευτικό διάλλειμα των Ειδικών Δυνάμεων και την διαδρομή Μεγάλο Πεύκο – Β’ ΜΑΛ Ασπρόπυργος, με τον «Στόχο» να είναι η μοναδική εφημερίδα που επιτρεπόταν στα κρυφά πάντα μέσα στο στρατόπεδο... είχα ακόμη μιά πολιτική περιπέτεια, στην Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά μιά εποχή που η προμετωπίδα του Μακεδονικού συγκινούσε μιά σοβαρή μερίδα του πολιτικού ρεύματος. Μιά πολιτική περιπέτεια που στο τέλος της μου έδωσε την ευκαιρία να βρεθώ μιά και καλή έξω από το σύστημα και τους πολιτικούς του σχηματισμούς.

Με τον «Στόχο» όμως εδραιωμένο πλέον στην συνείδηση μου και φανερά στην κολότσεπη μου, ως ανεξάντλητη πηγή ενημέρωσης για τα Εθνικά μας θέματα και νέας κατεύθυνσης της Εθνικής Δράσης. Με τον «Στόχο» επίσης εκείνη την εποχή, να περιγράφει το σύστημα απ’ έξω, ακριβώς όπως είναι από μέσα! Τότε κυρίως όμως, ήταν που κατάλαβα τι σημαίνει «ο «Στόχος» έχει μάτια και αυτιά παντού». Γιατί εμείς οι ίδιοι οι Ελληνόψυχοι είμασταν τα μάτια και τα αυτιά του «Στόχου». Και εκείνη την εποχή διαπίστωνα πως οι Ελληνόψυχοι είμασταν παντού!

Και να είστε βέβαιοι ότι και σήμερα τα αυτιά και τα μάτια του «Στόχου» βρίσκονται παντού! Σε κάθε Υπουργείο, σε κάθε Υπηρεσία, σε κάθε Στρατόπεδο, σε κάθε Αστυνομικό τμήμα, σε κάθε Δήμο, σε κάθε γειτονιά, ακόμη και μέσα σε κομματικούς θύλακες, υπάρχουν Ελληνόψυχοι που μας γνωρίζουν και τους γνωρίζουμε! Είναι τα μάτια και τα αυτιά μας που τα ενεργοποιούμε κατά περίσταση ή που αυτοενεργοποιούνται όταν κρίνουν ότι πρέπει και που ποτέ δεν τα καίμε και δεν τα χρησιμοποιούμε για άνομους και ιδιοτελής σκοπούς...

‘Εχω λόγους που τα λέω αυτά σήμερα... Έχω λόγους που δεν είναι καθόλου προσωπικοί και θα το καταλάβετε αλλά και το ξέρουν όλοι, και καλύτερα όσοι με γνωρίζουν!  Και με γνωρίζουν πολλοί και από την καλή και από την ανάποδη!

Γι αυτή μου λοιπόν τη θητεία στις πολιτικές δυνάμεις, στα νεαρώτερα μου δεν μετανιώνω!

Μετάνοιωσα κατά περιόδους αλλά αναθεώρησα... Κι ο λόγος δεν είναι πως εξαιτείας αυτής της θητείας, γνωρίζω προσωπικά και με γνωρίζουν κι αυτοί, οι αυριανοί και μεθαυριανοί,  πρωθυπουργοί και οι υπουργοί της Ελλάδος, αν προλάβουν... Όπως ακριβώς και πολλοί σημερινοί και χθεσινοί βουλευτές και υπουργοί... Είναι γιατί αυτή ακριβώς η θητεία με έκανε να εμπεδώσω πως αυτό το πολιτικό σύστημα με τον τρόπο που λειτουργεί, με τον τρόπο που συλλογικά σκέπτεται και με τις αγκυλώσεις και τις αυτοαναγορεύσεις του ώς «τέλειον», είναι πολύ πολύ επικίνδυνο για την Ελλάδα! Κι αυτό ακριβώς είναι που λέει ο «Στόχος» πολλά πολλά χρόνια τώρα. 

Δεν μετανοιώνω επιπλέον γιατί γνώρισα κι αντιμετώπισα σ’ αυτή την διαδρομή, απίστευτους τύπους. Που δρασκέλιζαν τις ιεραρχίες με κυλιώμενες σκάλες και κλίση μάλιστα αντιστρόφως ανάλογης της νοημοσύνης τους και της πνευματικής τους κατάστασης. Πολιτικές αμοιβάδες και φιλοτομαριστές που με βαρύ τους πυροβολικό, την οικογενιακή καταγωγή, το απεριόριστο και σιχαμερό γλύψιμο, σε συνδυασμό με την καθυποταγή στους πολιτικούς ανωτέρους και τους έξωθεν ρυθμιστές, διέπρεπαν και μερικοί διαπρέπουν ακόμη... Γνώρισα αποτυχημένους ιντριγκαδόρους, καιροσκόπους, προσωπικούς βαστάζους, χειραφετημένους του κομματικού μεροκάματου, λαμόγια, πολλά λαμόγια, πάρα πολλά λαμόγια... Κι έμαθα να ξεχωρίζω και να αναγνωριζω με τις δικές μου λογικές και Αξίες, με τις λογικές και τις αξίες δηλαδή των Ελληνόψυχων πρόσωπα και πράγματα... 

Ξέρω πιά γιατί μπορεί να έρχεται κάποιος δίπλα μας...

Και ξέρω καλά να προστατεύω τον σκοπό μας. Λαμόγια, ιντριγκαδόροι, παθολογικοί ψεύτες, ξεκατινιάστρες λουλουδούδες, ψυχοπαθολογικοί φραξιονιστές, πατριώτες του κώλου και της ξεπέτας, τους επιστρέφουμε με όποιον τρόπο λάχει στην ανυπαρξία τους...

Αλλά τελικά να ξέρετε πως δεν μετανοιώνω και για έναν ακόμη λόγο... Γιατί απο κάποιους από εκείνους τους παλιούς συναγωνιστές μου έμαθα τον «Στόχο»! –Το είπα και πιό πριν ότι είμασταν παντού!- Κι από κάποιους άλλους αργότερα ήρθα ακόμη πιό κοντά του! Και γιατί ήταν συναγωνιστές μου εκείνης της εποχής που στάθηκαν δίπλα μας ακέραια και χωρίς αναστολές όταν ξαναξεκινήσαμε να τελειώσουμε την ορκισμένη δουλειά που είχε αφήσει στην μέση ο συγχωρεμένος ο Καψάλης! Την άφησε στη μέση αιφνίδια, αλλά που έβαλε τα πιό γερά θεμέλια που γινόταν και σήκωσε τα πιό γερά και ατσάλινα στηρίγματα! Το φωνάζω συνέχεια από μέσα μου θα το πω κι απ’ έξω μου! ΖΗΤΩ ΤΟΥ ΚΑΨΑΛΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΛΛΗΝΑ!

Γνώρισα εκείνα τα χρόνια... Συναγωνιστές που στις παρυφές του «πολίτικαλ κορέκτ» λόγου και τρόπου, είτε αηδιασμένοι βρίσκονται κι αυτοί έξω και μακρυά από τις συμμορίες που ρήμαξαν την Πατρίδα... Είτε κάποιοι από αυτούς συνεχίζουν βρισκόμενοι σε αποστολή να κρατάνε ζεστή μέσα τους την φλόγα της Πατρίδας και του Αγώνα! Άλλωστε κι αυτό είπα λίγο πιο πρίν! Γι αυτό συνεχίζουμε να είμαστε παντού!

Όλα αυτά ήταν τελικά εφόδια...

Μ ΄αυτά τα εφόδια κι αφού ο Θεός είχε στα σχέδια του να γνωρίσω την Δήμητρα στα πρώτα εκδοτικά μου πειράματα στην Καλλιθέα, μιά Δήμητρα έτσι ακριβώς όπως την βλέπετε μέχρι σήμερα κι όπως την έχετε ζήσει πολλά χρόνια κάποιοι από εδώ μέσα από την πρώτη μέρα, κέρβερο και τέρας αντοχής και δυνάμεως, αναντικατάστατη και αλάνθαστη επιλογή, ανελήφθει η προσπάθεια της νεκρανάστασης του «Στόχου» (έτσι ακριβώς την περιέγραψαν και τα ηγετικά μέσα της εχθρικής προπαγάνδας)  που η κυκλοφορία του είχε ανασταλεί λόγω του αιφνιδίου θανάτου του ιδρυτή του. Το έχω πεί ξανά και θα λέω όσο αναπνέω. Χωρίς την αμέριστη, ηθική, υλική, πνευματική και ψυχική και με κάθε τρόπο συμπαράσταση της οικογένειας του Καψάλη, αυτή η εφημερίδα δεν θα κυκλοφορούσε σήμερα!

Εκείνες τις μέρες του Φθινοπώρου του 2001, δεν συνομώτησαν η ΕΥΠ με την ΣΙΑ και την Μοσσαντ για να επανεδκοθεί ό «Στόχος»... Συνωμότησαν πολλοί «χαμηλότερα» και πολλοί λιγότεροι...

Και η αλήθεια βέβαια είναι πως αν κανείς έβλεπε τότε τα μέσα και τις υποδομές που είχαμε στην διάθεση μας για να επιτύχουμε τον σκοπό μας, την έκδοση δηλαδή μιάς τακτικής εβοδομαδιαίας εφημερίδας Πανελλήνιας κυκλοφορίας, κυριολεκτικά και συνειδητά εκτός συστήματος... Θα γελούσε! Ακόμη και σήμερα δεν θα το πιστεύει!

Αλλά να ξέρετε ότι αυτό είναι προνόμιο για μια εφημερίδα σαν τον «Στόχο» που αντιπολιτεύεται ολόκληρο το καθεστώς και όχι μόνο κομμάτια του. Που δεν έμπλεξε ποτέ σε συστημικά παιχνίδια, δεν πλησίαζε τα βαζάκια με το μέλι αν και ήξερε που βρισκόταν, δεν έπαιξε με εργολάβους και υπεργολάβους, δεν κοίταξε καν τον κρατικό κουρβανά, κράτησε αποστάσεις από τις επιχορηγήσεις, τις επιδοτήσεις, τα θαλασσοδάνεια, τις κρατικές και τις πολυεθνικές διαφημίσεις ή τις «βοήθειες» κάτω από το τραπέζι.

ΑΠΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟΛΥΤΑ από όλα αυτά τα εκφυλιστικά και βασιζόμενος ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στις δικές του δυνάμεις, τους απανταχού Ελληνόψυχους αναγνώστες και συναγωνιστές του... ΕΣΑΣ! Έφτασε μέχρι σήμερα ακμαίος και ζωντανός!

Κι αν βέβαια ο «Στόχος» κατόρθωσε να περιχαρακωθεί με ασφάλεια έξω από το στρατόπεδο των διεφθαρμένων, των διαφθορέων και των λοιπών ηλιθίων που πάσχιζαν γα δύο εύκολα κομμάτια παντεσπάνι, αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν όλα ρόδινα και καλά! Ακόμη και εκεί έξω από τα τείχη του συστήματος, στα χαρακώματα και τα προκεχωρημένα φυλάκια της αντίστασης, βρίσκει κανείς -κι εμείς βρήκαμε- ανθρώπους που πολιοκρκούσαν το «κάστρο» για να βρούν την ευκαιρία να τρυπώσουν μέσα σ΄αυτό,  να γιορτάσουν κι αυτοί στο γλέντι της μεταπολίτευσης και να γίνουν ίδιοι και απαράλλαχτοι. Όχι ότι δεν ήταν...

Ο εχθρός και η νοοτροπία του, έχουν εισχωρήσει παντού!

Λαμόγια, βαστάζοι, ιντριγκαδόροι, παθολογικοί ψεύτες, ξεκατινιάστρες λουλουδούδες, ψυχοπαθολογικοί φραξιονιστές, πατριώτες του κώλου και της ξεπέτας, εμπαθείς και φθονεροί τύποι ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΓΚΑΘΕΤΟΙ, υπήρξαν και στα διπλανά μας μετερίζια και τους γνωρίσαμε και τους αναγνωρίσαμε κι ας χρειάστηκε για ορισμένους να περάσει λίγος καιρός. Μερικοί με ιδιαίτερη φαγούρα στα οπίσθια τους περιμένουν ακόμη, αλλά νομίζω ότι κοντεύει ο καιρός τους...

Πανάθλιοι τύποι που συστήνονταν κι ως συναγωνιστές, επαναστατικότεροι των επαναστατών και που στοιχιμάτιζαν με ομοίους τους αν θα κλείσει ο «Στόχος» σε τρείς εβδομάδες ή σε τρείς μήνες, σχημάτιζαν ουρές έξω από πολιτικά και βουλευτικά γραφεία για μιά θέση στον ψεύτικο τους ήλιο!

Μερικοί από αυτούς τους εθνικοποντικούς κυκλοφορούν ακόμη σκορπώντας δηλητήριο ανάμεσα στους Έλληνες Πατριώτες, μερικοί κυκλοφορούν σε πιό ψηλά γραφεία και είτε έχουν ξεχάσει είτε κάνουν πως έχουν ξεχάσει. Δεν έχουμε ξεχάσει όμως εμείς! Και δεν έχουμε ξεχάσει γιατί είμαστε γέννημα θρέμα ΣΤΟΧΙΚΟΙ. Και η μνήμη μας είναι από τα πιό δυνατά μας χαρτιά. Πως θα μπορούσε άλλωστε αφού το μνημονικό μας είναι ακονισμένο να φυλάει ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΝΗΜΕΣ και ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ και ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΠΟΘΟΥΣ για μια ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ, που μόνοι -ως γραφικοί λένε ορισμένοι- συνεχίζουμε όχι μόνο να κουβαλάμε στο πίσω και το μπροστινό μέρος του μυαλού μας αλλά και να φωνάζουμε!

Γιατί αυτός είναι ο «Στόχος» μας και ούτε ποτέ το κρύψαμε! Γιατί είμαστε εμείς που ποτέ δεν μιλήσαμε για χαμένες ή αλησμόνητες πατρίδες αλλά για ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ για ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΕΣ για ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΕΣ! Κι η μνήμη μας δεν σταματάει στις τελευταίες Εθνικές απώλειες! Όσο κατεχόμενη για εμάς είναι η Αμμόχωστος η Κερύνεια και το Καρπάσι, άλλο τόσο κατεχόμενες συνεχίζουν να είναι η Χειμάρρα και το Αργυρόκαστρο στην Βόρειο Ήπειρο, η Γευγελή και το Μοναστήρι στην Βόρειο Μακεδονία, ο Πύργος και η Φιλιπούπολη στην Ανατολική Ρωμυλία, η Πάφρα και η Σαμψούντα στον Πόντο, η Σμύρνη και το Ικόνιο στην Μικρά Ασία και η πρωτεύουσα της καρδιά μας, η αληθινή πρωτεύουσα της Ελλάδος η Κωνσταντινούπολη.

Γιατί δεν έχει καμιά σημασία αν η σκλαβιά σε ένα ελληνικό μέρος κρατάει 30 ή 300 ή 500 χρόνια... Κι εμείς δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να είμαστε εκείνες οι γενιές που θα σπάσουν τον κρίκο στην μεγάλη ιστορική αλυσίδα της μνημοσύνης.

Αυτός είναι ο «Στόχος» και το φωνάζει κάθε εβδομάδα στην προμετωπίδα του «ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ» και σε όποιον αρέσει!

Να ναι μόνο όμως αυτό το σύνθημα του «Στόχου» που τον χαρακτηρίζει; Πόσα άλλα δικαιώμένα από τον χρόνο δεν έχουν γίνει συνείδηση του κάθε Ελληνόψυχου; «ΔΕΞΙΟΙ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ ΣΤΟ ΦΑΪ»... Πόσοι Έλληνες το μουρμουρίζουν πιά κάθε μέρα χωρίς να ξέρουν καν την προέλευση του; Χωρίς να ξέρουν την δύναμη του;;; Τώρα που έρχονται ακόμη και πρώην υμνητές της μεταπολίτευσης να μας δικαιώσουν, βολεύει κάποιους να μένουν ιδεολογικά και παραταξιακά περιχαρακωμένοι αλλά εμείς να συνεχίζουμε να είμαστε «ακραίοι», «γραφικοί», «περιθωριακοί» ακόμη και «λαθρόβιοι» όπως μας αποκάλεσε γνωστό μόνιμο κρατικοδίαιτο κατακάθι της Παπανδρείκής χαβούζας από την δεκαετία του ‘80, σχετικά πρόσφατα, που άξαφνα την είδε πατριώτης...

Βλέπετε που την έφτασε την Πατρίδα το... πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.  Δείτε και πίσω όμως για να δείτε που την παρέλαβε το 73. Και μην απορήσετε... Ναι το 73 το Νοέμβριο... Τότε ξεκίνησε η μεταπολίτευση και όχι τον Ιούλιο του 74. Κι αυτό δεν μπορεί πιά κανείς να μου το βγάλει από το μυαλό!

Ενάντια σε αυτό το πολιτικό σύστημα αγωνιζόμασταν την εποχή της ευμάρειας, ενάντια στο ίδιο πολιτικό σύστημα αγωνιζόμαστε και τώρα! Ποιοί δηλαδή μπορεί να είναι πιό αυθεντικοί εκφραστές αυτής της Αντίστασης; Αυτοί που έρχονται δίπλα στις θέσεις μας επειδή σταμάτησε η Αγελάδα τους να κατεβάζει γάλα;;; Συνεχίζουμε ακάθεκτοι και με τα χέρια και τα μυαλά μας καθαρά και ξάστερα! Με τον ίδιο πόθο και με την ίδια λαχτάρα δέκα χρόνια τώρα, με την μέρα που ξεκινήσαμε. Κι έχουμε μιά και μόνο Φιλοδοξία! Ούτε πλούσιοι θέλουμε να γίνουμε ούτε βουλευτές. Μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι να μπορούσαν να το πούν αυτό και να το τηρήσουν...

Φιλοδοξία μας ήταν και παραμένει να εκφράσουμε όσο καλύτερα γίνεται κι όσο πιό αποτελεσματικά, ένα Μεγάλο Πατριωτικό Κίνημα, μακρυά από πολιτικές ή άλλου είδους σκοπιμότητες. Μακρυά από εκλογές... Μακρυά από κόμματα και ύποπτους μηχανισμούς. Μακρυά από εκλογές γιατί δεν πιστεύω στις εκλογές... Δεν πιστεύουμε στις εκλογές... Δεν πιστεύει ο "Στόχος" στις εκλογές... Έναν αγώνα καθάρα Εθνικό και εθνικά καθαρό! Και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να μας αποσπάσει από αυτή την Φιλοδοξία που είναι ταυτόχρονα και φιλοσοφία ζωής. Ζωής Σπαρτιάτικης, γιατί ο «Στόχος» είναι και καθ’ όλα Σπαρτιάτης, αρνούμενος να αμελοφιλοσοφεί εις τας εξοχάς –εντός και εκτός εισαγωγικών- της εύκρατης, δημοκρατικής και εκφυλιστικής τελικά για το Έθνος, Άθήνας... Λες και δεν πέρασε μιά μέρα...

Δεν θα μακρυγορήσω άλλο, θα κρατήσω να πώ κάποια πράγματα στο τέλος, θα επανέλθω, ορμόμενος κυρίως από τους συναγωνιστές μας που θα ακολουθήσουν αλλά και τις δικές σας παρατηρήσεις που θέλω και ζητώ να έχουν έναν και μόνο χαρακτήρα με πολλές καλές ιδιότητες! Αγωνιστικό, Εξωστρεφή, έντονα κριτικό και απέναντι μας και φυσικά Ελληνόψυχο... ΧΩΡΙΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ. 

ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΜΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΑΣ ΚΙ ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΖΗΤΑΜΕ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΑΣ, ΤΟΣΟ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΟΣΟ ΔΙΚΕΔΙΚΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΗΣ, έχοντας με την σειρά μας εμπιστοσύνη ΜΟΝΟ στα Ένοπλα τμήματα του Ελληνικού Έθνους που ξεσκλαβώνουν επί χιλιετίες με τα όπλα τους, όσα χάνει η πολιτική, η δημοκρατία και η διπλωματία... ΑΜΗΝ!

Σ. Χατζηπαρασκευάς

Read More

Το hellas-orthodoxy με διαφημίσεις της Δημοκρατικής Συμμαχίας!

Είμαστε ίσως από τους λίγους που είχαμε επισημάνει κατά καιρούς ότι είναι ασυμβίβαστο για το πατριωτικό blogging η ύπαρξη διαφημίσεων! (βλέπε εδώ). Η αναφορά μας αυτή στεναχώρησε πολλούς και ορισμένοι σταμάτησαν να μας προβάλουν.

Η παραπάνω φωτογραφία με τη διαφήμιση της Δημοκρατικής Συμμαχίας στο πλέον αντιμητσοτακικό και αντιντορικό blog είναι ενδεικτική για να καταλάβουν οι αποκαλούμενοι πατριώτες bloggers ότι η κονόμα δεν πάει μαζί με το πατριωτικό blogging. Το λέμε με σεβασμό στην προσπάθειά όλων όσων επέλεξαν να βάζουν διαφημίσεις στα blogs τους αλλά πώς θα σας φαινόταν αν αντί αυτής της διαφημίσεως, υπήρχε διαφήμιση του κρατιδίου των Σκοπίων με αναφορές στη Μακεδονία ή τουρκικών εταιρειών από τα κατεχόμενα της Κύπρου; 

Καλό είναι λοιπόν να αναθεωρήσετε τη στάση σας φίλοι bloggers. Δεν γράφουμε στα blogs και δεν κυνηγάμε τα clicks για λίγα περισσότερα ευρώ. Τουλάχιστον έτσι νομίζουμε ξεκινήσαμε όλοι. Ας συνεχίσουμε έτσι όπως ξεκινήσαμε, μακριά από το δαιμόνιο του κέρδους και του κυνηγιού της διαφήμισης. Δεν είναι και η καλύτερη ατραπός. 

Read More

Πατριωτικός χώρος: Από τα δέντρα στα σπήλαια

Ο ύπνος του δικαίου για κάθε "Πατριώτη"

Η συζήτηση που δημιουργεί πάντοτε εντάσεις και περιχαρακώσεις τα τελευταία χρόνια αφορά τον λεγόμενο "χώρο" που προσδιορίζεται άλλοτε ως πατριωτικός άλλοτε ως εθνικιστικός πάντοτε με διαφορετικούς συμμετέχοντες, ανάλογα την πολιτική τοποθέτηση του καθενός.

Αυτό όμως που δημιουργεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια θεωρήθηκε ότι ξεπεράστηκαν ορισμένες παιδικές αρρώστιες των μικρομάγαζων που εκμεταλλεύονταν το πατριωτικό αίσθημα και ότι μπήκαμε στη φάση της ωρίμανσης ενός "κινήματος". Ειδικά μετά τις πολιτικές μάχες που δόθηκαν με την είσοδο του ΛΑ.Ο.Σ. στη Βουλή και της Χρυσής Αυγής στο Δημοτ. Συμβούλιο αλλά και το τηλεοπτικό βήμα που πλέον είναι ανοικτό και για τον "χώρο" κάποιοι πίστεψαν ότι γύρισε ο τροχός.

Όμως, οι πολιτικοί πίθηκοι δεν κατέβηκαν ακόμη απ' τα δέντρα. Μετά τα όσα με κόπο και βάσανα πέτυχε όλα αυτά τα χρόνια, ο "χώρος" συνεχίζει όχι μόνο να διχάζεται και να περιθωριοποιείται αλλά και να ετεροκαθορίζεται αφού ακόμη και στις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που συντελούνται με την οικονομική κρίση, βρίσκεται στη γωνία πετώντας πέτρες, συντασσόμενος με το Κ.Κ.Ε. και άλλα απολιθώματα.

Μέχρι να ανακαλύψουν τα σπήλαια και τη φωτιά, οι πολιτικοί πιθηκάνθρωποι θα συνεχίσουν να πιθηκίζουν στα δέντρα, φωνάζοντας και βρίζοντας τον άλλο που δεν συντάσσεται στην ιδεολογική του καθαρότητα. Αλλά δεν θα περιμένει για πολύ ή ιστορία για να ρθουν οι ξυλοκόποι και να κόψουν τα δέντρα και να βάλουν τον πιθηκο στο κλουβί της ιστορίας!

Read More

Οι πατριωτικές δυνάμεις χαρίζουν κενό χώρο στο Σύνταγμα

Μια μεγάλη φιλολογία άνευ προηγουμένου έχει ξεκινήσει εδώ και πολλές μέρες στον λεγόμενο "πατριωτικό χώρο", αν υπάρχει τέτοιος, σχετικά με το κίνημα των αγανακτισμένων που κατεβαίνει στις κεντρικές πλατείες όλης της χώρας.

Άλλοι γράφουν για συνωμοσία, άλλοι για σχέδιο εκτόνωσης του κόσμου ενώ έχουν ακουστεί και άλλα πολλά που ουσιαστικά κατηγορούν τους ίδιους τους Έλληνες διαδηλωτές ως βολεψάκηδες που ξαφνικά θυμήθηκαν να διαμαρτυρηθούν.

Φαίνεται όμως ότι το πρόβλημα των επικριτών του Κινήματος Αγανακτισμένων είναι άλλο. Τόσα χρόνια είχαν συνηθίσει να παραμένουν εκτός των πανελλήνιων διαμαρτυριών αφού ο συνδικαλιστικός χώρος έχει κατακλυστεί από την Αριστερά και τους τραμπούκους της. Έτσι, αυτός ο ζωτικός χώρος που σαν θείο δώρο εμφανίστηκε από το πουθενά, χαρίζεται σχεδόν αυτόματα στην Αριστερά! Η κοντόφθαλμη λογική ορισμένων που είναι συνηθισμένοι να ελέγχουν σαν τσοπάνηδες 100 με 1000 άτομα το πολύ, βρίσκονται ενώπιον μιας τόσο μεγάλης πρόκλησης και στυλώνουν τα πόδια.

Για το λόγο αυτό, ακροαριστερά σχήματα αλωνίζουν τα βράδια στις γενικές συνελεύσεις που στήνουν ως "συντονιστικά" και βγάζουν μανιφέστα. Έτσι, οι πουθενάδες του πατριωτικού χώρου επαναλαμβάνουν τη ρητορική αντίστασης στο κίνημα των αγανακτισμένων. Παράλληλα, εμφανίζονται ανίκανοι να αρθρώσουν πειστικό λόγο αντίστασης στο Μνημόνιο και τα οικονομικά μέτρα αφού η μόνη αντιπρόταση που έχουν είναι το μόνιμο όχι που τους συμπεριλαμβάνει στη μερίδα που έχει καταλάβει με διαφορά πρώτο το ΚΚΕ.

Οι σκληροπυρηνικοί κομμουνιστές της δεξιάς και της εθνικής παράταξης, καλό θα ήταν να ξανασκεφτούν και να αναθεωρήσουν τη στάση τους προτού είναι πολύ αργά. Οι ευκαιρίες δεν θα είναι πολλές για να ξαναμπούν στο παιχνίδι!

Read More