Χειροκρότημα αντί αποδοκιμασίας

Tου Σταυρου Λυγερου

Η εικόνα των στελεχών της Ν. Δ. να χειροκροτούν μαζικά προχθές τον Κ. Καραμανλή είναι κραυγαλέα απόδειξη πολιτικής υπανάπτυξης. Η Ν. Δ. δεν είναι οργάνωση φανατικών. Είναι κόμμα εξουσίας. Θα είχε ενδιαφέρον κάποιος από τους χειροκροτητές να εξηγήσει το λόγο για τον οποίον ο προηγούμενος πρωθυπουργός δικαιούται τον έπαινο.

Ο Κ. Καραμανλής παρέλαβε μια προβληματική οικονομία. Αντί να την ανατάξει, την οδήγησε στο χείλος της χρεοκοπίας. Οι ευθύνες του είναι πολιτικές, αλλά είναι και συντριπτικές. Και δεν μειώνονται από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου χειρίστηκε τη δημοσιονομική βόμβα σαν μαθητευόμενος μάγος.

Αντί για χειροκρότημα στον Κ. Καραμανλή θα άρμοζε η δημόσια αποδοκιμασία και μάλιστα από τα στελέχη της Ν. Δ. Αυτό, όμως, θα μπορούσε να συμβεί σε ένα κόμμα, που αφ’ ενός έχει συναίσθηση των ευθυνών του έναντι της κοινωνίας και αφ’ ετέρου έχει ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης. Τόσο η Ν. Δ. όσο και (με διαφορετικό τρόπο) το ΠΑΣΟΚ, όμως, έχουν πάψει να είναι ζωντανοί πολιτικοί οργανισμοί. Εχουν εκφυλιστεί σε μηχανισμούς νομής της εξουσίας.

Τα στελέχη τους είναι εν ενεργεία ή εν αναμονή κρατικοί αξιωματούχοι, ή παράγοντες, που επωφελούνται ή αναμένουν να επωφεληθούν από την κομματική τους ιδιότητα. Το χειροκρότημά τους προς τον Κ. Καραμανλή είναι μια αταβιστική εκδήλωση απολίτικων οπαδών και ταυτοχρόνως πονηρών «υπαλλήλων» προς τον παλιό «αφέντη», προς το όνομα και τη δυναστεία.

Η κοινωνική βάση της Ν. Δ. ψήφισε για αρχηγό τον Αντ. Σαμαρά και επειδή δεν είχε ευθύνη για το πολιτικό έγκλημα, αφού στην κυβέρνηση συμμετείχε μόνο για μερικούς μήνες. Η εκλογή του αντανακλούσε τη συλλογική βούληση των κεντροδεξιών πολιτών για γύρισμα σελίδας. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει, το ποσοστό της Ν. Δ. θα είχε καταβαραθρωθεί.

Το ζήτημα αυτό γίνεται επίκαιρο με την Εξεταστική Επιτροπή για την οικονομία. Η σύστασή της είναι περιττή, επειδή οι ευθύνες για το δημοσιονομικό κατάντημα είναι πολιτικές και όχι ποινικές. Η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων μπορεί να είναι ποινικό αδίκημα, αλλά είναι κοινό μυστικό πως ήταν και αυτή προϊόν πολιτικής εντολής. Εκτός αυτού, υπάρχει και η πρόκληση εθνικής βλάβης.

Πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ την επικαλούνται για να τεκμηριώσουν τη διαφωνία τους, αλλά ο Γ. Παπανδρέου θα τη συστήσει επειδή πιστεύει ότι έχει μόνο να κερδίσει. Εάν ο Αντ. Σαμαράς γίνει απολογητής της κυβέρνησης Καραμανλή θα εξουδετερωθεί πολιτικά. Εάν, αντιθέτως, διαχωρίσει τη θέση του, στο Μαξίμου ελπίζουν ότι θα προκληθεί ρήγμα στη Ν. Δ. Με άλλα λόγια, μονά - ζυγά κερδισμένοι.

Το καθήκον του Αντ. Σαμαρά δεν είναι να καλύψει πολιτικά τον Κ. Καραμανλή, αλλά να καταστήσει τη Ν. Δ. αξιόπιστο κόμμα. Οχι μόνον επειδή δεν έλαβε κανένα «δαχτυλίδι» και ως εκ τούτου δεν χρωστάει, αλλά και επειδή προϋπόθεση για να αποκτήσει η αξιωματική αντιπολίτευση αξιόπιστο λόγο είναι να κάνει την αυτοκριτική της γι’ αυτό που όλη σχεδόν η κοινωνία τής καταλογίζει.

πηγή: citypress-gr

Read More

Περί ιθαγένειας και ενσωμάτωσης

Tου Σταύρου Λυγερού

Η χθεσινή εκτός ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή ανέδειξε τις διαφωνίες, που είχε ήδη αναδείξει ο διάχυτος δημόσιος διάλογος. Το νομοσχέδιο διαφέρει κάπως από το κείμενο της νομοθετικής πρωτοβουλίας, που είχε τεθεί σε δημόσια διαβούλευση. Είναι αλήθεια ότι ο υπουργός Εσωτερικών έκλεισε ορισμένες επικίνδυνες «τρύπες», αλλά διατήρησε ανέπαφη την αρχική φιλοσοφία.

Το θεώρημα του πρωθυπουργού είναι ότι η παραχώρηση ιθαγένειας επιφέρει την ενσωμάτωση των μεταναστών. Τα γεγονότα το έχουν σε μεγάλο βαθμό διαψεύσει. Αυτό δεν εμποδίζει την κυβέρνηση να νομοθετεί με στόχο την «πολυπολιτισμική κοινωνία», υπό την επήρεια του ιδεολογήματος ότι το εθνικό κράτος είναι ξεπερασμένο και πρέπει να το ξεφορτωθούμε.

Ο Γ. Παπανδρέου δεν απάντησε σε τρία κρίσιμα ερωτήματα:

• Πρώτον, τι θα πράξει με το σχεδόν ένα εκατομμύριο παράνομους μετανάστες που ήδη βρίσκονται στην Ελλάδα.

• Δεύτερον, εάν πρέπει ή όχι να κάνουμε διάκριση των παράνομων μεταναστών με βάση την πολιτισμική συμβατότητά τους και τη δυνατότητά τους για αρμονική ενσωμάτωση. Τρίτον, πώς θα αναχαιτιστεί η συνεχιζόμενη παράνομη είσοδος νέων μεταναστών;

Αντί για απαντήσεις, ο πρωθυπουργός επιδόθηκε σε συναισθηματικές αναφορές. Ευτυχώς, αυτή τη φορά δεν επανέλαβε το άτοπο, πως η απόδοση ιθαγένειας είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Το γεγονός, όμως, ότι εμμέσως παρομοίασε τους παράνομους μετανάστες με τους Mικρασιάτες πρόσφυγες είναι ενδεικτικό, όχι τόσο σύγχυσης, όσο της ιδεολογικής εμμονής η Ελλάδα να θεωρείται χώρος και όχι χώρα. Αυτή είναι η αιτία, που από την ομιλία του ουσιαστικά απουσιάζει η κρίσιμης σημασίας διάκριση μεταξύ νόμιμου και παράνομου μετανάστη.

Είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού ότι η κυβέρνηση έχει την τάση «επίλυσης» του μεταναστευτικού προβλήματος με την παραχώρηση ιθαγένειας. Πρόκειται για τάση, που είναι συμβατή με την τρέχουσα πρακτική του ελληνικού κράτους να νομιμοποιεί εκ των υστέρων παράνομες καταστάσεις. Οι περίπου 700.000 νόμιμοι μετανάστες ήταν στη συντριπτική πλειονότητά τους παράνομοι, που νομιμοποιήθηκαν μαζικά σε τέσσερις δόσεις.

Η πείρα απέδειξε ότι κάθε νομιμοποίηση τροφοδότησε το επόμενο κύμα, ενισχύοντας την εντύπωση πως όποιος μπαίνει στην Ελλάδα παρανόμως δεν διώχνεται και κάποια στιγμή νομιμοποιείται. Αντί να δημιουργήσει αντικίνητρα για να συρρικνώσει τις ροές λαθρομετανάστευσης, η κυβέρνηση διευκολύνει την απόδοση ιθαγένειας, γεγονός που εκ των πραγμάτων θα λειτουργήσει ως κίνητρο για ενίσχυση των μεταναστευτικών ροών.
Δεδομένου ότι η ανάσχεση της παράνομης εισόδου μεταναστών από τα θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία είναι πρακτικά από δυσχερής έως αδύνατη, το βάρος πέφτει σε δράσεις:

• Πρώτον, να ασκηθεί εκ μέρους της Ε.Ε. ασφυκτική πίεση στην Αγκυρα να δέχεται πίσω όσους εισέρχονται παρανόμως στην Ελλάδα από την τουρκική επικράτεια.

• Δεύτερον, να οργανωθεί ένας μηχανισμός συνεχούς επαναπατρισμού παράνομων μεταναστών. Η αξία αυτού του μέτρου δεν είναι τόσο ο αριθμός όσο το αποτρεπτικό μήνυμα προς όσους θα ήθελαν να επιχειρήσουν την παράνομη είσοδο στην Ελλάδα.

πηγή:Καθημερινή

Read More