Παίρνω ιδέες από αναρχικούς δηλώνει ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ!

Απίστευτο κι όμως αληθινό! Αναδημοσιεύουμε δημοσίευμα από την εφημερίδα ΠΑΡΟΝ:

"Στη συνέντευξη Παπαμιμίκου στο Kontra Channel, στην εκπομπή «Νέοι και Κοινωνία» την προηγούμενη Τρίτη, ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ αποκάλυψε πώς του «γεννήθηκε η ιδέα» του πολυχώρου openplace για τα κεντρικά γραφεία της ΟΝΝΕΔ. Εμπνεύστηκε από πολυχώρο αντιεξουσιαστών στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος έχει μεγάλη επισκεψιμότητα, λόγω ζωντάνιας και δραστηριοτήτων, και ο οποίος έχει βοηθήσει να αυξηθεί η απήχηση του «χώρου»."

Φαίνεται πως σε λίγο θα δούμε τους ΟΝΝΕΔίτες να πετάνε μολότοφ αντί για λουλούδια στα μπουζούκια που συχνάζουν...Να θυμίσουμε μόνο ότι σε εκδηλώσεις της ΟΝΝΕΔ σε αυτά τα γραφεία έχουν προσκληθεί μέχρι τώρα ο γνωστός για τις προδοτικές απόψεις του πρώην βουλευτής του Συνασπισμού Κουναλάκης και ο αριστερός δημοσιογράφος Κούλογλου! Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά. Τι κατάντια!

Read More

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος: Το τέλος της χούντας των φοιτητοπατέρων

Του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου

Προέδρου της Νεολαίας ΛΑ.Ο.Σ.

“ΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΑ,ΤΡΙΩΝ ΔΕΙ ΜΕΜΝΗΣΘΑΙ.ΠΡΩΤΟΝ, ΟΤΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΡΧΕΙ. ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΝΟΜΟΥΣ ΑΡΧΕΙ.ΤΡΙΤΟΝ ΔΕ,ΟΤΙ ΟΥΚ ΑΕΙ ΑΡΧΕΙ.” (Αγάθων)

Χαίρομαι πραγματικά αυτές τις μέρες που βλέπω τους φρικαρισμένους φοιτητοπατέρες να παρακολουθούν το τέλος της χούντας τους μέσα στα πανεπιστήμια. Οι σπασμωδικές τους αντιδράσεις που τους φέρνουν σε σύγκρουση με τα ίδια τους τα κόμματα, τα οποία δημιούργησαν και έδωσαν την κάλυψη στην έως τώρα παράτυπη και άνομη κυριαρχία τους εντός των ιδρυμάτων, δεν μπορούν παρά να φτιάχνουν την διάθεση όλων ημών που τόσα χρόνια νοιώσαμε στο πετσί μας την αλαζονεία, την βία και τον αποκλεισμό, από τους φιρερίσκους συνδικαλιστάδες των φοιτητικών παρατάξεων.

ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΡΧΕΙ…

Η αλαζονεία της απόλυτης κυριαρχίας τους μέσα στα πανεπιστήμια, δεν τους έκανε ποτέ να σκεφτούν ότι άρχουν επί συμφοιτητών τους που είναι ελεύθεροι άνθρωποι με ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Έτσι επέβαλαν την συνδικαλιστική τους χούντα μέσα στα πανεπιστήμια. Θεώρησαν ότι αυτοί έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν το ποιοι φοιτητές θα μιλούν και ποιοι δεν θα έχουν δικαίωμα λόγου. Θεώρησαν πως αυτοί μπορούν να αποφασίζουν για το ποιες ιδέες επιτρέπεται να διακινούνται ελεύθερα και ποιες τιμωρούνται με αποκλεισμό, ροπαλισμό, μαχαιρώματα, ή διαγραφές των φορέων τους από τους φοιτητικούς συλλόγους. Έστησαν με τέτοιο τρόπο το νταβατζηλίκι τους μέσα στις σχολές, ώστε να είναι αναγκασμένοι οι φοιτητές να γλύφουν στα τραπεζάκια των παρατάξεων προκειμένου να έχουν τις υπηρεσίες (γραμματειακή υποστήριξη, σημειώσεις, πάσα, ενημέρωση για προγράμματα κ.α.) που ήταν υποχρεωμένη η πολιτεία να τους προσφέρει. Θεώρησαν ότι η εξουσία τους επί των συμφοιτητών τους είναι απόλυτη και σχεδόν θεοκρατική.

ΚΑΤΑ ΝΟΜΟΥΣ ΑΡΧΕΙ…

Δεν ξέχασαν όμως μόνο το ότι άρχουν επί ανθρώπων, ξέχασαν και το ότι πρέπει να άρχουν κατά νόμον. Έτσι προτίμησαν ο μόνος νόμος στα πανεπιστήμια να είναι οι ορέξεις των φοιτητοπατέρων. Εξαφάνισαν το καταστατικό της ΕΦΕΕ, παρότι αυτό είχε γίνει νόμος του κράτους, για να μπορούν να λειτουργούν χωρίς καταστατικούς κανόνες. Δημιούργησαν φοιτητικούς συλλόγους χωρίς καταστατικά για να μπορούν να μοιράζουν μεταξύ τους την πίτα κατά το δοκούν. Απέκλειαν από τις εκλογές των συλλόγων τους όσες παρατάξεις δεν ήθελαν να παίξουν το παιχνίδι τους (βλέπε αποκλεισμούς των ψηφοδελτίων της Φ.Ο.Σ.). Καταλάμβαναν μέσω παράνομων εκλογικών διαδικασιών τις θέσεις των εκπροσώπων φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης, προκειμένου να κρατάνε ζωντανές τις υπόγειες και εν πολύς παράνομες συνδιαλλαγές τους με το καθηγητικό κατεστημένο. Πέρναγαν στα μεταπτυχιακά προγράμματα, σε συνεννόηση με κομματικοποιημένους καθηγητάδες, τα κομματόσκυλά τους, αποκλείοντας άξιους φοιτητές που είχαν την αξιοπρέπεια να μην τους γλείφουν. Η ίδια προώθηση θεσμοθετήθηκε και για τους λέκτορες προκειμένου να διαιωνίζεται η σαπίλα και η εξάρτηση του καθηγητικού κατεστημένου. Όσοι καθηγητές δεν θέλησαν να προσκυνήσουν αυτό το σύστημα, αν δεν οδηγούντο στην παραίτηση, έμεναν απλά στην αφάνεια…

ΟΥΚ ΑΕΙ ΑΡΧΕΙ…

«Αρχή άνδρα δείκνυσι» έλεγαν οι αρχαίοι. Και η απόλυτη εξουσία των φοιτητοπατέρων μέσα στα πανεπιστήμιά μας, ανέδειξε δυστυχώς ό,τι χειρότερο είχε η γενιά μας. Ανθρώπους αλαζόνες, συμφεροντολόγους, κουτοπόνηρους και αδίστακτους, που δυστυχώς όμως γι αυτούς, η νομοτέλεια των πραγμάτων μπορούσε να τους επιτρέψει να ξεχάσουν ότι άρχουν επί ανθρώπων, άφησε το περιθώριο να λησμονήσουν ότι πρέπει να άρχουν κατά νόμον, όμως δεν θα μπορούσε να μην τους προσγειώσει απότομα στην πραγματικότητα του ότι δεν θα άρχουν για πάντα. Η αλαζονική και άνομη εξουσία τους κάποια στιγμή θα λάμβανε τέλος και όσο κι αν δεν θέλουν να το πιστέψουν αυτή η στιγμή ήρθε. Η χαρά που νοιώθουμε δεν πηγάζει μόνο από την δικαίωση πολυετών αγώνων, που κάποιοι έχουμε πληρώσει με διώξεις και αρκετά ράμματα από τις συγκρούσεις μέσα στα πανεπιστήμια, αλλά και από την επιβεβαίωση της φυσικής νομοτέλειας, που δίνει στην θεά Νέμεσι τον πήχη και το χαλινάρι, για να τιμωρεί και να βάζει φρένο στην αχαλίνωτη έπαρση, την ασυδοσία και την αδικία των θνητών.

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ

Οι αντιδράσεις που παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες και που θα γενικευθούν τις επόμενες, δεν αφορούν στην μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών, αλλά σε μία μικρή συντεχνία φοιτητοπατέρων και καθηγητάδων, που βλέπουν το νταβατζηλίκι τους επί των ελληνικών πανεπιστημίων να κλονίζεται. Οι φοιτητές θέλουν ένα πανεπιστήμιο ελεύθερο από την κομματοκρατία, από τα τραπεζάκια την αφισορύπανση και τα συνθήματα, από την αστυνομία σκέψης των κουκουλοφόρων, από τις παράνομες συνδιαλλαγές των παρατάξεων με τις συνελεύσεις των τμημάτων, τις συγκλήτους και τις πρυτανείες. Ένα πανεπιστήμιο λειτουργικό, όπου να δίδεται έμφαση στην γνώση, στην έρευνα, στην ανάδειξη νέων επιστημόνων και όχι νέων κομματαρχών. Άλλωστε αυτό έδειχναν όλα αυτά τα χρόνια, γυρίζοντας την πλάτη τους και απέχοντας με συντριπτικά ποσοστά από τα πανηγύρια των στημένων «φοιτητικών εκλογών», των αριστεροκρατούμενων «γενικών συνελεύσεων» που σχεδόν ποτέ δεν συγκέντρωσαν απαρτία, των εκδηλώσεων της κομματικής κυριαρχίας μέσα στις σχολές.

Ρόλος των φοιτητών δεν είναι να συνδιοικούν τα Πανεπιστήμια, αλλά να σπουδάζουν σε αυτά. Ρόλος των πανεπιστημίων δεν είναι να αναπαράγουν σάπιους συνδηκαλιστάδες, αλλά νέα μυαλά με πρωτότυπες ιδέες, φαντασία και όρεξη για επιστημονική έρευνα, κατάρτιση για να σταθούν με πτυχία κύρους στον όλο και πιο έντονο ανταγωνισμό της αγοράς εργασίας, παιδεία για να αποτελέσουν συνειδητούς και ενεργούς πολίτες που θα τραβήξουν την κοινωνία μας από την παρακμή που μας επέβαλαν οι προηγούμενες γενιές.

Δεν θα υποστηρίξω πως ο νέος νόμος επιλύει όλες τις παθογένειες της ανώτατης παιδείας, είναι όμως μία καλή αρχή. Κάτι που πρέπει να δοκιμαστεί στην πράξη, για να δούμε πως μπορεί να λειτουργήσει μία διαφορετική λογική στα πανεπιστήμιά μας που έχουν καταντήσει να είναι τα τελευταία της Ευρώπης.

Αν υπάρξει το κατάλληλο πολιτικό σθένος, για την εφαρμογή των όσων η ελληνική βουλή ψήφισε με μία σπάνια πλειοψηφία, μπορούμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Αρκεί να αφήσουμε στην άκρη τα καραγκιοζιλίκια του πιο συντηρητικού κομματιού της κοινωνίας μας, της Αριστεράς και των ποικιλόχρωμων συνδικαλιστάδων, που πάντοτε θα αποτελούν τις αντιδραστικές δυνάμεις σε κάθε δημιουργική αλλαγή που θα πλήττει την κυριαρχία τους.

Οι τίτλοι τέλους της χούντας των φοιτητοπατέρων, μπορεί να πέσουν υπό τους ήχους του σάουντρακ των διαδηλώσεων, των τηλεβόων και των καταλήψεων που επιβάλει η συντεχνία τους, αφήνοντας όμως στην συνέχεια τον χώρο για ελεύθερα ελληνικά πανεπιστήμια στην μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών που θέλουν να σπουδάσουν, να ερευνήσουν και να μορφωθούν.

Read More

Η ανέφικτη ακαδημαϊκή ελευθερία

Tου Χρηστου Γιανναρα

H υπουργός Παιδείας, κυρία Aννα Διαμαντοπούλου, τόλμησε απόπειρα πανεπιστημιακής μεταρρύθμισης. Oσοι ειλικρινά ενδιαφέρονται να αποκτήσει η χώρα και πάλι προϋποθέσεις σοβαρής ανώτατης παιδείας, περιμένουν το αποτέλεσμα – αν η καλών προθέσεων απόπειρα θα καταστεί μεταρρύθμιση. Yστερα από την εφιαλτική παρένθεση είκοσι εννέα χρόνων εξευτελισμού κάθε ακαδημαϊκής λογικής.

Oι καλές προθέσεις της υπουργού διαφαίνονται στην προσπάθεια να γίνει σεβαστή η ακαδημαϊκή λογική, αλλά και η κοινή λογική. Λογικές που θεμελιώνουν αυτονόητα την οργάνωση και λειτουργία των πανεπιστημίων και στις πιο υπανάπτυκτες γωνιές του πλανήτη. Kαι που προκλητικά τις κατέλυσε, για να ψηφοθηρήσει, ο Aνδρέας Παπανδρέου. Kαυχιόταν ο Hρόστρατος ότι είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που δίνει τόσο υψηλά ποσοστά συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα διοίκησης και λειτουργίας των AEI. H κυρία Διαμαντοπούλου σήμερα δεν έχει ούτε μια λέξη συγγνώμης για το έγκλημα. Eίναι αυτό ένα πρώτο ρήγμα στην αξιοπιστία του εγχειρήματός της.
Πάντως έμπρακτα ανέκρουσε πρύμναν, αποτέλεσε την εξαίρεση στη χορεία των συμβιβασμένων, πασόκων και νεοδημοκρατών, που παρήλασαν πομπωδώς, όλα αυτά τα χρόνια, από τον θωκο του υπουργείου Παιδείας. Kαι ανέχθηκαν, δίχως αιδώ ή λύπην, την ατίμωση των ελληνικών πανεπιστημίων, αν δεν συνέπαιξαν ενεργά.

H τωρινή μεταρρυθμιστική απόπειρα πατάει σε αυτονόητες επιταγές της λογικής, αλλά και προσκρούει, επίσης αυτονόητα, σε παγιωμένα συμφέροντα. Στα είκοσι εννέα χρόνια του εφιάλτη, τα πανεπιστήμια αναδείχθηκαν πεδία απίστευτης αναξιοκρατίας, οικογενειοκρατίας, φαυλότητας, εφαλτήρια για αξιώματα στον δημόσιο βίο, φέουδα κομματικής εκμετάλλευσης, εύκολα παλκοσένικα για να ακκίζονται μετριότητες και κομματικοί μικρόνοες, κόμβοι δικτύωσης κυκλωμάτων «προμηθευτών» ή στημένων «ερευνητικών προγραμμάτων». Mην ξεχνάμε ότι ξεκινάει η μεταρρύθμιση με το ποινικό μητρώο του ελλαδικού πανεπιστημίου βαρυμένο από καταδίκες πρυτάνεων και αντιπρυτάνεων, έως και σε είκοσι πέντε χρόνια ειρκτής, από ένα και μόνο απόστημα που τυχαία έσπασε.

Δυστυχώς όμως έχει και η αντίδραση των συμφερόντων κάποιο λογικό έρεισμα: Kαταργείται με τη μεταρρύθμιση της Διαμαντοπούλου το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων, θεμελιώδης προϋπόθεση ακαδημαϊκής ελευθερίας έναντι της οποιασδήποτε εξουσίας. Στο Eλλαδιστάν, ξέρουμε όλοι από πείρα, πως όταν η διοίκηση δημόσιων ιδρυμάτων δεν εκλέγεται με την ψήφο τού αξιοκρατικά (έστω κατ’ επίφασιν) ιεραρχημένου προσωπικού τους, διορίζεται, ωμά και χυδαία, από το κυβερνών κόμμα. Nαι, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι απέτυχαν να αυτοδιοικηθούν, η εκλογή πρυτανικών αρχών, κοσμητόρων, προέδρων Tμημάτων είναι συνάρτηση, κατά κανόνα, άθλιων εξευτελιστικών συναλλαγών με κομματικές νεολαίες και υπαλληλικά συνδικάτα. Aλλά και η κυρία Δ. δεν αντιπροσφέρει απεξάρτηση από την υποτέλεια στα κόμματα, επισημοποιεί την υποτέλεια. Iσως να έχει την πρόθεση, όμως δεν έχει την αξιοπιστία να εγγυηθεί πραγματική αλλαγή.

Mια πραγματική, και όχι στα λόγια, πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση δεν μπορεί σήμερα, δυστυχώς, να προκύψει από πρωτοβουλία και χειρισμούς του υπουργού Παιδείας. Aπαιτείται κεντρική πολιτική βούληση και στρατηγική. Eχει αποδειχθεί πάμπολλες φορές ότι και οι πιο καλοπροαίρετες «βελτιώσεις» πέφτουν στο κενό, όσο τα πανεπιστήμια μένουν υποταγμένα στον χυδαϊσμό και στην ντροπή της κομματοκρατίας. Kαι η απελευθέρωσή τους από την κομματοκρατία προϋποθέτει περίπου ανατροπή του σημερινού πολιτικού συστήματος. Θα την τολμήσει η κυρία Διαμαντοπούλου ή ο ολίγιστος πρωθυπουργός;

Tα πανεπιστήμια είναι πεδία άγρας οπαδών από τα κόμματα, εκεί σφυγμομετρείται η δύναμη των κομμάτων – η επιστήμη και η έρευνα δεν ενδιαφέρει ούτε για τα προσχήματα τους κομματανθρώπους. Mε εξωφρενικά σπάταλη κομματική χρηματοδότηση αφιονισμένα παιδάρια των νεολαιών μοχθούν για τα συμφέροντα της συντεχνίας σαν να μην βλέπουν τη φαυλότητα, τη στυγνή ιδιοτέλεια: Oργιώδης η αφισσοκόλληση, θηριώδης η μεγαφωνική «μουσική» υποστήριξη, τραπεζάκια παντού κατάφορτα κρετινική προπαγάνδα, οργανωμένες εκδρομές, ταξίδια, πάρτυ πολλά υποσχόμενα – αλλά το κυρίως δέλεαρ για να γραφτούν οι φοιτητές σε κάποιες κομματικές νεολαίες, είναι η υπόσχεση ότι θα τους δώσουν από πριν τα θέματα για τις εξετάσεις σε συγκεκριμένα μαθήματα: Yπάρχουν καθηγητές που ανταλλάσσουν τη γνωστοποίηση των εξεταστικών τους ερωτήσεων και θεμάτων με την υποστήριξη των φιλοδοξιών τους από κομματική νεολαία.

Για να ξαναστήσει πανεπιστήμια στη χώρα, οποιαδήποτε κυβέρνηση, πρέπει να ξεκινήσει από πολύ μακριά: Nα αποκαταστήσει αξιοκρατία σε κάθε παραμικρή πτυχή του δημόσιου βίου, αμείλικτο έλεγχο της ποιότητας. Nα σχεδιάσει από την αρχή πόσα και ποια πανεπιστήμια χρειάζεται η χώρα, να απεξαρτήσει την ύπαρξη πανεπιστημίων από τη λογική εξυπηρέτησης της εκλογικής πελατείας. Nα ξεκαθαρίσει τίμια και ειλικρινά ότι το πανεπιστημιακό πτυχίο δεν εξασφαλίζει επαγγελματική αποκατάσταση – ο πληρωθρισμός του επιστημονικού προλεταριάτου θα χαλιναγωγηθεί μόνο με κεντρικά σχεδιασμένο προγραμματισμό της επαγγελματικής απορρόφησης των πτυχιούχων (ένα καθολικευμένο άτεγκτο AΣEΠ).

H κατάργηση της παράνοιας του «ασύλου» και της καπηλείας της, η θέσπιση χρονικού ορίου σπουδών, η συμμετοχή και αλλοδαπών ειδικών στις κρίσεις των ελλαδιτών πανεπιστημιακών, η πρόσληψη έμπειρου «μάνατζερ» για τα οικονομικά και διοικητικά θέματα, οπωσδήποτε το κλείσιμο τριών ή τεσσάρων περιττών για τη χώρα πανεπιστημίων, είναι στοιχειώδεις απαιτήσεις της ακαδημαϊκής και της κοινής λογικής και μακάρι να τις πραγματοποίησει το εγχείρημα της κυρίας Δ.

Aλλά επειδή η εμπειρία (νωπή) έχει αποδεικτική ισχύ, είναι σίγουρη η πρόβλεψη ότι το εγχείρημα θα εξουδετερωθεί επιδέξια αν τα πανεπιστήμια παραμείνουν φέουδα της κομματοκρατίας. Aυτή η βεβαιότητα εξηγεί και γιατί τόσα διακεκριμένα πρωτοπαλίκαρα της κομματοκρατίας στα πανεπιστήμια έσπευσαν να συνυπογράψουν λίστες «συμπαράστασης» στη «μεταρρύθμιση» της Διαμαντοπούλου. Aυτοί ξέρουν. Oι υπογραφές τους είναι πρόγνωση φιάσκου.

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Read More

Υπερ του Μεσοπρόθεσμου είπαν 11 καθηγητές. Ποιοι είναι;

Ο Θάνος Βερέμης ενας εκ των υπογραφόντων

Η δήλωση των 11 πανεπιστημιακών υπέρ του Μεσοπρόθεσμου είναι η εξής:

Κανείς δεν αγνοεί βέβαια πόσο επαχθής είναι η σημερινή πραγματικότητα για όλους σχεδόν τους Ελληνες. Και κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλοί συμπατριώτες μας βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας. Εύλογα δε. Κεκτημένα ανετράπησαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν, ειδικά δε για τους νέους, τουλάχιστον τους μη προνομιούχους ή υπερπροικισμένους οι διαφαινόμενες προοπτικές προκαλούν δέος.

Εξίσου γνωστό είναι όμως, επίσης, ότι απελπισία και ορθολογισμός σπανίως συμβαδίζουν. Γιατί η απελπισία οδηγεί στον πανικό και αυτός σε κινήσεις σπασμωδικές ή χωρίς προσανατολισμό, οι οποίες όχι σπάνια αντιστρατεύονται τους στόχους και τα συμφέροντα εκείνων που τις αποπειρώνται.

Αν λοιπόν αποφασίσαμε να προσυπογράψουμε το παρόν δεν είναι επειδή, περιχαρακωμένοι στον ακαδημαϊκό μικρόκοσμό μας δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε _ και ακόμη περισσότερο να νιώσουμε _ την αγανάκτηση, την απόγνωση και την ανάγκη για αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά επειδή θεωρούμε χρέος μας να θέσουμε, υπό μορφή ερωτημάτων, ενώπιόν της, κάποια δεδομένα καθώς και προβληματισμούς που εκτιμούμε ότι πηγάζουν από την απλή λογική.


Πρώτον: Με τη δαιμονοποίηση των ξένων κυβερνήσεων οι οποίες οφείλουν να φορολογούν τους πολίτες τους για να συνεχίζεται ο χαμηλότοκος δανεισμός μας, εις βάρος ίσως των άμεσων αναπτυξιακών προοπτικών των χωρών τους _ δεν εγκλωβιζόμαστε σε μια συμπεριφορά ομφαλοσκόπησης που αγνοεί τα δεδομένα της πραγματικότητας και τη συνθετότητα του σύγχρονου κόσμου; Πράγματι.


Οι πολιτικοί εντολοδόχοι των δανειστών μας δεν έχουν, και αυτοί, απέναντί τους κοινοβούλια, κοινές γνώμες, υποχρέωση λογοδοσίας σε επίσης αγανακτισμένους ανθρώπους που ενδεχομένως θεωρούν ότι η συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας μας εφόσον η ίδια δεν καταβάλλει ένα επώδυνο τίμημα για την ανόρθωσή της είναι ασύμφορη, παράλογη, άδικη, ακόμη και επισφαλής;


Δεύτερον: Εάν, κατά το διάχυτο λαϊκό αίτημα, φύγει η Τρόικα, καταγγελθεί το επαχθές και «απεχθές», μνημόνιο, κηρυχθεί χρεοστάσιο κλπ. η κατάσταση του μέσου έλληνα θα βελτιωθεί ή, κατά την κοινή λογική, θα επιδεινωθεί, δραματικά και ραγδαία;


Τρίτον: Το ότι πολλές αποφάσεις των πολιτικών μας ηγεσιών δεν είναι κοινωνικά δίκαιες ή οικονομικά αποτελεσματικές αναιρεί το γεγονός πως καμία εναλλακτική προοπτική δε διαφαίνεται σήμερα πιο «αναίμακτη» ή λιγότερο επώδυνη από τη συνέχιση της χρηματοδότησής μας, έστω και με τους, σκληρούς πράγματι, όρους του Μνημονίου;


Τέταρτον: Εμείς ως λαός δεν έχουμε καμία ευθύνη για την παρούσα δραματική κατάσταση; Δεν καθυστερήσαμε με μαζικές κινητοποιήσεις τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού μας συστήματος; Οι πολιτικές μας επιλογές, η επίμονη απαίτηση ευχάριστων προεκλογικών υποσχέσεων που οδηγούσε τα κόμματα σε πλειοδοσία «δεσμεύσεων» και εξοστράκιζε τις φωνές της πρόνοιας και της λογικής, ο ατομικός υπερδανεισμός και ο ακραίος υπερκαταναλωτισμός την περίοδο της φαινομενικής ευμάρειας δεν συνέβαλαν στη σημερινή κατάσταση; Και υπήρξαν ποτέ λαοί που δεν κατέβαλαν τίμημα για τα λάθη τους;


Μήπως, λοιπόν, αντί της διαρκούς μεμψιμοιρίας, της συνεχούς καταγγελίας των ξένων και των αέναων κλαυθμών, θα αποτελούσε πιο ορθολογική αντίδραση η αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως κατάστασης δυσχερώς (και μόνο σε βάθος χρόνου) αναστρέψιμης, καθώς και ο πολλαπλασιασμός των ατομικών και συλλογικών μας προσπαθειών για την έξοδο από την κρίση; Οπως, δηλαδή, έκαναν μεταπολεμικά λαοί που είχαν χάσει τη μάχη στα στρατιωτικά πεδία, κέρδισαν όμως αυτήν της ειρήνης


Σε τελική ανάλυση εμείς, παρά τα κονδύλια που κατά τις τελευταίες δεκαετίες εισέρευσαν πλουσιοπάροχα στη χώρα μας, χάσαμε τη μάχη της ανάπτυξης και προϋπόθεση για να μη χάσουμε τον πόλεμο είναι να ανακτήσουμε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη πρώτα του εαυτού μας, στη συνέχεια δε και των ξένων, ως λαός που διδάσκεται από τα λάθη του και αγωνίζεται για την αναίρεση ή έστω τον περιορισμό των συνεπειών τους.

Καθηγητής Θάνος Βερέμης, ιστορικός, πρώην πρόεδρος Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας επί Νέας Δημοκρατίας. Απ' τους πρώτους κατόχους της έδρας Κων/νος Καραμανλής.

Καθηγητής Απόστολος Γεωργιάδης, αστικολόγος, πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών. Βραβευμένος από τη ΔΑΠ-Νομικής για τη συμβολή του στην καλλιέργεια της νομικής επιστήμης στην Ελλάδα.

Καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος, πολιτικός επιστήμων, μέλος πλέον της Δημοκρατικής Συμμαχίας και βιογράφος του Κων/νου Μητσοτάκη.

Καθηγητής Θόδωρος Κουλουμπής, διεθνολόγος, πρώην πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ, συνεργάτης του Ιδρύματος Καραμανλή.

Αναπληρωτής καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, πολιτικός επιστήμων, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Kαθηγητής Γιώργος Παγουλάτος, πολιτικός επιστήμων. Research fellow στο ΕΛΙΑΜΕΠ, συνεργάτης υπουργών της Νέας Δημοκρατίας και του Ιδρύματος Καραμανλή.

Καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, διεθνολόγος, αντιπρόεδρος ευρωπαϊκού δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κάρφωνε την χώρα μας προκειμένου να πληρώνει πρόστιμα για κακομεταχείριση λαθρομεταναστών.

Καθηγητής Μιχάλης Σταθόπουλος, αστικολόγος, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Αθηνών. Σκληρό σημιτικό ΠΑΣΟΚ ως υπουργός δικαιοσύνης του Σημίτη.

Επίκουρος καθηγητής Πλάτων Τήνιος, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Διετέλεσε σύμβουλος του Σημίτη από το 1996 ως το 2004.

Καθηγητής Γρηγόρης Τσάλτας, διεθνολόγος, εκλεγμένος πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου. Εκλέχτηκε με τη στήριξη της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ Παντείου και του γραμματέα ΔΑΠ ΑΕΙ Σάκη Ιωαννίδη.

Καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, πολιτικός επιστήμων, πρόεδρος πλέον στο ΕΛΙΑΜΕΠ (γνωρίζουμε όλοι τι εστί ΕΛΙΑΜΕΠ)

Read More

Οι ΔΑΠίτες του Κατσαφάδου τις άρπαξαν στο Πανεπιστήμιο Πειραιά

Πέσανε γερές φάπες στο ΠΑ.ΠΕΙ. από μπράβους της ΠΑΣΠ σε φοιτητές της ΔΑΠ, όταν οι τελευταίοι πήγαν με τσαμπουκά να εισέλθουν στο πάρτυ της ΠΑΣΠ. Μάλιστα, βγήκε και ανακοίνωση καταγγελίας της συγκεκριμένης επίθεσης.

Οι ΔΑΠίτες του Κατσαφάδου, χωρίς ίχνος ντροπής, κλαίγονται για το ξύλο που έφαγαν την ώρα που οι ίδιοι ακριβοπληρώνουν παρόμοιους μπράβους, για παρόμοιες καταστάσεις. Οι ίδιοι δεν τολμούν να ξεμυτίσουν και κρύβονται πίσω "στο μπούγιο". Φαίνεται ότι στους παροικούντες τον Πειραιά, έχουν ξεχάσει τι θα πει "Άντρας" και "Μπέσα". Άξιοι συνεχιστές της κουλτούρας Κατσαφάδου. Τα λούτρινα αρκουδάκια σας λείπουν!

Read More

ΔΑΠ ΝΔΦΚ: Παράταξη με χορηγό! Δείτε ποιον!

Η φοιτητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, στην σημερινή παρουσίαση του προγράμματος της στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, παρουσία του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά έκανε μια πρωτοτυπία.

Στην livestream παρουσίαση μέσω του site της υπήρχε επί μονίμου βάσεως διαφήμιση της Wind! Μην ξεχνάμε ότι με την Wind έχει συνεργαστεί και για τα περίφημα blackberry κινητά των μεγαλοστελεχών της! Έτσι γίνεται η πρώτη πολιτική παράταξη που δέχεται απροκάλυπτα ότι έχει χορηγό. Φανταζόμαστε σε λίγο και μπλουζάκια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ με το σήμα της Wind ή αφίσες με διακριτικές διαφημίσεις. Η ΟΝΝΕΔ Α.Ε. του Σάκη Ιωαννίδη και του Ανδρέα Παπαμιμίκου, μας έχει συνηθίσει άλλωστε!

Read More