Όταν ο Φασισμός ανήκε στην αριστερά

Φωτογραφία του ακραίου αναρχικού (τότε) Μπενίτο Μουσολίνι

Το παραδοσιακό αριστερό – δεξιό μοντέλο του πολιτικού τόξου παρουσιάζει τον φασισμό και τον μαρξισμό ως διαμετρικά αντίθετες ιδεολογίες. Ο μαρξισμός θεωρείται ως μια ιδεολογία της άκρας αριστεράς ενώ ο φασισμός υποθετικά αντιπροσωπεύει μια προοπτική που είναι περίπου όσο πιο άκρα στη δεξιά μπορεί κανείς να πάει. Ένα άρθρο που πρόσφατα μεταφράστηκε στα αγγλικά από την πορτογαλική Finis Mundis Press, του Eric Norling «Επαναστατικός Φασισμός» κάνει πολλά στο να αποκαλύψει την οπτική του φασισμού όπως τον θεωρούσε αυτόν ο Μουσολίνι και οι κοορτές του και θέτει το θέμα της ιδεολογίας της άκρας δεξιάς υπό αμφισβήτηση. 

Το έργο αυτό αρχικά εκδόθηκε το 2001 και ο συγγραφές Norling, είναι ένας ιστορικός και δικηγόρος Σουηδός που τώρα ζει μόνιμα στην Ισπανία. Ο Norling παρατηρεί ότι καθ όλη τη διάρκεια της νεανικής ζωής του από τα παιδικά χρόνια μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ο Μουσολίνι ήταν όπως κάθε τυπικός αριστερός, όπως πχ ο Eugen V. Debs. Ήταν αυτό που αργότερα θα γινόταν γνωστό ως «Μωρό με κόκκινες πάνες» (το οποίο σημαίνει ότι ήταν παιδί επαναστατών σοσιαλιστών γονιών). Σαν νεαρός ο ίδιος ο Μουσολίνι ήταν μαρξιστής, φανατικά ενάντια στον κλήρο, πήγε στην Ελβετία για να αποφύγει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και είχε συλληφθεί και φυλακισθεί επειδή προέτρεπε σε απεργίες. Τελικά έγινε αρχηγός στο σοσιαλιστικό κόμμα της Ιταλίας και φυλακίσθηκε ξανά το 1911 για τις αντιπολεμικές ενέργειές του που σχετίζονταν με την Ιταλική εισβολή στη Λιβύη. Ο Μουσολίνι ήταν τόσο ελπιδοφόρος σαν σοσιαλιστής σε εκείνο το σημείο της καριέρας του που κέρδισε τον έπαινο του Λένιν, ο οποίος τον θεωρούσε τον φυσικό ηγέτη ενός μελλοντικού ιταλικού σοσιαλιστικού κράτους. 

Όταν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε το 1914, ο Μουσολίνι αρχικά υποστήριζε την αντιπολεμική θέση του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά τους επόμενους μήνες άλλαξε σε μια θέση υπέρ του πολέμου, θέση που του «πρόσφερε» την διαγραφή του από το κόμμα. Μετά κατατάχτηκε στον Ιταλικό στρατό και πληγώθηκε στη μάχη. Η λόγοι για την αλλαγή στάσης του Μουσολίνι υπέρ του πολέμου είναι απαραίτητοι για την κατανόηση της πραγματικής προέλευσης και φύσης του φασισμού και της θέσης του μέσα στο πλέγμα της πολιτικής και θεωρητικής ιστορίας του 20ου αιώνα. Ο Μουσολίνι έφτασε να βλέπει τον πόλεμο σαν μια αντι ιμπεριαλιστική πάλη ενάντια σε συντηρητικές δυνάμεις όπως οι Αψβούργοι, οι Οθωμανοί Τούρκοι και η Γερμανία των Hohenzollern που επιτίθονταν σε αυτά τα καθεστώτα σαν αντεπαναστάτες εχθρούς που είχαν καταπιέσει τον σοσιαλισμό. Ο Μουσολίνι επίσης προφητικά πίστευε ότι η συμμετοχή της Ρωσίας στον πόλεμο θα ξυπνούσε αυτό το έθνος στον βαθμό που να είναι ανοιχτό σε μια σοσιαλιστική επανάσταση (που είναι ακριβώς ότι έγινε). Με άλλα λόγια, ο Μουσολίνι θεώρησε τον πόλεμο σαν μια ευκαιρία για να αναπτυχθούν αριστεροί επαναστατικοί αγώνες στην Ιταλία και αλλού.

Όταν το Ιταλικό φασιστικό κίνημα ιδρύθηκε το 1919, τα περισσότερα από τα ηγετικά στελέχη και τους θεωρητικούς του ήταν, όπως και ο ίδιος ο Μουσολίνι πρώην μαρξιστές και γενικότερα ριζοσπάστες αριστεροί όπως οι ακόλουθοι του επαναστάτη συνδικαλιστή George Sorel. Τα επίσημα προγράμματα που έβγαλαν οι φασίστες ,μεταφράσεις των οποίων περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Norling, αντανακλούν μια μίξη δημοκρατικών και σοσιαλιστικών ιδεών που θα ήταν κοινή σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ομάδα της εποχής. Εάν πράγματι τα στοιχεία είναι συντριπτικά ότι ο φασισμός έχει τις ρίζες του στην άκρα αριστερά τότε από πού πήρε ο φασισμός τη φήμη του ως ιδεολογία προερχόμενη από τη δεξιά;

Η απάντηση φαίνεται να είναι ένας συνδυασμός τριών βασικών παραγόντων. Η μαρξιστική προπαγάνδα η οποία δυστυχώς βρήκε τον δρόμο της στην mainstream ιστοριογραφία, η αναθεώρηση των ίδιων των αριστερών επαναστατικών αρχών από τους ηγέτες του φασισμού και η αναπόφευκτη συμβιβασμοί και υποχωρήσεις που έγιναν από τον φασισμό προκειμένου να πετύχει τον στόχο του να ελέγχει πραγματικά το κράτος. Σχετικά με τα πρώτα αυτά ο David Ramsey Steele περιέγραψε την κλασσική μαρξιστική θεώρηση του φασισμού σε ένα σημαντικό άρθρο σχετικά με την ιστορία του φασισμού 

Το 1930 η έννοια του «φασισμού» στον αγγλόφωνο κόσμο είχε μετασχηματιστεί από μια εξωτική, ίσως σικ, ιταλική αριστοκρατία σε ένα σύμβολο του κακού για κάθε χρήση. Κάτω από την επιρροή αριστερών συγγραφέων επιβλήθηκε μια θεώρηση του φασισμού που παρέμεινε κυρίαρχη ανάμεσα στους διανοούμενους μέχρι σήμερα. Και πάει έτσι:

Ο Φασισμός είναι καπιταλισμός χωρίς τη μάσκα. Είναι ένα εργαλείο του μεγάλου κεφαλαίου, ο οποίος κυβερνά μέσω της δημοκρατίας μέχρι να νιώσει ότι απειλείται θανάσιμα, μετά «απελευθερώνει» τον Φασισμό. Ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ πήραν την εξουσία από το μεγάλο κεφάλαιο επειδή το μεγάλο κεφάλαιο προκλήθηκε από την επαναστατική εργατική τάξη. Φυσικά πρέπει να εξηγήσουμε, μετά, πως ο Φασισμός μπορεί να είναι ένα μαζικό κίνημα και ένα κίνημα που ούτε οδηγείται ούτε οργανώνεται από το μεγάλο κεφάλαιο. Η εξήγηση είναι ότι ο Φασισμός το κάνει αυτό με έξυπνη χρήση τελετουργικών και συμβόλων. Ο Φασισμός σαν ιδεολογική κατήχηση είναι κενός σοβαρού περιεχομένου ή εναλλακτικά το περιεχόμενό του είναι ασυνάρτητος. Η επιρροή του Φασισμού είναι θέμα συναισθημάτων περισσότερο παρά ιδεών. Βασίζεται σε τραγούδισμα ύμνων, κούνημα σημαιών και άλλα μικροπράγματα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά παράλογα μέσα που χρησιμοποιούνται από τους φασίστες ηγέτες που έχουν πληρωθεί από το μεγάλο κεφάλαιο για να ποδηγετούν τις μάζες.



Αυτή η αντίληψη συνεχίζει να είναι η κυρίαρχη αριστερή ανάλυση του Φασισμού και χρειάζεται αρκετή προσπάθεια για να εξηγηθεί γιατί για παράδειγμα αμερικανικά πολιτικά κινήματα ή φιγούρες που δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό με τον ιστορικό Φασισμό όπως για παράδειγμα το Tea Party ή οι νεοσυντηριτικοί (ασυνάρτητοι σχολιαστές) του Fox News ή των συντηρητικών ραδιοφωνικών σχολιαστών, συνεχίζουν να είναι αποδέκτες της «φασιστικής» ταμπέλας από αταβιστές φιλελευθέρους και αριστερούς.

Η πραγματικότητα της προέλευσης του Φασισμού είναι εντελώς διαφορετική. Οι δημιουργοί του ήταν μια ομάδα αριστερών διανοητών και πολιτικών αντρών των οποίων κοινό σημείο αναφοράς ήταν η κοινή συνειδητοποίηση ότι ο μαρξισμός ήταν μια αποτυχημένη ιδεολογία. Όπως παρατηρεί ο Στιλ:

Ο Φασισμός ξεκίνησε ως μια αναθεώρηση του μαρξισμού από μαρξιστές, μια αναθεώρηση που αναπτύχθηκε σε διαδοχικά στάδια, ώστε τελικά αυτοί οι μαρξιστές σταδιακά σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους σαν μαρξιστές και τελικά σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους ως σοσιαλιστές. Ποτέ δεν σταμάτησαν να σκέφτονται τους εαυτούς τους σαν αντιφιλελεύθερους επαναστάτες.

Η ΚΡΙΣΗ του μαρξισμού συνέβη στη δεκαετία του 1890. Οι μαρξιστές διανοούμενοι μπορούσαν να ισχυριστούν ότι μιλούν εκ μέρους μαζικών σοσιαλιστικών κινημάτων σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη, και όμως έχει γίνει ξεκάθαρο εκείνα τα χρόνια ότι ο μαρξισμός είχε επιβιώσει σε έναν κόσμο για τον οποίο ο Μαρξ πίστευε ότι δεν ήταν δυνατό να υπάρξει. Οι εργάτες γίνονταν πλουσιότεροι, η εργατική τάξη είχε χωριστεί σε τομείς με διαφορετικά ενδιαφέροντα, η τεχνολογική πρόοδος επιταχύνονταν αντί να έρχεται αντιμέτωπη με ένα οδόφραγμα, το «ποσοστό του κέρδους» δεν έπεφτε, ο αριθμός των πλούσιων επενδυτών («μεγιστάνες του κεφαλαίου») δεν έπεφτε αλλά αυξανόταν η βιομηχανική συγκέντρωση δεν μεγάλωνε, και σε όλες τις χώρες οι εργάτες έβαζαν τη χώρα πάνω από τις τάξεις τους.

Η πρώιμοι φασίστες ήταν πρώην μαρξιστές που είχαν φτάσει σε σημείο να αμφισβητούν την επαναστατική δυνατότητα του ταξικού αγώνα, αλλά είχαν επανειλημμένως φτάσει στο σημείο να θεωρούν τον επαναστατικό εθνικισμό ως δείχνοντα αξιοσημείωτες πιθανότητες. Όπως ο Μουσολίνι είχε σημειώσει σε έναν λόγο στις 5 Δεκεμβρίου του 1914:

Το Έθνος δεν εξαφανίστηκε. Συνηθίζαμε να πιστεύουμε ότι ήταν κενό περιεχομένου. Αντίθετα βλέπουμε το Έθνος να υψώνεται σαν μια συνταρακτική πραγματικότητα μπροστά μας…! Η τάξη δεν μπορεί να καταστρέψει το Έθνος. Η τάξη αποκαλύπτει εαυτόν ως μια συλλογή ενδιαφερόντων – αλλά το έθνος είναι μια ιστορία συναισθημάτων, παραδόσεων, γλώσσας, κουλτούρας και φυλής. Η τάξη μπορεί να γίνει ένα βασικό κομμάτι του Έθνους, αλλά το ένα δεν μπορεί να εξαλείψει το άλλο. Ο ταξικός αγώνας είναι ένας άσκοπος δρόμος, με αποτελέσματα και συνέπειες οπουδήποτε κάποιος βρίσκει ανθρώπους που δεν έχουν αναδείξει αυτούς στα σωστά γλωσσικά και φυλετικά πρότυπα – όπου το εθνικό πρόβλημα δεν έχει λυθεί οριστικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ταξικό κίνημα βρίσκεται να συντροφεύετε από ένα δυσοίωνο ιστορικό κλίμα.
Ο Φασισμός υποδόρια εγκατέλειψε τον ταξικό αγώνα για μια επαναστατική εθνικιστική έκβαση που εξέφραζε την ταξική συνεργασία κάτω από την ηγεσία ενός ισχυρού κράτους που ήταν ικανό να ενώσει το έθνος και να επιταχύνει την βιομηχανική πρόοδο. Πράγματι, ο Στιλ έκανε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση σχετικά με τις ομοιότητες ανάμεσα στην Ιταλία και τα μαρξιστικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του 3ου κόσμου το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα:

Η λογική που υπογράμμιζε την αλλαγή της θέσης τους ήταν ότι δυστυχώς θα γινόταν επανάσταση όχι της εργατικής τάξης είτε στα ανεπτυγμένα κράτη είτε σε λιγότερα ανεπτυγμένα κράτη όπως η Ιταλία. Η Ιταλία ήταν μόνη της και το πρόβλημά της ήταν το χαμηλό βιομηχανικό της ισοζύγιο. Η Ιταλία ήταν ένα έθνος εκμεταλλευόμενων προλεταρίων ενώ οι πλουσιότερες χώρες ήταν κορεσμένα έθνη μπουρζουάδων. Το Έθνος ήταν ο μύθος που θα ένωνε τις παραγωγικές τάξεις πίσω από έναν αγώνα για να μεγεθύνουν τις εξαγωγές. Αυτές οι ιδέες επικάλυψαν την προπαγάνδα του 3ου Κόσμου τις δεκαετίες ’50 ’60 στις οποίες εμπνευσμένες ελίτ σε οικονομικά χαμηλές χώρες εκπροσωπούσαν λιγότερο τις δικές τους αλλά με σχολαστικό ανθρωπιστικό ρόλο σαν «προοδευτικές» γιατί αυτό θα επιτάχυνε την ανάπτυξη του 3ου Κόσμου. Από τον Nkrumah μέχρι τον Κάστρο οι δικτάτορες του 3ου Κόσμου θα ακολουθούσαν τα βήματα του Μουσολίνι. Ο Φασισμός ήταν μια πλήρης «πρόβα κουστουμιού» για τον μεταπολεμικό 3ο Κόσμο.

Κατά τη διάρκεια των 23ων χρόνων στην εξουσία το καθεστώς του Μουσολίνι σίγουρα έκανε αξιοσημείωτους συμβιβασμούς με τα παραδοσιακά συντηρητικά συμφέροντα όπως τη μοναρχία, το μεγάλο κεφάλαιο και την καθολική εκκλησία. Αυτοί οι πραγματιστικοί συμβιβασμοί γεννημένοι από την πολιτική ανάγκη είναι ανάμεσα στα στοιχεία που τυπικά αναφέρουν οι αριστεροί σαν δείγματα της δεξιάς φύσης του Φασισμού. Όμως υπάρχουν αρκετά στοιχεία ότι ο Μουσολίνι βασικά παρέμεινε ένας σοσιαλιστής καθ όλη τη διάρκεια της πολιτικής ζωής του. Έως το 1935, δεκατρία χρόνια αφού ο Μουσολίνι πήρε την εξουσία με την πορεία προς τη Ρώμη , το 75% της ιταλικής βιομηχανίας είχε ήδη ή κατευθείαν εθνικοποιηθεί ή βρεθεί κάτω από αυστηρό κρατικό έλεγχο. Πράγματι ήταν κυρίως προς το τέλος τόσο της ζωής του όσο και της ζωής του καθεστώτος του που η οικονομική πολιτική του Μουσολίνι ήταν κατά τον κύριο λόγο αριστερή.

Αφού έχασε για λίγο την εξουσία, για μερικούς μήνες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1943 ο Μουσολίνι επέστρεψε στην ηγεσία του Ιταλικού κράτους με γερμανική βοήθεια και έστησε αυτό που ονομάστηκε «Ιταλική Σοσιαλιστική Δημοκρατία». Το καθεστώς επίμονα εθνικοποίησε όλες τις εταιρίες που απασχολούσαν περισσότερους από 100 εργάτες, αναδιένειμε τα σπίτια που προηγουμένως άνηκαν στους εργοδότες, προχώρησε σε αναδασμό της γης και είδε έναν αριθμό προεξέχων μαρξιστών να ενώνονται με την κυβέρνηση του Μουσολίνι, ανάμεσα στους οποίους και ο Nicola Bombacci, ο ιδρυτής του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και προσωπικός φίλος του Λένιν. Αυτά τα γεγονότα περιγράφονται με αξιοσημείωτες λεπτομέρειες στο έργο του Norling.

Φαίνεται ότι η ιστορική πικρή αντιδικία ανάμεσα στους μαρξιστές και τους φασίστες είναι λιγότερο μια αντιδικία μεταξύ δεξιάς και αριστεράς και περισσότερο μια διαμάχη μεταξύ πρότερων παιδιών της αριστεράς. Αυτό δεν θα έπρεπε να δημιουργήσει κάποια ιδιαίτερη έκπληξη δεδομένης της συνήθειας των ριζοσπαστικών αριστερών γκρουπών για αιματηρές σεχταριστικές έριδες. Πράγματι θα μπορούσε να γίνει φανερό με επιχειρήματα ότι ο αριστερός «αντιφασισμός» έχει τις ρίζες του στη ζήλια ενός πιο πετυχημένου συγγενή περισσότερο παρά σε κάτι άλλο. Όπως επισήμανε ο Στιλ:

Ο Μουσολίνι πίστευε ότι ο Φασισμός είναι ένα διεθνές κίνημα. Περίμενε ότι και οι παρηκμασμένη μπουρζουάζικη δημοκρατία και ο δογματικός μαρξισμός – λενινισμός παντού θα υποχωρούσαν μπροστά στον Φασισμό, ότι ο 20ος αιώνας θα ήταν ένας αιώνας του Φασισμού. Όπως και οι αριστεροί ανταγωνιστές του υποτίμησε την αντοχή τόσο της δημοκρατίας όσο και του φιλελευθερισμού της ελεύθερης αγοράς. Αλλά στην ουσία η πρόβλεψη του Μουσολίνι εκπληρώθηκε: Το μεγαλύτερο κομμάτι του ανθρωπίνου πληθυσμού κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα κυβερνήθηκαν από κυβερνήσεις που επι του πρακτέου ήταν πιο κοντά στον Φασισμό απ ότι ήταν είτε στον φιλελευθερισμό είτε στον μαρξισμό – λενινισμό. Ο 20ος αιώνας ήταν πράγματι ο φασιστικός αιώνας. 

Alternative Right

Μετάφραση : στο antistasi.info

Read More

Όταν η Αριστερά έλεγε τις παρελάσεις "Εθνικιστικές Επιδείξεις Φασισμού και Πολέμου"

Η τρομερή μετάλλαξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που ξαφνικά δέχεται τις παρελάσεις δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Κι αυτό γιατί μέχρι χθες εναντιώνονταν σφοδρά εναντίον των Παρελάσεων και των Εθνικών Εορτών.

Η ιδεολογία τους βασισμένη στον διεθνισμό της Αριστεράς έβλεπε κάθετι το εθνικό ως επιβλαβές για την διάδοση του κομμουνισμού. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη το 1933 οπότε την ίδια μέρα (25η Μαρτίου) παρουσιάζουν τις παρελάσεις ως Εθνικιστικές Επιδείξεις Φασισμού και Πολέμου.

Πραγματική τους πατρίδα, η Σοβιετία. Αυτή ήταν πάντοτε αυτή παραμένει, τι κι αν έχει προ πολλού καταρρεύσει!

Read More

Περι PATRIA: Διαβάζοντας ένα περιοδικό

γράφει ο Θ. Γκουρνέλος

Αρχικά θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν τα παίρνουμε από κανέναν, δεν μας δίνει χρήματα κανένα κόμμα, καμία οργάνωση, πολιτικός, επιχειρηματίας, άτομο, γήινος ή εξωγήινος. Το περιοδικό PATRIAβγαίνει με ιδία έξοδα και αν κάποιος το στηρίζει, αυτός δεν είναι άλλος από εσάς τους αναγνώστες. Όποιος αμφιβάλει για αυτό, δικαίωμα του να το πράττει μα πέφτει στον λάκκο της συνωμοσιολογίας.

Το περιοδικό αυτό, όπως το γνωρίσατε έως σήμερα αλλά και όπως θα εξελιχθεί στο μέλλον , έχει διπλό χαρακτήρα και αυτό σημαίνει ότι αφενός είναι ένα πολιτικό έντυπο, μα παράλληλα είναι και μια εμπορική επιχείρηση. Για να πετύχει αυτή η επιχείρηση, δηλαδή να διατηρηθεί μια φωνή και ένα βήμα εναλλακτικών θέσεων, το περιοδικό αυτό χρειάζεται τόσο ποιοτικούς συντελεστές όσο και ποιοτικούς αναγνώστες. Ακριβώς επειδή η ποιότητα είναι το Α και το Ω για εμάς, ακριβώς επειδή προτιμούμε την ποιότητα από την ποσότητα, δεν επιτρέψαμε και δεν θα επιτρέψουμε καν, να δοθεί το δικαίωμα του να μας ‘’στηρίξει’’ κάτω από το τραπέζι κανείς. Θα μπορούσαμε να πετύχουμε καλύτερα εμπορικά αποτελέσματα, τροποποιώντας την ύλη του περιοδικού και φεύγοντας μακριά τόσο από την ποιότητα, όσο και από τις ιδεολογικές μας θέσεις. Μα δεν το επιθυμούμε διότι οι θέσεις μας, είναι πάνω από το κέρδος.

Ο κύριος στόχος μας είναι να αποτελέσει το έντυπο αυτό ένα σημείο αναφοράς του εθνικισμού και να αναπτυχθεί μια κουλτούρα στο αναγνωστικό κοινό, την οποία δεν θέλουμε να επιβάλλουμε, δηλαδή να πούμε αυτή ‘’είναι κουλτούρα PATRIA’’ και αυτό θέλουμε να ακολουθήσετε και εσείς, αντιθέτως θέλουμε να αναπτυχθεί μια γενικότερη σχολή σκέψης, μια αισθητική, μια κουλτούρα γύρω από την ανάγνωση και την σχέση αυτής με τον εθνικισμό.

Σαφώς και δε επιθυμούμε να λειτουργήσουμε ανταγωνιστικά ως προς άλλα έντυπα, αν και λίγος ανταγωνισμός δεν θα έκανε κακό, ωστόσο θεωρούμε ότι η Φασιστική έντυπη έκφραση στην Ελλάδα, έμεινε πίσω εδώ και δεκαετίες. Υπήρξαν ενδεχομένως εθνικιστικά έντυπα με διάφορες μορφές και διαφορετική προσέγγιση ή ιδεολογική τοποθέτηση. Εθνικιστικά, Φασιστικά, Εθνικοσοσιαλιστικά, ακροδεξιά, έγχρωμα, ασπρόμαυρα ,πολυσέλιδα, δίμηνα, μηνιαία και πολλά πολλά ακόμα. Έντυπα που άφησαν ιστορία, όπως το Αντίδοτο και έντυπα που κανείς σήμερα δεν τα ξέρει. Το πρόβλημα με όλες αυτές τις προσπάθειες (τι οποίες δεν θέλω με τίποτα να μειώσω ή να προσβάλλω ) είναι πως δεν απέκτησαν πρώτα από όλα διάρκεια, δεν κατάφεραν να μείνουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην ‘’αγορά’’ , δεύτερον δεν κατάφεραν να αποκτήσουν ‘’επαγγελματικό προσανατολισμό, δηλαδή να οργανωθούν σε μεγαλύτερο επίπεδο και τρίτον δεν κατάφεραν να φτιάξουν έναν κύκλο αναγνωστών και μια αισθητική γύρω από αυτό.

Το PATRIA θέλει να κάνει ακριβώς αυτό, να δημιουργήσει έναν χώρο, μέσω των αρθρογράφων και των συντακτών του, που ΕΣΕΙΣ οι αναγνώστες θα μπορείτε να θεωρείτε ως σημείο αναφοράς και ιδεολογικής τριβής. Εσείς οι αναγνώστες με τις ιδεολογικές σας προτιμήσεις είσαστε και θα είσαστε αυτοί που θα καθορίσουν την διεύθυνση και την κατεύθυνση που θα λαμβάνουν οι εκφραζόμενες στο PATRIA θέσεις. Σε αντιδιαστολή με τα έντυπα της Ελληνικής αγοράς, όπως αυτά της αισθητικής, μόδας, κουτσομπολιού κλπ, εμείς θεωρούμε τους αναγνώστες, ομοϊδεάτες και όχι πελάτες.

Κατ’επεκταση για να χτίσουμε μια αναγνωστική κουλτούρα και να αναδείξουμε έναν πολιτικό, έντυπο πολιτισμό, χρειαζόμαστε εσάς περισσότερο από ότι εσείς εμάς. Ακριβώς εκεί βρίσκεται όλη η ουσία, στο κτίσιμο ''από τα κάτω'' μια αισθητικής η οποία απουσιάζει από τον Ελληνικό εθνικισμό.

Read More

Χτίζοντας το Έθνος των Εθνικιστών

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Η διοργάνωση του τουρνουά “White Rex” στην Ρώμη, τον μήνα που πέρασε, ήταν για μία ομάδα ανθρώπων ιδιαίτερα σημαντική. Το ίδιο χρονικό διάστημα και με βάση άλλες εθνικιστικές ομάδες πραγματοποιήθηκε στην Ρώμη μία εκδήλωση διαμαρτυρίας για τα γεγονότα στην Συρία. 

Κοινή συνιστώσα και στις δύο εκδηλώσεις, πέρα από τον “εθνικιστικό” πολιτικό λόγο και την ιδεολογική κατεύθυνση των συμμετεχόντων ήταν ο πανευρωπαϊκός τους χαρακτήρας. Και στις δύο εκδηλώσεις συμμετείχαν εθνικιστές από μία πλειάδα χωρών της Ευρώπης, σε σημείο που και οι δύο εκδηλώσεις μπορούν άνετα να χαρακτηρισθούν ως πανευρωπαϊκές και όχι ιταλικές, παρόλο που έλαβαν χώρα σε ιταλικό έδαφος. Εάν εγώ π.χ. βρισκόμουν σε κάποια από αυτές τις εκδηλώσεις, ως Έλληνας εθνικιστής δεν θα αισθανόμουν ότι βρίσκομαι μεταξύ ξένων. Θα αισθανόμουν ότι βρίσκομαι μεταξύ συμπατριωτών μου. Γιατί; 

Εδώ προκύπτει ένα θέμα με τον ορισμό του “εθνικιστή” φυσικά. Σύμφωνα με τον προερχόμενο από τον γαλλικό διαφωτισμό όρο του εθνικιστή με την έννοια του υπερασπιζόμενου το έθνος κράτος στο οποίο ανήκει έναντι όλων των υπολοίπων εθνών-κρατών, φαίνεται να προκύπτει ένα οξύμωρο. Το οποίο πολλές φορές εκμεταλλεύεται η αριστερά στην χώρα στην οποία ζούμε. Έχω συζητήσει πολλές φορές με ιδεολογικά προσκείμενους σε αυτό που αποκαλούμε εθνικιστικός χώρος το πώς αντιλαμβάνεται ένας Έλληνας εθνικιστής έναν Ιταλό εθνικιστή, έναν Ρώσο εθνικιστή, έναν Τσέχο ή έναν Δανό εθνικιστή. Σύμφωνα με την κρατούσα στην ελληνική κοινωνία άποψη, αλλά και σύμφωνα με την κρατούσα στον εθνικιστικό χώρο άποψη που υιοθετούν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και οι οργανώσεις του ελληνικού κράτους ο Έλληνας εθνικιστής καλείται πάντα να υπηρετήσει τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους σε προτεραιότητα. Τι είναι όμως το “έθνος” σύμφωνα με τον κλασσικό ορισμό του; Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο: “το ελληνικόν εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα” (Ηρόδοτος, Ουρανία 144). Δηλαδή: “Υπάρχει και το ελληνικό έθνος από το ίδιο αίμα και με την ίδια γλώσσα μ΄ εμάς, με το οποίο έχουμε κοινά ιερά των θεών και κοινές θυσίες και ήθη κοινά”. 

Ας το αναλύσουμε λίγο και ας το πάρουμε ανάποδα. Ήθη κοινά. Με ποιους έχω περισσότερα ήθη κοινά; Με το έθνος στο οποίο ανήκω βιολογικά; Τον ελληνικό λαό; Που αποτελείται από όλους αυτούς των οποίων τα ήθη μπορούν να συμπιεστούν στο τρίπτυχο φραπέ – δουλειά – ποτό; Ή με αυτούς με τους οποίους χωρίς να έχω ποτέ γνωριστεί μπορώ να φανταστώ την καθημερινότητά τους, ιδωμένη μέσα από τον εθνικιστικό λόγο και την βιωματική εμπειρία του εθνικιστικού αγώνα; Με ποιόν μπορώ να επικοινωνήσω ουσιαστικότερα και βαθύτερα; Με έναν Ιταλό εθνικιστή που έχει βιώσει λίγο πολύ τις ίδιες αγωνίες και σκέψεις με εμένα, τις ίδιες ίσως διώξεις, που βλέπει καθαρά τα ίδια προβλήματα που βλέπω κι εγώ; Ή με έναν αποχαυνωμένο Έλληνα είτε αυτός είναι μπολσεβίκος είτε είναι από το κομμάτι των χαζοχαρούμενων γιάπηδων που λατρεύει με συνοπτικές διαδικασίες το εγώ του; Ακόμη και τα... ρούχα που φοράμε, ο τρόπος που περπατάμε ή κουρευόμαστε είναι πιο πιθανόν να ομοιάζουν. Νομίζω οι δικές μου τουλάχιστον απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα επαρκούν για να ξεκαθαρίσουν το ζήτημα των ηθών. 

Ας πάμε στις κοινές θυσίες. Και θα αυθαιρετήσω εδώ, απομακρύνοντας την έννοια των θυσιών όπως τις εννοούσε ο Ηρόδοτος ως θρησκευτική τελετή, παρόλο που είμαι βέβαιος ότι ο τρόπος που βιώνουμε την θρησκεία είναι κοινός. Θα αναφερθώ στην θυσία με την έννοια που αυτή λαμβάνει ως προσωπικό κόστος για κάτι μεγαλύτερο. Και σε αυτό το σημείο τα κοινά μου με έναν Ισπανό, έναν Γάλλο ή έναν Νορβηγό είναι και πάλι πολύ περισσότερα από ότι με έναν Έλληνα. Το γεγονός ότι τόσο εγώ όσο και αυτός μπορούμε να καυχώμεθα ότι θυσιάζουμε κάτι από εμάς – ό,τι και εάν είναι αυτό ιδιοκτησία μας ή κομμάτι του εαυτού μας για κάτι καλύτερο - μας κάνει από μόνο του συμμετέχοντες στις ίδιες θυσίες, στις οποίες ποτέ δεν θα μπορούν να μπουν αυτοί οι μη μετέχοντες στην διαδικασία του ιδεολογικού και πολιτικού αγώνα. 

Εδώ προκύπτει το ζήτημα του “ομόγλωσσου”. Στο οποίο πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να πει κάτι προς υπεράσπιση αυτού που ισχυρίζομαι. Οι γλώσσες μας είναι διαφορετικές. Ή μήπως όχι και τόσο; Η ελληνική καθώς και όλες οι Ευρωπαϊκές γλώσσες γλωσσολογικά ανήκουν σε μία κοινή συνισταμένη. Την Ινδοευρωπαϊκή. Και είναι συγγενείς μεταξύ τους. Αλλά αυτό δεν έχει τόσο νόημα. Η ουσία είναι ότι πάντα – όποτε έχω βρεθεί με Ευρωπαίους εθνικιστές – έχω καταφέρει να συνεννοηθώ μαζί τους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και να πούμε πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι λέω με τον διπλανό μου στην πολυκατοικία ή στο λεωφορείο!

Όσο για το όμαιμον, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μέσα στον κυκεώνα της παγκοσμιοποίησης που βιώνουμε οι Ευρωπαίοι μπορούν να γίνουν αντιληπτοί ως φυλετικά μας αδέλφια αν όχι ξαδέλφια. Γνωρίζω ότι πολλοί θα αντιδράσουν σε αυτό. Λίγη σημασία έχει. Το “Έθνος Ανάδελφον” του Σαρτζετάκη αποτελεί για μένα προσωπικά μία λανθασμένη προσέγγιση. Όχι ότι δεν υπάρχουν διαφοροποιήσεις, αλλά αυτές είναι πολύ μικρές μπροστά στην πλημμυρίδα ασιατών και αφρικανών που μετατρέπεται στους νέους κατοίκους της Ευρώπης. 

Πέραν αυτού όμως πολύ περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα, αυτό που με δένει με τους Ευρωπαίους εθνικιστές είναι το ότι έχουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα με εμένα. Οι χώρες τους καθοδηγούνται από τις ίδιες διεφθαρμένες ελίτ, αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα εκχώρησης του φυσικού τους χώρου στους εισβολείς και δέχονται την ίδια πίεση από τα κατεστημένα των χωρών τους. Όλα αυτά για τι τα λέω; 

Γιατί είναι πεποίθησή μου πλέον ότι για να επιβιώσουν τα έθνη της Ευρώπης, βιολογικά, πολιτισμικά και ως κυρίαρχα στην ήπειρο της Ευρώπης, είναι ανάγκη τα Ευρωπαϊκά Έθνη να λειτουργήσουν από κοινού. Πώς θα γίνει αυτό; Μέσω των συμφωνιών των διεφθαρμένων ελίτ που τυραννούν τις χώρες μας; Σαφώς και όχι! Ή μήπως των κλασσικών “εθνικιστών – κρατιστών”, οι οποίοι δεν θέλουν να χάσουν ευκαιρία για να προωθήσουν τα συμφέροντα του Έθνους – κράτους εις βάρος κάποιου άλλου, συνεργαζόμενοι μάλιστα γι' αυτό και με εξωευρωπαϊκά έθνη-κράτη; 

Ο μοναδικός τρόπος που μπορεί να συμβεί αυτό, είναι το να χτίσουμε το Έθνος των Εθνικιστών. Δεν είναι εύκολη δουλειά. Η διαδικασία όμως έχει ήδη αρχίσει. Διανοούμενοι του εθνικιστικού χώρου όπως ο Faye αλλά και άλλοι μιλούν είτε για Ευρωπαϊκό Εθνικισμό, είτε για λευκό εθνικισμό περιλαμβάνοντας και τους λευκούς πληθυσμούς εκτός Ευρώπης. Ομάδες και κινήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη συνεργάζονται μεταξύ τους στην καθημερινότητα και μιλώντας για προάσπιση του συλλογικού μας πολιτισμού και του συνόλου των λαών μας ως κοινού. Γάλλοι πατριώτες υιοθετούν ως κληρονομιά τους το Λάμδα των Σπαρτιατών, όπως είδατε σε προηγούμενα τεύχη. Έτσι και εγώ θεωρώ κληρονομιά μου μαζί με την Ακρόπολη και το Κολοσσιαίο και τον Γκαίτε και τον Pound. Και αυτό συνεχίζεται. Είμαστε κληρονόμοι ενός πολιτισμού χιλιετιών. 

Ως Ευρωπαίος ο κάθε Έλληνες έχει μία κληρονομιά να υπερασπιστεί. Θα το κάνει; Οι καμπάνες του Ευρωπαϊκού εθνικισμού σημαίνουν σε όλη την Ευρώπη. Τις χτυπούν οι νέοι εθνικιστές. Έχει σημασία αν είναι Γάλλοι, Ρουμάνοι, Ιταλοί η Σουηδοί; Ανήκουν στο έθνος των εθνικιστών. 

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου 

Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Πάτρια, τεύχος 36 (Ιούλιος – Αύγουστος 2013) 

Read More

Χρυσή Αυγή και Σατανισμός part 2

Μετά το πρώτο μέρος της έρευνας  part 1 : Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ & Ο ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ώρα να παρουσιάσουμε μια ακόμα αποκάλυψη σχετικά με τη σχέση του κόμματος της Χρυσής Αυγής με τον Σατανισμό.

Ο πρόεδρος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, Ν. Μιχαλολιάκος προλόγισε βιβλίο με ποιήματα που εξυμνούν το Σατανά και αναφέρονται στην Αυγή (;) που θα φέρει μια νέα τάξη στον κόσμο.

Πρόκειται για το βιβλίο του Οδύσσεα Πατεράκη, Το Αστραφτερό Σκοτάδι του Εωσφόρου, μια αποκάλυψη που το blog Eλεύθεροι Έλληνες  έβγαλαν στη δημοσιότητα.

Στην εν λόγω ποιητική συλλογή μπορεί να βρει κανείς και το ποίημα "Χρυσή Αυγή" (τι περίεργο).

Βεβαίως οι έχοντες γνώση για τη σχέση του Αποκρυφισμού με τον Εθνικοσοσιαλισμό και την προσπάθεια των Ναζιστών να συνδέσουν την πολιτική τους τοποθέτηση με τη δημιουργία μιας απόκρυφης θρησκείας καταλαβαίνουν για ποιο λόγο μπήκε σ' αυτά τα μονοπάτια ο Ν. Μιχαλολιάκος.

Read More

Ο φασισμός του Μεταξά στην Ελλάδα του σήμερα!

γράφει ο Δ. Ζαφειρόπουλος

Άλλη μια επέτειος της 28ης Οκτωβρίου πλησιάζει εν μέσω οικονομικής κρίσης και ξεδιάντροπης πια παραχώρησης της εθνικής κυριαρχίας. Είναι λογικό η σκέψη πολλών να κατευθυνθεί στον ηγέτη του "Όχι" Ιωάννη Μεταξά. Ελπιδοφόρο είναι ότι φέτος θα διεξαχθούν αρκετές εκδηλώσεις αφιερωμένες σε αυτόν, στον γενικότερο βίο του και στην συμβολή του στο έπος του '40. Όπως επίσης δεν αποτελεί αξιοπερίεργο το ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει και εκδίδονται πολλά βιβλία αφιερωμένα σε αυτόν, γραμμένα μάλιστα με τρόπο αντικειμενικό. Καταργώντας έτσι τον αριστερό μανδύα ο οποίος κάλυπτε συνήθως μέχρι προολίγου τις όποιες αναφορές στον Ιωάννη Μεταξά και στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Ο γράφων θα έχει την τιμή την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου, στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής να συντονίσει μία από τις εκδηλώσεις, τις αφιερωμένες στον εθνικό κυβερνήτη. Σε αυτήν θα αναπτυχθούν πολλές από τις πτυχές της προσωπικότητάς του και του πολυτάραχου βίου του ξεκινώντας από τις στρατηγικές του ικανότητες και την συμβολή του στην προπαρασκευή και διεξαγωγή και φτάνοντας στα ερωτηματικά που προκύπτουν από τον περίεργο θανατό του. Στα πλαίσια επίσης αυτής της εκδήλωσης θα γίνει και αναφορά στις πολιτικές ιδέες του και στον χαρακτήρα ιδεολογικό και πολιτικό που είχε η 4η Αυγούστου. Ειδικά αυτή η αναφορά θεωρούμε ότι σήμερα είναι ιδιαίτερα επίκαιρη καθώς μέσα σε όσα λέγονται και γράφονται τα τελευταία χρόνια γι' αυτόν, γίνεται μία προσπάθεια ιδεολογικής αποψιλωσής του. Προσπαθούν δηλαδή κάποιοι να τον παρουσιάσουν πιο εύπεπτα στο ευρύ κοινό, κάτι όμως που τις περισσότερες φορές δεν συνάδει με την αλήθεια. 

Ο Ιωάννης Μεταξάς είτε αρέσει αυτό σε ορισμένους είτε όχι, υπήρξε ο εκφραστής του φασισμού στην Ελλάδα. Ενός ιδιότυπου αν θέλετε φασισμού ο οποίος περιείχε πολλά χαρακτηριστικά τα οποία οφείλονται στην προσωπικότητά του και μόνο. Αλλά φασισμός ήταν, ελληνικός φασισμός και μάλιστα η εγκόλπωση η ιδεολογική αυτή του Μεταξά δεν ξεκίνησε την δεκαετία του '30 αλλά πολύ νωρίτερα. Όπως διεξοδικότερα θα αναπτυχθεί στην εκδήλωση της 26ης Οκτωβρίου, το κίνημα των επιστράτων, του οποίου δημιουργός και ηγέτης υπήρξε ο Μεταξάς, την διετία 1916-1917 περιείχε όλα όσα αργότερα απετέλεσαν ίδια των υπόλοιπων ευρωπαϊκών φασιστικών κινημάτων. Ήταν κίνημα λαϊκό, που εξέφραζε την κατώτερη αστική τάξη και τους μικροϊδιοκτήτες της περιφέρειας. Ήταν κίνημα αυταρχικό που προέβαλλε την μοναδικότητα ενός ηγέτη, αυτή του Κωνσταντίνου του στρατηλάτη και δεν είχε κανένα ηθικό ή πολιτικό πρόβλημα να προσφύγει σε βίαιες μεθόδους για την επίτευξη των σκοπών του. Φυσικά, οι πολιτικές απόψεις του Ιωάννη Μεταξά, διαμορφώθηκαν περαιτέρω και από τον εθνικό διχασμό που ακολούθησε αλλά και φυσικά από το πλήθος των καθεστώτων και κινημάτων τα οποία κυρίως την δεκαετία του '30 εμφανίσθηκαν στην Ευρώπη και στον κόσμο. Σε καμία περίπτωση η 4η Αυγούστου δεν έπαιξε με τον φασισμό ούτε προσπάθησε να μιμηθεί κάποια εξωτερικά χαρακτηριστικά του. Ήταν κι' αυτό ένα κίνημα της μεσαίας τάξης, σε αντίθεση με το μεγαλοαστισμό των τότε κοινοβουλευτικών κομμάτων και είχε μάι σαφέστατη κοινωνική πολιτική υπέρ των εργατών και των αγροτών. Είχε ακόμη χαρακτήρα στρατιωτικό γι' αυτό και το θαύμα του '40, αλλά επίσης και φυλετικό, μιας και ο Μεταξάς μιλώντας για τον τρίτο ελληνικό πολιτισμό ήταν ο μοναδικός πολιτικός εκφραστής, ο οποίος ενστερνίστηκε την θεωρία της αδιάλειπτης συνέχειας του ελληνισμού από την αρχαιότητα στο Βυζάντιο και μετά στην σύγχρονη εποχή.

Στην εποχή μας που ακριβώς τα κοινωνικά φαινόμενα με την διάλυση της κοινωνικής συνοχής και ειδικά της μεσαίας τάξης, αυτές οι ιδέες και πρακτικές δεν μπορούν να έχουν μόνο ιστοριογραφικό ενδιαφέρον. Όχι απλά γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά γιατί από την πολιτική και κοινωνική κρίση που υπάρχει στην πατρίδα μας σήμερα, δεν έχει δοθεί κάποια πειστική απάντηση και λύση εκτός από τα παιχνίδια με την επανάσταση που ονειρεύεται ότι θα κάνει η αριστερά του ΠΑΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ.

πηγή: elkosmos.gr

Read More

Ως εδώ!

Tου Πασχου Μανδραβελη

Eίναι αλήθεια ότι μέχρι σήμερα το ΚΚΕ έχαιρε ασυλίας. Επειδή μαρτύρησε κατά τη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο έπεισε τους πάντες ότι αγιοποιήθηκε. Χρησιμοποίησε τους αγώνες αγνών ανθρώπων, ώστε κάποιοι στον Περισσό να απολαμβάνουν διάφορα οφέλη και κυρίως να αποφεύγουν κάθε κριτική για τα πεπραγμένα τους. Ετσι, το ΚΚΕ μπορεί να καλεί τους εργαζομένους σε ξεσηκωμό για τα χαμηλά μεροκάματα, αλλά το ίδιο δίνει χαμηλότερα στις επιχειρήσεις του. Μπορεί να καλεί όλους τους εργαζομένους να απεργήσουν κατά των μέτρων της κυβέρνησης, αλλά να εργάζονται όλοι κανονικά στην «Τυποεκδοτική».

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα δύο μέτρα και σταθμά, που ιστορικά ακολουθούσε το ΚΚΕ στην πορεία του. Ετσι κι αλλιώς, πάντα κατήγγειλε τις δεξιές χούντες, αλλά θεωρούσε σοσιαλιστικά επιβεβλημένο τον σφαγιασμό χιλιάδων στη Βουδαπέστη, την Πράγα και αλλού. Το πρόβλημα με το ΚΚΕ είναι ότι βαφτίζει οποιονδήποτε τολμήσει να αρθρώσει μια κάπως διαφορετική άποψη «αντικομμουνιστή» (στην καλύτερη περίπτωση), «υπηρέτη του κεφαλαίου» (στην ήπια) και «πράκτορα» (στη χειρότερη). Ετσι εξάλλου χαρακτήρισε και συνεπείς -μέχρι ανοησίας- αγωνιστές του ΚΚΕ που στάθηκαν με το κεφάλι ψηλά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι καρεκλοκένταυροι του Περισσού (τότε εξωτερικού) θυσίασαν πολλούς για να διατηρήσουν τη μίζερη εσωκομματική τους εξουσία. Aλήθεια! Εκείνο το ημερολόγιο της Ελλης Παππά για την υπόθεση Μπελογιάννη θα αργήσει πολύ το Μουσείο Μπενάκη να το δημοσιοποιήσει;

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι όσα γίνονται στην «Τυποεκδοτική» και σε άλλες επιχειρήσεις του ΚΚΕ είναι ενδοκομμουνιστική υπόθεση. Ετσι το πούλησε η κ. Παπαρήγα στο ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών. Είπε ότι οι εργαζόμενοι στις κόκκινες φάμπρικες είναι καλοί κομμουνιστές και ως καλοί κομμουνιστές χύνουν τσάμπα τον εργατικό τους ιδρώτα.

Οι κάτοικοι, όμως, των νησιών σε τι φταίνε, για να πληρώνουν τους σχεδιασμούς της γραφειοκρατίας του Περισσού; Οι τουρίστες των ξενοδοχείων γιατί να μένουν αποκλεισμένοι επειδή ο κ. Μαΐλης ονειρεύεται τη μεγάλη επανάσταση;

Προχθές, με την ανοχή όλων μας, το ΚΚΕ πραγματοποίησε ένα ακόμη χάπενινγκ με σοβαρό κόστος για την εθνική οικονομία. Εστειλε ομάδες πέντε-δέκα ατόμων για να κλείσουν τα κεντρικά ξενοδοχεία και να απαγορεύσουν τα πλοία να αποπλεύσουν από τον Πειραιά. Βρήκαν κι έκαναν! Η κυβέρνηση έμεινε αδρανής, διότι φοβάται ότι η σύλληψη εκείνων που παραβιάζουν τον νόμο θα θεωρηθεί «ποινικοποίηση των αγώνων». Οι πολίτες που πλήττονται από την παραβίαση του νόμου δεν αντιδρούν διότι φοβούνται τον χαρακτηρισμό του «αντικομμουνιστή». Ετσι, δέκα νοματαίοι του ΚΚΕ διαφεντεύουν το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Εφτασε η στιγμή να πούμε όλοι «ώς εδώ!» Δεν μπορεί το 8% να κυβερνά τη χώρα. Δεν μπορούν δέκα άτομα να κλείνουν τα ξενοδοχεία και κανείς να μη διαμαρτύρεται. Δεν μπορεί να παραβιάζονται κατάφωρα οι νόμοι και να μην κάθεται κανένας στο σκαμνί. Δεν μπορεί μια χούφτα στελεχών του ΚΚΕ να μασκαρεύονται ναυτεργάτες και να σταματούν την ακτοπολοΐα. Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει «αντικομμουνισμό» δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή.

Read More

Οι ρόλοι αντιστράφηκαν!

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε τι γινόταν την περίοδο της Χούντας. Οι παλαιότεροι μας λένε για εισβολές της Αστυνομίας σε χώρους συζητήσεων, σταμπάρισμα απόψεων που παρέκλιναν, συλλήψεις λόγω πολιτικών φρονημάτων και δημοσιοποίηση μόνο της καθεστωτικής άποψης.

Με αφορμή το σημερινό περιστατικό στην Παλιά Βουλή (βλέπε βίντεο) και επειδή γνωρίζω το συφερτό που θα βγει να καταδικάσει και να γράφει για αυγά του φιδιού που σπάσανε και για ακροδεξιούς φασίστες της συμμορίας Χρυσής Αυγής (λες κι αυτοί δεν είναι κόμμα αναγνωρισμένο) θα ήθελα να κάνω μερικές επισημάνσεις:

- Βλέποντας το πάνελ της εκδήλωσης διαπιστώνω με λύπη, πως οι διοργανωτές δεν είχαν σκοπό την δημιουργική συζήτηση πάνω στο θέμα της απόδοσης ιθαγένειας, καθώς όλοι τους ήταν υπέρ της απόδοσης ιθαγένειας. Η επιλογή των συμμετεχόντων ήταν πολύ ειδική καθώς ακόμη και ο μητροπολίτης Μεσσηνίας (που δεν είχε καμία σχέση με το αντικείμενο) κλήθηκε να μιλήσει επειδή είχε κάνει δηλώσεις υπέρ του Νομοσχεδίου!!!

- Οι άνθρωποι που διέκοψαν την εκδήλωση, ήταν προφανώς της άλλης άποψης και πήγαν για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Αντίθετα με άλλες περιπτώσεις, δεν φορούσαν ούτε κουκούλες ούτε άγγιξαν κάποιον πολίτη. Έτσι δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ήταν χούλιγκαν όπως έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σε παρόμοια περιστατικά, όπως αυτό που συνέβαινε την ίδια ώρα στη Θεσσαλονίκη με αναρχικούς να πετάνε αμπούλες στην αίθουσα όπου διεξαγόταν συνέδριο για την βιομηχανία. Εκεί δεν βρέθηκαν ΜΑΤ, ενώ οι αναρχικοί ματαίωσαν την εκδήλωση πετώντας αυτές τις αμπούλες. Καμία αναφορά καταδικασμού τον ακραίων από κανέναν του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ή του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

- Η εισβολή των ΜΑΤ στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής πρέπει να μας ανησυχήσει ιδιαίτερα!! Που ακούστηκε άλλοτε, δυνάμεις καταστολής να μπαίνουν και να απομακρύνουν βίαια πολίτες μέσα στο χώρο της Ελεύθερης Διακίνησης Ιδεών! Κι όμως, εκείνη τη φορά δεν ήταν οι χουντικοί που έδιωχναν την αντίθετη άποψη των δημοκρατών και προοδευτικών. Αυτή τη φορά, η φασίζουσα διεθνιστική Αριστερά, κάλεσε τα όργανα της τάξης για να κλείσουν το στόμα των αγανακτισμένων πολιτών. Πλέον το κράτος είμαστε εμείς, λένε με στόμφο μεταξύ τους οι σοσιαλίζοντες.

- Το κοινό της εκδήλωσης αποτελούνταν κυρίως από "προοδευτικούς" στις ιδέες (όπως αυτοχαρακτηρίζονται) ανθρώπους. Παρόλα αυτά, όταν οι αγανακτισμένοι από τα λεγόμενα των διοργανωτών πολίτες φώναζαν τα ακραία συνθήματα: "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες" και τον "Εθνικό Ύμνο", βρέθηκαν άνθρωποι να φωνάξουν για φασισμό και να διώξουν ετσιθελικά τους αντιτιθέμενους.

Δεν γνωρίζω αν υπήρξε σύλληψη. Σίγουρα η προ εβδομάδων σύλληψη του δημοσιογράφου, Δημήτρη Παπαγεωργίου, ο οποίος είχε κάνει κι αυτός το λάθος να γράφει ακραία άρθρα κατά της καθεστωτικής άποψης, να είναι μόνο η αρχή της φίμωσης των αντίθετων ιδεών. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον η άλλη πλευρά δεν μένει όπως χρόνια είχε συνηθίσει να μένει στη γωνία σιωπηλή, εκφράζοντας την συναίνεσή της και ανεχόμενη τα καμώματα της Αριστεράς, χάριν της εθνικής συμφιλιώσεως και της Συμφωνίας της Βάρκιζας.

Τόσο το σημερινό περιστατικό όσο και τα αμέσως προηγούμενα που σημαδεύουν την έναρξη της νέας θητείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δίνουν μόνο μια γεύση: ΒΑΡΚΙΖΑ ΤΕΛΟΣ!

Read More

Συμφωνία καταστολής ελευθερίας. Συμφωνούμε;

Αχ αυτή η γενιά του πολυτεχνείου! Με τις ανυπέρβλητες δημοκρατικές ευαισθησίες, πάνσοφοι και ευρέως πανσεβάσμιοι. Δικηγόροι, αρχιτέκτονες, γιατροί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και φιλοσοφούντες παντώς είδους. Δε μιλάω φυσικά για τους διαπλεκόμενους, αλλά για τους ευαίσθητους φιλοσοφούντες. Όλους τους κατ' Αλαβάνο σημαδεμένους από το τανκ που μπαίνει στο πολυτεχνείο. Αλήθεια πιστεύω ότι υπάρχουν. Με, αρχικά, ευαισθησίες που όλοι συμφωνούμε. Οι ευαισθησίες συσσωρεύθηκαν και συσσωρεύονται και συμφωνούμε.
Να χτυπήσουμε το φίδι του φασισμού και το αυγό του φιδιού. Ποιος άλλωστε συμπαθεί τα φίδια; Να προασπίσουμε την ελευθερία διακίνησης των ιδεών και συμφωνούμε.

Να χτυπήσουμε τον αυταρχισμό και όλα τα αντιδημοκρατικά προοίμια ανελευθερίας.

Να εξαφανίσουμε κάθε δυνητικό εχθρό της ελευθερίας και κάθε τι που μας θυμίζει φασισμό και απολυταρχισμό. Τα βλέπουμε παντού. Τα φαντάσματα του παρελθόντος που μας στοιχειώνει. Μια μάχη που δε τελειώνει και φορέας του κακού είναι ίσως τα πάντα. Ο εχθρός είναι παντού. Έτσι δε ξεκίνησε και ο Στάλιν και ο Χίτλερ και ο Μπους; Όλοι με έναν καλό σκοπό! Να χτυπήσουμε τους ταξικούς εκμεταλλευτές, τους ύπουλους κόκκινους εχθρούς, προληπτικά πάντα τους τρομοκράτες. Όλα τα δυνατά "αισθήματα" που προκαλούν οι ευαισθησίες έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Έτσι καμιά φορά μισώντας το "κακό" ξεχνάς το στόχο και σου μένει το μίσος. Κανείς ποτέ δεν είπε θα ξεκινήσω για να βλάψω. Ίσως και κανείς να μη το ήθελε. Είναι οι υπερβολικές ευαισθησίες που μας κάνουν όλους να συμφωνούμε. Αποχαυνωμένα ενεή να κλείνουμε τα μάτια και να συμφωνούμε.

Έτσι κανείς "ευαίσθητος" δε μιλάει για τα φίδια που έχουν φωλιάσει στα πανεπιστήμια μας. Δηλητηριώδεις απόψεις για τους Έλληνες και τα συμφέροντα τη πατρίδα. Συμφωνείς με μένα; Έχει καλώς. Δε συμφωνείς; Θα συμφωνήσεις. Δε θα συμφωνήσεις; Θα σε τσακίσω! Πάντα με δημοκρατικά εφαλτήρια. Εγώ έχω δίκιο γιατί εγώ είμαι καλύτερος από σένα.- Απλά και δημοκρατικά για το δικαίωμα της μειοψηφίας. Κάστρα μίσους και ορμητήρια βανδάλων εξαπλωνόμενα στην ανίσχυρη κοινωνία. Το τανκ δε μπαίνει αλλά βγαίνει από τις σχολές. Ποιος να το προσέξει αφού πάντα η προσοχή ήταν εκεί έξω.! Και η αντιφασιστική καταστολή γίνεται η χειρότερη τυραννία. Απειλές παντού.

Μιλάς για πατρίδα; Θα σε τσακίσω!

Είσαι Έλληνας; Θα σε κυνηγήσω!

Θες πτυχίο; Θα σε υποβαθμίσω!

Είσαι μικρέμπορος; Θάνατος στους μικροαστούς!

Μιλάς ρεαλιστικά; Φασισμός! Θα σε συντρίψω.

Το φετίχ των φιδιών δεν είναι στη περίπτωσή μας η σβάστικα. Αυτό δε τα κάνει βεβαίως λιγότερο φίδια. Αλήθεια δε συμφωνούμε; Επικαλούμενος τη κοινή λογική όλων των δημοκρατικά ευαίσθητών ρωτάω αν συμφωνούμε.
Γράφοντας αυτές τις γραμμές βρίσκομαι κλεισμένος στη βιβλιοθήκη της σχολής μου ενώ έξω υπάρχουν φανατισμένοι εξαρχειώτες με λοστούς που κυνηγάνε, λέει, φασίστες. Ύποπτοι όλοι! Φασισμός παντού. Όπως ταξικοί εκμεταλλευτές παντού, ύπουλοι μπολσεβίκοι παντού, φονταμενταλιστές τρομοκράτες παντού. Και βεβαίως χτύπημα παντού!
Τελικά μήπως διαφωνούμε;

'Αλκυς

Read More