Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων
Ο Αντώνης Σαμαράς βρήκε μία έξυπνη και αξιοπρεπή λύση για να
ικανοποιηθούν –όπως φαίνεται μέχρι τώρα- οι υπερβολικές απαιτήσεις των
δανειστών μας. Όμως καλό είναι να μείνουμε λίγο στον τρόπο
αντιμετωπίσεως της Ελλάδος και των πολιτικών κομμάτων μας από την τρόικα
και τους Ευρωπαίους εταίρους μας και να αναδείξουμε κάποια απαράδεκτα
και συγχρόνως επικίνδυνα σημεία.
Οι εταίροι μας, εάν πράγματι πιστεύουν στη δημοκρατία και στον
Κοινοβουλευτισμό, όφειλαν να έχουν δεχθεί ως εγγύηση για την καταβολή
της 6ης δόσης την υπερψήφιση της Κυβερνήσεως Παπαδήμου από την Βουλή των
Ελλήνων. Στα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα έτσι καταδεικνύεται η απόφαση
και η βούληση των κομμάτων και των πολιτικών αρχηγών. Χύθηκε πολύ αίμα
και έγιναν μεγάλοι αγώνες σε όλο το γεωγραφικό εύρος της ευρωπαϊκής
ηπείρου για να εδραιωθεί ο Κοινοβουλευτισμός. Είναι τουλάχιστον ντροπή
να έρχονται σήμερα ορισμένοι υπηρεσιακοί παράγοντες της Ευρ. Ενώσεως και
της Κομμισσιόν καθώς και ηγέτες μεγάλων χωρών και να αμφισβητούν την
αξία της κοινοβουλευτικής διαδικασίας στην Ελλάδα. Η ψήφος εμπιστοσύνης
θα έπρεπε να αρκέσει και μόνον αυτή. Δεν υπήρχε λόγος να ζητούνται
ειδικές υπογραφές, έγγραφες δεσμεύσεις και άλλα παρόμοια. Αλλιώς οι
ισχυροί της Ευρώπης υπονομεύουν τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Η απαίτηση να υπογράψουν λεπτομερείς δεσμεύσεις οι αρχηγοί των τριών
κομμάτων, που στηρίζουν την Κυβέρνηση ειδικού σκοπού του Λουκά
Παπαδήμου, αποτελεί πρωτοφανές γεγονός στα χρονικά της παγκόσμιας
ιστορίας. Είναι γνωστό από το Συνταγματικό και το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο
ότι τα κράτη δεσμεύονται από την υπογραφή των επικεφαλής των
Κυβερνήσεων ή των νομίμων αντιπροσώπων τους και όχι από το α ή β κόμμα.
Στις διασκέψεις κορυφής της Ευρ. Ενώσεως παρίστανται οι Πρόεδροι της
Δημοκρατίας (π.χ. Γαλλία) ή οι Πρωθυπουργοί αναλόγως του συστήματος
διακυβέρνησης της κάθε χώρας. Αυτοί υπογράφουν και η υπογραφή τους
δεσμεύει την χώρα τους. Σε πολύ σημαντικές υπογραφές συνθηκών η Ευρώπη
ζήτησε μόνο την υπογραφή ενός προσώπου και αυτή ήταν αρκετή, Θυμίζω ότι
για την ένταξη της Κύπρου στην ΄Ενωση ήλθε στην Αθήνα και υπέγραψε
πανηγυρικά ο αείμνηστος τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος
Παπαδόπουλος. Η Κύπρος ανελάμβανε με την υπογραφή αυτή και υποχρεώσεις
και δεσμεύσεις. Όμως ουδείς σκέφθηκε να απαιτήσει την υπογραφή των
αρχηγών των κυπριακών κομμάτων. Αρκούσε η υπογραφή του νομίμου
εκπροσώπου του εντασσομένου κράτους. Ακόμη και σε πολύ λεπτές και
ευαίσθητες περιπτώσεις, όπως η συνθηκολόγηση ηττημένων χωρών απαιτείται
μόνον η υπογραφή του αρχηγού του Κράτους ή του Προέδρου της Κυβερνήσεως.
Ουδέποτε εκλήθησαν αρχηγοί κομμάτων να υπογράψουν. Η σημερινή απαίτηση
είναι ιστορικά πρωτοφανής, γι’ αυτό μάς πληγώνει και μάς προβληματίζει
περισσότερο.
Τίθεται εξ άλλου ζήτημα νομιμότητος αυτών των απαιτήσεων. Βεβαίως
όταν μία χώρα δανείζεται αναγκάζεται να κάνει υποχωρήσεις, όμως
υποτίθεται ότι η Ευρ. Ένωση είναι χώρος νομιμότητος και όχι αυθαιρεσίας.
Ο Προκόπης Παυλόπουλος ως νομικός περισσότερο αλλά και ως πολιτικός
έθεσε γραπτώς το ερώτημα: Σε ποιο από τα επίσημα κείμενα της Ευρ.
Ενώσεως προβλέπονται αυτές οι αρμοδιότητες του κ. Ρομπάι ή του κ.
Γιούνκερ ή του κ. Μπαρόζο; Όπως φαίνεται πουθενά δεν προβλέπονται
τέτοιες αρμοδιότητες, δηλαδή να απαιτούν γην και ύδωρ από τους αρχηγούς
των κομμάτων των χωρών μελών, να αμφισβητούν την κοινοβουλευτική
διαδικασία και να ταπεινώνουν έθνη και .λαούς. Οι πρωτεργάτες του
ευρωπαϊκού εγχειρήματος, της τότε ΕΟΚ, τόνιζαν ότι η προσπάθειά τους
βασίζεται στις αρχές του Ευαγγελίου και ότι θα δημιουργήσουν μία Ένωση
με αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών –μελών. Αν έτσι εκφράζεται η αλληλεγγύη
πολύ φοβούμαι ότι οι νέες γενιές στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλα κράτη που
διέρχονται κρίση, θα αναπτύξουν αρνητικά ανακλαστικά έναντι της Ευρ.
Ενώσεως και τούτο θα έχει άγνωστες και επικίνδυνες συνέπειες.
Το σημαντικότερο όλων είναι αυτό που ήδη δήλωσε η Ευρωβουλευτής της
Ν. Δ. Μαριέττα Γιαννάκου, όπως διάβασα προσφάτως στη «Δημοκρατία». Ότι,
δηλαδή, η απαίτηση των εταίρων μας από τον Αντώνη Σαμαρά να υπογράψει με
το νι και με το σίγμα ό,τι του υπαγορεύουν μπορεί να προκαλέσει την
άνοδο ακραίων εθνικιστικών και αντιδημοκρατικών δυνάμεων στην ελληνική
πολιτική σκηνή. Ας μην ξεχνούμε τη Γερμανία κατά την περίοδο 1918-1933. Η
υπερβολικά ταπεινωτική στάση των Γάλλων έναντι των ηττημένων Γερμανών
κατά το Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση του
1929 οδήγησε σε ραγδαία άνοδο των ποσοστών του Ναζιστικού Κόμματος. Ο
Χίτλερ εκμεταλλεύθηκε δύο συγκυρίες. Την ταπείνωση του εθνικού
αισθήματος των Γερμανών με τις συνθήκες ειρήνευσης του 1918 και τα
οικονομικά προβλήματα μεγάλης μερίδας Γερμανών. Η ανάμιξη του πληγωμένου
εθνικού φιλοτίμου ενός λαού με την οικονομική και κοινωνική καχεξία
καλλιεργεί ευνοϊκό έδαφος για την απότομη άνοδο ακραίων δυνάμεων όχι
τόσο από αριστερά, όπως πιστεύει ο Γ. Καρατζαφέρης, αλλά κυρίως από τη
εξωκοινοβουλευτική Άκρα Δεξιά. Ήδη ορισμένες δημοσκοπήσεις αρχίζουν να
δείχνουν αυτές τις τάσεις.
Το αγωνιώδες μήνυμά μας, λοιπόν, προς κάθε Ευρωπαίο ηγέτη και
δανειστή είναι: Προσέξτε μην προσβάλλετε περισσότερο την εθνική μας
υπερηφάνεια, διότι θα είστε υπεύθυνοι για το αυγό του φιδιού που μπορεί
να επωασθεί και να μας εκπλήξει όλους. Αν θέλετε να πιστέψουν τα παιδιά
μας ότι η Ευρώπη είναι πράγματι μία όαση δημοκρατίας σεβασθείτε την
αξιοπρέπειά μας!
πηγή: antibaro.gr
Σχόλιο: Κάποιοι στη Νέα Δημοκρατία φοβούνται την επώαση του αυγού του φιδιού! Φαίνεται πως οι δημοσκοπήσεις που έχουν στα χέρια τους δείχνουν κάτι! Δεν μας λένε όμως τι...
