Ο Πάνος Κιάμος και η Προπαγάνδα του Πολυπολιτισμού

Παρακολουθήστε το βιντεοκλιπ. Ο Πάνος Κιάμος μας κάνει μαθήματα πολυπολιτισμού. Ο Ιρακινός νεαρός ερωτεύεται μια Ελληνιδα (;) νέα κοπέλα κάνουν σχέση μέσα στα ερείπια μιας οικονομικά παρηκμασμένης Αθήνας. Ο έρωτας καταλήγει σε χωρισμό λόγω της απέλασης του νεαρού Ιρακινού που αποχωρίζεται την Ελληνίδα σύντροφο του.

Δείτε το βίντεο εδώ

Read More

Μιχελάκης σε Καμίνη: Γιατί δεν τιμάς του νεκρούς της Marfin;

Απαιτεί εξήγηση από τον Δήμαρχο Αθηναίων, Γιώργο Καμίνη, η μη τοποθέτηση πλακέτας στο σημείο της δολοφονίας των τριών εργαζομένων της τράπεζας MARFIN, αφού αγνοήθηκε απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου - 10 Μαΐου 2010, επί δημαρχίας του κ. Νικήτα Κακλαμάνη - γεγονός που αγνοούσε ο Υπουργός Εσωτερικών, κ. Γιάννης Μιχελάκης, όταν πήρε την πρωτοβουλία και απέστειλε επιστολή προς τον Δήμαρχο Αθηναίων, ζητώντας του, την απόδοση του ελάχιστου αυτού φόρου ΤΙΜΗΣ στη μνήμη τους...

Συνεπεία αυτών, ο Υπουργός Εσωτερικών απέστειλε νέα επιστολή προς τον Δήμαρχο Αθηναίων, κ. Γιώργο Καμίνη, γράφοντας:

«Κύριε Δήμαρχε,

Σε συνέχεια της από 13-11-2013 επιστολής μου με θέμα την ανάγκη να τιμήσουμε τη μνήμη των νεκρών της MARFIN, επανέρχομαι για το ίδιο ζήτημα, με αφορμή σχετική επικοινωνία που είχα με τον κ. Νικήτα Κακλαμάνη.

Ο τέως Δήμαρχος Αθηναίων με ενημέρωσε ότι επί δημαρχίας του και ειδικότερα κατά τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 10ης Μαΐου 2010, ελήφθη ομόφωνη απόφαση «για την τοποθέτηση πλακέτας στο σημείο της δολοφονίας των τριών εργαζομένων της τράπεζας MARFIN, που να εκπέμπει μήνυμα καταδίκης των συμβάντων και της βίας που ασκήθηκε, με υπογραφή Δήμου Αθηναίων και το σήμα του Δήμου».

Ως εκ τούτου δεν απαιτείται λήψη νέας απόφασης ή επικαιροποίηση της τότε ληφθείσας, αλλά μόνο η πολιτική βούληση για την υλοποίησή της.

Θεωρώ ότι ήδη έχει καθυστερήσει αδικαιολόγητα η απόδοση του απαιτούμενου φόρου τιμής στα αθώα θύματα της MARFIN.

Η σημερινή συγκυρία, ιδιαίτερα μετά το σοκ που προκλήθηκε στην ελληνική κοινωνία από τις στυγνές δολοφονίες τριών νέων ανθρώπων, του Παύλου Φύσσα, του Μανώλη Καπελώνη και του Γιώργου Φουντούλη, καθιστά την υλοποίηση της ανωτέρω απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων όχι μόνο επίκαιρη, αλλά και επιβεβλημένη.

Η υπενθύμιση, με κάθε δυνατό τρόπο, της ανάγκης για ομόθυμη καταδίκη της βίας, για διαφύλαξη της δημοκρατίας και για σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή αποτελεί υποχρέωση όλων μας, ιδίως εν μέσω της δύσκολης συγκυρίας που διέρχεται η χώρα μας.

πηγη: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Read More

Νατάσα Μποφίλιου αγκαζέ με παράνομους Αφρικανούς

Εξαιρετική φωτογραφία της τραγουδίστριας Νατάσας Μποφίλιου στην Αθήνα με τους θαυμαστές της. Όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς πρόκειται για παράνομους Αφρικανούς πωλητές της μαφίας που κατακλύζει τους δρόμους με το παρεμπόριο της.

Να θυμηθούμε όμως μερικές από τις απόψεις της τραγουδίστριας:

«Κτήνη, αλήτες, σας δόθηκε και σημασία. Να πεθάνετε φασίστες, μέλη και ψηφοφόροι, προς ένδειξη σεβασμού στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.Να μην ξεχάσω πώς η αποδοχή της φρίκης σαν κάτι αμετάκλητο, είναι η μισή συνενοχή στο έγκλημα».

Ας αφήσει τα χαμογελάκια και τις αγκαλιές με τους εγκληματίες κι ας προσέχει καλύτερα τις παρέες της γιατί εκτίθεται!

Read More

Ένα φως που τώρα λάμπει δυνατά

Tου Δημητρη Ρηγοπουλου

Aν ανατρέξετε στις ατζέντες με τα όσα συμβαίνουν κάθε ημέρα στην Αθήνα δεν θα το πιστεύετε. Οργασμός εκδηλώσεων. Κάτι το απίστευτο. Οχι μόνο τα συνηθισμένα, εκθέσεις, θέατρα, διαλέξεις. Κι από αυτά φυσικά (σε μεγαλύτερες ποσότητες από το «κανονικό») μαζί με ένα πλήθος ετερόκλητων δράσεων και κοινό σημείο αναφοράς το κέντρο της Αθήνας. Χρόνο και κέφι να έχει κανείς!

Οι απορίες άλλων εποχών ηχούν ήδη ξεπερασμένες. «Πού βρίσκουν την όρεξη με όσα γίνονται;», «πού βρίσκονται χρήματα για πολιτισμό σε αυτές τις συνθήκες;»... Μέσα από αυτήν την σχεδόν υστερική παραγωγή γεγονότων εκφράζεται μια τεράστια αγωνία.

Αν προσπαθήσουμε να απομονώσουμε την ουσία από κατά τεκμήριο αξιόλογες προσπάθειες θα δούμε ότι ο κοινός παρονομαστής είναι λιγότερο η αγάπη για τον πολιτισμό και η διάθεση να προσφέρει κανείς μέσα σε ένα περιβάλλον αποθαρρυντικό και δυσοίωνο. Οχι πως δεν υπάρχουν, ούτε θέλω να υποτιμήσω πιο συμβατικές παραμέτρους. Αλλά σήμερα, όσο συνειδητοποιούνται οι διαστάσεις των ανακατατάξεων και το μέγεθος της αβεβαιότητας, η πρώτη ανάγκη που κινητοποιεί είναι κάτι διαφορετικό: είναι η ανάγκη να μοιραστούμε τις αγωνίες μας μαζί με άλλους, τρίτους, πιθανότατα εντελώς άγνωστους σε μας πριν από λίγες μέρες, πριν από λίγες ώρες ακόμα. Υπάρχει κάτι βαθιά υπαρξιακό σε αυτήν την αγωνία, η φυσική παρουσία του καθένα που εγκαταλείπει την τηλεόραση για να παρακολουθήσει κάτι που γίνεται στο κέντρο της πόλης του έχει πια άλλες υποδηλώσεις, λουσμένες σε ένα πολύ διαφορετικό φως.

Χωρίς τις εσωτερικές δονήσεις που φέρνει η κρίση ελάχιστα απ’ όσα βλέπετε να συμβαίνουν σήμερα θα μπορούσαν να γίνουν. Ανακαλύπτουμε έτσι ότι πολλές από τις όμορφες πρωτοβουλίες αυτών των δύσκολων ημερών, όπως για παράδειγμα η αυριανή ποδηλατοδιαδρομή μπροστά από αρχιτεκτονικά τοπόσημα της Αθήνας, θα φέρει μαζί 200 ή 300 ανθρώπους χωρίς αυτό να στοιχίσει ούτε μισό ευρώ. Και πόσα άλλα τέτοια έχουμε δει τους τελευταίους μήνες.

Αυτή είναι και η απάντηση στην εύλογη απορία όσων αναρωτιούνται πώς και με ποια χρήματα διοργανώνονται όλα αυτά. Η ανάγκη και η αγωνία καλλιεργούν μια νέα κουλτούρα συνέργειας και θετικής δράσης. Είναι ένα φως που τώρα το βλέπουμε καθαρά.

πηγή: Καθημερινή

Read More

Καλά τα μπαχάρια αλλά τι γίνεται με το γκέτο των Αθηνών

Η Αθήνα του Δημήτρη Αρβανίτη /  "Πάσχουμε από εικονορρύπανση"


από την Κατερίνα Οικονομάκου

Το πρώτο πράγμα που είμαι περίεργη να ακούσω από έναν επαγγελματία του ντιζάιν είναι αναμενόμενο: θέλω να μάθω τι τον ενοχλεί περισσότερο στην εικόνα της Αθήνας. Η απάντηση του Δημήτρη Αρβανίτη είναι λιγότερη αναμενόμενη: «Το γεγονός πως το αστικό τοπίο μοιάζει πλέον επικίνδυνα στο τηλεοπτικό τοπίο. Η πόλη πάσχει από εικονορρύπανση και υπερπαραγωγή εικόνων που καταναλώνουμε με απάθεια και αδιαφορία». Φαντάζομαι πως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί είναι και η απάθεια μια άμυνα του οργανισμού όταν αναγκάζεσαι να διασχίζεις κάθε μέρα μια τόσο βρώμικη πόλη. Όμως δεν εννοεί αυτό ακριβώς ή, μάλλον, δεν εννοεί μόνο αυτό. «Πριν από λίγο καιρό πέρασα με ένα φίλο από το εξωτερικό από τον πεζόδρομο της Τοσίτσα, πλάι στο Πολυτεχνείο. Ο άνθρωπος έμεινε άναυδος από την εικόνα που αντίκρισε. Εμείς όμως, ζώντας στην Αθήνα, πολύ απλά δεν βλέπουμε αυτό που συμβαίνει μέρα μεσημέρι μπροστά στα μάτια μας», λέει και η αλήθεια είναι πως, ναι, έτσι είναι - απόδειξη πως δεν χρειάζεται να μου περιγράψει την εικόνα στην οποία αναφέρεται. «Νέοι άνθρωποι κάνουν χρήση ουσιών στη μέση του δρόμου, πεθαίνουν μπροστά μας και δεν βλέπουμε. Ή, μάλλον, κάνουμε ότι δεν βλέπουμε». 

Πολυπολιτισμός ή εξαθλίωση;

Οι εικόνες αφηγούνται πάντα μια ιστορία. «Εκεί είναι, αλλά όλο και σπανιότερα επιλέγουμε να τη διαβάσουμε». Σύμφωνα με τον κ. Αρβανίτη, συχνότερα καταναλώνουμε τις αθηναϊκές εικόνες, τοποθετώντας στο πλαίσιο ενός λάιφσταϊλ - το οποίο πάντως καμία σχέση δεν έχει με τον τρόπο που πραγματικά κυλάει η ζωή στις γειτονιές που είναι «γεμάτες χρώματα και μυρωδιές». Φέρνει ένα ακόμη παράδειγμα: «Εκστασιαζόμαστε, για παράδειγμα, με τις υπέροχες μυρωδιές από τα μπαχάρια στην Ευριπίδου και μιλάμε για το πολυπολιτισμικό πρόσωπο της πόλης. Ναι, εντάξει, καλά τα μπαχάρια, αλλά τι γίνεται με τη φοβερή βρωμιά που παράγεται σε αυτό το γκέτο όπου έχουν στριμωχτεί τόσοι άνθρωποι; Πού είναι η γοητεία του πολυπολιτισμού, όταν ξέρουμε ότι αγωνίζονται να επιβιώσουν εγκλωβισμένοι σε ένα κομμάτι της πόλης όπου όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει και με τα ναρκωτικά και με το τράφικινγκ;» 

Οση ώρα μιλάει, η έκφρασή του γίνεται όλο και πιο θυμωμένη, αλλά εξακολουθεί να μιλάει χαμηλόφωνα. «Τη δυστυχία τη βλέπουμε σαν φολκλόρ. Αντιστοίχως, τη βρωμιά και τη χαμηλή αισθητική του Ψυρρή τις εντάσσουμε στην κατηγορία του γραφικού ή του μποέμ». Κάπου εκεί η φωνή του πνίγεται στον ήχο του ακορντεόν που έχει πάρει θέση από πάνω μας. Ο τύπος που το χειρίζεται παίζει λίγο καλύτερα από μένα, που δεν έχω πιάσει ακορντεόν στη ζωή μου. Το σύντομο βασανιστήριο γίνεται αφορμή για να μάθω πού μπορώ να ακούσω έναν Ρουμάνο μουσικό ο οποίος παίζει φοβερό σαξόφωνο. Μπορεί να τον πετύχω, λέει, κάποιο Σάββατο μεσημέρι στο «Low Profile» της Λυκαβηττού. «Εχουμε εκεί άτυπο ραντεβού με μερικούς φίλους για να πιούμε ρακές». Και επιστρέφει στο θέμα του σαξοφωνίστα, για να συνεχίσει με την τζαζ, να περάσει στην ελληνική σκηνή της τζαζ κι από εκεί στις πληροφορίες για τα μέρη όπου μπορείς να ακούσεις λάιβ τζαζ στην Αθήνα. Δεν είναι εύκολο να αλλάξεις θέμα όταν ο συνομιλητής σου είναι ένας άνθρωπος που έχει βαφτίσει το γιο του Θελόνιους - επωφελούμαι και εμπλουτίζω τις γνώσεις μου.

Παρατηρήστε τα μπαλκόνια σας

Αφού μου δώσει και δυο καλές πληροφορίες για τα καφέ που σερβίρουν εξαιρετικό εσπρέσο με ένα ευρώ, «γιατί τόσο πρέπει να κοστίζει, ας είμαστε ειλικρινείς», του ζητάω να αφήσουμε την ουσία και να επιστρέψουμε στο φαίνεσθαι της Αθήνας. Υπάρχει πρόβλημα με τα κτίρια, λέει. ΟΚ, πιο συγκεκριμένα; «Πρόσεξε, οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι αρχιτέκτονες. Φταίει το γεγονός πως δεν έχουμε αφήσει τους αρχιτέκτονες να κάνουν τη δουλειά τους», παρατηρεί. «Γιατί ο καθένας επιβάλλει την αισθητική του κόντρα στις υποδείξεις των αρχιτεκτόνων και κόντρα στο συλλογικό συμφέρον. Αν παρατηρήσεις μερικές πολυκατοικίες στη σειρά, δεν έχουν καν προσέξει να ευθυγραμμίσουν τα μπαλκόνια, για να υπάρχει μια υποτυπώδης αρμονία», συνεχίζει. Και από το ύφος μου μαντεύει τη σκέψη μου: «Αυτό νομίζεις πως είναι μια λεπτομέρεια, αλλά δεν είναι». Εντάξει, δεν είναι, αλλά ως μη ειδικός χρειαζόμουν λίγο χρόνο για να το επεξεργαστώ. 

Μήπως η εικόνα της πόλης δεν είναι τελικά και η ψυχή της; Για τον κ. Αρβανίτη, τα αυτοκίνητα που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια, που κλείνουν τους χώρους διέλευσης των ανθρώπων με κινητικές δυσκολίες, τα μικρά πλήθη που ορμούν στα βαγόνια του μετρό πριν προλάβουν όσοι είναι μέσα να αποβιβαστούν, οι φιλόζωοι που δεν μαζεύουν τις ακαθαρσίες των σκύλων τους - το θέαμα αποκαλύπτει μια πόλη με έλλειμμα ευγένειας και γενναιοδωρίας. «Εχεις την εντύπωση πως οι Αθηναίοι κάτι εκδικούμαστε στρέφοντας την επιθετικότητα που γεννάει η απογοήτευση ενάντια στον δικό μας χώρο», εικάζει. 

Το σκέφτεται λίγο κι επιστρέφει στο θέμα της απογοήτευσης: «Αλλοι αγαπούν αυτή την πόλη, άλλοι όχι. Το σίγουρο, όμως, είναι πως δεν την αγαπάει ο δήμαρχος». Δεν περιμένει, λέει, θαύματα «αλλά και τόση υποκρισία περιττή δεν είναι; Γιατί οργανώνει μια φορά το χρόνο τον ποδηλατικό γύρο, ενώ ξέρουμε πόσο ταλαιπωρούνται όσοι τολμούν να κυκλοφορούν με ποδήλατο; Αισθάνομαι πως μας κοροϊδεύει. Το λογικό θα ήταν, όπου είναι εφικτό, να σχεδιάσει ποδηλατόδρομους», διαμαρτύρεται. Και τότε θυμάται πως μόλις δύο λεπτά νωρίτερα είχε πει ότι δεν περιμένει θαύματα. Οσο για τις ταράτσες μας, τις οποίες ο δήμος μάς προτρέπει να «πρασινίσουμε», αυτό του φαίνεται τουλάχιστον αστείο. «Ε, εντάξει εντάσσεται στο τρεντ της οικολογίας. Μήπως να ασχοληθεί επιτέλους με τη βρωμιά της Αθήνας; Εστω το θέμα της καθαριότητας, μπορεί επιτέλους να το φροντίσει;» απευθύνει το, μάλλον ρητορικό, ερώτημα. *

πηγή: Ελευθεροτυπία

Read More

Η Κατσέλη πάει για Δήμαρχος Αθηνών;

Με 153 το ΠΑΣΟΚ πλέον και σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του πρωθυπουργού το 2010 δε θα μπορούσε να κυβερνήσει. Φυσικά δεν περιμένουμε από τον άνθρωπο του "Λεφτα υπάρχουν" και τον άνθρωπο του "Ένας εργαζόμενος ανα οικογένεια" να τηρήσει καμία απο τις υποσχέσεις του. 

 Η πρώην υπουργός κα Λούκα Κατσέλη καταψήφισε το άρθρο 37 του νομοσχεδίου αποδεικνύοντας οτι είναι κυρία με "Κ" κεφαλαίο. Πέρα όμως από την προσωπική ευαισθησία μήπως υπάρχει και κανένας άλλος λόγος καταψήφισης του? Φήμες από τους κόλπους της ίδιας της κας Κατσέλη αναφέρουν οτι προετοιμάζει από τώρα το έδαφος για υποψήφια Δήμαρχος Αθηνών το 2014. 

Το αν είναι φήμες ή αλήθεια βέβαια θα περιμένουμε αρκετά για να το μάθουμε. Πάντως η καταψήφιση του άρθρου 37 είναι ένα καλό εφόδιο για κάθε υποψήφιο. Οψόμεθα.

Πηγή: diaforetikimatia

Read More

Η εικόνα της Ελλάδας τους

Πηγή εικόνας: athensville.blogspot.com

Η παραπάνω εικόνα δεν τραβήχτηκε από το κέντρο κάποιας ισλαμικής πρωτεύουσας. Δυστυχώς, αποτελεί την σκληρή πραγματικότητα του ιστορικού κέντρου της πόλης μας. Αραβικά γραμμένα στον τοίχο, συρματόπλεγμα στο σπίτι και ο πόλεμος για επιβίωση των Ελλήνων μέσα στη ζούγκλα συνεχίζεται χωρίς καμία πρόβλεψη επίλυσης μέχρι σήμερα.

Κι αν κάποιοι χαίρονται για το πολυπολιτισμικό πανηγύρι, ας κάνουν μια βόλτα σε αυτές τις γειτονιές για να νιώσουν κι οι ίδιοι ότι δεν πρόκειται για κάποια εικονική πραγματικότητα βίας και παρακμής αλλά για τη μόνη αλήθεια, που χιλιάδες Έλληνες βιώνουν.

Read More

Το κίνημα του "έλα μωρέ"

του Σταύρου Θεοδωράκη

Τελικά παρά τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις (!) των περισσοτέρων Ελλήνων η κακοκαιρία ήρθε! Η ΕΜΥ βέβαια μας είχε προειδοποιήσει ότι από την Δευτέρα χαλάει επικίνδυνα ο καιρός αλλά ποιος έχει εμπιστοσύνη σε μια Εθνική Υπηρεσία; Πάντως όχι οι Έλληνες. Ο ήλιος μάλιστα που αχνοφάνηκε το μεσημέρι της Δευτέρας ήταν αρκετός για να γυρίσουμε εντελώς την πλάτη στις δραματικές προειδοποιήσεις της ΕΜΥ. «Έλα μωρέ που θα χιονίσει Μάρτη μήνα». Η αμφισβήτηση ξεκίνησε από την Παρασκευή. Η μαζική έξοδος μάλιστα των Αθηναίων θεωρήθηκε και ως πράξη αντίστασης στις μαύρες προβλέψεις των μετεωρολόγων. Στο καλάθι των αχρήστων πέταξαν τα δελτία καιρού, ακόμη και οι εταιρίες που διαχειρίζονται τις δύο Εθνικές οδούς. Καμία πρόβλεψη ούτε καν στην Μαλακάσα που έχει έφεση στους αποκλεισμούς. «Μπάτε σκύλοι αλέστε» και στην Αθηνών Λαμίας και στην Αθηνών Κορίνθου. Τα διόδια άλλωστε είναι η κύρια έγνοια των εταιριών, όλα τα άλλα τα αφήνουν στον καλό Θεούλη. Τη συνέχεια έδωσαν οι δοξασμένοι μας φορτηγατζήδες. Βγήκαν στις Εθνικές, έκαναν πατινάζ, δίπλωσαν ή έμειναν στις ανηφόρες και μετά περίμεναν τους γερανούς της τροχαίας για να ξεκολλήσουν. Μετά ήταν το κίνημα αντίστασης στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Εκατοντάδες «έξυπνοι» οδηγοί κατέλαβαν τις Λωρίδες Έκτακτης Ανάγκης, μποτιλιαρίστηκαν και κράτησαν έτσι μακριά, για ώρες, τους γερανούς και τα εκχιονιστικά. Οι διάλογοι από το «μέτωπο της κακοκαιρίας» σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, ήταν σπαρταριστοί.

«Που είναι το κράτος;».
- Εσείς που είσθε κύριε;
«Εμείς είμαστε στη Μαλακάσα κολλημένοι στα χιόνια. Που είναι το κράτος;».
- Συγνώμη εσείς δεν έχετε αλυσίδες;
«Μα γιατί να έχουμε αλυσίδες; Ποιος το περίμενε ότι όντως θα χιονίσει; Που είναι το κράτος;».
- Και πώς να φτάσει το κράτος αφού είναι κλειστές και οι Λωρίδες Έκτακτης Ανάγκης;
«Θα μπορούσαν να είχαν ακροβολιστεί οι γερανοί και τα εκχιονιστικά κατά μήκος του δρόμου. Που είναι το κράτος;».

Γιατί ο Έλληνας ακόμη και ακινητοποιημένος στην Μαλακάσα, έχει τη λύση. Μπορεί ο ίδιος να μην πίστεψε την ΕΜΥ, οι υπηρεσίες όμως έπρεπε να την πιστέψουν και να ακροβολίσουν (!) τα οχήματα τους.

«Δεν φταίμε εμείς. Οι εταιρίες που έχουν την διαχείριση των Εθνικών Οδών», άκουσα να λέει στον Σκάι ο υπουργός Δημήτρης Ρέππας. Και βεβαίως θα αποδοθούν ευθύνες μπλα μπλα μπλα θα επιβληθούν πρόστιμα μπλα μπλα μπλα. Στις μποτιλιαρισμένες Εθνικές καθρεφτίστηκε για άλλη μια φορά το πρόβλημα της χώρας. Οι αρχές αδιαφορούν, οι επιχειρηματίες αισχροκερδούν και οι πολίτες εκδικούνται με τις δικές τους μικρές παρανομίες. Όλοι εναντίον όλων και ευθύνη μηδέν.

Αλλά σας είπα όλα ξεκίνησαν από την βεβαιότητα ότι η κακοκαιρία δεν θα έρθει. Κάτι θα γίνει τη τελευταία στιγμή και θα την γλυτώσουμε. Αυτή η ελπίδα ενώνει αρχές - επιχειρηματίες - πολίτες. Από την κακοκαιρία μέχρι την οικονομία. «Έλα μωρέ που δεν θα περάσω τη Μαλακάσα – έλα μωρέ που δεν θα βρούμε να δανειστούμε». «Έλα μωρέ που θα αποκλειστούμε – έλα μωρέ που θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε». Με την κακοκαιρία δεν τα καταφέραμε. Με την οικονομία;

πηγή: protagon.gr

Read More

Τεράστιο λάθος Καρατζαφέρη!

Αυτός είναι ο τίτλος του τεράστιου αυτογκόλ της στήριξης Κακλαμάνη από τον Γ. Καρατζαφέρη. Και πως να μην είναι όταν η πολιτική του στην βασική ατζέντα του ΛΑ.Ο.Σ., δηλαδή τον τομέα της ασφάλειας και της μετανάστευσης, γίνεται σμπαράλια σε μια μέρα.

Η λογική εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι το γεγονός ότι ο Κακλαμάνης παίρνει σίγουρα τη δημαρχία για άλλη μια τετραετία και αφήνει εκτός κάδρου τη Νέα Δημοκρατία, καθώς ο δήμαρχος είχε στηρίξει Ντόρα και δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με τον Αντώνη Σαμαρά.

Ένα όμως γεγονός αρκούσε για να φουντώσει ξανά η συζήτηση για το θέμα στήριξης Κακλαμάνη. Η προσευχή των μουσουλμάνων στην Πλατεία Κοτζιά δεν εξέθεσε μόνο το δήμαρχο της Αθήνας αλλά και τον Γιώργο Καρατζαφέρη. Το τεράστιο ποσοστό των Ευρωεκλογών δεν ήταν τίποτε άλλο από μια απαίτηση των Ελλήνων να υπάρξει μέριμνα γι αυτά τα ζητήματα. Οι επιτυχίες του Θάνου Πλεύρη στην Α Αθηνών και του Αδώνιδος Γεωργιάδου στην Β', στηρίζονταν κατά βάση στην διαλεκτική τους εναντίον της πολυπολιτισμικότητας και του μοντέλου διαβίωσης στο κέντρο των Αθηνών.


Και το αξιοπρόσεκτο στην όλη ιστορία είναι το διπλό χτύπημα στα θεμέλια του ίδιου του κόμματος. Από τη μια αδειάζει τον δημοφιλέστερο σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις βουλευτή του, τον Μάκη Βορίδη, ενώ από την άλλη βάζει τρικλοποδιά στα μεγάλα ονόματα των Αθηνών, αφού με τη στήριξη Κακλαμάνη, κάθε φορά που θα ανεβάζουν τους τόνους για ζητήματα όπως η λαθρομετανάστευση, η απάντηση θα είναι δεδομένη και έτοιμη...

Οι ηγέτες κάνουν μεγάλα λάθη και το λάθος αυτό ίσως αποβεί μοιραίο για τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ. Είδομεν!

Read More

Τουρκία-Ισραήλ: Το τέλος μιας σχέσης

του Αντ. Φουρλή

Οι δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν για την Χαμάς, την οποία αρνήθηκε να χαρακτηρίσει «τρομοκρατική οργάνωση» υποστηρίζοντας οτι «απλώς υπερασπίζεται το έδαφος των Παλαιστινίων», σε συνδυασμό με την έντονη κινητικότητα γύρω από το θέμα του αποκλεισμού της Γάζας, συνθέτουν ένα νέο σκηνικό στη Μέση Ανατολή, την επαύριο της ισραηλινής επίθεσης στην ανθρωπιστική νηοπομπή σε διεθνή ύδατα. Επειτα από πολύ καιρό, όλα δείχνουν ότι «ζωηρεύει» η συζήτηση για την προοπτική άρσης του αποκλεισμού που έχει επιβάλει το Τελ-Αβίβ στην Δυτική Οχθη. Θα βγει κάτι από όλα αυτά; Προσωπικά, θεωρώ ότι το Ισραήλ εξακολουθεί να κρατά το «κλειδί» και χωρίς την δική του βούληση πολύ δύσκολα θα ανατραπεί η σημερινή, αδιέξοδη κατάσταση:


• Από τη μία, η Χαμάς αρνείται να αποκηρύξει επισήμως τη βία, να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ ή τις συνθήκες που έχει συνάψει το Τελ-Αβίβ με την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Κατά καιρούς, η Χαμάς υπαινίσσεται ότι θα δεχόταν την ύπαρξη του Ισραήλ εντός των – προ του 1967 – συνόρων του.


• Από την άλλη, το Ισραήλ με την υποστήριξη της Αιγύπτου (που «ανέχεται» τον αποκλεισμό της Γάζας) επιχείρησε ανεπιτυχώς να υποβαθμίσει την Χαμάς. Η οργάνωση κυριάρχησε όμως στις Παλαιστινιακές εκλογές του 2006, με τη βοήθεια του Ιράν και της Συρίας.

Οι πιθανότητες να μετακινηθούν αυτά τα δύο στρατόπεδα – έστω και ένα βήμα – από τις θέσεις τους, είναι ελάχιστες. Ωστόσο, οι ακτιβιστές που το πλήρωσαν με τη ζωή τους, όταν αγνόησαν τις διαταγές των Ισραηλινών, πέτυχαν κάτι: να συγκεντρώσουν έπειτα από πολύ καιρό τεράστια δημοσιότητα σε διεθνές επίπεδο, που μετατρέπεται σε πίεση για το Τελ-Αβίβ.

Ο βρετανικός “Guardian” σε μία ανάλυσή του χαρακτηρίζει ως «καταστροφικό αυτογκόλ» για το Ισραήλ το ρεσάλτο στην ανθρωπιστική νηοπομπή. Νέο στοιχείο – και μάλιστα σημαντικό – αποτελεί η αδιαμφισβήτητη ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή. Η προσπάθεια της Τουρκίας να ανακτήσει ένα ηγετικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, που θεωρεί ότι της ανήκει και ιστορικά, εκδηλώνεται για πρώτη φορά τόσο εντυπωσιακά. Η αιματηρή κατάληξη που είχε το ρεσάλτο των Ισραηλινών κομάντος στο “Navi Marmara” φέρνει τις σχέσεις Αγκυρας – Τελ-Αβίβ σε οριακό σημείο. Ωστόσο, η αρχή έγινε πριν από ενάμισυ χρόνο - τον Ιανουάριο του 2009 - όταν ό Ταγίπ Ερντογάν άνοιξε πυρ εναντίον του Ισραήλ δημόσια, παρουσία του Σιμόν Πέρες στο Νταβός. Ενα χρόνο αργότερα, ήρθε ένα δεύτερο επεισόδιο να ανατροφοδοτήσει την υφέρπουσα δυσπιστία στον άξονα Αγκυρα – Τελ-Αβίβ: ο Ισραηλινός υφυπουργός Εξωτερικών Ντάνι Αγιαλόν κάλεσε στο γραφείο του τον Τούρκο πρεσβευτή και τον υπέβαλε σε μία ταπεινωτική διαδικασία, κάνοντάς του παρατηρήσεις στην Ισραηλινή γλώσσα (που ο Τούρκος διπλωμάτης δεν καταλάβαινε) για το περιεχόμενο μίας τουρκικής τηλεοπτικής σαπουνόπερας, η οποία κατηγορούσε το Ισραήλ για άσκηση βίας εναντίον των Παλαιστινίων.

Το αμερικανικό περιοδικό “TIME” σχολίαζε λίγες ημέρες αργότερα ότι «περαιτέρω εντάσεις είναι αναπόφευκτες. Η αναδυόμενη φιλοδοξία της Τουρκίας να καταστεί μία περιφερειακή υπερδύναμη την ωθεί σε δυναμική σύσφιξη σχέσεων με χώρες του αραβικού κόσμου και της Κεντρικής Ασίας». Και δείτε τί συμβαίνει το τελευταίο 6μηνο στις σχέσεις Τουρκίας – Ιράν. Με συστηματικά «ανοίγματα» και αποκορύφωμα την παρέμβαση Ερντογάν (σε ρόλο συνηγόρου υπεράσπισης) στην υπόθεση των πυρηνικών της Τεχεράνης, η Αγκυρα προκάλεσε δημόσιες αντιδράσεις ηγετικών στελεχών της κυβέρνησης Νετανιάχου, που επεσήμαναν ότι η Τουρκία προσεγγίζει φονταμενταλιστικά στοιχεία του ισλαμικού κόσμου.
Τι θέση παίρνει η Αθήνα μπροστά σε αυτό το σκηνικό;

Από τη μία πλευρά, επικρατεί άκρα επιφυλακτικότητα, καθώς στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών διαπιστώνουν ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μία «δοκιμή» της Τουρκίας να θέσει σε εφαρμογή το «νεο-οθωμανικό» μοντέλο που οραματίζεται ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένοι επισημαίνουν ότι η έμμεση εμπλοκή της Αθήνας, λόγω της συμμετοχής ελληνικών ανθρωπιστικών οργανώσεων και ακτιβιστών, ανέδειξε τις παγίδες που κρύβει η άσκηση εξωτερικής πολιτικής από εξωθεσμικά κέντρα. Αρμόδιοι παράγοντες του υπουργείου Εξωτερικών τονίζουν – αντί άλλου σχολίου – ότι την εξωτερική πολιτική της χώρας ασκεί μόνον η κυβέρνηση. Στο ίδιο πλαίσιο, διπλωματικές και στρατιωτικές πηγές διαχωρίζουν σε δύο κατηγορίες τους ακτιβιστές: σε αγνούς και ιδεολόγους που ήθελαν να υψώσουν τη φωνή τους κατά της βίας του Ισραήλ στη λωρίδα της Γάζας (αυτή ήταν και η μεγάλη πλειοψηφία) και σε άλλους που δε δίστασαν να παίξουν ρόλο ακόμη και στο παρασκήνιο, διευκολύνοντας ακραία στοιχεία από την Τουρκία να κάνουν το δικό τους παιχνίδι. Παράλληλα, η Αθήνα εξακολουθεί να επιθυμεί στενή και πολυεπίπεδη συνεργασία με το Τελ-Αβίβ και στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας επισημαίνουν ότι οι κοινές διαδρομές που έγιναν την περασμένη εβδομάδα στο Αιγαίο στο πλαίσιο ελληνο-ισραηλινής άσκησης (που διεκόπη μετά το ρεσάλτο στην ανθρωπιστική νηοπομπή), αποτελούν πολύτιμο «οδηγό» για την ενίσχυση της ελληνικής επιχειρηματολογίας σε μείζονα ζητήματα.


Από την άλλη πλευρά, αποτελεί ειλημμένη απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης η αναβάθμιση των σχέσεων με τον Αραβικό κόσμο. Είναι μία προτεραιότητα που επανέρχεται στο προσκήνιο – όχι μόνο λόγω της ισχυροποίησης του ρόλου της Αγκυρας – αλλά και ενόψει της βαθιάς οικονομικής κρίσης. Στις ημέρες μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσελκύσει κανείς επενδύσεις. Η Δύση μοιάζει να είναι απασχολημένη με τα δικά της προβλήματα. Τί απομένει; Η στροφή σε νέες αγορές, όπως η Κίνα που δίνει ηχηρό «παρών» με την COSCO στην εμπροσθοφυλακή και οι αραβικές χώρες είναι η δεύτερη λογική επιλογή. Το ταξίδι που ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει ο Γιώργος Παπανδρέου στη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, ενώ ο Ελληνας Πρωθυπουργός είχε μία ενδιαφέρουσα τηλεφωνική συνομιλία (την Πέμπτη 3 Ιουνίου) με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικων Μοτακί. Οι εξελίξεις τρέχουν και βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή...

πηγή: protagon.gr

Read More

Ο μύθος του μυθικού έθνους

Του Κων/νου Ρωμανού




Τι προσδιορισμό μπορούμε να δώσουμε σε έννοιες όπως έθνος και εθνικό κράτος σήμερα

Ξεκινούμε από το ότι τα έθνη είναι η μοναδική υπαρκτή πραγματικότητα και με βάση το δίκαιο το οποίο ορίζει τις σχέσεις μεταξύ των κρατών και με βάση τα Ηνωμένα Έθνη, που είναι ισόψηφα όλα τα έθνη του πλανήτη. Με την έννοια αυτή δεν υπάρχει κάποια παγκοσμιοποίηση η οποία να έχει πολιτική υπόσταση. Αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε. Μόνο τα έθνη έχουν πολιτική υπόσταση. Και μόνο ως έθνος μπορείς να συνομιλήσεις με τους ισχυρούς αυτής της γης. Αν πας στο ΥΠΕΞ της Αμερικής ως οργάνωση με έδρα την Αθήνα ή ως σύλλογος ή ως μειονότητα δεν μπορείς να συνομιλήσεις. Θα συνομιλήσεις εάν πας ως έθνος. Όποιος λοιπόν αποδομεί το δικό του έθνος, αποδομεί την δυνατότητά του να είναι μέτοχος, να είναι συνομιλητής μέσα στην υπάρχουσα πολιτική πραγματικότητα σε όλον τον πλανήτη. Η κίνηση της αποδόμησης του Έθνους είναι άκρως επικίνδυνη και καταστροφική. Υπάρχει παραταύτα στην Ελλάδα η παραπληροφόρηση ότι τα Έθνη είναι στο τέλος τους και πρέπει να εξαφανιστούν, διότι δήθεν είναι επιθετικά, ξεκινούν πολέμους και βασίζονται σε ένα μύθο, ο οποίος εκλαμβάνεται ως ψεύδος. Αυτά είναι κατά την γνώμη μου ανυπόστατα. Τον πόλεμο δεν τον εφηύραν τα έθνη, τα οποία σχηματίστηκαν ως κράτη-έθνη τα τελευταία 200 χρόνια. Ο πόλεμος υπάρχει ως φαινόμενο από τις καταβολές της ανθρωπότητας και δυστυχώς δεν έχει βρεθεί ως σήμερα ένας τρόπος ώστες να εξαλειφθεί. Και δεν θα εξαλειφθεί ούτε εάν καταργηθούν τα έθνη και υπάρξει παγκόσμια διακυβέρνηση, διότι όπως είπε και ο Παναγιώτης Κονδύλης και σε μία τέτοια περίπτωση θα υπάρχει πόλεμος, αλλά θα είναι εμφύλιος πόλεμος, μέσα στα όρια ενός κράτους, που θα είναι το παγκόσμιο κράτος. Επομένως σε τίποτε δεν εξυπηρετεί η διάλυση των Εθνών.

Τώρα όσον αφορά το ότι τα Έθνη είναι μύθος και ο μύθος τους Έθνους δημιουργείται από το κράτος, εκεί όντως δεν υπάρχει η ιστορική θεμελίωση αυτού του πράγματος, με την έννοια ότι ναι, δημιουργήθηκε το έθνος κράτος τα τελευταία 200 χρόνια, αλλά προϋπήρχε μια κοινωνία των ομοίων, ανθρώπων με κοινή καταγωγή, κοινή ιστορική διαδρομή, γλώσσα, θρησκεία, ήθη έθιμα, οι οποίοι ζούσαν μέσα στα πλαίσια μεγάλων αυτοκρατοριών και κάποια στιγμή θέλησαν εις το όνομα της αυτοδιάθεσης και της δημοκρατίας να αυτονομηθούν από αυτές τις μεγάλες αυτοκρατορίες, όπου ζούσαν ως εθνότητες χωρίς κράτος, να αποκτήσουν κράτος, το οποίο είναι η ασπίδα τους, είναι η υπεράσπιση αυτού το οποίον πολιτιστικά και βιολογικά είναι οι εθνότητες και με αυτήν την έννοια δημιουργήθηκαν τα έθνη κράτη. Τα έθνη κράτη λοιπόν δεν είναι καθόλου μύθος. Είναι εθνότητες οι οποίες προϋπήρχαν, αυτό που λέμε στα αγγλικά ethnic nationalism, δηλαδή εθνικισμός που βασίζεται πάνω στον εθνοτισμό, έτσι δημιουργήθηκαν όλα τα σύγχρονα κράτη και εξακολουθούν να δημιουργούνται επ' ευκαιρία καινούργια έθνη-κράτη, έθνη δηλαδή τα οποία καταφέρνουν να δημιουργήσουν μία στέγη και είναι πολύ περισσότερα τα έθνη χωρίς κράτος από ότι τα έθνη-κράτη.

Καταλαβαίνουμε δηλαδή τι μεγάλο επίτευγμα είναι για ένα έθνος το να αποκτήσει το δικό του κράτος και το τι απίστευτη προδοσία και οπορτουνισμός είναι εάν κατέχει ένα έθνος το κράτος του, να εκποιήσει το έθνος αυτό, το κράτος το οποίο έχει δημιουργηθεί από τους προγόνους του. Είναι μια εκποίηση αυτό, μια απίστευτη προδοσία, δυστυχώς είναι αυτό το οποίο βλέπουμε στην Ελλάδα. Η ιδέα δε του ότι είναι μυθική η κοινή καταγωγή, ότι δεν υπάρχει, αυτή είναι παντελώς περιπετειώδης ιδέα. Η κοινή καταγωγή υπήρχε από τους αρχαίους της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, όταν ο Κλεισθένης διαίρεσε τους πολίτες σε φυλές και σε δήμους. Και η κάθε φυλή είχε έναν γενάρχη, μία κοινή καταγωγή. Ο γενάρχης βεβαίως μπορούσε να είχε προσδιοριστεί ως μυθικό πρόσωπο, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι το ίδιο το έθνος δημιουργεί τους μύθους του, εκείνους τους μύθους που χρειάζεται για την εύρυθμη λειτουργία του, δεν είναι το ίδιο το έθνος μύθος. Το έθνος είναι δημιουργός των μύθων. Αυτά για τους...αποδομηστές.

(απόσπασμα από την συνέντευξη του καθηγητή που παραχώρησε στο περιοδικό Patria, τευχ.16)

Read More

Δε μας χέζ.. ρε Νταλάρα!

Φαίνεται ότι για τους «συντρόφους», κυβερνήτες από δευτέρα της χώρας, οι φωτογραφίες με έγχρωμα παιδάκια, αποτελούν κάποιο φετίχ. Έτσι λοιπόν, μετά την Τριαρίδου το ίδιο αποφάσισε να κάνει και μία πιο «προβεβλημένη» και «λαμπερή» υποψήφια του ΠΑΣΟΚ στην Β΄ Περιφέρεια Αθηνών. Ο λόγος για την κυρία Άννα Ραγκούση Νταλάρα, η οποία στην ιστοσελίδα της και συγκεκριμένα στην σελίδα «οι θέσεις μου» έχει ως κεντρική φωτογραφία τον εαυτό της να αγκαλιάζει ένα μικρό έγχρωμο κοριτσάκι, κάτω από μία επιβλητική φωτογραφία του Τσέ Γκεβάρα.


Δεν ξέρουμε αν η φωτογραφία είναι από επίσκεψη της Ραγκούση - Νταλάρα στην Αβάνα, αλλά καταλαβαίνουμε ποιες ακριβώς είναι οι προτεραιότητες της υποψήφιας βουλευτού, η οποία μάλιστα έχει αρκετές πιθανότητες - λόγω ονομάτων - να εκλεγεί βουλευτής.
Οι προτεραιοτητές της όπως η ίδια της κυριαρχεί; Διαβάστε τις, για να καταλάβετε που βαδίζουμε με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση: «Δίνω έμφαση ιδίως στα ζητήματα του πολιτισμού και της πολιτιστικής παραγωγής, της πνευματικής ιδιοκτησίας, της θεσμικής κατοχύρωσης της καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά και στην αντιμετώπιση των συσσωρευμένων καθημερινών προβλημάτων των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων, των γυναικών των συνταξιούχων, των μεταναστών, των προσφύγων, αξιοποιώντας την εμπειρία μου, τις γνώσεις και τις δυνατότητες μου.»

Αν είσαι «καλλιτέχνης» (αποκλειστικα θολοκουλτουριάρης υποθέτουμε), πρόσφυγας, μετανάστης και λοιπά, τότε αυτή πρέπει να είναι η επιλογή σου. Για όλους εμάς που γεννηθήκαμε Έλληνες, δεν καταφέραμε να μπούμε στο καλλιτεχνικό κύκλωμα, και δουλεύουμε πληρώνοντας φόρους, η κ. Νταλάρα δεν έχει να πει κουβέντα.
Αλλά τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς; Αν σε αυτή την χώρα έχεις την ατυχία να γεννηθείς, Έλληνας, άντρας και δεν ανήκεις σε κάποια συγκεκριμένη «ευπαθή» ομάδα, σε βλέπουν απλά σαν γαϊδούρι, που μόνο για να κουβαλάς κάνεις...
Πάντως αυτή η μανία των συντρόφων με την πολυπολιτισμικότητα, κοντεύει να φτάσει αυτή του Προκόπη Παυλόπουλου. Και ακόμη δεν έγιναν κυβέρνηση. Δύσκολα τα χρόνια που έρχονται...



Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Read More

Φέτος θα μαυρίσω Προκόπη Παυλόπουλο στην Α' Αθήνας..

Ο Παυλόπουλος έκλεψε την παράσταση αυτά τα 5 χρόνια διακυβέρνησης Ν.Δ. Το blog του Κaratheodori του κάνει ένα προεκλογικό δωράκι...Ένα προεκλογικό σποτ για να παίζει κάθε μέρα στα κανάλια. Αφιερωμένο σε όσους θα ψηφίσουν Πάκη Παυλόπουλο...

Read More